Showing posts with label Παλιά χρόνια. Show all posts
Showing posts with label Παλιά χρόνια. Show all posts

Saturday, 25 December 2021

«Άραγε πως ζούσαμε τότε, χωρίς τηλεόραση, χωρίς κινητά…»

Οι γενιές της αλάνας είναι οι γενιές που είχαν τα πιο όμορφα παιδικά χρόνια, έξω από το σπίτι και όχι μπροστά σε μία οθόνη τηλεόρασης.

Ενδεχομένως, τα σημερινά παιδιά ν’ αναρωτιούνται πόσο άδεια θα ήταν η ζωή τους χωρίς την τεχνολογία, καθώς δεν μπορούν να καταλάβουν πως απλά θα ήταν ελεύθεροι.

Μα πως ζούσαμε τότε…

…χωρίς κανάλια

…χωρίς tablet

…χωρίς play-station

…χωρίς iPhone

…χωρίς εορτοδάνεια

…ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Οι γενιές της αλάνας: Οι δρόμοι ήταν η παιδική χαρά

Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούνε μ΄εμάς. Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή η δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά μας. Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά παίζαμε έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαμε πια.

Οι γενιές της αλάνας: Έφτιαχναν μόνοι τους τα παιχνίδια

Από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλαιότερης εποχής ήταν ότι τα πιο αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναμε μόνοι μας, αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.

Οι γενιές της αλάνας: Το παιχνίδι με τα τσέρκια

Είχαμε, το παιχνίδι με τα τσέρκια. Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια.Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.

Οι γενιές της αλάνας: Το πατίνι

Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.

Οι γενιές της αλάνας: Περνά, περνά η μέλισσα

ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους.

Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα! ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους. Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα (τέγκαλα) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.

Οι γενιές της αλάνας: Κρυφτό και τυφλόμυγα

Μετά από κλήρο, ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλ. μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με κλειστά μάτια). Σε τούτο το χρονικό διάστημα, οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν . Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε , τα φύλαγε αυτός.

Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι . Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. Όποιο παιδί πιάσει πρέπει να βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.

Οι γενιές της αλάνας: Το Μπιζζ και οι βόλοι

Το Μπιζζζ! Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του. Οι άλλοι παίκτες στέκονται προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε.

Εάν τον ανακαλύψει, τότε εκείνος παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο. Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά έριχναν το καθένα το δικό του βόλο από κάποια καθορισμένη απόσταση, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον από τους «στρωμένους» βόλους. Όποιο βόλο πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.

by Χριστίνα Προφαντή
enimerotiko.gr

Sunday, 22 November 2020

Την έκανε λάστιχο σφεντόνα !

Λόγω της μεγάλης   κλεισούρας και της καταχνιάς που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι λόγω της πανδημίας του Κορωνοϊού και η επικοινωνία γίνεται μόνο με ευκολία από το διαδίκτυο...θέλω με τον δικό μου τρόπο να κάνω πιο ευχάριστη την παραμονή σας στην κλεισούρα και την απομόνωση! 

Ας το αφιερώσω λοιπόν στην παγκόσμια ημέρα του παιδιού και ας θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια που ήταν γεμάτο γέλιο και ανεμελιά παρά τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες!

Το σημερινό μου κείμενο θα έχει πέραν του δέοντος χιούμορ και γέλιο ίσως και πικάντικα λόγια διονυσιακού χαρακτήρα! 

Σε πρωινό μου τηλέφωνο με φίλο από τα παλιά αρχίσαμε πρωί πρωί να λέμε αστεία και διάφορα περί μαλθακίας οπότε κάποια στιγμή αναφερθήκαμε και στο λάστιχο ότι την έκανε σφεντόνα! 

Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και να φανταστεί τί θέλει να πει ο ποιητής!

Θυμάμαι ότι την δεκαετία του 1950 μέχρι τα δώδεκα μου χρόνια παρ' ότι για τα παιδιά της οικογένειας μας ήταν απαγορευμένη η σφεντόνα αυστηρά από τον πατέρα μας επειδή ένας θείος μας  σε μικρή ηλικία είχε χάσει το μάτι του από σφεντόνα εν τούτοις εγώ επειδή ήμουν από τα καλόπαιδα έφτιαχνα πάντοτε σφεντόνα κρυφά και την έκρυβα για να μην την δεί ο μπάρμπα Σπύρος και θα μου έκανε μαύρα τα κωλομέρια μου από το ξύλο με το πλακέ του πριονιού! 

Υλικά πάντοτε εύρισκα και λάστιχα και πετσάκι δέρματος από τα δύο τσαγκαράδικα που είχαμε στην γειτονιά του Παντελή Μήνα και του Σιδερή Λιμπούση που καθημερινά μπαινόβγαινα και ειδικότερα στου Λιμπούση που είχε χοντρά σίδερα στά γέρματα του κτιρίου και κάναμε μονόζυγο μαζί με τον αδελφό μου Στέφανο! 

Φυσικά με την σφεντόνα σκότωνα πουλάκια ή την χρησιμοποιούσα στον πετροπόλεμο της πάνω με την κάτω γειτονιά του χωριού μας της Καλλιμασιάς! 

Πάνω στην πρωινή κουβέντα με τον παλιό φίλο αναφερθήκαμε σε ένα παλιό κείμενο από τα δεκάδες βιβλία του θρυλικού δασκάλου των Θυμιανών Κυριάκου Πρωάκη που θα αναφερθώ σε ένα απόσπασμα σχετικά με την σφεντόνα και έχει πολύ χιούμορ! 

Και γράφει ο σεβαστός Δάσκαλος:

"Ας είναι... Μια φορά ο Νικολής ζαβά πράγματα εν ήκαμνεν ! Άλλο από ακαμάτης ηκυνήγαγε τα πουλάκια και τονε τάιζεν ο κύρης του κι ας ήτανε στα 35 του χρόνια τίποτις εν ήκαμνεν.

Από παντρειά; Ποιά ήθεν να τον πάρει; 

Όλες οι κόρες κι οι πιό παρακατιανές, εν ηθέλανε να τον ακούσουνε, αφού ήταν ψοφακαμάτης! 

Όταν κάποτες πέθαναν οι γονείς του τον εφρόντιζε η θεία του η Κατινιώ. Για ψυχικό του έδινε ένα πιάτο φαΐ και ήπλυνέν του και κάνα βρακί.

Μια μέρα ο Νικολής ηπήαινε με την σφεντόνα κυνήγι. Έν ησκότωσεν τίποτις και στο γυρισμό βλέπει κάτι όρνιθες που εβοσκούσανε. Βγάζει την σφεντόνα σημαδεύει μια τή χτυπά στο κεφάλι και την παίρνει! Κακή του τύχη τον είδενε ο ντραγάτης.

Τον πιάνει και τον πα στο Μνημονείο όπου ήταν το γραφείο που ηπήαινεν ο Προεστός κι Μνήμονας ,ο Γραμματικός και ηδίκαζεν και μικρουποθέσεις έδεκει.

(Και για να μην τα γράφω όλα στα Θυμιανούσικα συνεχίζω με την σημερινή διάλεκτο για να μην σας κουράσω)...

Όταν του είπαν τα καμώματα του Νικολή παίρνει την σφεντόνα και την κομματιάζει, του παίρνει και την όρνιθα και την δίνει του νοικοκύρη της και διατάζει να μείνει στο μπουντρούμι όλη τη νύχτα.

Το πρωί πάει ο Προεστός και τον βγάζει από το μπουντρούμι και τον ρωτά: 

Ά το ξανακάμεις ευτό;

Όχι, λέει ο Νικολής . Ά γίνεις καλός άνθρωπος; Ναι... Τώρα ήντα θες απέ μένα;

Να με φήκεις να πάω σπίτι μου.

Και δεν μου λες ήντα α κάμεις, άμα πας σπίτι; Κι ο Νικολής με φυσικότητα λε: Ά παντρευτώ! 

Ο Προεστός δεν το δενε άσκημο ετούτο γιατί ησκέφτηκε πως άμα παντρευτεί, ά συμμαζευτεί. Καί συνεχίζει τις ερωτήσεις: 

Κι άμα παντρευτείς , ύστερις ήντα ά κάμεις; Ά πάρω τη γυναίκα μου κι ά πάω στο σπίτι. Κι ύστερα; 

Ά της βγάλω το νυφικό...

Παρακάτω; Ά της βγάλω και τα μεσινά ρούχα ! Ποια ρούχα;  ετόλμησεν ο Προεστός...

Να το μπουστάκι... Μόνο; Όχι! Καί το άλλο... Δηλαδή ά τηνε τσιτσιδώσεις; Ναι... Ε, κι ύστερα ήντα ά κάμεις βρε Νικολή;

Κι ο Νικολής με περιηφάνεια:  

Α πάρω το βρακί της κι ά βγάλω τη βρακοζώνα κι ά κάμω μίαν ασφεντόνα!

Αυτά από τον χαζό Νικολή για την σφεντόνα που πολλοί σήμερα τεντώνουν τα λάστιχα και το πετσάκι  και του δίνουν και καταλαβαίνει για εκτόνωση κι όσα πάνε κι όσα έρθουν αρκεί να περνούν όμορφα κι ωραία! 

Εύχομαι Χρόνια Πολλά για την παγκόσμια ημέρα του παιδιού και να είμαστε όλοι καλά Γεροί Υγιείς και Δυνατοί Χαρούμενοι καί ευτυχισμένοι και με το χαμόγελο στά χείλη και Αισιοδοξία!

alithia.gr

Friday, 1 August 2008

«Αφιερωμένο σε όσoυς γεννηθηκαν πριν το 1985»

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. 
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτοστόπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα... Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους... Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.. Κυνηγούσαμε σαύρες, χρυσόμυγες, τζιτζίκια και πουλιά στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι...
Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ;) DP
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
Ο συντάκτης του κειμένου Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον - Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ TO ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ... 

Το έστειλε ο Dimitris από το Hi5

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki