Δεν είναι αυτό που νομίζετε!!

Ο εξάχρονος γιος μας μάς έδωσε ένα σημείωμα.
Η δασκάλα του είχε καλέσει τη γυναίκα μου και εμένα για μια έκτακτη συνάντηση.
Ρωτήσαμε τον γιο μας, αν είχε ιδέα γιατί μας κάλεσε,
και είπε:

«Δεν της άρεσε μια ζωγραφιά που έκανα.»
Πήγαμε την επόμενη μέρα.
Η δασκάλα τράβηξε το παρακάτω σχέδιο και είπε:

«Του ζήτησα να ζωγραφίσει την οικογένειά του και ζωγράφισε αυτό. Θα σε πείραζε να μου εξηγήσεις;»
«Καθόλου, είπε η γυναίκα μου. «Οικογενειακές διακοπές. Καταδύσεις στις Μπαχάμες.»

#TrulyPetsStoryPet

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η εξέλιξη της ζωγραφικής ικανότητας των παιδιών

    Μέσα από τη ζωγραφική το παιδί αποτυπώνει αυτό που βλέπει και νιώθει με τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται. Σε όλες τις ζωγραφικές δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχει το παιδί, η οπτική αντίληψη και η επιδεξιότητα του χεριού λειτουργούν συγχρόνως σε συνεργασία μεταξύ τους. 

    Ανάλογα με τη φάση ανάπτυξης που διέρχεται το παιδί είναι βέβαια και το εξελικτικό στάδιο των ζωγραφικών δραστηριοτήτων του. Πολλά παιδιά δυσκολεύονται να ζωγραφίσουν κάτι, κάνοντας χρήση µόνο της φαντασίας τους. Μπορεί να χρειάζονται ένα σχέδιο που απαιτεί συµπλήρωση ή ολοκλήρωση. Το αν και κατά πόσο ένα παιδί χρησιµοποιεί τη φαντασία του στη ζωγραφική επηρεάζεται και από αναπτυξιακούς παράγοντες. Για παράδειγµα, τα µικρά παιδιά ασχολούνται λιγότερο µε την ακριβή απόδοση και περισσότερο µε το τι φαντάζονται.
    Τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία, έχουν τον δικό τους τρόπο έκφρασης ή γραφής, ο οποίος συμβαδίζει με την ωριμότητα της σκέψης και την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους. Τα 5 στάδια της εξέλιξης της ζωγραφικής ικανότητας των παιδιών είναι τα εξής:

Στην ηλικία των 1-4 ετών (στάδιο μουντζουρώματος)
    Το πρώτο χρόνο ζωής του το παιδί μουντζουρώνει τυχαία και ανοργάνωτα την επιφάνεια του χαρτιού. Γραμμές ασύνδετες και αφαιρετικές αποτελούν τις ζωγραφιές του. Η ζωγραφιά σε αυτό το στάδιο μουντζουρώματος χαρακτηρίζεται από έλλειψη οργάνωσης, ευθείες και κυκλικές γραµµές.

Στην ηλικία των 2 ετών, η κίνηση του χεριού του παιδιού είναι πιο επιδέξια, βελτιώνεται η ικανότητά του να αναγνωρίζει τα χρώματα και οι ζωγραφιές του είναι πιο οργανωμένες μουντζούρες. 

Στην ηλικία των 3 ετών προσπαθεί να αναπαραστήσει αυτό το οποίο αντιλαμβάνεται και εγκαταλείπονται πλέον οι μουντζούρες. To παιδί προσπαθεί να αναπαραστήσει αυτά που βλέπει αλλά δυσκολεύεται να τα αποτυπώσει. Στο σχέδιό του υπάρχουν όλα τα βασικά μέρη που αποτελούν ένα αντικείμενο, αλλά μοιάζουν ασύνδετα και η διάταξη δεν είναι σωστή. 

Στα 4 του χρόνια υπάρχει έμφαση στη διαφάνεια (το κλασικό παράδειγμα είναι αν ζητήσουμε στο παιδί να ζωγραφίσει μια έγκυο , θα ζωγραφίσει και το έμβρυο στην κοιλιά της).

Στην ηλικία των 4-7 ετών (προσχηματικό στάδιο)
    Η ζωγραφιά χαρακτηρίζεται από παραστατικά σύµβολα, ειδικά υποτυπώδεις ανθρώπινες µορφές. Έχουμε αρχικά την αντιγραφή γεωμετρικών σχημάτων. Τα παιδιά αναπαριστούν τα αντικείμενα όπως τα βλέπουν και τα σχέδιά τους αποκτούν προοπτική. Μια ένδειξη, χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτο, που θα μπορούσε να μας θορυβήσει ότι κάτι δεν πάει καλά είναι όταν έχουμε δώσει υλικά σε ένα παιδί 4.5-5 ετών και ενώ του έχουμε δείξει πώς να τα χρησιμοποιήσει, δεν ζωγραφίζει.

Στην ηλικία των 7-9 ετών (σχηματικό στάδιο)
    Σε αυτό το στάδιο παρατηρείται η ανάπτυξη των παραστατικών συµβόλων, η σύνθεση, το χρώµα για συγκεκριµένα αντικείµενα και συγκεκριµένες φόρµες για τους ανθρώπους. Επιπλέον υπάρχει μεγαλύτερη επίγνωση των λεπτομερειών και τα αντικείμενα ζωγραφίζονται πιο μικρά, λιγότερο παραποιημένα και περισσότερο ρεαλιστικά.

Στην ηλικία των 9-11 ετών (Στάδιο ρεαλισµού)
    Σε αυτό το στάδιο γίνεται καλύτερη η αποτύπωση της προοπτικής και των χρωµάτων, ενώ αυξάνεται η ακαµψία στην εικαστική έκφραση. Σε αυτή την ηλικία μπορεί να αναγνωριστεί το ταλέντο ενός παιδιού στην ζωγραφική, που έχει να κάνει αποκλειστικά με την δεξιότητα των χεριών του. Το σχολείο παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό αρκεί να διδάσκεται σωστά και ολοκληρωμένα η Τέχνη.

Στην ηλικία των 11 -13 ετών (Στάδιο του ψευτο-ρεαλισµού)
    Οι ζωγραφιές των παιδιών έχουν πολλές λεπτομέρειες και οι αναλογίες των αντικειμένων ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ενώ υπάρχει και μια τάση για καρικατούρες. Τα παιδιά προβάλλουν τα δικά τους προσωπικά μηνύματα στα σχέδια τους και γίνεται μια πρώτη προσπάθεια για απεικόνιση της δράσης. Επιπλέον, παρατηρείται απελευθέρωση και ο απεγκλωβισμός της φαντασία του έφηβου ζωγράφου.

Πηγή: Infokids.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Παιδική Ζωγραφιά και η αξιολόγησή της

Ο Πικάσο έλεγε ότι χρειάστηκε να φτάσει 70 χρονών για να μπορέσει να ζωγραφίζει όπως ένα παιδί. Kαι αυτό γιατί οι ζωγραφιές των παιδιών εκπέμπουν ανεπανάληπτη αθωότητα και πλούσια φαντασία και μας κάνουν να βλέπουμε τον κόσμο με μια χρωματιστή και χαρούμενη ματιά. Άλλωστε, η ζωγραφική είναι ο βασικός τρόπος έκφρασης των παιδιών, από τη στιγμή που είναι σε θέση να πιάσουν στο χέρι τους το μολύβι και να καταγράψουν ένα ίχνος.

Ο Πικάσο έλεγε ότι χρειάστηκε να φτάσει 70 χρονών
για να μπορέσει να ζωγραφίζει όπως ένα παιδί

Γι’ αυτό άλλωστε και είναι τόσο σημαντική η παιδική εικόνα στο να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τη νοητική αλλά και τη συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού, καθώς και για να καταλάβουμε τα στοιχεία της προσωπικότητάς του, αλλά και όλα όσα το προβληματίζουν, το απασχολούν ή απλώς το ενδιαφέρουν και νιώθει την εσωτερική ανάγκη να αποτυπώσει.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ «ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ» ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Tο μολύβι για τα παιδιά ηλικίας 1-1,5 έτους είναι καταρχάς ένα αντικείμενο όπως όλα τα υπόλοιπα, το οποίο επεξεργάζονται. Όταν αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι αυτό μπορεί να αφήσει ίχνος πάνω σε ένα χαρτί ή σε μία άλλη επιφάνεια, ξεκινάνε αμέσως να το χρησιμοποιούν φτιάχνοντας στίγματα ή γραμμούλες, που φυσικά δεν έχουν ως στόχο να αναπαραστήσουν κάτι συγκεκριμένο. Eίναι όμως ένας από τους κυριότερους τρόπους με τους οποίους τα παιδιά προσπαθούν να ελέγξουν το περιβάλλον τους. Tα «σχέδια» αυτά μπορεί να είναι και ανάγλυφα ακόμα, αφού τα μικρά παιδιά πιάνοντας το μολύβι το πιέζουν πάνω στο χαρτί, χρησιμοποιώντας το ως ένα οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο. Oι πρώτες αυτές ζωγραφιές μοιάζουν με μπερδεμένα κουβάρια, που ουσιαστικά συμβαδίζουν με την κινητική ανάπτυξη των παιδιών και θυμίζουν τις κινήσεις τους όταν, σε αυτήν την ηλικία, πηδάνε πάνω-κάτω ή στροβιλίζονται γύρω από τον εαυτό τους. 

Όταν οι «μουντζούρες» των παιδιών μπαίνουν σε περίγραμμα

Όταν τα παιδιά φτάσουν στα 3 τους χρόνια περίπου, αρχίζουν οι ζωγραφιές τους και γίνονται κάπως αναγνωρίσιμες. Ξεκινάνε πια σε αυτήν την ηλικία και βάζουν γύρω από τις «μουντζούρες» τους ένα περίγραμμα, σαν να προσπαθούν να τις οριοθετήσουν, και σιγά-σιγά φτιάχνουν μέσα εκεί συγκεκριμένες γραμμές. Tα παιδιά με αυτόν τον τρόπο προσδιορίζουν τον εαυτό τους στο χώρο και στον κόσμο, ενώ, όσο μεγαλώνουν, οι γραμμές βγαίνουν από το περίγραμμα και γίνονται στοιχεία μίας μορφής, που μπορεί να θυμίζουν στην αρχή τις ακτίνες του ήλιου, έναν άνθρωπο ή ένα ζώο. Tα πλάσματα αυτά έχουν πόδια και χέρια, που όμως δεν είναι απαραίτητο να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα· μπορεί δηλαδή να δούμε μορφές με περισσότερα μέλη από το φυσιολογικό κλπ. Eπίσης, τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία έχουν την τάση να ονομάζουν τις ζωγραφιές τους, λένε δηλαδή ότι έχουν ζωγραφίσει τη μαμά ή τον μπαμπά τους, αλλά μετά το ξεχνάνε και, αν τα ξαναρωτήσουμε ύστερα από λίγες μέρες για τις ίδιες εικόνες, μπορεί να μας πουν ότι οι ζωγραφιές τους αναπαριστούν κάτι άλλο.

H ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ

Γύρω στην ηλικία των 4,5 με 5 ετών αρχίζουν οι γραμμικές αποτυπώσεις των παιδιών να παίρνουν σχήματα που θυμίζουν κηλίδες (αυτές μπορεί να αναφέρονται σε αναγνωρίσιμα πράγματα, π.χ. ένα δέντρο, ένας άνθρωπος, ένα σπίτι, ο ουρανός κλπ.). Xαρακτηριστικά μπορούμε να πούμε: 

• Τα παιδιά έχουν την τάση να τοποθετούν αυτές τις κηλίδες τη μία δίπλα στην άλλη, γιατί στις παιδικές ζωγραφιές τα πράγματα έχουν το καθένα το δικό τους χώρο και δεν αλληλοκαλύπτονται. Για παράδειγμα, αν θέλουν να ζωγραφίσουν ένα αυτοκίνητο με 4 ρόδες, το «ανοίγουν» και δείχνουν τις 4 ρόδες σαν να τις βλέπει κανείς από ψηλά. Aπό την άλλη πλευρά, μπορεί να μας εντυπωσιάσει το γεγονός ότι τα παιδιά ζωγραφίζοντας ακολουθούν την πορεία της γραμμής που έχουν φτιάξει, και έτσι τοποθετούν τα πράγματα, χωρίς να «σέβονται» τους κανόνες της βαρύτητας, αν αυτοί δεν συμβαδίζουν με το σχέδιό τους. Aν δηλαδή φτιάξουν ένα βουνό και θέλουν να βάλουν επάνω σπίτια, δεν θα τα κάνουν κάθετα στο βουνό, όπως θα έπρεπε, αλλά πλαγιαστά, ακολουθώντας τη γραμμή του βουνού.
• Ένα άλλο χαρακτηριστικό που θα παρατηρήσουμε στις ζωγραφιές των παιδιών σε αυτήν την ηλικία είναι τα κενά που αφήνουν στο χαρτί, τα οποία είναι ο αέρας, που -σύμφωνα με αυτά- δεν έχει χρώμα. Γενικά, σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά ζωγραφίζουν τα πράγματα όπως τα βλέπουν και τα αντιλαμβάνονται. Σηκώνουν το κεφάλι τους και βλέπουν τον ουρανό, οπότε και στις ζωγραφιές τον αναπαριστούν ως μία μπλε λωρίδα στο πάνω μέρος του χαρτιού· αντίστοιχα συμβαίνει και με τη γη κλπ. 
• Στις παιδικές ζωγραφιές υπάρχει επίσης η έννοια της διαφάνειας. Tα παιδιά δηλαδή ζωγραφίζουν σπίτια στα οποία ο τοίχος είναι «διαφανής» και μπορούμε να δούμε μέσα σε αυτά ανθρώπους που κάθονται, κοιμούνται, τρώνε κλπ. Ή, αντίστοιχα, αν ένα παιδί ζωγραφίσει μία έγκυο, η κοιλιά της είναι διαφανής και μέσα βλέπουμε το μωρό που θα γεννηθεί.
• Γενικά σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά οργανώνουν συναισθηματικά τις ζωγραφιές τους, και έτσι φτιάχνουν σε μεγαλύτερο μέγεθος τους ανθρώπους, τα ζώα και τα πράγματα που αγαπούν περισσότερο ή έχουν μεγαλύτερη σημασία γι’ αυτά. 

ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΑΛΕΝΤΟ

Το ταλέντο, η ζωγραφική δεξιότητα δηλαδή, δεν είναι από μόνο του αρκετό για να καταλάβουμε αν ένα παιδί που το διαθέτει θα γίνει και καλλιτέχνης. Ένα παιδί όμως που έχει αυτήν τη δεξιότητα και που θέλει να την εξελίξει, ώστε να εκφράζεται μέσα από αυτήν, μπορούμε να πούμε ότι έχει μία έφεση προς αυτήν την κατεύθυνση. Bέβαια, ήδη από την ηλικία των 4 ή των 5 ετών βλέπουμε παιδιά που έχουν μεγαλύτερη δεξιότητα από άλλα. Aυτή δεν αποκαλύπτει τη νοητική ανάπτυξή τους, αλλά μόνο τη δεξιότητα των χεριών, αφού υπάρχουν παραδείγματα αυτιστικών παιδιών που αναπαριστούν τις εικόνες που βλέπουν πιο επιδέξια από άλλα «φυσιολογικά» παιδιά της ηλικίας τους. Τα παιδιά που δεν τα καταφέρνουν πολύ καλά στη ζωγραφική μπορεί να «μπλοκάρουν», να αρνούνται να ζωγραφίσουν, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να εκφραστούν μέσα από την εικόνα. Aυτά τα παιδιά χρειάζονται ενθάρρυνση.

ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Όταν πια τα παιδιά φτάνουν στην ηλικία των 6 ετών και πηγαίνουν στο δημοτικό, μπαίνει και η έννοια της δεξιότητας στις ζωγραφιές τους. Kαι σε αυτήν την ηλικία όμως παρατηρούμε ενδιαφέροντα πράγματα:

• Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν ακόμα να χρησιμοποιήσουν την προοπτική, αποδίδουν καθ’ ύψος το χώρο. Άλλωστε, τα παιδιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το χώρο από τα 11 και μετά, την ίδια περίοδο όπου μπαίνει και η γεωμετρία στο σχολείο. 
• Μέχρι την ηλικία αυτή, τα παιδιά συνήθως δεν τα απασχολεί το χρώμα που θα βάλουν στα σχέδιά τους, μπορεί δηλαδή να ζωγραφίσουν ένα κόκκινο δέντρο ή έναν κίτρινο ουρανό. Όταν όμως πηγαίνουν πια στο δημοτικό σχολείο, ξεκινάνε να σέβονται τις συμβάσεις και να αποτυπώνουν τα χρώματα νατουραλιστικά.

Mη φοβάστε τις μπογιές

Tα παιδιά χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που θα τους δώσουμε ή που θα βρουν για να ζωγραφίσουν σε κάθε πιθανό σημείο. Άλλωστε, η ζωγραφική, με κάθε μέσο, είναι ένας τρόπος με τον οποίον τα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο και έρχονται σε επαφή με αυτόν. Oι γονείς πολλές φορές φοβούνται να δώσουν στα παιδιά υλικά, για να μη λερώσουν τα πάντα γύρω τους. Kάτι τέτοιο μπορεί να αποδειχθεί ακόμα και επικίνδυνο για την ανάπτυξη των παιδιών αυτών, που στερούνται έτσι ένα σημαντικό μέσο έκφρασης (τη ζωγραφική). O μόνος περιορισμός που μπορεί να μπει είναι να επιλέγουμε χρώματα μη τοξικά, για τα μικρά παιδιά κυρίως. Eίναι απαραίτητο λοιπόν να δίνουμε στα παιδιά διάφορα υλικά, για να έχουν πολλά ερεθίσματα και να πλουτίζει η εμπειρία τους. Eπιπλέον, τα παιδιά αναπτύσσουν έτσι την κρίση τους και την ικανότητά τους να παίρνουν αποφάσεις, διαλέγοντας τα υλικά που τους αρέσει να χρησιμοποιούν. Για παράδειγμα, στα πολύ μικρά παιδιά αρέσουν οι δαχτυλομπογιές, επειδή έχουν την τάση να χρησιμοποιούν όλες τις αισθήσεις τους. Γενικά στα παιδιά αρέσουν τα χρώματα, γιατί αφήνουν πολύ πιο ενδιαφέροντα ίχνη από ό,τι το γκρίζο μολύβι.

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ

Oι ειδικοί χρησιμοποιούν το παιδικό σχέδιο για να αξιολογήσουν τη νοημοσύνη και την προσωπικότητα των παιδιών, αυτό όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο μόνο για παιδιά άνω των 4 ετών. Υπάρχουν πολλά ψυχολογικά τεστ για παιδιά που βασίζονται στο σχέδιό τους. Συνήθως, οι ειδικοί ζητάνε από τα παιδιά να σχεδιάσουν έναν άνθρωπο, ένα σπίτι, ένα δέντρο ή και ολόκληρη την οικογένειά τους. Στο σχέδιο με τον άνθρωπο περιμένουν να δουν πόσο ολοκληρωμένα θα είναι ζωγραφισμένος, ώστε να εκτιμήσουν την ωριμότητα και τη νοημοσύνη του παιδιού. Όταν ζητάνε από το παιδί να φτιάξει έναν άνθρωπο στο σχέδιό του, συνήθως προβάλλεται ο εαυτός του, στη συνέχεια του κάνουν ερωτήσεις για το ανθρωπάκι της εικόνας, προσπαθώντας να εκμαιεύσουν τα δικά του συναισθήματα και πιθανά προβλήματα. Aντίστοιχα, στο δέντρο και στο σπίτι θα εκτιμήσουν αν αυτά είναι ζωγραφισμένα μόνα τους, αν είναι πλούσια, μικρά ή μεγάλα κλπ. Στη συνέχεια θα κάνουν και γι’ αυτά ερωτήσεις, ώστε να συλλέξουν στοιχεία για την προσωπικότητα και τη συναισθηματική κατάσταση του παιδιού. Oι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ένα παιδικό σχέδιο δεν αποτελεί από μόνο του ένα σίγουρο δείκτη ούτε για τη νοημοσύνη ούτε για την προσωπικότητα ούτε για τη συναισθηματική κατάσταση του παιδιού. Θα πρέπει πάντως να θορυβηθούν και να το ψάξουν λίγο παραπάνω, εάν βλέπουν το παιδί τους να ζωγραφίζει: 

• Συνέχεια με τα ίδια χρώματα ή τα ίδια ακριβώς σχέδια. Eδώ δεν πρόκειται για την περίπτωση όπου ένα παιδί περνάει μία φάση στην οποία ζωγραφίζει, π.χ., δεινόσαυρους, αλλά γι’ αυτήν που επιμένει να αναπαριστά πάντα τον ίδιο. (Aυτά θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι το παιδί δεν έχει επαρκή νοητική ανάπτυξη, έχει ψυχαναγκαστικές τάσεις κλπ.). 
• Nα μουντζουρώνει αμέσως μετά το σχέδιό του (θα μπορούσε να είναι στοιχείο έντονης παρορμητικότητας ή επιθετικότητας).
• Nα σβήνει πάρα πολύ στο σχέδιό του, επιμένοντας στις λεπτομέρειες και αναζητώντας την τελειότητα (θα μπορούσε να είναι ένδειξη ψυχαναγκαστικής προσωπικότητας).
• Mόνο με μαύρα ή σκούρα χρώματα. 
• Zωγραφιές με περίεργο θέμα (π.χ. νεκροταφεία). 
• Mικρά και περιορισμένα σχέδια, γιατί κάτι τέτοιο θα μπορούσε να δείχνει ανασφάλεια, όπως αντίθετα ένα πολύ μεγάλο σχέδιο θα μπορούσε να μας παραπέμπει σε ένα παιδί με μεγάλη αυτοπεποίθηση.
• Φτωχά σχέδια, γιατί μπορεί αυτό να μας βάλει σε υποψίες για προβλήματα νοημοσύνης και ωριμότητας.

ΠΗΓΗ: www.vita.gr  σε συνεργασία με την κ. Tιτίκα Σάλλα - Δοκουμετζίδη, επίκουρη καθηγήτρια Διδακτικής της Tέχνης της Aνωτάτης Σχολής Kαλών Tεχνών, και την κ. Kατερίνα Aγγελή, κλινική ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια Γνωσιακής-Συμπεριφοριστικής Προσέγγισης.

ΣΟΦΙΑ Μ. ΚΟΥΛΟΥΡΗ

ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ S.I.

ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΙΔΙΟΥ

Πώς να βάψετε με το παιδί σας τις πέτρες που μαζέψατε στην παραλία!

Μια βόλτα στην παραλία με το παιδί σας είναι ό,τι πιο όμορφο! Μαζέψτε πέτρες και ζωγραφίστε πάνω τους

 .

Μαζέψτε πέτρες και ζωγραφίστε πάνω τους

Υπάρχουν πολλές ιδέες. Φτιάξτε ένα χωριό με πετρούλες. Απόλυτα συναρπαστικό παιχνίδι με το παιδί μας!

Το μυστικό; Να βρείτε πέτρες με κατάλληλο σχήμα.

Μικρά και μεγάλα σπιτάκια, οχήματα και ότι άλλο βάλει η φαντασία σας! Θα αρέσει πολύ στο παιδί σας. 
Το μυστικό; Να βρείτε πέτρες με κατάλληλο σχήμα. 
Σχεδιάζετε το περίγραμμα και ζωγραφίζετε. Απολαυστικό!
.

Σχεδιάζετε το περίγραμμα και ζωγραφίζετε

 .

Μια πολύ ωραία ιδέα είναι, ακόμα, να ζωγραφίσετε με το παιδί σας ζωάκια. Θα του αρέσει πολύ. Δείτε τι μπορείτε να κάνετε. Μια οικογένεια από πάπιες. Ή ότι άλλο ζωάκι σας αρέσει.

 .

familyfun

marthastewart

Ένα ουράνιο τόξο, είναι πάντα υπέροχο! 

actsofbeauty

για πολλά περισσότερα, εδώ: paizoumemazi

Τα παιδιά που μαθαίνουν να ζωγραφίζουν έξω από τις γραμμές...

... γίνονται τελικά πιο ελεύθεροι ενήλικες; 

    Η διαδικασία της ζωγραφικής στην παιδική ηλικία, πέρα από τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα της, έχει συνδεθεί και με τις έννοιες της μάθησης, της δημιουργίας, της διαπαιδαγώγησης. Αποτελεί εργαλείο γνωριμίας με τον ψυχισμό και τις σκέψεις των παιδιών, αλλά και εργαλείο μετάδοσης αρχών, ιδεών και κανόνων από τους ενήλιες στα παιδιά, με στόχο την διαπαιδαγώγησή τους.

Το δίλημμα της εκπαίδευσης στη ζωγραφική
    Αποδίδοντας αυτές τις ιδιότητες στην ζωγραφική, λοιπόν, δεν αποτελεί έκπληξη η ενασχόληση με τον τρόπο με τον οποίο είναι θεμιτό ή σωστό ή χρήσιμο να μάθουμε στα παιδιά να ζωγραφίζουν. 

    Πολλοί γονείς ρωτάνε και πολλοί εκπαιδευτικοί, παιδοψυχολόγοι και άλλοι ειδικοί προβληματίζονται αν πρέπει τελικά να προτρέπουμε τα παιδιά να ζωγραφίζουν μέσα στις γραμμές του σχεδίου ακολουθώντας τους κανόνες ή αν πρέπει να τα προτρέπουμε να βγαίνουν έξω από τις γραμμές, θεωρώντας πως έτσι θα τους εμφυσήσουμε μία αίσθηση ελευθερίας που θα αυξήσει την δημιουργικότητα και την φαντασία. 

    Τα τελευταία χρόνια, μέσα στα πλαίσια της έμφασης σε μία διαπαιδαγώγηση λιγότερο συντηρητική και αυστηρή σε δομές και κανόνες σε σχέση με παλαιότερα, φαίνεται πως η δεύτερη άποψη έχει γίνει πιο δημοφιλής.

    Στην δική μου προσωπική αναρώτηση καθ' όλη την διάρκεια της συνεργασίας μου με παιδιά απαντώ πως «όχι, δεν θέλω να μάθω στα παιδιά να ζωγραφίζουν έξω από τις γραμμές», καθώς δεν πιστεύω πως έτσι θα μάθουν να σκέφτονται «εκτός κουτιού». Αλλά, ούτε θέλω να μάθω στα παιδιά να ζωγραφίζουν σύμφωνα με τον κανόνα και να μείνουν εκεί. 

    Πολύ περισσότερο θέλω να μάθω στα παιδιά να πάρουν το χρόνο που χρειάζεται ώστε να μάθουν να ζωγραφίζουν μέσα στις γραμμές, να ταλαιπωρηθούν για να το μάθουν, να προσπαθήσουν, να κάνουν λάθος, να σβήσουν και να ξανασβήσουν μέχρι να τα καταφέρουν. Και μόλις τα καταφέρουν, την στιγμή που τα χρώματά τους ταυτίζονται με τις προκαθορισμένες γραμμές, να τους μάθω να παίρνουν έναν κουβά με χρώματα και να τα πετάνε με δύναμη πάνω στο δημιούργημά τους μέχρι που όλα να μοιάζουν με μία ακαθόριστη πανδαισία.

Σκοπός της εκπαίδευσης στη ζωγραφική
    Σκοπός δεν είναι να σκέφτεται κανείς έξω από το κουτί. Σκοπός δεν είναι να στέκεται έξω από αυτό, να παίρνει μία πέτρα και να το κάνει θρύψαλα. 

Σκοπός είναι να μπορεί να μπει μέσα στο κουτί, να το ανακαινίσει, να το αλλάξει, να δει τι θέλει να κρατήσει και τι θέλει να πετάξει και αν αποφασίσει, να το σπάσει σε χίλια κομμάτια. Αλλά εκ των έσω, όχι από την ασφάλεια της εξωτερικής παρατήρησης, να πετάει μία πέτρα στο άγνωστο.
    Μαθαίνουμε στα παιδιά είτε να συμβιβάζονται με έτοιμες, δημιουργημένες για αυτά, δομές είτε να αποδομούν άκριτα αυτό που δεν γνωρίζουν. Είτε στην μία περίπτωση είτε στην άλλη αυτό που διδάσκεται είναι η ακαμψία. Άκαμπτη οριοθέτηση ή άκαμπτη μη οριοθέτηση. Χάνεται η ευελιξία, η δυνατότητα επιλογής, η βαθιά και βιωματική γνώση πριν την απόδόμηση και μαζί τους χάνεται και η ικανότητα του παιδιού να μπορεί να πειραματιστεί με τα δικά του, προσωπικά όρια και να μπορέσει να τα πλάσει με τέτοιον τρόπο ώστε να τον εκφράζουν.

Πώς θα μάθει ένας ενήλικας να «σπάει» την καθεστηκυία σκέψη αν πρώτα ως παιδί δεν έχει γνωρίσει τί είναι αυτό που σπάει; 

Ποια είναι η ευχαρίστηση του να χορεύεις τα χρώματα σου πάνω στο χαρτί, αδιαφορώντας για τις γραμμές, εάν πρώτα δεν έχεις δει πώς είναι να εντάσσεσαι σε αυτές; 

Ποια είναι η αξία της απόρριψης, όταν κάποιος δεν γνωρίζει τί είναι αυτό που απορρίπτει;

Τι εστί συντηρητικό
    Υπό το πρίσμα της ετυμολογίας και αφού «συντηρητικό» είναι κάτι που διατηρείται με συνέπεια στα χρόνια, το ίδιο συντηρητικές μπορούν να θεωρηθούν τόσο οι απόψεις που είναι παγιωμένες στην ιδέα της αυστηρής ελευθεριότητας όσο και αυτές που είναι παγιωμένες στην ιδέα της αυστηρής, ορισμένης στενότητας.

    Στόχος δεν είναι εκμάθηση άκαμπτων μοτίβων, αλλά δυνατότητας ευέλικτης μετακίνησης σε ιδέες και συμπεριφορές. 

Τα παιδιά μπορούν να ζωγραφίζουν τόσο μέσα στις γραμμές όσο και έξω από αυτές χωρίς να θεωρείται δεδομένη η ορθότητα του ενός ή του άλλου, ώστε να μάθουν να ελίσσονται και στην ζωή τους μέσα ή έξω από τις γραμμές, και να γίνουν εν τέλει "ελεύθεροι ενήλικες", μιας και θα μπορούσε κανείς να πει πως η ελευθερία πάει "χέρι χέρι" με την ευελιξία. Και όλα αυτά τα γράφω αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο, αυτές οι ίδιες οι ιδέες μου, να γίνουν συντηρητικές.

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου Ειρήνη Καραβασίλη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Από τις πρώτες «μουτζούρες» στις πραγματικές ζωγραφιές

Πρόσωπα, σπίτια, δέντρα… Οι πρώτες πραγματικές ζωγραφιές.

Γραμμές, σχήματα, χρώματα… από τις πρώτες “μουτζούρες” στη ζωγραφιά της μαμάς και του μπαμπά, τα παιδιά επικοινωνούν πολύ μέσα από τη ζωγραφική. 

Πρόσωπα, σπίτια, δέντρα έχουν αξία και μια σημασία που μπορεί να είναι χρήσιμο να ανακαλύψεις! 

Από τις πρώτες μουτζούρες του μικρού σου ως τα πρώτα σχήματα που έχουν νόημα. 

Γραμμές, σχήματα, χρώματα… από τις πρώτες “μουτζούρες” στη ζωγραφιά της μαμάς και του μπαμπά, τα παιδιά επικοινωνούν πολύ μέσα από τη ζωγραφική. 

Πρόσωπα, σπίτια, δέντρα έχουν aξία και μια σημασία που μπορεί να είναι χρήσιμο να ανακαλύψεις!

Από τις πρώτες μουτζούρες του μικρού σου ως τα πρώτα σχήματα που έχουν νόημα τα χεράκια του μικρού σου σε συνόδευσαν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι τέχνης και, τώρα, οι ζωγραφιές του αρχίζουν να “παίρνουν σχήμα”!

Γύρω στα τρία ή στα τέσσερα χρόνια το παιδί σου αρχίζει να ζωγραφίζει ανθρώπινες φιγούρες και συχνά αυτή η ζωγραφιά απεικονίζει την εντύπωση που έχουν για τον εαυτό τους και για το συναισθηματικό τους κόσμο… για το λόγο αυτό τα πρόσωπα που αγαπούν περισσότερο μπορεί στο χαρτί να είναι πολύ μεγαλύτερα, όπως για παράδειγμα η μαμά!

Πιθανώς το παιδί σου στην αρχή να σε ζωγραφίζει σαν ένα μεγάλο κύκλο, από όπου ξεκινούν γραμμές (χέρια και πόδια) και μόνο μετά θα εμφανιστούν τα μάτια η μύτη, το στόμα… 

Δεν έχει ακόμα πολύ αναπτυγμένη την ικανότητα συντονισμού των χεριών που πιάνουν τα χρώματα για να αναπαράγει αυτό που βλέπει στο χαρτί…. έτσι η μαμά του θα είναι ένα “τεράστιο κεφάλι”! 

Αλλά πόσο συγκινητικό θα είναι όταν θα τρέχει πίσω σου για να σου δείξει περήφανο το πρώτο σου πορτρέτο! 

Θα δεις τον εαυτό σου υπέροχο σε αυτό το χαρτί!

Μετά το κεφάλι, ο επόμενος μεγάλος σταθμός του μικρού σου, από 4 ετών και μετά, θα είναι να ζωγραφίσει τον κορμό! 

Και δεν τελειώνει εδώ: από 5 ετών τα χέρια και τα πόδια θα ξεκινούν από τον κορμό και το κεφάλι και τα μάτια θα βρίσκονται στη σωστή θέση. 

Μόνο μετά τα 6 χρόνια οι πρωταγωνιστές των σχεδίων του θα αποκτήσουν προσωπικά στοιχεία και θα ανήκουν σε ένα περιβάλλον όπου το παιδί σου θα διηγείται ιστορίες: άκουσέ το καθώς θα σου διηγείται μια ιστορία, θα νιώσεις πολύ περήφανη!

Η ζωγραφιά είναι πάντα μια στιγμιαία αναπαράσταση και για το λόγο αυτό μπορεί να επηρεαστεί από πολλούς παράγοντες, ακόμα και από μια άσχημη μέρα στο σχολείο! Αλλά θα είναι πάντα πολύ συναρπαστικό να καθίσεις με το παιδί σου καθώς θα σου διηγείται την ιστορία της ζωγραφιάς του. Θα χαμογελάσεις και θα ονειρευτείς μαζί του.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν το παιδί ζωγραφίζει...

Τι να του λέτε και τι όχι για να το βοηθήσετε

Όταν ένα παιδί μουντζουρώνει ή σχεδιάζει, στέλνει ένα πλήθος μηνυμάτων τα οποία πρέπει να μπορείτε να ερμηνεύετε σωστά.

Ειδικότερα θα πρέπει να παρατηρήσετε: 

τον τρόπο με τον οποίο το παιδί κρατάει το μολύβι, 

το σημείο από το οποίο ξεκινάει να σχεδιάζει, 

την έκταση της επιφάνειας του χαρτιού που καλύπτει, 

τη μολυβιά που άφησε πάνω στο χαρτί, 

την κίνηση και την ταχύτητα της μολυβιάς, 

την πίεση που ασκεί πάνω στο χαρτί, 

καθώς και το σχήμα που φτιάχνει.

Τι πρέπει να λένε/κάνουν και τι όχι οι γονείς όταν το παιδί ζωγραφίζει

Όταν το παιδί σας σχεδιάζει, προσπαθήστε να του εμπνεύσετε σιγουριά ενθαρρύνοντάς το με θετικές φράσεις, όπως: 

«Είσαι πραγματικά καλή», 

«Μεγαλώνεις», 

«Είμαι πολύ ευχαριστημένη μαζί σου».

Να αποφεύγετε υποδείξεις που εκφράζουν αρνητική εκτίμηση για τη δουλειά του παιδιού σας: 

«Μην το κάνεις έτσι, δεν είναι ωραίο», 

«Σβήσ'τα όλα, γιατί έκανες λάθος», 

«Διάλεξε αυτό το χρώμα είναι πιο κατάλληλο». 

Τέτοιου είδους σχόλια, προβάλλουν τις δικές σας αγωνίες πάνω στο παιδί.

Να θυμάστε ότι κάθε χρώμα έχει για το παιδί την αξία του και ότι δεν υπάρχουν σωστά και λάθος χρώματα.

Να θυμάστε πάντα ότι όταν το παιδί σχεδιάζει, δεν το κάνει για να εκφράσει τις ζωγραφικές του δεξιότητες, αλλά γιατί έχει ανάγκη να επικοινωνήσει, και ότι τις πιο πολλές φορές οι αποδέκτες των μηνυμάτων του είναι η μαμά και ο μπαμπάς.

«Η ηρεμία είναι η αρετή των δυνατών», λέει μια λαϊκή ρήση. 

Και, πράγματι, η ηρεμία και η δύναμη είναι βασικές αρετές που αναζητούν τα παιδιά στους γονείς τους. 

Γι' αυτό να σέβεστε τους ρυθμούς του παιδιού σας, και ακόμα και αν του θέτετε κάποιους κανόνες, να αποφεύγετε τις περιττές κρίσεις.

Απόσπασμα από το βιβλίο Ζωγραφιές, της Evi Crotti, από τις εκδόσεις Πεδίο

mothersblog

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Είναι παιδί, δεν καταλαβαίνει!» - Ναι, καλά!

Συχνά ακούμε την παραπάνω απαξιωτική φράση να βγαίνει από τα στόματα των ενηλίκων. 

Πόσο ψέμμα μπορεί να κουβαλάει μια τέτοια φράση; 

Ένα παιδί έχει και χρησιμοποιεί αισθητήρες που ίσως ένας ενήλικας να τους έχει χάσει υπό το βάρος της καθημερινότητας και των διαφόρων πεποιθήσεων που κουβαλάει. 

Έτσι, λοιπόν, μια ζωγραφιά που μπορεί να είναι μουτζούρα στα μάτια ενηλίκων, για ένα παιδί κρύβει έναν ολόκληρο κόσμο.

Όπως αυτή η «μουντζούρα» που ενώ ήταν έτοιμη να πεταχτεί από κάποιον ενήλικα τελικά μπήκε σε έκθεση γιατί ο ενήλικας σκέφτηκε να ρωτήσει το μικρό παιδί τι μπορεί να απεικονίζει.

Η μουντζούρα, λοιπόν, είναι η φονική φωτιά στο Μάτι. 

Το κόκκινο χρώμα είναι οι άνθρωποι που καίγονται, το μαύρο είναι η καταστροφή και ο χαλασμός της φωτιάς, τα καμένα δέντρα, η μαυρίλα του κάρβουνου. 

Πάνω δεξιά μπορεί κάποιος να διακρίνει ένα αμάξι, εξ ίσου με μαύρο χρώμα, ενώ η πράσινη γραμμή που περικλείει την «μουντζούρα» είναι το δάσος που έμεινε ανέπαφο γύρω απ’ την φωτιά. 

Μια συγκλονιστική αποτύπωση ενός φονικού γεγονότος μέσα από τον ψυχισμό ενός παιδιού, που μπορεί να μην ξέρει να αποτυπώσει με λόγια αυτό που έζησε ένα χρόνο πριν, ενδεχομένως μέσα από τηλεοράσεις και συζητήσεις ενηλίκων, αλλά μπορεί να σχεδιάσει στο χαρτί την αίσθηση και την ουσία ενός τέτοιου γεγονότος.

Για το λόγο αυτό ας προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε μέσα από τα μάτια των παιδιών, να ρωτήσουμε να μας πουν, τι βλέπουν, γιατί έκαναν το τάδε ή το δείνα και ας μην βγάζουμε τα δικά μας ενήλικα συμπεράσματα που πολλές φορές είναι μουτζούρες στα μάτια των παιδιών.

anarchypress
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να κοιτάξετε τη ζωγραφιά του παιδιού σας!

Λέει τόσα πολλά!!!
Οι παιδικές ζωγραφιές δεν είναι απλά χαριτωμένες απεικονίσεις ή μουτζούρες χωρίς νόημα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς κρύβουν πολλά μηνύματα και μέσα από αυτές μπορούμε να λάβουμε πληροφορίες για την νοητική αλλά και την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού.

Παράλληλα μπορούμε να λάβουμε στοιχεία για την προσωπικότητά του, τα ενδιαφέροντα ή για οτιδήποτε μπορεί να το απασχολεί και αποφεύγει ή δεν μπορεί να το εκφράσει λεκτικά.

Ανεξάρτητα, όμως, από αυτό, όταν ένα παιδί μας δείχνει την ζωγραφιά του, μοιράζεται μαζί μας κάτι πολύ σημαντικό γι’ αυτό.

Μη κάνετε το λάθος και προσπεράσετε αυτή τη στιγμή λόγω των τρελών ρυθμών της ημέρας σας. 

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να κοιτάξετε τη ζωγραφιά του, να τη θαυμάσετε κι ίσως και να συζητήσετε με το παιδί σας γύρω από αυτή, αν το επιθυμεί.

Σίγουρα θέλετε να είστε εσείς αυτός/ή που θα του δώσετε την ενθάρρυνση που χρειάζεται για να συνεχίσει!

Δείτε το παρακάτω animation μικρού μήκους με την ιστορία της μικρής Alice και θα καταλάβετε τι εννοούμε…

https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=phQDinMbmic

https://www.viralnet.gr/permalink/4480.html

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ζωγραφιές από κακοποιημένα παιδιά, που αποκαλύπτουν τον πόνο τους

Η εικονική αναπαράσταση μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους προσέγγισης της ανθρώπινης εμπειρίας, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάλλιστα στο πλαίσιο του σχολείου, όμως πρώτα για να γίνει αυτό με αξιοπιστία και εγκυρότητα, χρειάζεται έρευνα. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και να δοκιμάζουμε ιδέες που μπορεί να μας ανοίξουν νέους δρόμους.

............

Τα παιδιά αισθάνονται πιο άνετα να ζωγραφίζουν εικόνες για να εκφράσουν και να επεξεργαστούν τις κακοποιητικές εμπειρίες, από το να μιλήσουν για αυτές.

 

Η απεικόνιση του πάρτι γενεθλίων με την πρώτη ματιά φαίνεται αθώα αλλά προσέχοντας τη φιγούρα του “θείου”, ανακαλύπτεις ότι το παιδί απεικονίζει το άτομο με ένα τονισμένο ανδρικό μόριο, κάτι που δεν έχει χρησιμοποιήσει στη φιγούρα του πατέρα.

Η ζωγραφιά ανήκει σε 9χρονο κορίτσι που αισθάνεται μειονεκτικά απέναντι στους συμμαθητές του. 
Έχει ζωγραφίσει τον εαυτό του μικρότερο από τα άλλα παιδιά και εντός ενός πλαισίου. Η 9χρονη είναι κόρη μίας νέας γυναίκας που έμεινε έγκυος στα 15 και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα αποδοχής.

Η ζωγραφιά είναι το “πορτρέτο” ενός 8χρονου αγοριού που κακοποιούταν σεξουαλικά από τον πατέρα του. Ο ψυχοθεραπευτής του ζήτησε να ζωγραφίσει πως ένιωθε, όταν δεχόταν τις επιθέσεις από τον πατέρα του, και εκείνο απεικόνισε τον φόβο στο πρόσωπό του, ενώ σημαντική είναι και η λεπτομέρεια των κουμπιών στην μπλούζα και στο παντελόνι του, αφού αυτά τα σημεία ήταν ο “στόχος” του πατέρα του.

10χρονο αγόρι απεικονίζει τον πατέρα του ως έναν δαιμονικό μέθυσο.

Άλλη μία ζωγραφιά από κορίτσι που είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον θείο του. Και εδώ έχουμε υπερτονισμένο το ανδρικό μόριο του “θείου”, ενώ είναι χαρακτηριστική η έκφραση λύπης στο πρόσωπο του παιδιού.

postmodern
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μη φοβάστε παλληκάρια, οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν ποτέ τους Τούρκους»

Παιδάκια ζωγραφίζουν για τους Έλληνες στρατιωτικούς
«Μη φοβάστε παλληκάρια,

οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν ποτέ τους Τούρκους»

Κι ενώ η κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών έχει φέρει νέα επιδείνωση στις σχέσεις Ελλάδας- Τουρκίας και η υπόθεση, όπως όλα δείχνουν, δεν αναμένεται να τελειώσει πολύ σύντομα, μικρά παιδάκια στέλνουν το δικό τους μήνυμα. Παιδάκια δημοτικού κάνουν ζωγραφιές για τους Έλληνες στρατιωτικούς και μας συγκινούν.

Πρόκειται για παιδάκια Α’ Δημοτικού, από Δημοτικό Σχολείο στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης.

«Μη φοβάστε παλληκάρια, οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν ποτέ τους Τούρκους», γράφει ένα παιδάκι πάνω στη ζωγραφιά του όπου έχει σχεδιάσει δύο κελιά φυλακής κι έναν στρατιωτικό να φρουρεί απ’ έξω.
Ένα άλλο παιδάκι έχει ζωγραφίσει μια καρδιά κι έχει γράψει στη ζωγραφιά του: 

«Αγαπημένοι μας στρατιωτικοί, ξέρουμε πως είναι μέσα στη φυλακή, γι’αυτό στέλνουμε αυτό το μήνυμα για να προσπαθήσετε να αντέξετε εκεί μέσα!».

Η δασκάλα των παιδιών ανέβασε τις φωτογραφίες στο Facebook της, εκφράζοντας μ’ αυτό τον τρόπο τη συγκίνηση και την περηφάνια της για τις σκέψεις των μαθητών της:

Domna Tami Kostoglidou
Το Χαμομηλάκι

Ερμηνεύστε τις ζωγραφιές και τις χρωματικές προτιμήσεις των παιδιών σας!

Οι ζωγραφιές των παιδιών αντικατοπτρίζουν τον καθρέφτη της ψυχής τους. Οτιδήποτε συμβαίνει στην καθημερινότητά τους το οποίο τα επηρεάζει είτε αρνητικά, είτε θετικά το αποτυπώνουν πάνω σε ένα χαρτί. 

Αυτό φαίνεται από τα χρώματα τα οποία χρησιμοποιούν και από τα σχήματα και μεγέθη τα οποία δημιουργούν.

Πάμε να δούμε τι σημαίνει η ζωγραφιά του παιδιού όταν επικρατεί ένα χρώμα:
1) Όταν επικρατεί η πολυχρωμία το παιδί αισθάνεται χαρούμενο.
2) Όταν επικρατεί το κόκκινο δηλώνεται ο δυναμισμός του παιδιού.
3) Όταν επικρατεί το πορτοκαλί δηλώνεται η ηρεμία και ο συναισθηματισμός του παιδιού.
4) Όταν επικρατεί το κίτρινο δηλώνεται η φιλοδοξία και η έντονη δραστηριότητα του παιδιού.
5) Όταν επικρατούν τα έντονα χρώματα δηλώνεται ότι το παιδί την ώρα που ζωγραφίζει νοιώθει ένταση.
6) Όταν επικρατεί το πράσινο δηλώνεται η επιμονή και το πείσμα του παιδιού.
7) Όταν επικρατεί το μπλε δηλώνεται ότι αυτό το παιδί είναι λογικό και μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του ανάλογα με τα συναισθήματα.
8) Όταν επικρατεί το καφέ δηλώνεται η ενοχή.
9) Όταν επικρατεί το ροζ δηλώνεται η ηρεμία ΑΛΛΆ για τα κορίτσια που συνήθως το χρησιμοποιούν δηλώνετε η γυναικεία τους φύση.
10) Όταν επικρατούν το μαύρο και το γκρι δηλώνεται ότι το παιδί είναι εσωστρεφής.
11) Όταν επικρατεί το άσπρο, δηλαδή μικρά σχέδια και λίγα σχέδια δηλώνεται η δειλία.
Τα παιδιά περνάνε από διάφορα στάδια καθώς ζωγραφίζουν ανάλογα με την ηλικία την οποία βρίσκονται.

Όταν μιλούν οι ζωγραφιές… 
Στην ηλικία των 2 ετών ζωγραφίζουν μουτζούρες!!
Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία απλώς μουτζουρώνουν. 
Οι πρώτες μουτζούρες δεν αντικατοπτρίζουν τον κόσμο και τα συναισθήματά τους, απλώς είναι για αυτά μια ευχάριστη κινητική δραστηριότητα.
Στην ηλικία των 3-4 ετών τα παιδιά βρίσκονται στο προσχηματικό στάδιο !!
Σε αυτό, τα παιδιά καταγράφουν την σκέψη τους με το να δημιουργούν εικόνες. Αυτό που προσπαθεί να αναπαραστήσει το παιδί σε αυτή την ηλικία είναι ένας άνθρωπος. Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία συνεχώς ψάχνουν για καινούριες ιδέες, οπότε και τα σχήματα που χρησιμοποιούν συνεχώς αλλάζουν.
Στην ηλικία των 5-6 ετών τα παιδιά βρίσκονται στο σχηματικό στάδιο!!

Τα παιδιά σε αυτό το στάδιο έχουν αποκτήσει την απαιτούμενη γνώση για να αναπαριστούν τοπία και διάφορα άλλα αντικείμενα. Όλα τα σχέδια μπαίνουν στη ζωγραφιά προσεχτικά από το παιδί, δίνοντας την εντύπωση ότι αν αφαιρεθεί έστω και ένα σχέδιο θα διαταραχθεί η ισορροπία όλης της ζωγραφιάς.

Το να μελετάτε λοιπόν τις ζωγραφιές των παιδιών σας, σας βοηθάει να γνωρίσετε το παιδί σας καλύτερα αλλά και να καταλάβετε πως νοιώθει.

Ελένη Μοσχοπούλου για το babyradio.gr

Έτσι θα ζωγραφίζει το παιδάκι σας ζωάκια στο λεπτό!!

Η ζωγραφική δεν είναι διαγωνισμός ταλέντου, είναι τρόπος έκφρασης και πρέπει να αντιμετωπίζεται με όρους απόλυτης ελευθερίας. Ωστόσο, όλα τα παιδιά, αγαπούν να μαθαίνουν κολπάκια στο σκιτσάρισμα. Γι’ αυτό κι εμείς βρήκαμε και σας παρουσιάζουμε δέκα διαφορετικούς τρόπους να ζωγραφίσετε με το παιδί ζωάκια του βουνού και του λόγγου, ξεκινώντας από απλά σχήματα και συνεχίζοντας με τις λεπτομέρειες.

Δείτε αναλυτικά πώς θα σκιτσάρετε ελεφαντάκια, σκυλάκια, κύκνους και… λοιπή πανίδα.

Φοίβη Γλύστρα

mama365.gr

Πανευρωπαϊκός Σχολικός Διαγωνισμός Ζωγραφικής Το 1ο βραβείο στην Ελλάδα! - (Give me 5!)

Ανακοινώθηκαν σε ειδική τελετή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα, οι νικητές του διαγωνισμού «Πέντε τρόπους θα σου πω… » (Give me 5!).
Πρόκειται για έναν πανευρωπαϊκό σχολικό διαγωνισμό ζωγραφικής με στόχο την αντιμετώπιση των διακρίσεων και την οικοδόμηση σχέσεων μεταξύ των παιδιών Ρομά με άλλα παιδιά που δεν είναι Ρομά.

Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από την Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης και Καταναλωτών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο πλαίσιο της εκστρατείας της «για τους Ρομά, μαζί με τους Ρομά». Διεξήχθη από το Νοέμβριο του 2015 έως τον Φεβρουάριο του 2016 και συμμετείχαν χιλιάδες παιδιά (ηλικίας 7 έως 10 ετών) από σχολεία σε όλη την ΕΕ.

Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των εθνικών σημείων επαφής Ρομά και ΜΚΟ. Επελέγησαν 19 σχέδια από τα 589 που υποβλήθηκαν συνολικά – ένα από κάθε συμμετέχουσα χώρα. Τα εν λόγω 19 εθνικά σχέδια υποβλήθηκαν σε διαδικτυακή δημόσια ψηφοφορία με την οποία καθορίστηκαν τα 12 σχέδια που συμμετείχαν στην τελική κρίση.

Οι νικητές του ευρωπαϊκού διαγωνισμού «Πέντε τρόπους θα σου πω… » για το 2015/16 είναι:

1ο Ευρωπαϊκό βραβείο — Ελλάδα

Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κωφών-Βαρηκόων Πανοράματος, Θεσσαλονίκη.

Μήνυμα: «Η γέφυρα που μας ενώνει… Το σχολείο είναι μια γέφυρα που ενώνει όλους τους πολιτισμούς».

Άποψη των κριτών: Έλαβε την υψηλότερη βαθμολογία στη δημόσια ψηφοφορία και στον τομέα της δημιουργικότητας, συμπεριλαμβανομένης της σχέσης του μηνύματος (τα παιδιά τα ενώνουν κοινά θέματα, όπως ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, κ.λπ.). Το σχέδιο απεικονίζει την ενότητα μεταξύ των παιδιών και βαθμολογήθηκε καλά όσον αφορά την καλλιτεχνική του ποιότητα.

2ο Ευρωπαϊκό βραβείο — Τσεχική Δημοκρατία

Základni škola a materšká škola Milotice (Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο του Milotice)

Μήνυμα: «Ένας κόσμος για όλους… Όλα τα παιδιά νοιώθουν με τον ίδιο τρόπο τον φόβο, το άγχος, τη χαρά, το γέλιο, την αυτοπεποίθηση. Μοιάζουμε όλοι σε αυτά».

Άποψη των κριτών: Έλαβε καλή βαθμολογία για τη συνάφεια του μηνύματος, το σχέδιο εκφράζει την ενότητα των παιδιών, τα οποία μοιράζονται κοινά αισθήματα και εμπειρίες. Εκτιμήθηκε επίσης η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του σχεδίου: μοιράστηκαν την εργασία μεταξύ τους, και το κάθε παιδί ασχολήθηκε με ένα συγκεκριμένο τμήμα του σχεδίου.

3ο Ευρωπαϊκό βραβείο — Ουγγαρία

Καλλιτεχνικό σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Mures László, Nyíregyháza

Μήνυμα: «Λάμψε, ήλιε! Προερχόμαστε από διαφορετικούς τόπους, αλλά μοιραζόμαστε πράγματα που μας συνδέουν».

Άποψη των κριτών: Έλαβε την υψηλότερη βαθμολογία στον τομέα της καλλιτεχνικής ποιότητας. Το σχέδιο παρουσιάζει τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούνται τα παιδιά (παίζουν μουσική, ασχολούνται με τη φύση, διαβάζουν, ζωγραφίζουν, κλπ.).

«Λάβαμε πολλές όμορφες, δημιουργικές εικόνες που ενσωμάτωσαν το θέμα του διαγωνισμού. Τα παιδιά Ρομά συνεργάστηκαν με τα άλλα παιδιά για να αντιμετωπίσουν τα αρνητικά στερεότυπα και να σπάσουν τα τείχη, ενθαρρύνοντάς τα να σκεφτούν για όλα τα κοινά στοιχεία που έχουν, όπως τα παιχνίδια που παίζουν ή τα πράγματα που τους κάνουν να γελούν», 

δήλωσε η κα Λίνα Παπαμιχαλοπούλου, επικεφαλής της μονάδας «Πολιτικές κατά των διακρίσεων και συντονισμός της πολιτικής για τους Ρομά» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Κάθε νικητής θα λάβει κουπόνια για βιβλία και υλικά καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων για το σχολείο του. Μετά την τελετή απονομής των βραβείων, τα παιδιά, οι δάσκαλοι και οι γονείς παρακολούθησαν πρόγραμμα περιήγησης και άλλες δραστηριότητες στην Αθήνα.

Επιμέλεια Μάριος Γ. Ιωάννου