Μεγαλώστε ένα γενναιόδωρο παιδί

Η γενναιοδωρία ξεκινά με τη σκέψη για το πώς αισθάνονται οι άλλοι

Είναι φυσιολογικό τα παιδιά να είναι εγωκεντρικά. Ο πρωταρχικός στόχος τους, ειδικά όταν είναι πολύ μικρά, είναι να διασφαλίσουν ότι οι ανάγκες τους ικανοποιούνται από τους ανθρώπους γύρω τους. Αυτό γενικά σημαίνει ότι τα παιδιά μαθαίνουν να ζητούν τα πράγματα που θέλουν αρκετά νωρίς στην ανάπτυξή τους και θα έχουν πολλές ευκαιρίες να… τελειοποιήσουν την τεχνική τους στη συνέχεια.

Αλλά καθώς τα παιδιά ωριμάζουν, καθίσταται επίσης απαραίτητο να «βλέπουν έξω» από τις δικές τους ανάγκες και να αρχίζουν να ενδιαφέρονται και για τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων. Οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στο να γίνουν τα παιδιά γενναιόδωρα, τόσο μέσω της ενθάρρυνσης όσο και μέσω του παραδείγματος.

Ακολουθούν ορισμένες κατευθυντήριες αρχές που πρέπει να θυμάστε για την ανατροφή γενναιόδωρων παιδιών.

*Ενθαρρύνετε την ενσυναίσθηση

Η γενναιοδωρία ξεκινά με τη σκέψη για το πώς αισθάνονται οι άλλοι. Κι ενώ τα παιδιά είναι εκ φύσεως εγωκεντρικά, οι γονείς μπορούν να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση βοηθώντας τα να φανταστούν πώς αισθάνονται οι άλλοι. Αυτό μπορεί να σχετίζεται με ένα καθημερινό συμβάν («πώς νομίζεις ότι ένιωσε ο αδερφός σου όταν του πήρες το παιχνίδι του;») ή μπορείτε να καθιερώσετε το να προσφέρετε ρούχα, τρόφιμα και παιχνίδια σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.

*Επικροτήστε τις γενναιόδωρες πράξεις

Όταν το παιδί κάνει μια ωραία χειρονομία, π.χ. μοιράζεται το παιχνίδι του με το αδερφάκι του ή σας βοηθά με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ, επικροτήστε την καλή συμπεριφορά του. Έτσι, θα νιώσει ότι κερδίζει το σεβασμό σας και θα συνεχίσει αυτήν την καλή του συμπεριφορά και στο μέλλον.

*Γίνετε παράδειγμα προς μίμηση

Από τη στιγμή που γεννιούνται, τα παιδιά αναζητούν στους γονείς τους στοιχεία για το πώς να συμπεριφέρονται. Το να μιλάτε στα παιδιά σχετικά με τη γενναιοδωρία είναι σημαντικό, αλλά όταν δείχνετε οι ίδιοι γενναιοδωρία, τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι το εννοείτε. Κάπως έτσι θέτετε τις βάσεις για να γίνουν και εκείνα γενναιόδωρα.

*Εντάξτε τη γενναιοδωρία στην καθημερινότητά σας

Συχνά, όταν σκεφτόμαστε τη γενναιοδωρία, σκεφτόμαστε δωρεές ή εθελοντισμό, αλλά η γενναιοδωρία μπορεί επίσης να είναι αυθόρμητο κομμάτι της ημέρας σας. Εξηγήστε στα παιδιά ότι είναι πάντα καλό να ψάχνουν τρόπους για να κάνουν μια θετική διαφορά στην ημέρα κάποιου, π.χ. δίνοντας στον συμμαθητή τους το έξτρα κομμάτι γλυκού που έχουν στο τάπερ τους ή φτιάχνοντας μια κάρτα για τα γενέθλια του μπαμπά.

Πηγή: imommy.gr
https://www.cretalive.gr/ygeia/megaloste-ena-gennaiodoro-paidi 

Πώς θα μεγαλώσετε ένα Παιδί με Αντιρατσιστικές Πεποιθήσεις; / Ten Steps to Raising an Anti-Racist Child

Τα βρέφη αναγνωρίζουν τη διαφορά στο χρώμα του δέρματος από μόλις τριών μηνών. Σε ηλικία δυόμιση ετών, το παιδί είναι σε θέση να παρατηρήσει και να μάθει ρατσιστικές προκαταλήψεις. Μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών, οι προκαταλήψεις έχουν πλέον εδραιωθεί.

Ten Steps to Raising an Anti-Racist Child

Δεν μπορείς να γίνεις η Έλσα από το «Ψυχρά και Ανάποδα», λέει ένα εξάχρονο ανοιχτόχρωμο κοριτσάκι στην σκουρόχρωμη συμμαθήτριά της. Το δέρμα σου έχει λάθος χρώμα, προσθέτει, παρόλο που και το ίδιο δεν έχει μακριά άσπρα μαλλιά και λευκό δέρμα σαν τη Βασίλισσα Έλσα στην συγκεκριμένη παιδική ταινία. 

Έχει ήδη ενστερνιστεί την ιδεολογία ότι η φυλή είναι μια σημαντική διαφορά. Το άλλο κοριτσάκι φαίνεται συντετριμμένο. Νιώθει παραγκωνισμένη και ντροπιασμένη για κάτι που δεν είχε παρατηρήσει ποτέ πριν.

Βιώνουμε μια περίοδο οξυμένης συνειδητοποίησης του ρατσισμού, η οποία φθείρει την κοινωνία μας και υπονομεύει τις εμπειρίες ζωής όλων μας, ανεξάρτητα από τη δική μας φυλετική κληρονομιά. 

Οι δολοφονίες ανθρώπων καθώς και οι διαμαρτυρίες που γίνονται σε όλο το κόσμο για τη δολοφονία τους, επισημαίνουν την επείγουσα ανάγκη για αλλαγές στη συλλογική συνείδηση και τη συμπεριφορά μας.

Τα βρέφη αναγνωρίζουν τη διαφορά στο χρώμα του δέρματος από μόλις τριών μηνών. Σε ηλικία δυόμιση ετών, το παιδί είναι σε θέση να παρατηρήσει και να μάθει ρατσιστικές προκαταλήψεις. 

Σε ηλικία τεσσάρων ή πέντε ετών, τα παιδιά μπορούν να επιδείξουν προφανείς προκαταλήψεις ή να νιώσουν τυχόν διακρίσεις λόγω του χρώματος του δέρματός τους. 

Μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών, οι προκαταλήψεις έχουν πλέον εδραιωθεί.

Τι μπορείτε να κάνετε για να μεγαλώσετε ένα παιδί με αντιρατσιστικές πεποιθήσεις;

1. Ξεκινήστε από εσάς τους ίδιους. 

Το πιο σημαντικό εργαλείο σας στην αντιρατσιστική εκπαίδευση είναι η δική σας συμπεριφορά. Τείνετε να νιώθετε πιο άνετα με συγκεκριμένες φυλές και λιγότερο άνετα με κάποιες άλλες; 

Το παιδί σας μπορεί να παρατηρήσει ακόμη και ανεπαίσθητες διαφορές στη γλώσσα σώματός σας και στη συμπεριφορά σας. 

Να είστε προσεκτικοί ως προς τη στάση και τη συμπεριφορά σας και προσπαθήστε να είστε φιλικοί, υπομονετικοί και γεμάτοι σεβασμό με όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής.

2. Διευρύνετε τον κόσμο του παιδιού σας. 

Κάντε ότι μπορείτε για να διασφαλίσετε ότι το παιδί σας βιώνει την ποικιλομορφία της καταγωγής, του χρώματος, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης, της θρησκείας και των πολιτικών πεποιθήσεων.

Να είστε ειλικρινείς και ανοιχτοί ως προς τις διαφορές που παρατηρεί. Ναι, αυτό το αγοράκι έχει διαφορετικό χρώμα δέρματος από εσένα. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο χρώμα, σωματότυπο και μέγεθος. 

Ενισχύστε οποιαδήποτε έλλειψη που υπάρχει στο περιβάλλον σας μέσα από βιβλία, ταινίες και εμπειρίες, που θα συμπεριλαμβάνουν μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων.

3. Εξοικειωθείτε με συζητήσεις σχετικά με τις φυλές και τον ρατσισμό. 

Όπως και η σεξουαλική εκπαίδευση, έτσι και η φυλετική εκπαίδευση μπορεί να είναι αγχωτική για κάποιους γονείς. Ξεκινήστε, διαβάζοντας και μιλώντας με άλλους ενήλικες σχετικά με το τι πρέπει να πείτε, ποιες ερωτήσεις να περιμένετε και πώς μπορείτε να απαντήσετε στο παιδί σας.

4. Ξεκινήστε από το σημείο αναφοράς του παιδιού σας. 

Αν έχετε διαβάσει κάποιο βιβλίο μαζί, το οποίο παρουσιάζει θέματα ρατσισμού ρωτήστε το, πώς του φάνηκε. Αν το παιδί σας έχει ακούσει κάτι σχετικά με αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες, ρωτήστε το, ποια είναι η γνώμη του. Να αποδέχεστε και να σέβεστε οποιαδήποτε τοποθέτησή του.

Μην το κρίνετε, καθώς τα παιδιά μπορούν να υιοθετήσουν από πολύ μικρά ρατσιστικές συμπεριφορές. 

Αντ’ αυτού, αξιοποιήστε τις ερωτήσεις και τις παρατηρήσεις του για να συζητήσετε το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος έχει τα ίδια συναισθήματα και επιθυμίες με αυτό.

5. Πάρτε τον χρόνο που χρειάζεται. 

Μην προσπαθήσετε να καλύψετε όλες τις πτυχές του θέματος σε μια στιγμή. Απαντήστε στις ερωτήσεις του παιδιού σας, όταν αυτές προκύπτουν, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο και την πολυπλοκότητα που αρμόζουν στο παιδί σας.

Εκθέστε το σε μέσα ενημέρωσης και καταστάσεις, όπου θα μπορούν να βιώσουν διαφορετικούς ανθρώπους. Συζητήστε θέματα από τον κόσμο γύρω σας, αλλά να μη θίγετε υπερβολικά το θέμα ούτε να χρησιμοποιείτε ένα υψηλότερο επίπεδο πολυπλοκότητας από την κατανόησή του.

6. Εστιάστε στα θετικά. 

Συζητήστε με το παιδί σας για το τι μπορείτε να κάνετε ως άτομα και ως οικογένεια για να διορθώσετε το πρόβλημα, σε ένα κατανοητό επίπεδο γι’ αυτό. 

Δώστε του να καταλάβει ότι είναι καλό που τόσοι πολλοί άνθρωποι παίρνουν μέρος σε διαδηλώσεις και άλλες δράσεις, κάνοντας τη διαφορά.

Να είστε ειλικρινείς σχετικά με την πολυπλοκότητα και τις διαστάσεις της κατάστασης, αλλά βοηθήστε το να κατανοήσει ότι, η αλλαγή επιτυγχάνεται μέσα από μικρά ατομικά βήματα. Ακόμα και το πιο μικρό άτομο μπορεί να κάνει την αλλαγή που πρέπει να γίνει.

7. Αμφισβητείστε τον ρατσισμό όπου τον αντιλαμβάνεστε. 

Ακόμα και ανεπαίσθητες ενέργειες και η φαινομενικά ακίνδυνη γλώσσα μπορούν να υποστηρίξουν τον ρατσισμό. Ακριβώς όπως, οι πρώτες φεμινίστριες αμφισβητούσαν τα στερεότυπα των γυναικών στα μέσα ενημέρωσης, ακριβώς έτσι και οι γονείς με αντιρατσιστικές πεποιθήσεις είναι σημαντικό να αμφισβητούν τα στερεότυπα γύρω μας.

Επισημάνετε στο παιδί σας τις φυλετικές διαφορές στη δουλειά και στο εισόδημα, όταν τις παρατηρείτε μαζί του στα μέσα ενημέρωσης και στην πραγματική ζωή. Δώστε έμφαση στο θέμα δικαιοσύνης.

8. Συζητήστε την πίεση από συνομήλικους.

Έχουμε μάθει πολλά τα τελευταία χρόνια σχετικά με την καταπολέμηση του εκφοβισμού. Τα ίδια μαθήματα μπορούν να εφαρμοστούν και στον αντιρατσισμό. 

Βοηθήστε το παιδί σας να καταλάβει τη σπουδαιότητα να αντιστέκεται στον ρατσισμό, όταν τον βλέπει να συμβαίνει, ανεξάρτητα από το αν γίνεται το ίδιο στόχος. 

Μιλήστε για το φαινόμενο του θεατή, διδάσκοντας στο παιδί σας, γιατί είναι σημαντικό να καταδικάζει ανοιχτά τις αδικίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινή ζωή του.

9. Βοηθήστε το παιδί σας να γίνει σύμμαχος ενάντια στο ρατσισμό. 

Μπορείτε να ξεκινήσετε με το βιβλίο Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές του Πάνου Χριστοδούλου ή το Σκληρό καρύδι της Ελένης Σβορώνου. Ρωτήστε το παιδί σας, πώς μπορεί να γίνει ένας ενεργός σύμμαχος κατά του ρατσισμού στην καθημερινή του ζωή.

10. Υποστηρίξτε αντιρατσιστικά προγράμματα στο σχολείο. 

Οι γονείς είναι αποτελεσματικοί υποστηρικτές των προγραμμάτων καταπολέμησης του εκφοβισμού και οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί θα δεχτούν το ενδιαφέρον σας, να δείτε αντιρατσιστικές δραστηριότητες να υλοποιούνται στο σχολείο του παιδιού σας.

Βοηθήματα

Παρακάτω θα βρείτε κάποιες ιδέες για να ξεκινήσετε και υπάρχουν και άλλες εξαιρετικές λίστες βιβλίων και βοηθημάτων που δημοσιεύονται καθημερινά.

Βιβλία για παιδιά και νέους με κέντρο τον ρατσισμό και την ξενοφοβία

Στη ζυμαροχώρα ένα βίντεο για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία

Ένα τρίγωνο στη χώρα των κύκλων ένα παιδικό βίντεο για τον ρατσισμό

Πως οι γονείς μεταφέρουν τον ρατσισμό με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη και την Ναταλία Δραγούμη

Στατιστικά για τον ρατσισμό στα σχολεία από τον Συνήγορο του Παιδιού

Απόδοση: Σοφία Ανδριανάκη

psychologynow

Μεγαλώστε «έξυπνα» παιδιά με... την καρδιά σας

Όλοι μπορούμε να μεγαλώσουμε “έξυπνα” παιδιά, καλλιεργώντας τους διάφορους δείκτες ευφυΐας όπως το IQ (που σε μεγάλο βαθμό είναι γενετικά προσδιορισμένο), αλλά και το EQ (συναισθηματική ευφυΐα), το SQ (κοινωνική ευφυΐα) και το CQ (δημιουργική ευφυΐα).

Στη συνέχεια παρατίθενται εισηγήσεις για το πώς ένας γονιός μπορεί να μεγαλώσει  “έξυπνα” παιδιάꓽ

• Δίνουμε στα παιδιά μας πολλά ερεθίσματα κι όχι έτοιμες λύσεις. Τα εκθέτουμε σε περιπέτειες γνώσης, ταξιδιών, μουσικής, ξένων γλωσσών, τέχνης και δημιουργούμε έτσι τις συνθήκες, για να αγγίξουν τα παιδιά μας το μέγιστο των ποιοτικών και ποσοτικών τους δυνατοτήτων.
• Αφήνουμε τα παιδιά μας να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα, όχι τα δικά μας.  Δικό μας έργο είναι να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε τα παιδιά μας να είναι σε θέση να ονειρευτούν.
• Όλοι όσοι έρχονται σε επαφή με τα παιδιά (γονείς, σχολείο κ.λπ.) πρέπει να στοχεύουμε στο να τους μαθαίνουμε πώς να σκέφτονται και όχι τι να σκέφτονται. Η παροχή πληροφορίας δεν έχει νόημα πια στις μέρες μας. Αυτό που μετράει είναι να τα μάθουμε να την επεξεργάζονται σωστά και ηθικά.
• Τα ενδυναμώνουμε και τα εμπνέουμε, ώστε εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο προβλήματα εκείνα να βλέπουν ευκαιρίες.  Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν δεν τα κρατούμε αποστειρωμένα και μακριά από τα προβλήματα και τους αγώνες της οικογένειας και όταν τα διδάσκουμε ότι προσπαθούμε και νικάμε τις αντιξοότητες και ότι συχνά τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα.
• O σύνδεσμος μεταξύ παιδιού και γονιού είναι η εμπιστοσύνη. Δείχνουμε στα παιδιά ότι τα εμπιστευόμαστε και να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνουν περισσότερα, για να μας τιμήσουν και να συνεχίσουν να χαίρουν της εμπιστοσύνης μας.
• Να μην έχουμε συνεχώς κριτική στάση απέναντι στα παιδιά. Δεν μπορούμε να διαφωνούμε συνεχώς. Η αποδοχή είναι η καλύτερη αφετηρία, για να ξεκινήσουμε. Έτσι καταφέρνουμε να επικοινωνούμε αληθινά και απρόσκοπτα μαζί τους.
• Να ακούμε τα παιδιά μας. Το μεγαλύτερο ποσοστό των λύσεων στα ζητήματα που ανακύπτουν είναι ακριβώς μέσα σε αυτά που μας λένε.
• Να μοιράζουμε αρμοδιότητες, να βάζουμε κανόνες που να σέβονται όλα τα μέλη της οικογένειας και όλες οι ενδιαφερόμενες πλευρές.
• Τα παιδιά να ακολουθούν το πρόγραμμα των γονιών και ΟΧΙ οι γονείς το πρόγραμμα των παιδιών.
• Οι κανόνες λειτουργίας του σπιτιού πρέπει να ορίζονται ΜΑΖΙ με τα παιδιά και να υπάρχει κοινή δέσμευση για την τήρησή τους.
• Σεβόμαστε με θρησκευτική ευλάβεια το δωμάτιό τους. Ρωτάμε πότε μπορούμε να μπούμε, πότε να ταχτοποιήσουμε, αν θέλουν να μετακινήσουμε κάτι κ.λπ. Είναι ο δικός τους χώρος.
•  Είναι λάθος να πούμε στο παιδί «μην αργήσεις» ή «τι ώρα θα γυρίσεις;». Η σωστή τοποθέτηση είναι «στις 12 θα έρθω να σε πάρω».
• Το «όχι» αιτιολογείται πάντα ως απάντηση.
• Πρέπει να βοηθάμε το παιδί μας να επαναστατήσει. Το έχει ανάγκη κι αν δεν το κάνει στην εφηβεία, που είναι και το φυσιολογικό, είναι πάρα πολύ πιθανόν να το κάνει σε άλλες φάσεις της ζωής του, που θα είναι ίσως πιο επικίνδυνο και θα έχει να ρισκάρει περισσότερα.
• Στην περίπτωση φίλου που δεν εγκρίνουμε συζητάμε μια φορά και λέμε τη γνώμη μας ξεκάθαρα. Συζητάμε, αλλά δεν ελέγχουμε και δεν το αναμασάμε συνεχώς. Τα παιδιά ακούν και υπολογίζουν τη γνώμη μας. Απλά, θέλουν το χρόνο τους, για να επεξεργαστούν.
• Τα παιδιά επιθυμούν τα όρια. Αισθάνονται ασφάλεια και συναισθηματική σταθερότητα. Ορίζουμε όρια μαζί τους και βάζουμε το πλαίσιο της ομαλής λειτουργίας των σχέσεων της οικογένειας.
• Καθημερινά δίνουμε με τα παιδιά μας πολλές μάχες. Φροντίζουμε να κερδίζουμε εκείνες που αφορούν την πνευματική, ψυχική και σωματική τους ασφάλεια (τη δική τους και των άλλων παιδιών που τα περιβάλουν) με οποιοδήποτε κόστος. Στα μικρότερης σημασίας θέματα όμως να τους χαρίζουμε νίκες. Το έχουν ανάγκη.   
• Λειτουργούμε πάντα σύμφωνα με το σύστημα αρχών και αξιών της οικογένειας. Τα παιδιά βλέπουν κυρίως αυτό που κάνουμε και λιγότερο ακούνε αυτό που τους λέμε. Οφείλουμε να γίνουμε ζωντανά παραδείγματα.
• Να σεβόμαστε τα συναισθήματά μας και να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ίδιο.
• Πολλοί δεν κατανοούμε ότι συχνά η εικόνα μας στον κόσμο είναι τα συναισθήματά μας! Ενώ δίνουμε μεγάλη σημασία στους εξωγενείς παράγοντες που επηρεάζουν την ύπαρξη και τη ζωή μας, ξεχνάμε να αξιολογήσουμε την τεράστια δύναμη που έχουν τα συναισθήματά μας.
• Πρώτα κατανοούμε τα αρνητικά συναισθήματα κι ύστερα τα μετατρέπουμε σε θετικά. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο, για να κάνω πίσω και να συνειδητοποιήσω τα συναισθήματά μου, καθώς και το μήνυμα που μου μεταφέρουν. Ένας εύκολος τρόπος είναι να πάρουμε μερικές ανάσες και μετά απλώς να αναρωτηθούμε τι νιώθω και τι μου λέει αυτό που νιώθω.
• Βοηθάμε τα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Με αυτό τον τρόπο θα είναι πιο ευτυχισμένα παιδιά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, για να γίνει αυτό π.χ. κλάμα – γέλιο – ημερολόγιο συναισθημάτων.
• Ωθείστε τα παιδιά να κρατούν ένα είδος συναισθηματικού ημερολογίου. Να καταγράφουν τα διάφορα συναισθήματα που αισθάνονται κάθε μέρα και μετά να κάνουν στον εαυτό τους τις εξής ερωτήσεις: Γιατί νιώθω έτσι; Ποια ήταν η ακριβής αιτία που μου το προκάλεσε; Πόσο συχνά νιώθω έτσι; Πότε ξαναένιωσα έτσι; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει; Με αυτό τον τρόπο ακολουθούν τα συναισθήματά τους, τα ορίζουν, τα κατονομάζουν, τα βιώνουν ουσιαστικά και κατόπιν ως αντίδραση παίρνουν καλές αποφάσεις βασισμένες σε αυτά.
• Αναπτύσσω συναισθηματική νοημοσύνη σημαίνει συμφιλιώνομαι με τα συναισθήματά μου και επιτρέπω στον εαυτό μου να εκφράσω όλη την γκάμα των συναισθημάτων μου. Αποκτώ δηλαδή τη ικανότητα να εκφράζω τα συναισθήματά μου προς τα έξω με την ίδια πιστότητα και ευκολία που τα εκφράζω προς τα μέσα μου.
• Η κοινωνική νοημοσύνη και η ορθή κοινωνική συμπεριφορά μαθαίνεται από τα παιδιά μέσω της παρατήρησης και της συμμετοχής. Τα παιδιά μαθαίνουν κοινωνική συμπεριφορά από το πώς οι γονείς τους συμπεριφέρονται στα ίδια, αλλά και στους άλλους. Κατόπιν εφαρμόζουν τα ίδια πράγματα μεταξύ τους.
• Στις μέρες μας που δίνουμε τόση έμφαση στα πνευματικά/γνωστικά ‘κατορθώματα’ είναι πάρα πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι αντιδράσεις στο σπίτι, στο νηπιαγωγείο και στο σχολείο είναι αποφασιστικής σημασίας και επηρεάζουν καταλυτικά την κοινωνική συμπεριφορά των παιδιών μας.
• Μεγαλώνοντας παιδιά που μαθαίνουν να δείχνουν κατανόηση και ενσυναίσθηση για τα συναισθήματα των άλλων διαμορφώνουμε άτομα με υψηλή κοινωνική νοημοσύνη. Μαθαίνουμε το πώς να είμαστε κοινωνικοί.
• Τα παιδιά αντιδρούν σε όλα τα ερεθίσματα που τους δίνονται πρώτα από τους γονείς, κατόπιν από το σχολείο και μετά από τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο. Αν λοιπόν διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να καλλιεργούν και να αναπτύσσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, τις ψυχές και τις καρδιές τους, μεγαλώνουμε ευτυχισμένα, αξιοσέβαστα και με αυτοπεποίθηση παιδιά που έχουν εξαιρετική δυνατότητα απορρόφησης της γνώσης. Ταυτόχρονα, τους βοηθούμε να αναπτύξουν αλληλεγγύη, κατανόηση, ενσυναίσθηση, υπομονή, ανεκτικότητα, τιμιότητα, καθώς και πλήθος άλλων πολύτιμων αξιών.
• Πώς θα τονώσουμε την κοινωνική συμπεριφορά των παιδιών μας: Φροντίζουμε, ώστε τα παιδιά να έχουν πολλές κοινωνικές επαφές, κυρίως με παιδιά της ηλικίας τους. Συζητούμε μαζί τους για το πώς πιστεύουν ότι αισθάνονται οι φίλοι τους ή τα αδέρφια τους σε διάφορες περιπτώσεις. Χρησιμοποιούμε παραδείγματα και τους δείχνουμε τι συνέπειες μπορεί να έχουν τα αρνητικά συναισθήματα για τα ίδια, αλλά και τους αγαπημένους τους . Ακόμη, τα κρατάμε μακριά από οποιαδήποτε μορφή επίθεσης και τα διδάσκουμε πόσο κακό είναι αυτό και ότι ποτέ δεν πρέπει να συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο. Ακόμη,  τους λέμε να μας ενημερώνουν, αν γίνουν μάρτυρες κάποιας επίθεσης.

Συνοψίζοντας, σύντομα θα καμαρώνουμε ανεξάρτητους άντρες και γυναίκες. Βέβαια, είναι σοκαριστικό, γιατί  θα αλλάξει η ζωή μας και ξαφνικά δε θα μας χρειάζονται τόσο πολύ.  Μα για αυτό δεν τα μεγαλώσαμε; Ας το απολαύσουμε! Άλλωστε, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε!

paidiatros.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι