Ρόδος: Έβαζαν μικρά παιδιά να ζητιανεύουν στον καύσωνα! - Γιατί τα παιδιά που κρατούν οι ζητιάνοι κοιμούνται συνεχώς;

Δέκα άτομα συνελήφθησαν από αστυνομικούς της Ασφάλειας Ρόδου και της Ομάδας Πρόληψης και Καταστολής Εγκληματικότητας (Ο.Π.Κ.Ε.) για εργασιακή εκμετάλλευση παιδιών. 

Στο πλαίσιο εφαρμογής ειδικών επιχειρησιακών δράσεων της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Νοτίου Αιγαίου για την αστυνόμευση των τουριστικών περιοχών και την καταπολέμηση παραβατικών συμπεριφορών, πραγματοποιήθηκε χθες συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση με στόχο την αντιμετώπιση του φαινομένου της επαιτείας στην πόλη της Ρόδου.

Κατά τη διάρκεια προσήχθησαν είκοσι πέντε άτομα και συνελήφθησαν οκτώ, οι δυο αλλοδαπές γυναίκες, ηλικίας από 18 έως 66 ετών, κατηγορούμενοι για τα αδικήματα της εμπορίας ανθρώπων και έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο.

Όπως διαπιστώθηκε, οι κατηγορούμενοι ενεργώντας κατ’ επάγγελμα προέβαιναν σε εργασιακή εκμετάλλευση παιδιών, τα οποία εξωθούσαν σε επαιτεία είτε από θέση ισχύος είτε αποσπώντας τη συναίνεσή τους με χρήση απατηλών μέσων, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα υγεία και καθιστώντας αυτά αβοήθητα σε ακραίες συνθήκες (καύσωνα, ορθοστασία, κλπ) με σκοπό την είσπραξη-κατακράτηση των χρημάτων που κέρδιζαν από την επαιτεία.

Αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά που κρατούν οι ζητιάνοι κοιμούνται συνεχώς!

Το άρθρο αυτό ΔΕΝ αναφέρεται στην Ελλάδα,έχει κυκλοφορήσει στο facebook και ο συγγραφέας του είναι άγνωστος, γι' αυτό δεν θα πιστεύαμε και κάθε λέξη...Η ιστορία του όμως είναι, δυστυχώς, πολύ γνωστή.

Αναφέρεται στην ερευνά που έκανε ο ίδιος έξω απο σταθμό του μετρό στο Κίεβο. Στη στάση του μετρό συναντώ καθημερινά μια…. γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας να ζητιανεύει.

Τα μαλλιά της βρώμικα και ανακατεμμένα, τα ρούχα της κουρελιασμένα και το πρόσωπό της σκιμμένο στη θλίψη. Η γυναίκα κατάχαμα στο βρώμικο πάτωμα και δίπλα της το ποτηράκι, όπου οι περαστικοί προσφέρουν τον οβολόν τους.

Στα χέρια της γυναίκας, κοιμάται ένα δίχρονο παιδάκι. Του φοράει ένα βρώμικο καπέλο και εξίσου βρώμικα ρούχα. Οι περισσότεροι περαστικοί, συγκινημένοι από το θέαμα προσφέρουν αβίαστα και το τελευταίο κέρμα από το πορτοφόλι τους, ξορκίζοντας με ανακούφιση την ενοχή της δικής τους ευδαιμονίας…

Καθημερινά, επί ένα μήνα, προσπερνούσα τη ζητιάνα, χωρίς βεβαίως να της δίνω χρήματα, γνωρίζοντας καλά ότι είναι “υπάλληλος” μιας καλοστημένης επιχείρησης απάτης, με διαχειριστή τον τοπικό ζητιανομαφιόζο, πιθανό ιδιοκτήτη βίλας και πολυτελούς αυτοκινήτου.

Σε αυτόν θα καταλήξει η είσπραξη της ημέρας της ζητιάνας… Όχι ότι κι αυτή δεν κερδίζει τίποτα φυσικά… ένα μπουκάλι βότκα κι ένα σουβλάκι στο τέλος της ημέρας είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται… Αφού λοιπόν την προσπερνούσα αδιάφορα επί ένα μήνα, ξαφνικά το συνειδητοποίησα… Στέκομαι μπροστά της κοιτάζοντας αυτό το μωρό και συνειδητοποιώντας ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ένα δίχρονο μωρό, από το πρωί μέχρι το βράδυ “κοιμάται” συνεχώς στην αγκαλιά της “μαμάς” του, χωρίς να κλαίει, να γκρινιάζει, να μουρμουρίζει, να σαλεύει καν! Όποιος από εμάς έχει παιδιά, ξέρει καλά… ένα μωρό σε αυτήν την ηλικία με δυκολία κοιμάται ακόμα και τη νύχτα, πόσο μάλλον ολόκληρη την ημέρα συνεχώς! Το συγκεκριμένο μωρό της ζητιάνας, για ένα συνεχόμενο μήνα, δεν το είδα ποτέ ξύπνιο… Κοιτούσα μια αυτό, μια εκείνη, και οι υποψίες μου όλο και φούντωναν. Στο τέλος, δείχνοντας το μωρό, τη ρώτησα:”-Γιατί κοιμάται συνέχεια;”

Εκείνη, με αγνόησε, προσποιούμενη ότι δεν με άκουσε. Επανέλαβα την ερώτηση. Σήκωσε το βλέμμα της, ...

Νέα έρευνα για τα 502 εξαφανισμένα παιδιά των φαναριών

Νέα προσπάθεια για την ποινική διερεύνηση των καταγγελιών για εξαφάνιση περίπου 500 παιδιών από το κρατικό ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα» την περίοδο των... Ολυμπιακών Αγώνων, ξεκινά η Εισαγγελία Πρωτοδικών, έπειτα από την εντολή της προϊσταμένης, Παναγιώτας Φάκου, για διενέργεια συμπληρωματικής ανάκρισης για κακουργηματική κατηγορία.
.

Με αφορμή τα δημοσιεύματα στον Τύπο για την υπόθεση των αποκαλούμενων «παιδιών των φαναριών» που φιλοξενήθηκαν στο ίδρυμα με σκοπό να βρεθούν οι οικογένειές τους και φαίνεται να έχουν χαθεί τα ίχνη τους, η κ. Φάκου έδωσε εντολή να ανασυρθεί από το αρχείο η σχετική δικογραφία και να διενεργηθεί συμπληρωματική κύρια ανάκριση για την κατηγορία -που ήδη είχε απαγγελθεί- της αρπαγής ανηλίκων που δεν συμπλήρωσαν τα δεκατέσσερα χρόνια, κατά συρροή.

περισσότερα στην πηγή: newsnow

Τι απέγιναν τα 502 παιδιά των φαναριών; Σοκαριστικές οι αποκαλύψεις της έρευνας για τις εξαφανίσεις απο το ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα»

............................

Πληροφορίες αναφέρουν ότι, παρά τον φόβο, μετά από πίεση, κάποια από τα παιδιά εξομολογήθηκαν στις αλβανικές αρχές την τύχη που είχαν κάποια από τα άλλα παιδιά που απήχθησαν μαζί με αυτά: Τους αφαίρεσαν όργανα και τα έθαψαν σε ομαδικούς τάφους

περισσότερα στην πηγή: newsnow

Παιδιά χωρίς ταυτότητα, ακόμα και στον θάνατο...

Tα παιδιά έχουν δικαίωμα στην ταυτότητα, δηλαδή σε ένα όνομα, επώνυμο και ιθαγένεια, σύμφωνα με μια από τις πρώτες διατάξεις της σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού, που αποδέχονται όλες οι χώρες μέλη του ΟΗΕ. Αυτό το ελάχιστο, το όνομα  δεν το είχε καν η 11χρονη που σκοτώθηκε προχθές σε τροχαίο στη Θεσσαλονίκη...

Όταν κάποια παιδιά είναι αόρατα στη ζωή μας

Ποια δικαιώματα για ένα παιδί που δεν κατάφερε να αποκτήσει  μια ταυτότητα ούτε στο θάνατο... Ποιος να γνοιαστεί για ένα παιδί των φαναριών, που άγνωστο πως βρέθηκε στη  χώρα μας, αναζητώντας ίσως μια καλύτερη τύχη  και όπως φαίνεται βρέθηκε στα χέρια κάποιων άλλων απόκληρων επιτήδειων που τη χρησιμοποιούσαν για να μαζεύουν  μερικά ευρώ παραπάνω...Το μοναδικό πρόσωπο που την αναζήτησε,αποδείχθηκε ότι είχε ένα πλαστό - η κλεμμένο -διαβατήριο για την 11χρονη  που αντιστοιχεί σε κάποιο άλλο υπαρκτό  πρόσωπο,ενώ ζει με  άλλα 7 παιδιά  σε μια  άθλια παράγκα....

Ένα 11χρονο κοριτσάκι που αντί να  ζει  στη θαλπωρή μιας οικογένειας, αντί να πηγαίνει σχολείο, ζούσε στους δρόμους, ζητιανεύοντας για ένα ευρώ... Και δυστυχώς δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο. Ναι έχουμε χιλιάδες μετανάστες, έχουμε χιλιάδες προβλήματα, αλλά υποτίθεται ότι παραμένουμε ακόμα μια πολιτισμένη χώρα... Που δεν θα έπρεπε να επιτρέπει, τουλάχιστον  στα παιδιά, από όπου κι αν κατάγονται, να  ζουν στο δρόμο και να παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα  για λίγα ευρώ. Ναι, τα παιδιά, όπως λέει η σύμβαση του ΟΗΕ έχουν δικαίωμα να μην αποχωρίζονται τους γονείς τους, εκτός κι αν τα παραμελούν ή τα κακομεταχειρίζονται. Μόνο που κάποιος πρέπει να το διαπιστώνει, να το ελέγχει, να ασχολείται.Κι αν το κράτος δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά, τουλάχιστον για τα παιδιά, έπρεπε κάπως να το επιβάλλει η κοινωνία...

Ψιλά γράμματα θα πει κάποιος... Με τόσους μετανάστες, με τα φανάρια γεμάτα από μικρούς και μεγάλους απόκληρους, με ποιόν να προλάβουμε να ασχοληθούμε... Ίσως γιατί  αυτή είναι η λειτουργία μιας κοινωνίας. Να  ασχολούμαστε  και με το διπλανό μας, να μην κλείνουμε τα μάτια στη δυστυχία και να μην εξαντλούμε  τη φιλευσπλαχνία μας, τουλάχιστον για τα παιδιά, στο ευρώ που θα δώσουμε. Το 11χρόνο κοριτσάκι έσβησε, χωρίς να αποκτήσει ταυτότητα, χωρίς να μάθει τι σημαίνει να είσαι παιδί, χωρίς ίσως να ζήσει ποτέ λίγες στιγμές  χαράς, χωρίς να νοιώσει τι σημαίνει να είσαι μέλος μιας οικογένειας που σε αγαπά και σε προστατεύει... Πάει πολύ να απαιτήσουμε  να ασχοληθεί κάποιος -κράτος, κοινωνία, σύλλογοι προστασίας-  με τα άλλα 7 παιδιά που ζουν στο άθλιο παράπηγμα, που φαίνεται ότι πέρασε  τους τελευταίους μήνες της ζωής της η «άγνωστή» μας 11χρονη; Έστω ως ύστατο δείγμα  της χαμένης ευαισθησίας μας...

Πολυμίλης Σήφης

Η Ωραία κοιμωμένη

Η Φωτογραφία της Ημέρας

.

Το κοριτσάκι ενός ζητιάνου κοιμάται πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί δίπλα στα σχέδια που έχει φτιάξει το ίδιο με κιμωλία, σε σιδηροδρομικό σταθμό στη Βομβάη, Ινδία, 7 Δεκεμβρίου 2012.

Φωτογραφία:  Danish Siddiqui / Reuters
Αναρτήθηκε από: teleytaiothranio

Στείλτε ένα ΒΙΒΛΙΟ στο ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

Διαλέξτε από τη βιβλιοθήκη σας ένα οποιοδήποτε βιβλίο που έχετε διαβάσει (Παιδικό, Σχολικό, Λογοτεχνικό, Λεξικά, Επιστημών).

Ενεργοποιήστε την ευαισθησία των παιδιών σας.
Δώστε το πρότυπο ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί.

Γράψτε στην πρώτη σελίδα του την αφιέρωση σας ή το μήνυμα σας  και στείλτε το με ένα απλό γραμματόσημο (κόστος γραμματ. από 1,90 έως 2,12ευρώ)

στοιχεία παραλήπτη:  
Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου ΤΚ85111 (συμμετοχή στην εκστρατεία του 24grammata.com )

Εκστρατεία κοινωνικής εγρήγορσης του 24grammata.com

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Διαβάστε και το ebook με όλη την αρθρογραφία σχετικά με το Καστελόριζο (κλικ εδώ)

Το Καστελόριζο είναι μακριά, γιατί ποτέ δε μάθαμε που, ακριβώς, βρίσκεται (απέχει 5 ώρες, ακτοπλοϊκώς, από τη Ρόδο).
Ήταν πάντα στο υποσυνείδητο του Έλληνα ως η δυσμενής μετάθεση, ή ο τόπος τιμωρίας για τον ατίθασο Δημόσιο Λειτουργό.
Και ξαφνικά… ξαφνικά μπήκε στη ζωή μας.
Αλλά όχι ως ευλογημένος ελληνικός τόπος που περιμένει τα παιδιά του για να τα ταΐσει και να τα ποτίσει από τη γη του.
Τώρα οι απανταχού ρήτορες και ρητορίσκοι μιλάνε για “λεκάνες Μεσογείου”, για “κοιτάσματα”, για “γεωπολιτική αξία”, για “πλούτο”, για “αρπαχτές” και για “κονόμα”
Τώρα κινδυνεύει, πραγματικά, το Καστελόριζο!!!

Αυτό φοβηθήκαμε και για αυτό στα 24grammata.com αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε ένα μοναδικό αφιέρωμα 46 άρθρων σε 4 γλώσσες. Συγκεντρώσαμε, για πρώτη φορά, την ιστορία και τον πολιτισμό αυτού του νησιού στις 4 πρώτες σελίδες του 24grammata.com. Με τη συγκέντρωση όλου του υλικού το αφιέρωμα θα κυκλοφορήσει με τη μορφή free e-book.
Το Καστελόριζο έχει προβλήματα, που δεν μπορούν να περιμένουν.
Το μεγαλύτερο, ίσως, πρόβλημα του είναι η δική μας άγνοια, η επιπολαιότητα και ο δικός μας Μακάριος ύπνος
Γνωρίστε το Καστελόριζο, πριν να ρητορεύσετε για τη “γεωστρατηγική σημασία του στην παγκόσμια οικονομία…”
Πάρτε από το χέρι το παιδί σας και δείξτε του στο χάρτη που βρίσκεται το Καστελόριζο (δεν είναι δυο λεπτά από τη Ρόδο. Είναι 5 ώρες ακτοπλοϊκώς και 30 λεπτά αεροπορικώς από τη Ρόδο). Βοηθήστε τον να συνειδητοποιήσει ότι τα σύνορα δε χαράζονται με τις χιλιομετρικές αποστάσεις, αλλά με τις Καρδιές των ανθρώπων που τα κατοικούν και από το Φρόνημα αυτών που τους στηρίζουν

Διαλέξτε από τη βιβλιοθήκη σας ένα οποιοδήποτε βιβλίο που έχετε διαβάσει (Παιδικό, Σχολικό, Λογοτεχνικό, Λεξικά, Επιστημών).
Εάν δε θέλετε να αποχωριστείτε τα βιβλία σας είναι αυτονόητο ότι μπορείτε να αγοράσετε από οπουδήποτε ένα βιβλίο
Για βιβλία που ζυγίζουν μέχρι 350 γραμμάρια το κόστος γραμματοσήμου είναι 1,90 ευρώ (συστημένο: 3,77) και μέχρι 500γρ. το κόστος είναι 2,12 ευρώ (συστημένο 3,19) Τιμοκατάλογος των ΕΛΤΑ, εδώ
Για ιδιωτική ταχυμεταφορά (παραλαβή από το σπίτι σας, περίπου 15,50 ευρώ για φάκελο ή δέμα έως 2 κιλών)

Διαβάστε ορισμένα από τα 46 άρθρα του αφιερώματος και μετά, αν το επιθυμείτε, δηλώστε το παρόν στην παρακάτω εκστρατεία του 24grammata.com:

Από τη Βιβλιοθήκη σας στο Καστελόριζο
Μαθαίνω για το Καστελόριζο
Δηλώνω παρών.

Στείλτε ένα βιβλίο, ακόμα και απ΄ αυτά που έχετε ήδη διαβάσει,
στο ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ.

Γράψτε στην πρώτη σελίδα την αφιέρωση σας ή το μήνυμα σας
και στείλτε το με ένα απλό γραμματόσημο (κόστος γραμματ. από 1,90 έως 2,12ευρώ)
στοιχεία παραλήπτη: Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου Τ.Κ.85111 (συμμετοχή στην εκστρατεία του 24grammata.com)
Ενεργοποιήστε την ευαισθησία των παιδιών σας.
Δώστε το πρότυπο ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί.

Προωθήστε παντού αυτή την πρωτοβουλία σε συλλόγους, φίλους, επαφές μέσω mails
Στείλτε κάθε είδους βιβλίο (Παιδικό, Εκπαιδευτικό, Λογοτεχνικό, Ιστορικό, Επιστήμης). Τα βιβλία δεν απευθύνονται μόνο στους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου αλλά σε όλους τους Κατοίκους του νησιού (δεν είναι και πολλοί άλλωστε). Τα 24grammata.com ενήργησαν με την έγκριση του Δημάρχου Καστελορίζου και του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Μεγίστης

 Ας γίνει το βιβλίο, που κιτρινίζει στη βιβλιοθήκη σας, η αόρατη κλωστή που θα σας δέσει για πάντα με το ωραιότερο νησί του Αιγαίου.

ΥΓ: παραλίγο θα ξέχναγα την εβδομαδιαία ετυμολογική αναφορά. Η λέξη Καστελόριζο παράγεται από την Ιταλική φράση Castello Rosso (: κόκκινο κάστρο) από τα κοκκινωπά βράχια που περιβάλλουν το περίφημο κάστρο του νησιού http://www.24grammata.com/?p=10840

Εστάλη  Siglitiki

Τα ματωμένα διαμάντια - Blood diamond

Μια καταπληκτική εργασία του artanis71,

που αξίζει να την μελετήσουμε όλοι!!

Ολόκληρη η πρώτη δεκαετία του 2000, σημαδεύτηκε από την έκφραση «Ματωμένο διαμάντι», σε σχέση με το εμπόριο και χρήση αυτών των πετρών, ειδικά σε ότι είχε να κάνει με τους δυτικούς πελάτες….

Blood diamond 

 .

Μέσω ενός συστήματος διακίνησης οργανωμένο από παραστρατιωτικές ομάδες, διεφθαρμένους πολιτικούς και αδίστακτους εμπόρους, τα διαμάντια που προέρχονταν από συγκεκριμένες χώρες της Αφρικής, ανταλλάσσονταν με χρήματα ή όπλα, για τους σκοπούς των οργανώσεων αυτών, με θύματα εκατομμύρια ομοεθνείς τους....

Το σύστημα ήταν απλό: οι αδαμαντοφόρες περιοχές των χωρών αυτών, περνούσαν κάτω από τον έλεγχο των αντάρτικών ομάδων, 

οι κάτοικοι κατατρομοκρατούνταν και εξαναγκάζονταν να εργαστούν στην εξόρυξη των πολύτιμων κρυστάλλων, και μέσω των χαλαρών ελέγχων των Ευρωπαϊκών κέντρων επεξεργασίας και εμπορίας, (Αμβέρσα-Λονδίνο), έφταναν στην αγορά με χαμηλό κόστος για τον τελικό παραπλήπτη τους, του οποίου τα κέρδη απογειώνονταν όταν κομμένα και δεμένα έμπαιναν στην αγορά του έτοιμου επώνυμου κοσμήματος....

Για πολύ περισσότερα στο Artanis

Συνεχίζεται η εκμετάλλευση ανηλίκων.

Αγαπημένο μου χαμομηλάκι,

Συνεχίζεται η επαιτεία των ανηλίκων γύρω από το τουριστικό λιμάνι της Ρόδου και στις εισόδους της μεσαιωνικής πόλης.

Τα γνωστά 3 μικρά παιδιά 6-9 ετών με την πίεση της μητέρας τους και με... χρήση μουσικών οργάνων ρίχνουν στο φιλότιμο τους τουρίστες των κρουαζιερόπλοιων για την συλλογή λίγων ευρώ.
Πολλές φορές η δημοτική αστυνομία τους έχει απομακρύνει αλλά από πληροφόρηση μου είχαμε, δεν είναι στην αρμοδιότητά τους. Ευθύνεται η ελληνική αστυνομία και κυρίως η τουριστική. 

Τα παιδιά λόγω ηλικίας δεν μπορούν να συλληφθούν αλλά και γιατί δεν υπάρχει αρμόδιος εισαγγελέας ανηλίκων. 

Η μόνη λύση είναι να προσαχθούν οι γονείς τους και να τους γίνουν αυστηρές συστάσεις. 

Δεν μπορεί μία οικογένεια αθίγγανων με 3 παιδιά να εκθέτει ένα ολόκληρο νησί...
Είναι πολύ σοβαρό το πρόβλημα και θα πρέπει να λυθεί άμεσα και αποτελεσματικά!

Το χαμομηλάκι λέει

Δεν είναι που εκτίθεται ένα ολόκληρο νησί.

Είναι που τρία χαμομηλάκια έχουν χάσει την παιδική τους ηλικία,

είναι θύματα εκμετάλλευσης και παραμέλησης

και δεν κάνει κάτι μια "αρμόδια" υπηρεσία να τα φροντίσει....
Κατά τη γνώμη μας, αυτό εκθέτει το πανέμορφο νησί μας

Ανάγκαζαν ανήλικους να ζητιανεύουν σε φανάρια της Θεσσαλονίκης

Στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης κρατούνται δύο Βούλγαροι υπήκοοι, οι οποίοι κατηγορούνται ότι ανάγκαζαν με απειλές ανήλικους ομοεθνείς τους, να ζητιανεύουν σε φανάρια και να τους παραδίδουν τα χρήματα που συγκέντρωναν.

Σύμφωνα με την Αστυνομία οι δύο αλλοδαποί, ηλικίας 44 και 34 ετών, φέρονται ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα εκμεταλλεύονταν συστηματικά τους δύο ανήλικους, ηλικίας 8 και 11 ετών και έναν ακόμα 27χρονο ομοεθνή τους.

Οι συλληφθέντες κατηγορούνται ότι μετέφεραν τα θύματά τους σε σηματοδότες κεντρικών δρόμων και με απειλές, αλλά και με τη χρήση σωματικής βίας τους ανάγκαζαν να επαιτούν κάθε μέρα. Στη συνέχεια τους υποχρέωναν να τους παραδίδουν όλα τα χρήματα που συγκέντρωναν από τους διερχόμενους οδηγούς αυτοκινήτων, ενώ σε αντάλλαγμα τους εξασφάλιζαν φαγητό και στέγη.

Από την Ασφάλεια συνεχίζονται οι έρευνες για να διαπιστωθεί αν εμπλέκονται και άλλα άτομα στην υπόθεση εκμετάλλευσης των ανήλικων.

kathimerini με πληροφορίες από AΠΕ-ΜΠΕ

«ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» - Street Children in Bangladesh (Dhaka)

Zoύσε σε μια παραγκούπολη, κάπου στο Μπαγκλαντές μαζί με την οικογένειά του, τον πατέρα την μητέρα και τα τέσσερα αδέλφια του. Ο μικρός Ναζίμ ήταν το πέμπτο παιδί της πολυμελούς αυτής οικογένειας.  
από ANASA

Από όταν θυμάται τον εαυτό του, η εικόνα των παιδικών του χρόνων ήταν μία, να ζητιανεύει στους βρώμικους δρόμους της πόλης. Ο πατέρας του μάθαινε τα κόλπα της επαιτείας, πώς να κλαίει να παρακαλάει, να προσποιείται τον άρρωστο, πώς να απλώνει το χέρι να ζητάει λεφτά έχοντας ταυτόχρονα το βλέμμα της απόγνωσης στα μεγάλα μελαγχολικά του μάτια, δίνοντας τόνο απελπισίας και πόνου στη φωνή του. Την ίδια «εκπαίδευση» είχαν και τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Ο Χασάν, ο Ιντίμ, Ο Ναμαγιάρ, και η Φατίμα. Όταν ήρθε ο καιρός, ο πατέρας τους έβγαλε στο δρόμο και τους έδειξε τα πόστα τους. Ο μικρός Ναζίμ βρισκόταν πάντα σε μια διασταύρωση, έξω από ένα μαγαζί που πουλούσε μπαχαρικά και βότανα. Εκεί αναλάμβανε το "έργο του", όπως ακριβώς είχε διδαχθεί.

Ο πατέρας έλεγε ότι έπρεπε να δουλεύουν από μικρά και με ζήλο. Έτσι κι εκείνος έκανε αυτό που έμαθε, θέλοντας να κάνει το «σωστό» και να δώσει χαρά στον πατέρα, προσφέροντας ταυτόχρονα στην οικογένεια. Η «εκπαίδευση» στην επαιτεία δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Ειδικά οι εκφράσεις απελπισίας, πόνου και απόγνωσης ήταν αυτές που πήγαζαν από μέσα του. Αυτές ήταν η καθημερινότητα, η ζωή και τα βιώματα όλων των παιδιών της παραγκούπολης.

Οι ώρες της ζητιανιάς όμως, αυτές ήταν πολλές και δύσκολες. Ξεκινούσε από το πρωί, πριν βγει ο ήλιος και τελείωνε αργά το βράδυ, κατάκοπος κουρασμένος και νηστικός. Η αμοιβή της εργασίας του ήταν ένα κομμάτι ψωμί αλειμμένο με λάδι και μια σοκολάτα αμερικάνικη. Η μεγάλη του χαρά ήταν αυτή η σοκολάτα. Πόσο όμορφο ήταν το περιτύλιγμα της ! Φωτεινό κόκκινο με έντονα μπλε γράμματα και με την φωτογραφία ενός γελαστού παιδιού μπροστά! 

"Αυτό το παιδί δεν του έμοιαζε καθόλου", σκεφτόταν ο

Ναζίμ κάθε φορά που χάζευε το περιτύλιγμα. Εκτός από τη εξωτερική εμφάνιση, είχε ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια και φυσικά δεν είχαν καμία σχέση με εκείνον που ήταν μελαχρινός, μεγαλύτερη εντύπωση του έκανε το χαμόγελό του! Ήταν τόσο χαρούμενο, ξένοιαστο και ευτυχισμένο! Ήταν χαμόγελο αισιοδοξίας! «Άραγε αυτό το χαμόγελο το είχε δει ποτέ να διαγράφεται στο δικό του πρόσωπο»; αναρωτιόταν πολλές φορές.

Μια μέρα, καθώς χάζευε το περιτύλιγμα, μια ιδέα πέρασε από το μυαλό του. Έψαξε στο μπαούλο της μαμάς και βρήκε ένα μικρό καθρεφτάκι, από αυτά της τσέπης , που της το είχε δώσει η γιαγιά σαν δώρο γενεθλίων. Το άνοιξε, κοίταξε το είδωλό του και χαμογέλασε προσπαθώντας να μιμηθεί το χαμόγελο του παιδιού του περιτυλίγματος, μάταια όμως. Το δικό του χαμόγελο έβγαινε μετά βίας και ήταν χαμόγελο απελπισίας.

« Γιατί να υπάρχουν παιδιά σαν κι εμένα και τα αδέρφια μου»; σκέφτηκε. «του κόσμου τα παιδιά θα έπρεπε να είναι σαν κι αυτό της σοκολάτας, γεμάτα χαρά αισιοδοξία και ασφάλεια. Να έχουν χαμόγελο ελπίδας στα χείλη και τα μάτια τους να μην βλέπουν φοβισμένα τους άλλους, όπως τα δικά μου και των άλλων παιδιών σαν κι εμένα. Του κόσμου τα παιδιά θα έπρεπε να έχουν στη ψυχή χρώματα και να ζωγραφίζουν με αυτά τον υπόλοιπο κόσμο, όχι να ζουν σε παράγκες να παίζουν στις λάσπες, να φορούν κουρέλια που τα μαζεύουν από τα σκουπίδια και να τρώνε τα υπολείμματα που βρίσκουν σε αυτά. 

Του κόσμου τα παιδιά θα πρέπει να φτιάχνουν ουράνια τόξα, να περπατάνε πάνω , να φτάνουν τον ουρανό να μιλάνε με το Θεό κι εκείνος να στρέφει το βλέμμα του πάνω τους και να τα ραίνει με ότι καλύτερο έπλασε για αυτά και όχι να μην τα αναγνωρίζει. Του κόσμου τα παιδιά θα έπρεπε να ζουν σε όμορφα σπίτια , ζεστά και άνετα, όχι σε παράγκες φτιαγμένες πρόχειρα από ξύλα, λάσπη και χαρτόνι που τα μουσκεύει η βροχή το χειμώνα και τα τσουρουφλίζει ο ήλιος το καλοκαίρι. Του κόσμου τα παιδιά δεν θα έπρεπε να είναι εξόριστα σε «μαύρες συνοικίες», σε παραγκουπόλεις, σε σκουπιδότοπους και σε ιδρύματα, αλλά θα έπρεπε να είναι η ελπίδα για το μέλλον του, κι όχι η καταδίκη του».
Αυτά σκεφτόταν ο Ναζίμ και στεναχωριόταν κάθε φορά που άνοιγε τα μάτια του το πρωί και αντί για ανοιξιάτικες ευωδιές, μύριζε τα βρώμικα νερά που λίμναζαν έξω από το χαρτονένιο σπίτι του, κάθε φορά που αντί για χαρούμενα χρώματα έβλεπε παχύρευστη κίτρινη σκόνη να χρωματίζει το περιβάλλον του και να ποτίζει την ήδη επιβαρυμένη υγεία του.
 

Σχολείο, φυσικά, δεν πήγαινε διότι δεν ήταν πρωτεύον, αλλά πολυτέλεια. "Το βασικότερο όλων ήταν η επιβίωση και το σχολείο δεν την προσέφερε", αυτό έλεγε ο πατέρας. Ο Ναζίμ όμως ήθελε πολύ να μάθει γράμματα , γι’ αυτό και πολλά βράδια έβρισκε τρόπο να ξετρυπώνει και να πηγαίνει στη παράγκα του φίλου του Ειχάμπ και εκεί στο φώς μια μικρής λάμπας να διαβάζουν μαζί, χωρίς να τους πάρει είδηση κανείς. Τα βιβλία αυτά τον ταξίδευαν σε μέρη που, το πιθανότερο, δεν θα πήγαινε ποτέ. Σε χώρες μακρινές κι ονειρεμένες. Μάθαινε για τους ανθρώπους, τα ήθη , τα έθιμα, τις παραδόσεις τους..Διάβαζε για τους αγώνες τους , για πολέμους, διαμαρτυρίες, επαναστάσεις. Μάθαινε για το δίκαιο και το άδικο, το θέλω και το μπορώ. Κάθε φορά , κάθε «ταξίδι» που του προσέφεραν τα βιβλία αυτά, ήταν μοναδικό γι’ αυτόν!
"Αλήθεια, πόσο θα ήθελε κι εκείνος να μπορούσε να τα ζήσει όλα αυτά, να γίνει ταξιδευτής του κόσμου..", σκεφτόταν κάθε φορά.

Τις νύχτες έβλεπε στα όνειρά του ότι ήταν πολύ διαβασμένος κι ότι είχε γίνει μεγάλος και τρανός με πολλά πτυχία κι έτσι ταξίδευε σε χώρες μακρινές, γνώριζε ανθρώπους και μιλούσε μαζί τους σε όλες τις γλώσσες! Όταν ερχόταν όμως το ξημέρωμα κι άνοιγε τα μάτια του, έβλεπε ότι αυτό που ζούσε ήταν μακριά, πολύ μακριά από τα όνειρά του κι ότι καμία σχέση δεν είχε με τον κόσμο που διάβαζε στα βιβλία. Τότε ήταν που η θλίψη έπαιρνε πάλι τη θέση της στα μεγάλα μάτια του και ξανάρχιζε την ίδια διαδρομή. Ξημέρωμα, στο λασπωμένο δρόμο , στο γνωστό πόστο, στην γνωστή διασταύρωση , στην παραγκούπολη που ζούσε, να ζητιανεύει όπως είχε διδαχθεί κι όπως ακριβώς έπρεπε να κάνει. 
Εκείνη όμως τη μέρα από το πρωί είχε μια περίεργη διαίσθηση ότι θα συνέβαινε κάτι. Δεν μπορούσε να διευκρινίσει αν θα ήταν καλό ή κακό, κάτι όμως θα γινόταν που θα άλλαζε κάποια πράγματα. Με αυτή την περίεργη σκέψη να στροβιλίζει στο μυαλό του, ξεκίνησε τον πρωινό του αγώνα για επιβίωση, στο γνωστό πόστο.

Τον είδε από μακριά.. Αυτός ο κύριος δεν είχε καμία σχέση με τους δικούς του ανθρώπους. Σίγουρα ήταν ξένος, Ευρωπαίος μάλλον. Από τα βιβλία που είχε διαβάσει μπορούσε να μαντέψει την καταγωγή των ανθρώπων από την εξωτερική τους εμφάνιση.

Αυτός ο ξένος μιλούσε Αγγλικά, ήταν σίγουρος πως ήταν αγγλική η γλώσσα αυτή που άκουγε. Κρατούσε μια φωτογραφική μηχανή και προσπαθούσε να βγάλει φωτογραφίες τα παιδιά από μακριά. Αυτά ,σαν είδαν την ξαφνική εμφάνιση του ξένου, άρχισαν να φωνάζουν κι έτρεξαν όλα μαζί κοντά. Ο Ναζίμ πλησίασε κι αυτός επιφυλακτικά κοντά στον ξένο. Εκείνος χαμογελώντας, τους έκανε νόημα να μαζευτούν γύρω του κι έδειξε την φωτογραφική μηχανή. Ο Ναζίμ με μια αστραπιαία κίνηση παραμέρισε τα παιδιά που βρίσκονταν μπροστά του και πήρε πρώτη θέση στο πλάνο. Κοίταξε με μάτια που έβγαζαν κραυγές τον φωτογραφικό φακό κι αμέσως το «κλικ» της μηχανής έκανε την κραυγή του αιώνια. «Σίγουρα θα την δουν κι άλλοι αυτή τη φωτογραφία», σκέφτηκε «κάπου εκεί στην Ευρώπη στον πολιτισμένο κόσμο, εκεί που τα παιδιά γελάνε , πάνε σχολείο και δεν ζουν σε παράγκες- στάβλους, ίσως κάποιος δει την κραυγή αυτή, ίσως κάποιος ενδιαφερθεί , ίσως κάποιος κάνει κάτι και για εμάς που ζούμε μακριά από το βλέμμα του Θεού..», σκέφτηκε.

Ο ξένος χαμογέλασε στα παιδιά κι εκείνα, έχοντας μάθει έτσι , άπλωσαν τα χέρια και με απελπισμένες φωνές ζητιάνων άρχισαν να ζητούν κάποια από αυτά χρήματα και κάποια άλλα φαγητό. «Δώσε μας καλέ κύριε λεφτά», « Δώσε μας φαγητό».. Τότε εκείνος έβγαλε από την τσέπη του καραμέλες και μοίρασε στα παιδιά.

Ο Ναζίμ δεν πλησίασε καν, γύρισε το βλέμμα και απομακρύνθηκε. Δεν ήθελε ούτε καραμέλες, ούτε χρήματα. Το μόνο που ήθελε ήταν αυτή τη φωτογραφία να ταξιδέψει μακριά, πέρα από τα σύνορα της χώρας του. Να περάσει ηπείρους να την δουν πολλοί άνθρωποι , να ακούσουν την κραυγή της. Μια σκέψη πέρασε ξαφνικά από το μυαλό του. Κοντοστάθηκε. Γύρισε το κεφάλι κι είδε ότι ο ξένος βρισκόταν ακόμη εκεί, μοιράζοντας καραμέλες στα παιδιά.

Ο Ναζίμ άρχισε να τρέχει. Έφτασε κοντά και στάθηκε μπροστά στον ξένο. Εκείνος, νομίζοντας ότι γι’ αυτό το λόγο ήρθε κοντά του, άπλωσε το χέρι και χαμογελώντας του προσέφερε καραμέλες. Ο Ναζίμ αρνήθηκε κάνοντας ένα νεύμα και με μια αστραπιαία κίνηση, άρπαξε τη φωτογραφική μηχανή που κρατούσε ο ξένος στο χέρι του. Την κοίταξε και δείχνοντάς την είπε στον ξένο τις μόνες αγγλικές λέξεις που ήξερε.. « children , hope, everywhere»!

Ο ξένος σταμάτησε να χαμογελάει και τον κοίταξε ξαφνιασμένος. « Τι περίεργο παιδί που είναι αυτό..» σκέφτηκε, κι αμέσως του είπε «Υes, children are hope everywhere! του είπε κι αμέσως πρόσθεσε « my little friend, this photo will make her journey everywhere and everybody will see! Let’s hope that somebody will make the difference for all the children everywhere in the world!!»

Τα μάτια του Nαζίμ άστραψαν. Παρόλο που δεν ήξερε Αγγλικά, εντούτοις το κοφτερό μυαλό του και η μεγάλη του αντίληψη, τον βοήθησαν να καταλάβει τι του απάντησε ο ξένος. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι και δειλά άπλωσε το χέρι και του έδωσε τη φωτογραφική μηχανή. Ο ξένος χαμογέλασε και τον χάιδεψε στο κεφάλι.

Ο Ναζίμ τον χαιρέτησε με ένα νεύμα και κάνοντας μεταβολή προχώρησε προς το πόστο του. Έπρεπε να επιστρέψει στην δουλειά, την γνωστή της επαιτείας. Μόνο που αυτή τη φορά, τα μάτια του δεν είχαν απόγνωση. Το ένιωθε ότι ήταν χαρούμενα,γιατί έβλεπε χρώματα παντού γύρω του.. Ναι! Ξαφνικά όλα γύρω του είχαν γεμίσει χρώμα, η παραγκούπολη είχε βαφτεί στα χρώματα του ουράνιου τόξου!

Ξαφνικά, μια σκέψη γεμάτη φως άστραψε στο μυαλό του: « Ίσως κάποιος, κάπου, κάνει κάτι και για εμάς που ζούμε μακριά από το βλέμμα του Θεού», μονολόγησε χαμογελώντας.

Γύρισε στην βιτρίνα του καταστήματος και είδε το είδωλό του, μα αυτό που είδε τον ξάφνιασε. Το χαμόγελό του δεν είχε ίχνος απελπισίας και φόβου! Αντιθέτως, ήταν ένα άλλο χαμόγελο, σαν κάτι άλλο να του θύμιζε, ήταν κάτι που δεν το είχε δει στο πρόσωπό του ποτέ! "Τι περίεργο", σκέφτηκε "κάπου το έχω ξαναδεί αυτό το χαμόγελο αλλά.."

Ξαφνικά θυμήθηκε...

"Μα, ναι! Αυτό είναι το χαμόγελο της αισιοδοξίας κι είναι το ίδιο με αυτό του ξανθού παιδιού στο περιτύλιγμα της Αμερικάνικης σοκολάτας!" 
"Ίσως τελικά να μην είμαστε τόσο μακριά από το βλέμμα του Θεού, αλλά ούτε και των ανθρώπων!"

Σημείωση: H φωτογραφία αυτή απεικονίζει παιδιά παραγκούπολης και τραβήχτηκε από τον φίλο Θ.Παναγόπουλο, μανιώδη ταξιδευτή του κόσμου, σε κάποιο απο τα ταξίδια του στο Bangladesh. Toν ευχαριστώ θερμά για την διάθεση της φωτογραφίας αυτής για τη συγκεκριμένη ανάρτηση. (Είναι μια φωτογραφία που από την πρώτη ματιά με συγκλόνισε.)