Αυτά που χρειάζεται ένας Γιος από τον Πατέρα του

Στο βιβλίο του «What a Son Needs From His Dad: How a Man Prepares His Sons for Life», ο συγγραφέας Michael Donnell απαριθμεί τα 10 βασικά πράγματα που χρειάζεται ένας γιος από τον πατέρα του.

1. Σεβασμός
Λίγα πράγματα επηρεάζουν τόσο σημαντικά ένα αγόρι, ο σεβασμός είναι ένα από αυτά. Μην περιμένετε να τον κερδίσει, δώστε τον ανυστερόβουλα, ως ένα μεγάλο δώρο από εσάς προς εκείνον!

2. Εμπιστοσύνη
Η εμπιστοσύνη «γεννά» εμπιστοσύνη. Αν θέλετε λοιπόν κάποια στιγμή ο γιος σας να γίνει ένας ενήλικος άξιος εμπιστοσύνης απλώς…εμπιστευτείτε τον στα πάντα. 

Δείξτε εμπιστοσύνη στις επιλογές του, στην προσωπικότητά του, στους χρόνος του, στα πρόσωπα που επιλέγει, στα χόμπι του…

3. Αυτοπεποίθηση
Όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα τα μικρά αγόρια έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα. 

Δεν χρειάζεται να του δείξετε ποια είναι αυτά τα πράγματα. 

Το μόνο που χρειάζεται είναι να δώσετε προσοχή στις ανάγκες του και να του δώσετε την ευκαιρία να νιώσει σίγουρος με τον εαυτό του.

4. Όραμα
Ο γιος σας χρειάζεται από νωρίς να καταλάβει πως ενεργεί και σκέφτεται ένας ώριμος άνθρωπος. 

Και αυτό θα το δει κυρίως από εσάς. Γι’ αυτό γίνετε ο άνθρωπος που θα θέλατε ο γιος σας να γίνει. Και ξεκινήστε από σήμερα

5. Υπευθυνότητα
Οι νέοι άνθρωποι έχουν ανάγκη από σημαντικά «καθήκοντα» για να νιώσουν σημαντικοί και υπεύθυνοι. 

Σίγουρα αυτά τα καθήκοντα που εσείς θα του υποδείξετε θα τον βοηθήσουν να ωριμάσει, αλλά το πιο σημαντικό που θα πρέπει να του δείξετε είναι ο ρόλος του μέσα στην οικογένεια.

6. Χώρος
Σε κανένα μπαμπά δεν αρέσει να φεύγει μακριά από την οικογένεια του αλλά δε σας έχει τύχει κάποιες φορές που χρειάζεται να λείψετε σε ταξίδι ο γιος σας να συμπεριφέρεται προστατευτικά στη μαμά του και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας; 

Δε νιώθετε περήφανος γι’ αυτό; 

Θυμηθείτε πως όσο ο γιος σας χρειάζεται την παρουσία σας, άλλο τόσο χρειάζεται κάποιες φορές και το χώρο του, ώστε να μπορεί να παίρνει κάποιες ευθύνες από μόνος του

7. Μεγαλοψυχία
Όλοι χρειαζόμαστε τη στήριξη και τη μεγαλοψυχία των άλλων, στις δύσκολες ώρες της ζωής μας. 

Συχνά οι μπαμπάδες μαθαίνουν πολλά στους γιους τους, αλλά ξεχνούν να τους μάθουν την συμπόνια. Αλλά την χρειάζονται πολύ. Όπως έλεγε άλλωστε και ο Αριστοτέλης «η μεγαλοψυχία είναι σαν ένα κόσμημα που στολίζει όλες τις αρετές, γιατί τις κάνει μεγαλύτερες».

8. Καθοδήγηση
Ένας πατέρας μπορεί να καθοδηγήσει το γιο του με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο απ’ ότι μια μητέρα. 

Ο πατέρας είναι το πρώτο πρόσωπο που δίνει έμπνευση στο γιο του. Και βέβαια στο δύσκολο δρόμο της καθοδήγησης θα πρέπει να έχετε υπομονή, κουράγιο και κατανόηση.

Το αξίζει έτσι δεν είναι;

9. Πρόκληση
Τα αγόρια αγαπούν τις προκλήσεις. Τους αρέσει να σκαρφαλώνουν να πηδούν, να τρέχουν γενικά να αναπτύσσουν ταχύτητες. 

Μην τον εμποδίσετε, απλώς δείξτε του πότε χρειάζεται να πατάει φρένο.

10. Αγάπη
Δείξτε του πώς να αγαπάει. Πώς; 

Αρχίζοντας από το να αγαπάτε τη μαμά του και την οικογένειά σας. Και μην ξεχνάτε πως δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να δείχνει κανείς την αγάπη του. Αρκεί να τη δείχνει.

amyntika.gr , 

www.amazon.com/What-Son-Needs-From-His-ebook
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

The statue of the son was made with pieces removed from the statue of the father

Το άγαλμα του γιου έγινε με τα κομμάτια που αφαιρέθηκαν από το άγαλμα του πατέρα, αντιπροσωπεύοντας πόσα οι γονείς δώρισαν να χτίσουν τη ζωή του γιου τους.

The Bather' soaks in Hamburg 'Die Badende' ('The Bather'),
which is made of styrofoam and steel is a project by artist Oliver Voss
and is on display in Hamburg, Germany.

The statue of the son was made with pieces removed from the statue of the father, representing the parents that go their lives to build the lives of their children

Ενδιαφέρον έχουν τα σχόλια και ο προβληματισμός στην Ιστοσελίδα: Φίλοι Της Τέχνης Και Της Φιλοσοφίας


George Vitsas Ο ΤΥΧΑΙΟΣ συνδυασμός των επί μέρους κομματιών έχει μεγαλύτερη σημασία!!! Καλύτερα γιατί η τύχη είναι τυφλή και έτσι γινόμαστε απόλυτα μοναδικοί και αντίγραφο ΚΑΝΕΝΟΣ.
Ωραία η σύλληψη. Για την παράλειψη της μητέρας, ας το συμπληρώσει ο κάθε άλλος, με δική του ευθύνη/επιλογή.

Evaggelos Kytinos Υπέροχο και σαν σκέψη και σαν εκτέλεση... Θα ήταν πιο συμμετρικό αν φαινόταν ΚΑΙ η προσφορά της Μητέρας που δίνει το 50% στο παιδί... Το παιδί είναι ασφαλέστερο αν το κρατούν οι δυο γονείς και από τα δυο του χέρια (στα πρώτα βήματα..)

Bakalakou Alexandra Μάλλον για να υπενθυμίζει πόσα οι γονείς θα πρέπει να θυσιάσουν για την ανατροφή του παιδιού. Η υπερβολή αυτή πρέπει να οδηγεί στον στοχασμό και όχι στην αυτοδικαίωση.

Ευαγγελία Κάργα Και με την ευκαιρία της αυριανής γιορτής μας, θα ήθελα η δεύτερη Κυριακή του Μάη να ήταν αφιερωμένη στην γιορτή του πατέρα γιατί τον Ιούνιο δεν έχει την ίδια απήχηση με την δική μας. Παίζει ρόλο που τα σχολεία είναι κλειστά!!! Και γιατί όχι να μην γιορτάζει;;;;;; ο πατέρας με την μητέρα μαζί;;;;;;;;;;;;;

Myrto Marketaki Μ αρέσει πολύ όμως όσα και να δώσουμε οι γονείς δε μένουμε με τρύπες και κενά αλλά συνεχώς πιο γεμάτοι και ολοκληρωμένοι από την αγάπη για τα παιδιά μας.

Δέσποινα Κουρκουτάκη Απαντώντας σε διάφορα σχόλια που διάβασα ... υπάρχουν και πολύτιμοι πατεράδες που κάνουν τα καλύτερα για τα παιδιά τους ... μην κολλάτε,,,, στο γιατί γιος και όχι κόρη ...

Afroditi Papafilippou Καλό θα τανε να υπήρχαν και οι δύο γονείς,διότι έτσι υπάρχει ισορροπία ,στο παιδί!!!!!! Και οι δύο ακόμα και αν δεν ζούνε μαζί,τις περισσότερες φορές, δίνουν πολλά κομμάτια του εαυτού τους για να μεγαλώσει και να σπουδάσει το παιδί τους!!!!!! ωραία σύλληψη όμως!!!!!!

Astro Seirios ΩΡΑΙΑ ΙΔΈΑ ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΗ. ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΗΤΕΡΑΣ. ΑΣΥΜΠΛΗΡΩΤΑ ΚΕΝΑ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ...

Giorgos Arvanitakis Γι' αυτούς που ξέρουν που είναι τα κομμάτια τους....

Jorge Perez-hernandez δεν είναι γιος, αλλά παιδί και δεν είναι γονείς, αλλά πατέρας,,,, να λέμε τα πράγματα όπως έχουν...

Valia Kosmadaki Panos Kapoglis Εντάξει με την τέχνη δεν θέλω να τα βάζω, είναι όμορφο σαν σκέψη, αλλά ελλιπές πράγματι, συμφωνώ με τους προλαλήσαντες.... Η μητέρα θα έπρεπε να είχε ελάχιστα κομμάτια πάνω της αν ο πατέρας έδωσε αυτά...

Rania Makka ωραία έμπνευση, αλλά λείπει η Μητέρα, γιατί τα παιδιά έχουν δυο γονείς.

Σταυρουλα Νομ Συγκινητικό και όμως αληθινό. Συγχαρητήρια για την έμπνευση.

John Tsio Καταπληκτικό έργο που αναδεικνύει την σχέση πατέρα παιδιού. Δεν καταλαβαίνω να λείπει κάτι από αυτό που θέλει να δείξει. Κάποιοι σχολιάζουν ότι λείπει η μητέρα αλλά το θέμα δεν είναι η οικογένεια στο συγκεκριμένο έργο νομίζω.

Γιωργος Σαββιδης Εξαιρετικό, Φανταστικό, Υπέροχο!!! Μπράβο στον εμπνευστή, δημιουργό

Παναγιώτα Πασχαλίδου Πολύ σωστά εεε τα παιδιά δεν είναι ένα κομμάτι από τους γονείς;;; Και μεγαλώνοντας τα παιδιά μοιάζουν τους γονείς;;; υπέροχο έργο???????

Argyro Velissari Υπέροχη έμπνευση!!!!! Καταπληκτική απόδοση της σχέσης πατέρα παιδιού!!!!! Συγχαρητήρια στον δημιουργό!

Nikos Tsavdaridis Δεν είμαι της ίδιας γνώμης με την «ανάλυση» της λεζάντας. Ασχέτως του ότι, ένα παιδί, είτε αγόρι είτε κορίτσι, παίρνει στοιχεία ΚΑΙ απ τους δύο γονείς, και δη στον ίδιο βαθμό, αυτό που θα μπορούσε να προσπαθεί να εκφράσει, θα ταν και το ότι κάνουμε αντίτυπα -ή...κακέκτυπα?) του εαυτού μας μέσω των παιδιών, πάντα ανεξαρτήτως φύλου.

Ελένη Στογιαννιδου Ωραίο ειδικά όταν ένας πατέρας μεγαλώνει μόνος του το παιδί του, μονογονεϊκές οικογένειες... πόσες θυσίες κ στερήσεις έχει......

Eva Palla Ωχ, όλο τρύπες έχει, φαντάσου πόσα κομμάτια δωρίζουμε στα παιδιά μας, άλλο να το βλέπεις και άλλο να το φαντάζεσαι, πολύ ωραίο από αυτή τη άποψη.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Γιορτή του πατέρα

Η ενεργητική και τρυφερή παρουσία του πατέρα στη ζωή του παιδιού συμβάλλει στην ισορροπημένη και αρμονική ανάπτυξή του, καθώς συμπληρώνει το ρόλο της μητέρας κατά ένα μοναδικό αλλά απαραίτητο τρόπο.

Το παιδί έχει τη δυνατότατα να μεγαλώσει με δύο διαφορετικές, αλλά εξίσου σημαντικές επιδράσεις. 

Αυτή του πατέρα που ενθαρρύνει την αγωνιστικότητα, την ανεξαρτησία και τα επιτεύγματα και αυτή της μητέρας που ενθαρρύνει την ασφάλεια, την ισότητα και τη συνεργασία.

Από νωρίς στη ζωή του παιδιού το παιχνίδι με τον πατέρα έχει πολλά να το διδάξει για τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του. 

Το παιχνίδι με τον πατέρα είναι πιο ενεργητικό, ενθουσιώδες και απρόβλεπτο. 

Μέσα από αυτή την έντονη αλληλεπίδραση, σωματικά και συναισθηματικά, το παιδί μαθαίνει να ρυθμίζει τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του. 

Ειδικότερα, μπορεί να διδαχτεί πώς να διαχειριστεί την επιθετικότητά του, άλλα και το πώς να έρχεται σε σωματική εγγύτητα με άλλους ανθρώπους χωρίς να χάνει τον έλεγχο των συναισθημάτων του.

Ενώ συχνά η μητέρα μπορεί να ανησυχεί για την ασφάλεια του παιδιού, ο πατέρας έχει την τάση να το ενθαρρύνει να πάρει ρίσκα και να ξεπερνά τα εμπόδια που συναντά στη ζωή του. 

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με ένα πατέρα που τα νοιάζεται και συμμετέχει στη ζωή τους, παρουσιάζουν καλύτερη λεκτική ανάπτυξη και αργότερα πετυχαίνουν υψηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις.

Η ενεργητική και με ενδιαφέρον παρουσία του πατέρα στη ζωή του παιδιού φαίνεται να είναι ένας προστατευτικός παράγοντας από αρνητικές επιρροές άλλων ενηλίκων ή ομηλίκων, ειδικά στη διάρκεια της εφηβείας.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν πατέρα που συμμετέχει με ενδιαφέρον και τρυφερότητα στη ζωή τους έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να νιώθουν συναισθηματικά ασφαλή, να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να διαμορφώνουν πιο ικανοποιητικές διαπροσωπικές σχέσεις.

Χρόνια πολλά!

Φωτεινή Λέκκα - Ψυχολόγος

Αναρτήθηκε από Φωτεινή Λέκκα

Αφιερωμένο στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!!

Είναι ένα βίντεο που έχει ανέβει στο youtube και έχει κάνει πάνω από 3 εκατομμύρια «χτυπήματα».
Έχει για πρωταγωνιστή έναν πατέρα που έκανε τον ανάπηρο γιο του να περπατήσει ξανά.

Πρόκειται για ένα να σποτάκι με κοινωνικό μήνυμα που παίζει στην ιαπωνική τηλεόραση και έχει συγκινήσει εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο. Και μας θυμίζει τι σημαίνει οικογένεια και πώς μπορεί ο πατέρας με τη θέλησή του, να κινήσει γη και ουρανό για να δει τα παιδιά του και πάλι ευτυχισμένα.

Έξι μπαμπάδες αποκαλύπτουν τις απίθανες στιγμές της γέννησης των παιδιών τους, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ!

«Η ημέρα που έγινα μπαμπάς» 

Μπορεί την κορυφαία στιγμή του τοκετού πρωταγωνίστρια να είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, η μητέρα, όμως την ίδια ώρα βιώνει και ο πατέρας, έστω ως θεατής, τα πιο συγκλονιστικά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που θα διαπιστώναμε ότι είναι άκρως συγκινητικά αν του δίναμε το βήμα να τα μοιραστεί...

.

Ζητήσαμε, λοιπόν, από έξι μπαμπάδες να μας πουν τι δεν θα ξεχάσουν ποτέ από τη μέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά τους:

«Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ»

"Αν συμβεί οτιδήποτε και υπάρξει δίλημμα, παρακαλώ να σώσουμε τη μητέρα. Δεν με ενδιαφέρει το παιδί", είπα με σοβαρότητα στη νοσοκόμα που έπαιρνε τη γυναίκα μου με το φορείο για το χειρουργείο- καισαρική γαρ. "Μην ανησυχείτε, ούτως ή άλλως αυτό κάνουμε", γέλασε εκείνη. "Αλλά πραγματικά μην ανησυχείτε- δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα", πρόσθεσε. "Τι λες παιδί μου στον κόσμο; πήγαινε σε παρακαλώ", με αποπήρε ανάλαφρα η επίλοχος. Τη στιγμή που την έχασα από τα μάτια μου ήταν η μόνη στιγμή που δάκρυσα σε όλη τη φάση μαιευτήριο. Τώρα ήταν μόνη της και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το σημαντικό για εμένα ήταν η ίδια. Αισθάνθηκα πόσο πολύ είχα ανάγκη να κάνουν σωστά τη δουλειά τους οι γιατροί! Έτσι και έγινε. Λίγη ώρα μετά βρεθήκαμε όλοι (κυριολεκτικά όλοι!) μαζί στο δωμάτιο. Για αρκετή ώρα στεκόμουν δίπλα στο κρεβάτι της, ενώ εκείνη προσπαθούσε να είναι ευγενική με όλα τα σόγια μας. Διάφορες γιαγιάδες, θείες και φίλες έπαιρναν αγκαλιά το μωρό, ενώ εγώ δεν είχα προλάβει. Και μετά ξαφνικά το παίρνουν για να το αλλάξουν/ ζυγίσουν- ούτε που κατάλαβα. Θα μας το επέστρεφαν σε λίγη ώρα. Εγώ όμως έπρεπε να πάω τα βλαστοκύτταρα στην τράπεζα και μετά οπωσδήποτε να είμαι σπίτι για να παραλάβω το καρότσι που είχαμε παραγγείλει και που μας το έφεραν εκείνη ακριβώς την ημέρα. Έτσι, μπόρεσα να γυρίσω στο μαιευτήριο μόλις το βράδυ. Μπήκα σιγά-σιγά για να μην ενοχλήσω. Λαγοκοιμόταν. Μόλις με κατάλαβε σήκωσε τα χέρια της και κάναμε την πιο τρυφερή αγκαλιά. Ήταν η πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε μόνοι μας μετά το μεσημέρι που χώθηκε στο χειρουργείο. Μετά από λίγα λεπτά η νοσοκόμα έφερε και το μωρό. Πετάχτηκα και της το ζήτησα. Κάθισα σε μια καρέκλα και το κράτησα λες και ήταν μπουκαλάκι με νιτρογλυκερίνη. έχωσα τη μύτη μου στο λαιμό του και μύρισα αυτή την υπόξινη μυρωδιά γάλακτος και μωρουδίλας. "Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ" ψιθύρισα σε ένα τόσο δα ροζ αυτάκι.
Δημήτρης (36 ετών)

Η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν...

Πολλές είναι οι αξέχαστες στιγμές -4 γεννητούρια γαρ- αλλά τίποτε δεν αλλάζει την αίσθηση που ένοιωσα στον πρώτο μου, τη Μαρία, όταν μας φώναξαν για να μας την δείξουν. Το μικρούλι ήταν ξαπλωμένο με γυρισμένη την πλατούλα του προς εμάς. Η μαία το άρπαξε (λίγο απότομα μου φάνηκε...) και το σήκωσε γυρίζοντάς το προς το μέρος μας (μπαμπάς και παππουδογιαγιάδες παρόντες). Η Μαριώ άνοιξε διάπλατα τα μάτια της και μας κοίταζε –ήταν η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν. Το βλέμμα της εκείνο θα με ακολουθεί πάντα.
Γιάννης (42 ετών)

"Νόμιζε ότι είχε βαρυστομαχιάσει"

Εμείς Παρασκευή είχαμε πάει στον γυναικολόγο και μας λέει ότι θα γεννήσουμε σε μια εβδομάδα. Γυρίζουμε, λοιπόν, σπίτι άνετοι και τρώμε δυο ωραία χάμπουργκερ. Ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και η γυναίκα μου νομίζει ότι είχε βαρυστομαχιάσει από το φαΐ αλλά έχει ξεκινήσει ο τοκετός! Λίγες ώρες μετά, η γυναίκα μου σηκώνεται και παρά τους πόνους μπαίνει για μπάνιο, με εμένα να ωρύομαι στην πόρτα να φύγουμε! Τελικά πήγαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο και γεννήσαμε. Πάλι καλά...
Τάσος (35 ετών)

Το πρώτο χαμόγελο του χαζομπαμπά 

Είπα να το παίξω θαρραλέος και να είμαι μέσα στο δωμάτιο του τοκετού. Όταν ξεκίνησε ο τοκετός, η γυναίκα μου άρχισε να μου σφίγγει δυνατά το χέρι και προσπαθούσε να με πείσει να φύγουμε. Αφού της εξήγησα ότι δεν μπορούμε να πάμε κάπου στην κατάσταση που ήταν, συνέχισε την προσπάθεια. Ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται η μικρή μου κορούλα, και μόλις βγήκε ο γιατρός την έπιασε από το πόδι και την σήκωσε ανάποδα ψηλά στον αέρα σαν τρόπαιο. Εκείνη την στιγμή επικράτησε απόλυτη σιγή, καθώς όλοι περιμέναμε να βγάλει το πρώτο της κλάμα, σημάδι ότι είναι καλά. Μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα (που μου φάνηκαν σαν δύο ώρες), η Αλεξάνδρα ξέσπασε στα κλάματα, και εγώ φόρεσα για πρώτη φορά το χαμόγελο του χαζομπαμπά ενώ παράλληλα τα πρώτα δάκρυα εμφανίζονταν στο πρόσωπο μου. Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου.
Θέμος (34 ετών)

"Οι υπόλοιποι χαίρονται - Εσύ αγχώνεσαι"

Μεγάλο σοκ για εμένα ήταν η ίδια η στιγμή της γέννησης, ιδίως στο πρώτο παιδί που δεν ήξερα. Το να βλέπεις να βγαίνει ένα ανθρωπάκι -περισσότερο με ποντίκι μοιάζει, στην πραγματικότητα- από τη σύντροφό σου, είναι συνταρακτικό ακόμη και για έναν σχετικά αναίσθητο άνθρωπο, όπως εγώ. Όλες οι στιγμές στο μαιευτήριο μοιράζουν χαρά στους υπόλοιπους αλλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι βιώνουν ένα απίστευτο άγχος μέχρι να σιγουρευτούν ότι όλα είναι εντάξει. Όταν τελειώνει το σούσουρο με τους συγγενείς είναι που έρχονται οι χαρές για τη μάνα και τον πατέρα – αλλά και ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ευθύνης και άγχους για την επόμενη μέρα.
Γιώργος (36 ετών)

"Δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια"

Αναμφίβολα η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η πρώτη! Όταν μου την έφεραν στο μαιευτήριο, μόλις είχα δει τη μάμα της στο διπλανό δωμάτιο και μόλις είχα σπαράξει στο κλάμα από απέραντη συγκίνηση, αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό για εκείνη. Και ξαφνικά άκουσα το όνομά μου και έτρεξα σε αυτό το τέλειο δωμάτιο για να αντικρίσω την κόρη μου για πρώτη φορά.
Ήταν τυλιγμένη με μία λευκή πετσέτα από την κορφή ως τα νύχια σαν τουλουμπάκι μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και φαινόταν μόνο το προσωπάκι της. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή ήταν η κόρη μου, το παιδί μου που για πρώτη φορά έβλεπα το πρόσωπό της και ότι η στιγμή αυτή θα με συντρόφευε πάντα και θα με γαλήνευε στις πιο δύσκολες στιγμές που θα ακολουθούσαν στη ζωή μου. Η νοσηλεύτρια τη σήκωσε και με προσοχή άρχισε να την ξετυλίγει μέχρι που αποκάλυψε ένα λεπτό, μακρύ και πανέμορφο κοριτσάκι. Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ ΤΕΛΕΙΑ σκέφτηκα. Ακόμα το σκέφτομαι όταν την βλέπω κάθε μέρα και κρατιέμαι με το ζόρι να μην της το λέω συνέχεια σε αντίθεση με τη μαμά της που δεν μπορεί να κρατηθεί και την αρπάζει και τη «ρουφάει»...
Εύχομαι μόνο να είχε γεννηθεί φυσιολογικά και όχι με καισαρική, για να ήμουν μέσα αυτή τη μοναδική στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Αυτό το τέλειο λεπτό που την ακούμπησαν στο στήθος της μαμάς και κατάλαβε ότι οι γονείς της θα είναι πάντα εκεί να την προσέχουν. Δεν πειράζει όμως. Αυτή ήταν η στιγμή της μαμάς της. Εγώ θα έχω πάντα αυτή στο διπλανό δωμάτιο που για πρώτη φορά είδα τα ματάκια της και από τότε ήξερα ότι όλα άλλαξαν για πάντα.
Κωστής (32 ετών)

από Έλενα Μπούλια 

mama36

Η Γιορτή του πατέρα - Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού

Κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Father's Day

Η αλήθεια είναι πως ενώ συνήθως θυμόμαστε την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή κάθε Μαΐου, ελάχιστοι θυμούνται ότι ένα μήνα μετά γιορτάζουν οι ανά τον κόσμο μπαμπάδες. Και παρ’ ότι μπορεί να μην το δείχνουν, θα ήθελαν κι εκείνοι λίγη από την αναγνώριση και τις εκδηλώσεις αγάπης που απολαμβάνουν οι μαμάδες στην αντίστοιχη γιορτή τους.

.

Ιστορικά

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα πρωτογιορτάστηκε στις 19 Ιουνίου 1910 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα απ' όλη την οικογένεια τιμώνται ο πατέρας, ο παππούς ή ο προπάππους.
Εμπνεύστρια της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα ήταν η Αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να καθιερώσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.

Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού

Μέχρι πρόσφατα, ο ρόλος του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού, θεωρούταν δευτερεύουσας σημασίας. Ίσως, γιατί υπήρχε η πεποίθηση ότι η επίδρασή του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας. Σήμερα, είναι σαφές ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού.

Αρχικά, όλοι ως βρέφη βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες μας πρόθυμα και με ευαισθησία. Η μητέρα στους πρώτους αυτούς μήνες είναι σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Ο πατέρας πρέπει να αποδεχτεί αυτή τη σχέση και αργότερα με την παρουσία του στο πλάι της γυναίκας του, να ξεκινήσουν οι προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης του βρέφους από τη σχέση προσκόλλησης με τη μητέρα, προκειμένου η σχέση αυτή να μην λάβει παθολογικά χαρακτηριστικά και να μην γίνει η αιτία ψυχολογικών προβλημάτων στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.

 
Η πατρότητα είναι το ίδιο ευχάριστη και απαραίτητη στο παιδί με τη μητρότητα. 
Το ίδιο το παιδί αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δέχεται τις φροντίδες του πατέρα του, ενώ ταυτόχρονα πολλοί πατέρες χαρακτηρίζουν τη συγκίνηση που λαμβάνουν από τις αντιδράσεις των παιδιών τους, σαν ένα από τα πιο μεγάλα πλεονεκτήματα του να είναι κανείς πατέρας.

 
Ο πατέρας που συμπεριφέρεται απέναντι στο παιδί του με στοργή και φροντίδα συμβάλλει σημαντικά στην ευτυχία και την ψυχική ισορροπία του παιδιού του. 
Μεταξύ άλλων, η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του πατέρα. Όταν ο πατέρας απουσιάζει, παρατηρείται έλλειψη ανδρικού προτύπου και το παιδί καλείται να ανακαλύψει από μόνο του την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Αυτό έχει ως συνέπεια τα αγόρια να γίνονται ευάλωτα στη μίμηση αρνητικών στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται στα πλαίσια της εκάστοτε κοινωνίας (σκληρές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές) και οι οποίες θα στέκονται εμπόδιο στη μελλοντική σχέση τους με το άλλο φύλο.

 
Η μικρή συμμετοχή ενός πατέρα στη ζωή του παιδιού του, και η οποία χαρακτηρίζεται από αποδοκιμασίες, επιπλήξεις και σωματικές τιμωρίες, δημιουργεί αισθήματα ματαίωσης και απέχθειας του παιδιού προς τον πατέρα. Η υιοθέτηση εκ μέρους του πατέρα μιας τέτοιας άσχημης και ανώριμης συμπεριφοράς, δημιουργεί αυξημένες πιθανότητες είτε για παραβατική, βίαιη αντίδραση από μέρους του παιδιού είτε για ολοκληρωτική υποταγή του στις απαιτήσεις των γονιών τους. Αμφότερες οι καταστάσεις αυτές έχουν καταστροφικές συνέπειες στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.

 
Εκτός όμως από την ποσότητα του χρόνου που αφιερώνει ο πατέρας στην ανατροφή του παιδιού του, εξίσου σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η ποιότητα της σχέσης πατέρα-παιδιού. Η επιρροή του πατέρα πάνω στο παιδί θα ήταν πιο μεγάλη, αν ακόμα και τις λίγες ώρες που περνούν μαζί, τις διέθετε για να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Ο πατέρας πρέπει να είναι ο πρώτος και καλύτερος φίλος του παιδιού από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας του. Για να γίνει αυτό δεν πρέπει το παιδί να τον φοβάται, αλλά να τον σέβεται και να τον αγαπά.

 
Από τη μεριά της η μητέρα πρέπει να διάκειται θετικά για τις σχέσεις του παιδιού της με τον πατέρα, να τις βοηθά και όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτές. 
Γύρω στα πέντε το παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πατέρα του. Είναι μια φυσιολογική εκδήλωση που πρέπει να ενισχυθεί και από τους δύο γονείς και όχι να τη βλέπει η μητέρα σαν ταπείνωση ή παραμερισμό της. Ο γιος διδάσκεται πώς να γίνει πατέρας από τον ίδιο του τον πατέρα, παρατηρεί τις σχέσεις του πατέρα του με τα άλλα αδέρφια του και παρακολουθεί προσεκτικά τον τρόπο που αντιδρά ο πατέρας απέναντι στον ίδιο. Το κορίτσι μαθαίνει πώς είναι ο άνδρας και πώς συμπεριφέρεται ο πατέρας. Οι σχέσεις του πατέρα με τη μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους σαν συζύγων. Ειδικά για το αγόρι ο πατέρας αποτελεί το πρότυπο που σαν μικρός το μιμείται και σαν μεγάλος θέλει να ταυτιστεί μαζί του.

 
Είναι φανερό πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

neaygeia
Σχετικά:

• Ο πατέρας μαθαίνει στο παιδί την επιμονή ~ To χαμομηλάκι
• Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα; ~ To χαμομηλάκι
• Η σχέση πατέρα και παιδιού - To χαμομηλάκι
• Πατέρας είναι μόνο ένας ~ To χαμομηλάκι
• Η αγάπη του πατέρα - Father' s Love ... ~ To χαμομηλάκι
• ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ~ To χαμομηλάκι
• Η δύναμη της πατρικής αγάπης - Father's Love ~ To χαμομηλάκι
• Μπαμπάδες και μαμάδες που μεγαλώνουν τα παιδιά μόνοι ~ To 

Ο πατέρας μαθαίνει στο παιδί την επιμονή

Οι ειδικοί επισημαίνουν πως οι πατέρες έχουν άμεση επίδραση στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται την επιμονή και την αισιοδοξία, καθώς και τους μηχανισμούς εφαρμογής τους στην πραγματική ζωή. 
.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε έγκυρο επιστημονικό περιοδικό βρήκε πως οι πατέρες λειτουργούν από μια ιδιαίτερη θέση που τους επιτρέπει να εμφυσήσουν στα παιδιά τους την επιμονή στην προσπάθεια για την επίτευξη των στόχων τους, καθώς και την ελπίδα ότι θα τα καταφέρουν, ιδιαίτερα κατά τα προεφηβικά και τα εφηβικά χρόνια.
.
Authoritative Parenting by Dads Teaches Perseverance in Kids
.
Στη μελέτη συμμετείχαν 325 οικογένειες, οι οποίες παρακολουθήθηκαν για ένα διάστημα τεσσάρων ετών. Οι ερευνητές ζήτησαν από τους πατέρες να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με το γονεϊκό τους στιλ και από τα παιδιά να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με τη σχολική επίδοση και την επίτευξη των στόχων.
Οι πατέρες που υιοθετούσαν υποστηρικτικό γονεϊκό στιλ, προσέφεραν δηλαδή στα παιδιά τους αγάπη, τους παραχωρούσαν αυτονομία κι έδιναν έμφαση στην καλλιέργεια της υπευθυνότητάς τους, ήταν πιο πιθανό να έχουν παιδιά που μπορούσαν να αναπτύξουν το χαρακτηριστικό της επιμονής στην επίτευξη του στόχου, με αποτέλεσμα την καλύτερη σχολική επίδοση και τη μικρότερη συχνότητα παραβατικών συμπεριφορών. 
Αντιθέτως, οι πατέρες που υιοθετούσαν πιο αυταρχικό γονεϊκό στιλ, βασισμένο περισσότερο στην απαγόρευση και την τιμωρία, είχαν λιγότερο επίμονα παιδιά.
Οι ειδικοί επισημαίνουν πως οι πατέρες έχουν άμεση επίδραση στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται την επιμονή και την αισιοδοξία, καθώς και τους μηχανισμούς εφαρμογής τους στην πραγματική ζωή. Φυσικά, μπορούν και οι μητέρες να βοηθήσουν με τον τρόπο τους τα παιδιά στην επίτευξη των στόχων, φαίνεται όμως πως οι πατέρες που χρησιμοποιούν το υποστηρικτικό στιλ έχουν άμεσο αντίτυπο, μέσα από την καθημερινή συνεκτική τους αλληλεπίδραση με τα παιδιά, τόσο στην αυτοαντίληψη των εφήβων όσο και στην αποφασιστικότητα που τους διακρίνει στη ζωή τους.
Είναι πολύ πιθανό οι πατέρες να είναι σημαντικοί με έναν μοναδικό τρόπο στη μετάδοση των αξιών της αυτορρύθμισης και της αυτοεκτίμησης, ίσως γιατί ο συγκεκριμένος ρόλος χαρακτηρίζεται από υψηλές προσδοκίες και κοινωνική αποδοχή και επιλέγεται συχνότερα από τους άνδρες, σε σύγκριση με τις γυναίκες.
Οι ειδικοί τονίζουν τη σημαντικότητα του χαρακτηριστικού της επιμονής, ιδιαίτερα στους εφήβους, και διευκρινίζουν πως ακόμα και στην εποχή της γενετικής ευφυΐας και του γονιδιακού καθορισμού, ένα υποστηρικτικό περιβάλλον έχει εξίσου σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ανθρώπου. Ο υποστηρικτικός ρόλος του πατέρα, λοιπόν, που συνδυάζει την καθοδήγηση με τις προσδοκίες και τον σεβασμό, βοηθάει το παιδί να αναλάβει τις ευθύνες του με έναν τρόπο, ώστε τα λάθη να μη σημαδέψουν την αυτοεκτίμησή του, αλλά να αποτελέσουν πηγή μάθησης και κίνητρο εξέλιξης.
.
zougla
Πηγή: abcnews
Το άρθρο επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Δαλαμαρίνης,
Βιολόγος, επιστημονικός συνεργάτης του
Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών 

Οι 10 «εκπλήξεις» της πατρότητας

Είναι αυτά τα καινούρια και πρωτόγνωρα συναισθήματα που νιώθει ένας άντρας μόλις ξεκινήσει τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής που λέγεται πατρότητα. 

Η πατρότητα αποτελεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων με  έντονα συναισθήματα, νέες προσδοκίες, ευθύνες, πίεση, σύγχυση. Κάποια από τα συναισθήματα αυτά ο νέος μπαμπάς τα νιώθει αμέσως μόλις φύγει με το μωρό από μαιευτήριο. Κάποια άλλα, λίγο αργότερα. 
.
Top Ten Surprises of New Fatherhood
.
Σίγουρα πάντως έρχεται κάποια στιγμή που ξέρεις πως η ζωή σου αλλάζει για πάντα. O Armin A. Brott, μπαμπάς τριών παιδιών και συγγραφέας των best seller: The Expectant Father: Facts, Tips, and Advice for Dads-to-Be και The New Father: A Dad's Guide to the First Year μας δίνει το δεκάλογο με τα πιο δυνατά πράγματα που νιώθει ένας άντρας μόλις γίνεται πατέρας.
.
1. Νιώθεις μπερδεμένος
Αυτό το συναισθηματικό μπέρδεμα είναι το πρώτο και μεγαλύτερο σε διάρκεια συναίσθημα για κάθε νέο μπαμπά. Από τη μια νιώθεις περήφανος και απίστευτα δυνατός που κατάφερες να δημιουργήσεις μια ζωή από την άλλη νιώθεις τελείως αδύναμος και αβοήθητος μπροστά στη θέα αυτού του παράξενου πλάσματος. Και βέβαια μπροστά στην αλλαγή πάνας.

2. Βιώνεις μια άλλου είδους αγάπη,
η οποία δεν συγκρίνεται με καμία άλλη. Μέχρι τώρα γνώριζες την αγάπη της μητέρας, το σκίρτημα του πρώτου έρωτα, την τρυφερή αγάπη για τη σύντροφό σου. Αλλά αυτή η αγάπη που νιώθεις γι’ αυτό το πλάσμα δε μπορεί να συγκριθεί με καμία.

3. Νιώθεις αμφιθυμία
Την μια μέρα νιώθεις μια έντονη αγάπη για το μωρό σου και την άλλη το κοιτάζεις σαν να μην πιστεύεις πως είναι δικό σου. Είναι δικό σου; Νοιάζεσαι στ’ αλήθεια γι’ αυτό; Και για όλα αυτά τα αμφιθυμικά συναισθήματα νιώθεις τεράστιες ενοχές. Μήπως τελικά δεν είσαι άξιος για πατέρας; Λάθος. Η αμφιθυμία είναι χαρακτηριστικό κάθε καλού πατέρα. Και θα τη νιώθεις για τα επόμενα 50 χρόνια. Γι’ αυτό καλό είναι να τη συνηθίσεις.

4. Και...κατάθλιψη
Μπορεί οι περισσότεροι να πιστεύουν πως η επιλόχεια κατάθλιψη αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες, αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως είναι και ανδρική υπόθεση. Και μπορεί οι ορμόνες σου να λειτουργούν μια χαρά-σε αντίθεση με της συντρόφου σου- ωστόσο η δική σου επιλόχεια κατάθλιψη σημαίνει «προσγειώνομαι στην πραγματικότητα». Και η πραγματικότητα έχει να κάνει με την ανάληψη  νέων ευθυνών και με την… αϋπνία.

5. Και φόβο
Είναι το συναίσθημα που θα στοιχειώνει τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του μωρού. Τώρα είναι που συνειδητοποιείται τι σημαίνει να γίνεσαι πατέρας και που νιώθεις πως για την υπόλοιπη ζωή σου είσαι υποχρεωμένος να προστατεύεις αυτό το πλάσμα που τώρα που κοιμάται μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο και τόσο αβοήθητο. Μήπως η πατρότητα είναι ένα τεράστιο λάθος, αναρωτιέσαι. Όχι. Ο φόβος αυτός αποτελεί μια φυσιολογική μετάβαση. Από άντρας γίνεσαι σύζυγος και από σύζυγος πατέρας.

6. Η σχέση σου αλλάζει.
 Πριν γίνετε γονείς εσύ και η σύντροφός σου περνούσατε ώρες μαζί, διασκεδάζατε μαζί, μαγειρεύατε μαζί. Από τότε που ήρθε το μωρό, εκείνη κάνει τα πάντα «μαζί με το μωρό. Κοιμάται μαζί του, μαγειρεύει μαζί του, παίζει μαζί του, μιλάει μαζί του (αν και το μωρό δε μιλάει). Υπομονή, όλες οι μαμάδες λειτουργούν έτσι στην αρχή. Αυτό που εσείς μπορείτε να κάνετε είναι να χαλαρώσετε και να μιλάτε λίγη ώρα μέσα στην ημέρα για πράγματα πέρα από αυτά που αφορούν το μωρό.

7. Μαθαίνεις νέους τρόπους επικοινωνίας
Για τους πρώτους δύο μήνες, ίσως η συνεννόηση μεταξύ σας είναι λίγο περίεργη. Ίσως τα συναισθήματα σας δε βρίσκουν την κατάλληλα ανταπόκριση από εκείνο: Λίγα χαμόγελα, καθόλου γέλια και ελάχιστη ανταπόκριση. Κάποιες φορές του «γεια» κι εκείνο βάζει τα κλάματα. Του κάνετε «τσα» κι εκείνο απαντάει «ντα-ντα». Εντάξει μην παίρνετε τη γνώμη του τόσο σοβαρά. Μην παίρνετε τόσο σοβαρά . Απλώς αγκαλιάστε το και χαϊδέψτε του το κεφαλάκι. Τα μωρά δε θέλουν και περισσότερα!

8. Μιλάς για εντελώς νέα πράγματα 
Εσείς που κοροϊδεύατε τους μπαμπάδες στην αντροπαρέα επειδή συζητούσαν μόνο για  πάνες, σχολεία, γουλίτσες και εμετούς, κάνετε ακριβώς το ίδιο. Και δεν σας πειράζει καθόλου.

9. Μαθαίνεις τι σημαίνει πρόγραμμα και… ευελιξία.
Πριν γίνεις πατέρας, απλώς έπαιρνες τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έβγαινες βόλτα. Τώρα ξέρεις πως το να πας με το μωρό στο σούπερ-μάρκετ χρειάζεσαι εξοπλισμό αντίστοιχο με αυτό που θα χρειαζόσουν για ν’ ανεβείς στο Έβερεστ. Και εκεί που νομίζεις πως είσαι έτοιμος για την αποστολή…ξαφνικά λερώνει την πάνα του. Και όλα ανατρέπονται.

10. Σου μαθαίνει τι σημαίνει να «αγαπιέσαι».
Και ενώ εσύ προσπαθείς να ερμηνεύσεις τις συμπεριφορές του και να καταλάβεις τι σημαίνουν οι κραυγούλες και οι χειρονομίες του, εκείνο ξαφνικά απλώνει το χεράκι του και αρχίζει να σφίγγει τον αντίχειρα σου με όλη του τη δύναμη. Και τον φιλάει τρυφερά. Και μετά ακουμπάει το κεφαλάκι του στο στήθος σου και αποκοιμιέται νιώθοντας ασφαλές και σίγουρο στην αγκαλιά σου. Και τότε καταλαβαίνεις ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής.
.
imommy

Αυτά που δεν ξέρετε για τους σημερινούς μπαμπάδες

Οι σημερινοί μπαμπάδες, κάνουν πολλά -περισσότερα απ’ όσα τους αναγνωρίζουν. Μια πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ αποκαλύπτει τι θέλουν, τι δεν θέλουν και ποιοι πραγματικά είναι οι μπαμπάδες του σήμερα.

1. Δεν εκτιμούν τα κρύα αστεία για μπαμπάδες 
Τα γνωστά στερεότυπα αστεία για τους αδαείς μπαμπάδες που βράζουν το μπιμπερό ανάποδα καθόλου δεν τους διασκεδάζει  Η πλειοψηφία μάλιστα (το 82% σύμφωνα με την έρευνα) νιώθει έντονα την κοινωνική απόρριψη  με τέτοιου είδους αστειάκια. Την επόμενη λοιπόν φορά που θα νιώσετε πως θέλετε να τον επιπλήξετε για τον τρόπο που κρατάει το παιδί, ή θα τον υποτιμήσετε μπροστά στις φίλες σας για την ελάχιστη προσφορά του σκεφτείτε το διπλά.

2. Κάνουν πολλά περισσότερα απ’ όσα τους αναγνωρίζονται.
Το 68% των νέων μπαμπάδων κάνει σχεδόν καθημερινά μπάνιο στο μωρό, το 70% το ντύνει ή το πηγαίνει το πρωί στο σχολείο, το 77% το συνοδεύει στις εξωσχολικές δραστηριότητες, ενώ το 80% το βοηθάει στο διάβασμα. Ένα 3% μόνο παραδέχεται πως δεν έχει αλλάξει ποτέ πάνα. 

3. …Και ειδικά στην κουζίνα
Μπορεί παραδοσιακά να πιστεύουμε πως οι μαμάδες είναι εκείνες που περνούν την ημέρα τους στην κουζίνα, αλλά τουλάχιστον το 77% των αντρών συνεισφέρουν στα γεύματα (είτε μαγειρεύοντας, είτε ζεσταίνοντας κάποιο φαγητό, είτε κόβοντας φρούτα ή ψωμί), ενώ το 26% κάνει όλα τα «βαριά» ψώνια του σπιτιού. Ένα 22% (ποσοστό μικρό αλλά σεβαστό) αναλαμβάνει και εξ’ ολοκλήρου το μαγείρεμα.

4. Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, τους αφιερώνουν περισσότερο χρόνο 
Μετά τα 4 περνούν πολύ περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους. Όταν τα παιδιά είναι γύρω στα 7 ο χρόνος αυτός αυξάνεται, ενώ από τα 13 τους οι μπαμπάδες αφιερώνουν στα παιδιά τους το 60% του ελεύθερου χρόνου τους. 

5. Έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους ως γονείς 
Οι μαμάδες εμπιστεύονται φίλους, συγγενείς, περιοδικά, ψυχολόγους, sites, παιδαγωγούς, γιατρούς πολύ περισσότερο από τον εαυτό τους. Αντίθετα το 35% των μπαμπάδων σε ότι έχει να κάνει με την ανατροφή των παιδιών εμπιστεύονται τη σύντροφό τους ενώ το 27% δε ζητούν καν βοήθεια όταν προκύψει κάποια «κρίση». Μόνο ένας 5% ζητά βοήθεια από συγγενικά πρόσωπα και μόλις ένα 3% συμβουλεύεται τα περιοδικά για παιδιά.

  
6. Δεν τους αρέσει ο ρόλος ούτε του καλού, ούτε του κακού 
Προτιμούν να παραμένουν ο εαυτός τους και κρατούν πάντα σταθερή στάση απέναντι στα παιδιά, σε αντίθεση με τις μαμάδες που συνήθως η διάθεσή τους μεταβάλλεται ανάλογα με το πώς θα συμπεριφερθούν τα παιδιά. Το 47% των μπαμπάδων κρατούν σταθερή γραμμή στα όρια και τα «όχι» που βάζουν στα παιδιά. Ένα 19% παραδέχεται ότι δεν μπορούν να τα χειριστούν σωστά σε θέματα πειθαρχίας.

 
7.Οι μπαμπάδες είναι και…νοσοκόμες 
Όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν μόνον το 7%, το προσπερνάει και πηγαίνει στη δουλειά. Το 32% περνάει ίδιο χρόνο στο προσκέφαλο του παιδιού του, το 19% κάθεται αντί για τη μαμά ενώ το 85% είναι εκείνο που πάντα τρέχει στο φαρμακείο για τα φάρμακα.

 
* Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την πιο έγκυρη  εταιρεία δημοσκοπήσεων της Αμερικής την Edelman Public Relations.
.
imommy

«Μπαμπά ασχολήσου για να δεις ευτυχισμένο το παιδί σου»

Χαίρομαι που όλο και περισσότερο βλέπω μπαμπάδες να ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών τους. 
Στο σύγχρονο κόσμο ο ρόλος του πατέρα στο μεγάλωμα των παιδιών είναι πιο ενεργός από ό,τι παλιότερα.  

Παύει να είναι ένας απλός κουβαλητής και συμμετέχει ενεργά σε όλες τις διαδικασίες. Βέβαια στη χώρα μας έχουμε ακόμη πολύ δρόμο για να το καταλάβουν αυτό όλοι οι άνδρες.
Τον τελευταίο χρόνο με αφορμή τις παρουσιάσεις του βιβλίου μου έρχομαι σε επαφή με πολλούς γονείς. Κυρίως μαμάδες. Το μεγαλύτερο παράπονο αρκετών, είναι πως οι άνδρες τους ασχολούνται ή ελάχιστα ή και καθόλου με την ανατροφή των παιδιών. Οι λόγοι σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικοί. Η πιο αστεία δικαιολογία που ακούω, είναι πως ειδικά τα πρώτα χρόνια το μεγαλύτερο βάρος πρέπει να πέφτει στη μητέρα. Αυτό θεωρούν κάποιοι άνδρες ως φυσιολογικό. Δηλαδή εξαιρούν τον εαυτό τους από την πιο σημαντική περίοδο στην ανάπτυξη ενός παιδιού. Αυτό είναι τεράστιο λάθος. Τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο γονείς σε όλες τις φάσεις του μεγαλώματός τους. Εξίσου και τους δύο. Μόνο τότε θα έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να δημιουργήσουν έναν ισορροπημένο χαρακτήρα. Η αμοιβαία συμμετοχή και των δύο γονιών δεν βοηθάει μόνο τα παιδιά αλλά και την ίδια τη σχέση ενός ζευγαριού. Δηλαδή ουσιαστικά όλη την οικογένεια.

Η ισορροπημένη σχέση ενός γονιού με τα παιδιά του αντίθετου φύλου συμβάλλει στο να έχουν και τα ίδια ισορροπημένες σχέσεις με το αντίθετο φύλο. Μεγαλώνουν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και έχουν πολύ λιγότερες ανασφάλειες. Χαίρομαι που έχω φίλους μπαμπάδες που ασχολούνται ενεργά με την ανατροφή των παιδιών τους. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως τους βλέπω ευτυχισμένους. Και τους ίδιους και τα παιδιά τους. Από την άλλη λυπάμαι πολύ όταν βλέπω αρκετούς να μην συμμετέχουν καθόλου.

Δεν θα άλλαζα με τίποτα τα πρώτα χρόνια της συμμετοχής μου στην ανατροφή της κόρης μου. Μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο κάθε μέρα. Ξέρω πως έχω κάνει και αρκετά λάθη όλο αυτό τον καιρό. Ξέρω όμως πως μέσα από αυτά τα λάθη χτίζω ακόμη καλύτερα τη σχέση μου μαζί της. Γιατί καταλαβαίνει ότι είμαι παρών. Και αυτό είναι κάτι που τα παιδιά το εκτιμάνε όσο δεν φαντάζεστε. Ακόμη και αν τώρα είναι δύσκολο να το εκφράσουν το κουβαλάνε μέσα τους και θα σας το ανταποδώσουν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Η συμβουλή μου λοιπόν προς όλους τους άνδρες είναι μία.
Μπαμπά ασχολήσου για να δεις ευτυχισμένο το παιδί σου.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ
ΗΘΟΠΟΙΟΣ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 
infokids