Το πέρασμα των Κοριτσιών στην Εφηβεία είναι πιο βίαιο και απότομο από ποτέ

Αυτό όμως δεν είναι δικό τους λάθος. Είναι το αποτέλεσμα ενός πολιτισμού που μαθαίνει τις γυναίκες πώς να είναι σέξι και επιθυμητές, όχι πώς να διοικούν, να καθοδηγούν και να παίρνουν αποφάσεις.

Το βράδυ κοιμήθηκαν κορίτσια και το πρωί ξύπνησαν γυναίκες. Θυμάμαι και ποια μέρα περίπου έγινε αυτό. Και τι ακολούθησε. Πήραν μεγάλες σακούλες και άδειασαν τα ρούχα από την ντουλάπα τους. 

Έβαλαν μέσα ό,τι ήταν ροζ ή είχε λουλούδια, πουά, πτι καρό και άφησαν στα ράφια μόνο κάτι γκρι φόρμες. 

Μετά μου ανακοίνωσαν: μαμά, δεν έχουμε τίποτα να φορέσουμε, πρέπει να πάμε για ψώνια. 

Οι κόρες μου σταμάτησαν να είναι κορίτσια μέσα σε μία νύχτα και έγιναν έφηβες. Το βλέμμα τους είναι ακόμα παιδικό -για μένα ίσως και βρεφικό, όπως τότε που τις πρωταντίκρισα- όμως το μυαλό τους, το σώμα τους, τα ενδιαφέροντά τους, οι απόψεις τους, ακόμα και η ώρα που πηγαίνουν κάθε βράδυ για ύπνο τις κάνει αυτό που θέλουν και οι ίδιες να είναι. Έφηβες της εποχής μας.

   Ξεκίνησα το ταξίδι της μητρότητας γνωρίζοντας από την αρχή ότι η εφηβεία θα είναι η πιο δύσκολη πίστα. Ήταν στα μάτια μου ένα μεγάλο κενό, η στιγμή που τα παιδιά μου θα άφηναν το χέρι μου και θα έτρεχαν μόνα τους προς το άγνωστο. Θα μπορούσε αυτός να είναι ο ουσιαστικός απογαλακτισμός από το υπερπροστατευτικό κουκούλι της μαμάς και του μπαμπά. 

Όλα όσα φοβόμουν όμως δεν ήταν τίποτα μπροστά σε εκείνα που πλέον συμβαίνουν στον κόσμο των εφήβων αλλά και των παιδιών του Δημοτικού. 

Χορογραφίες στο Tik-Tok, πόζες στο Instagram, ομαδικές συνομιλίες στο Viber, απεριόριστη πρόσβαση στο Netflix, στίχοι της τραπ που επαναλαμβάνουν άθλια στερεότυπα για τις σχέσεις των δύο φύλων. 

Ένας χαοτικός κόσμος από ερεθίσματα, ιδέες, πρότυπα, ανθρώπους που δύσκολα οι γονείς μπορούν να ελέγξουν. Οι κόρες μας θα μπορούσαν να είναι η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, να γεύονται περίεργα φρούτα και να ανακαλύπτουν εμπειρίες, όμως αυτή η Χώρα έχει μόνο ένα στόχο: την Αλίκη-αντικείμενο. 

Την Αλίκη που αποχαιρετά βίαια την παιδική ηλικία και βιάζεται να γίνει γυναίκα. Όπου κι αν γυρίσεις το κεφάλι σου στον ψηφιακό και στον αληθινό κόσμο που περιβάλλει τα παιδιά μας οι γυναίκες για να είναι αποδεκτές πρέπει να έχουν άψογο μακιγιάζ, τέλεια χαρακτηριστικά, προκλητικές καμπύλες, να φοράνε crop top με ξεφτισμένο τζιν σορτς και να κοιτάζουν με νόημα τον φακό.

Οι γυναίκες για να είναι αποδεκτές πρέπει να έχουν άψογο μακιγιάζ, τέλεια χαρακτηριστικά, προκλητικές καμπύλες, να φοράνε crop top με ξεφτισμένο τζιν σορτς και να κοιτάζουν με νόημα τον φακό.

Ένα ολόκληρο σύμπαν έχει στηθεί για να επιβάλει στα κορίτσια πώς πρέπει να είναι. 

«Ο σεξισμός βρίσκεται παντού, σε κάθε στοιχείο της καθημερινότητας των εφήβων», μας λέει η σκηνοθέτις Βάνια Τέρνερ, που μαζί με τη Μαρία Σιδηροπούλου γύρισαν το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Girlhood» παρακολουθώντας τις ζωές και τις σκέψεις τριών 17χρονων φιλενάδων στην Αθήνα της καραντίνας. «Η Νεφέλη σε μία σκηνή λέει ότι δεν της αρέσει καθόλου η μύτη της και ότι δεν θέλει να βγαίνει προφίλ για να μη φαίνεται. Η αλήθεια είναι ότι όλες μας έχουμε κάτι που δεν μας αρέσει τόσο πολύ πάνω μας. Είναι όμως αποτέλεσμα του σεξισμού ένα κορίτσι να ασχολείται τόσο πολύ με την εμφάνισή του από τόσο νωρίς. Υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς στα οποία εκτίθενται από πολύ μικρή ηλικία, είναι όμως άπιαστα και κάνουν τις γυναίκες να σεξουαλικοποιούνται προτού ακόμα συνειδητοποιήσουν το φύλο τους. Ο σεξισμός δεν είναι μόνο το σφύριγμα στον δρόμο. Εχει πολλά πρόσωπα».

«Υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς στα οποία εκτίθενται από πολύ μικρή ηλικία, είναι όμως άπιαστα και κάνουν τις γυναίκες να σεξουαλικοποιούνται προτού ακόμα συνειδητοποιήσουν το φύλο τους».

   Η Χριστίνα διαμαρτύρεται γιατί στο σπίτι έχει αναλάβει τις δουλειές που θεωρούνται γυναικείες ενώ ο αδερφός της δεν τη βοηθάει. «Ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε ένας έμφυλος διαχωρισμός σε ό,τι αφορά τις εργασίες του νοικοκυριού. Το πώς δημιουργούνται αυτοί οι ρόλοι, οι προσδοκίες που έχουμε από κάθε φύλο παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την περίοδο κατά την οποία προσπαθούν να χτίσουν την ταυτότητά τους. 

Οι έφηβες σήμερα έχουν τεράστια έκθεση στα social media και ευαισθητοποιούνται σε αυτά τα θέματα από νωρίς. Δεν είναι άσχετες. Ξέρουν τι είναι ο φεμινισμός, έχουν το λεξιλόγιο για να εκφραστούν και να εξηγήσουν πράγματα που τους συμβαίνουν». 
....................
Το τέλος της αθωότητας
  Η γενιά των σημερινών μαμάδων που έχει παιδιά στην εφηβεία μεγάλωσε χωρίς να αμφισβητήσει ποτέ το status quo της πατριαρχίας. Στις δικές μου αναμνήσεις ο φεμινισμός έφτανε μέχρι τις ΕΓΕΣ και ο αγώνας γινόταν για πολύ βασικά πράγματα, όπως το δικαίωμα της γυναίκας να διατηρεί το επώνυμό της μετά τον γάμο και φυσικά την πολύ αναγκαία αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου το 1983. Δεν είχα ακούσει ποτέ ότι τα πρότυπα ομορφιάς τα επιβάλλουν οι άνδρες γιατί έτσι ονειρεύονται το σεξουαλικό τους αντικείμενο. Ούτε ότι υποσυνείδητα μπορεί να θεωρούν τις γυναίκες αντικείμενα και αυτό είναι πολύ ύπουλο γιατί μπορεί τελικά να τους κάνει να πιστεύουν ότι έχουν εξουσία πάνω σε αυτές. 

Πίστευα ότι αρκούσε να μεγαλώσω τα παιδιά μου με αγάπη για να γίνουν ευτυχισμένοι έφηβοι και δεν υπολόγισα ότι ο κόσμος που διοικείται κυρίως από άνδρες σε θέσεις εξουσίας είναι πολύ σκληρός για τις γυναίκες.

Ότι θα πρέπει να αγωνιστούν για το παραμικρό, από το να αγαπήσουν τη μύτη τους ή τα πόδια τους όπως είναι μέχρι το να επιστρέψουν ένα βράδυ στο σπίτι με ασφάλεια. 

   Συνειδητοποιώ ότι έπεφτα στις παγίδες της πατριαρχίας τη μία μετά την άλλη. Σκέφτομαι τώρα πόση «Μπάρμπι» έδωσα στα παιδιά μου. Όχι μόνο τις κούκλες για να παίζουν αλλά και ατέλειωτες ώρες με ταινίες στο σπίτι και στο σινεμά. Καθόμουν πάντα μαζί τους και διαπίστωνα διαρκώς ότι αυτό το θέαμα είναι τουλάχιστον κουτό, αλλά δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να αποβεί και επικίνδυνο. Ότι σε λίγα χρόνια ίσως μετρήσουν τον εαυτό τους μπροστά στον καθρέφτη και ίσως απογοητευτούν που δεν είναι αρκετά ψηλές ή αρκετά αδύνατες, όπως οι κούκλες με τις οποίες μεγάλωσαν. Και ότι μια μέρα μπορεί γι’ αυτόν το λόγο να σταματήσουν να τρώνε και να χαθούν στο στρόβιλο της νευρικής ανορεξίας, της ψυχικής ασθένειας με τη μεγαλύτερη θνησιμότητα. Όχι, δεν φοβήθηκα από νωρίς ότι τα παιδιά μου μπορεί να γίνουν αντικείμενα και πως σε λίγα χρόνια μπορεί να φορέσουν ρούχα που δεν ταιριάζουν στην ηλικία τους και να λικνιστούν όπως οι tik-tokers μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή ενός αγοριού. Γιατί; Γιατί έτσι κάνουν όλες και ο ανταγωνισμός είναι δύσκολος.
.......................
Ο σεξισμός της κάθε μέρας
..................  
Μόνο διακόπτοντας τον κύκλο της σιωπής και συνειδητοποιώντας τις μικρές και τις μεγάλες στιγμές που μας αποδίδουν ρόλους που δεν έχουμε επιλέξει, τις στιγμές που κάνουμε το ίδιο και στα παιδιά μας, μπορούμε να προλάβουμε τις συμπεριφορές που προσβάλλουν το φύλο.
..............
περισσότερα εδώ: marieclaire

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γυναικοκτονία: Ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας

Το τέλος του 2018 και η έναρξη του 2019 σημαδεύτηκαν από δύο στυγερές γυναικοκτονίες στην Ελλάδα. Πρόκειται για το βιασμό και την γυναικοκτονία της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, από δύο νεαρούς άντρες με τους οποίους αρνήθηκε να συνευρεθεί ερωτικά, και τη δολοφονία της Αγγελικής Πέτρου στην Κέρκυρα, από τον πατέρα της, ο οποίος δεν ενέκρινε  τη σχέση που είχε με άνδρα από το Αφγανιστάν.

«Αυτές όπως και τόσες άλλες δολοφονίες γυναικών στη χώρα μας και ανά τον κόσμο, συνιστούν ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας, μιας και διαπράττονται με κίνητρο την άσκηση κοινωνικού  ελέγχου στα σώματα αλλά και τις επιλογές των γυναικών.

Επιλογές που επειδή δεν γίνονται αρεστές τιμωρούνται  ακόμα και με την απώλεια της ίδιας της ζωής των γυναικών!» αναφέρει σε συνέντευξη της  η επιστημονικά υπεύθυνη του Κέντρου Διοτίμα, Μαρία Λιάπη.

Στην ουσία οι γυναικοκτονίες είναι εγκλήματα που στηρίζονται στις βαθιά εμπεδωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και έμφυλα στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία  οι γυναίκες είναι κατώτερες, υποτελείς στην ανδρική εξουσία, και δυνητικά μπορούν να «τιμωρηθούν», «ελεγχθούν» και «σωφρονιστούν» μέσω της έμφυλης βίας.

Δολοφονήθηκαν γιατί είναι γυναίκες

Ο όρος γυναικοκτονία (femicide) έρχεται από παλιά, όταν το 1976 τον κατέγραψε η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (Diana E. H. Russel), ορίζοντας έτσι το εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό αυτό φαινόμενο.

Ο όρος «γυναικοκτονία» έγινε ευρέως γνωστός και υιοθετήθηκε από την εγκληματολογία μετά το 1992, χάρη στο βιβλίο με τίτλο «Femicide: the politics of woman killing», μια συλλογή δοκιμίων που επιμελήθηκαν από κοινού η ακαδημαϊκός Τζιλ Ράντφορντ (Jill Radford) και η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (DianaE. H. Russell).

«Η γυναικοκτονία συνιστά διακριτό αδίκημα που παλιότερα και επί πολλά χρόνια συγκαλύπτονταν πίσω από τα εγκλήματα  ‘’τιμής’’, και στην πρόσφατη ιστορία πίσω από τον όρο ‘’εγκλήματα πάθους’’.

Ο χαρακτηρισμός της δολοφονίας επομένως ως γυναικοκτονία συνιστά πράξη αντίστασης στην απόκρυψη μιας κοινωνικής πραγματικότητας και ξεσκεπάζει τη συνενοχή των σεξιστικών κοινωνιών μας», τονίζει η Μ. Λιάπη.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες. Η γυναικοκτονία συνήθως διαπράττεται από άντρες αλλά κάποιες φορές συνεργούν και γυναίκες, συνήθως μέλη της ίδιας οικογένειας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις γυναικοκτονία διαπράττει σύντροφος ή πρώην σύντροφος που συνήθως είχε και μακρόχρονη κακοποιητική συμπεριφορά, απειλούσε, κακοποιούσε ή/και εκφόβιζε τη γυναίκα, η οποία πολύ συχνά βρίσκεται σε θέση φυσικής ή/και οικονομικής αδυναμίας σε σχέση με αυτόν».

Τα θλιβερά στατιστικά στον κόσμο και την ΕΕ

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, είναι σημαντικό να τηρούνται αρχεία και επίσημες καταγραφές βάσει του νέου και εξελισσόμενου νομικού ορισμού της γυναικοκτονίας.

Ωστόσο  αξίζει να σημειωθεί ότι, τόσο παγκοσμίως όσο και μεταξύ  των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα αξιόπιστα στοιχεία για τη έμφυλη βία είναι σπάνια και δεν είναι εύκολα συγκρίσιμα. Εντούτοις, οι διαθέσιμες πηγές μπορούν να δώσουν μια κατά προσέγγιση εικόνα της έκτασης του προβλήματος

Κάθε μέρα, σε όλο τον κόσμο, δολοφονούνται 137 γυναίκες, κατά μέσο όρο, από (πρώην ή νυν) συζύγους ή συντρόφους ή από κάποιο μέλος της οικογένειας τους.

Από τις 87.000 δολοφονίες γυναικών παγκοσμίως, το 2ο17, το 58% διαπράχθηκε από (πρώην ή νυν) συζύγους ή συντρόφους ή μέλη της οικογένειας τους,  σύμφωνα με νέα στοιχεία του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (UNODC).

Παγκοσμίως, οι πέντε χώρες με τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα ποσοστά γυναικοκτονιών σήμερα είναι η Αργεντινή, το Ελ Σαλβαδόρ, η Ινδία, η Ονδούρα και το Μεξικό, ενώ υψηλά ποσοστά καταγράφονται και στη Γουατεμάλα, την Κολομβία, τη Βραζιλία, τη Ρωσία και τη Νότια Αφρική.

Οι δράστες των γυναικοκτονιών έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας

Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2013, η κύρια αιτία θανάτου των γυναικών ηλικίας από 16 έως 44 ετών είναι, διεθνώς, η δολοφονία από κάποιο οικείο πρόσωπο. (βλ. WHO 2013, εδώ).

Σύμφωνα με ευρήματα που ανακοίνωσε το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2005,  η ενδοοικογενειακή βία έχει καταστεί για τις Ευρωπαίες, μεταξύ 15 και 44 χρόνων, η πρώτη αιτία αναπηρίας και θανάτου, αφήνοντας πίσω ακόμη και τα αυτοκινητικά δυστυχήματα ή τον καρκίνο.* (βλ. Βλάχου Β., “Η βία κατά των γυναικών – Ερευνητικά δεδομένα – Σύγχρονοι προβληματισμοί”, Ποινική Δικαιοσύνη, 2006, σ. 471).

Τέλος, η μεγαλύτερη έρευνα που έχει γίνει στην ΕΕ για την έμφυλη βία (FRA 2014), καταγράφει ότι πενήντα γυναίκες στην ΕΕ δολοφονούνται κάθε εβδομάδα από νυν ή πρώην σύντροφό τους.

Επιπλέον, βάση των στοιχείων του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE:

• Στην Βρετανία, κάθε τρεις μέρες δολοφονείται μία γυναίκα
• Στη Σουηδία, κάθε δέκα μέρες κακοποιείται μέχρι θανάτου από το σύζυγο ή σύντροφό της
• Στην Ισπανία, μία γυναίκα δολοφονείται κάθε τέσσερεις μέρες, περίπου 100 τον χρόνο
• Στην Γαλλία, μία γυναίκα δολοφονείται κάθε πέντε μέρες εξαιτίας κακοποίησης στο σπίτι
• Από αυτές το 1/3 μαχαιρώνεται, το 1/3 φονεύεται με πυροβόλο όπλο, το 20% στραγγαλίζεται και το 10% ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου

Μια αθέατη εγκληματική πράξη

Ιδιαίτερες προσπάθειες αντιμετώπισης του φαινομένου έχουν γίνει σε χώρες της Λατινικής Αμερικής όπου το φαινόμενο πραγματικά έχει λάβει εκτεταμένες διαστάσεις. Η γυναικοκτονία ως εγκληματική πράξη έχει ήδη ενσωματωθεί στη νομοθεσία σε πολλές χώρες, όπως η Χιλή, η Κόστα Ρίκα, το Ελ Σαλβαδόρ, η Γουατεμάλα και το Μεξικό.

Η Αργεντινή αναγνώρισε τη «γυναικοκτονία» ως νομικό όρο το 2016 αφότου τρεις άγνωστοι άντρες βίασαν, δολοφόνησαν και «παλούκωσαν» ανήλικη μαθήτρια και εν συνεχεία δεκάδες χιλιάδες γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν στους δρόμους της χώρας.

Στα τέλη Νοεμβρίου, η Γερουσία της Δομινικανής Δημοκρατίας ορίστηκε τη «γυναικοκτονία» ως έγκλημα με ποινή φυλάκισης 40 ετών. Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί η πρωτοβουλία Spotlight της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών για τον τερματισμό των γυναικοκτονιών στη Λατινική Αμερική.

Στην Ευρώπη, ακόμα και σε χώρες όπως η Ισπανία που επιδεικνύουν μεγαλύτερη ευαισθησία στην αντιμετώπιση της έμφυλης βίας τα αδικήματα αντιμετωπίζονται ως «gender “neutral”», δηλαδή δεν λαμβάνεται υπόψη το φύλο του θύματος.

Για την Ελλάδα δεν έχουμε επίσημες στατιστικές για τις γυναικοκτονίες, αφού οι δολοφονίες των γυναικών λόγω του φύλου τους, δεν καταγράφονται ως τέτοιες.

Όπως επεσήμανε η επιστημονική υπεύθυνη του Κέντρου, Μ. Λιάπη, μετά και τις δύο πρόσφατες γυναικοκτονίες, «Το Κέντρο Διοτίμα ήδη ανέλαβε πρωτοβουλία για να ‘’σηκώσουμε’’ το θέμα αυτό και στο επίπεδο του δικαιακού μας συστήματος, ώστε να καταγράφονται επισήμως τέτοια περιστατικά ως γυναικοκτονίες αλλά και να αντιμετωπίζονται αρμοδίως από τις δικαστικές αρχές».

diotima.org.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εκπαιδευτικός τέθηκε σε αργία για τα άσεμνα σχόλια στις μαθήτριές του

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσέφυγε εκπαιδευτικός (μαθηματικός) ο οποίος υπηρετούσε σε Λύκειο του Αιγαίου! Ο καθηγητής ζητούσε να ακυρωθεί η απόφαση με την οποία τέθηκε σε αργία, λόγω της παραπομπής του τόσο στο πειθαρχικό συμβούλιο, όσο και στα Ποινικά δικαστήρια, καθώς μέσα στην τάξη άφηνε σεξουαλικά υπονοούμενα, έκανε σεξιστικά σχόλια σε μαθήτριες, φερόταν άσχημα σε αλλοδαπούς μαθητές κ.λπ.

Ειδικότερα, ο μαθηματικός δίδασκε στις Α΄ και Γ΄ τάξεις του Λυκείου κατά το σχολικό έτος 2012-2013 και κατά τη διάρκεια του μαθήματος, έκανε μέσα στην τάξη σεξουαλικά υπονοούμενα, σεξιστικά σχόλια κ.λπ., όπως κατήγγειλαν μαθητές, μαθήτριες και γονείς.

Μετά τις καταγγελίες, διενεργήθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση στην οποία καταγράφονται περιστατικά μεταξύ του καθηγητή και των μαθητών. Μεταξύ αυτών που καταγράφονται είναι ότι ο μαθηματικός είπε σε μαθήτρια προκειμένου να την πείσει να συμμετάσχει στην ομάδα του πινγκ-πονγκ, ότι «θέλω να έρθεις στην ομάδα γιατί ξέρω ότι παίζεις καλά τα μπαλάκια». Ακόμη, όταν από μαθητή δόθηκε λάθος απάντηση για το πεδίο ορισμού μιας συνάρτησης ο εκπαιδευτικός είπε: «Παίρνουμε την τάδε συνάρτηση και τη χώωωωωνουμε (συνοδευόταν και ανάλογη κίνηση) στην άλλη συνάρτηση», ενώ ρώτησε μαθήτρια με υπονοούμενο: «Πολύ λεπτά και μακριά δάχτυλα έχεις. Παίζεις κάποιο όργανο…».

Επίσης, σε μαθητή ο οποίος ανέφερε ότι έτρωγε φρούτα, τον ρώτησε: «Τι, μπανάνες; Μακριές; Κοντές; Ίσες ή κυρτές;», ενώ μιλούσε περιφρονητικά στους αλλοδαπούς μαθητές όπως είναι: «Αλβανέ εσύ θα πεις μάθημα;», «ήρθαν οι Αλβανοί και μας πήραν τις δουλείες», «έχει καμιά τουρίστρια κάτω γιατί μας τις έχουν πάρει όλες οι Αλβανοί», «μην τρώτε μεγάλα ψάρια γιατί είναι μολυσμένα αφού τρώνε λαθρομετανάστες», κ.λπ.

Παράλληλα, σήκωνε στον πίνακα περισσότερα κορίτσια (από ότι αγόρια) εστιάζοντας το βλέμμα του στα οπίσθια τους, γεγονός που είχε γίνει αντιληπτό από την πλειονότητα των μαθητών, ενώ ρωτούσε τους μαθητές ποία κορίτσια θέλουν να σηκωθούν στον πίνακα.

Αφού έγιναν οι καταγγελίες των γονέων για τα εν λόγω περιστατικά, άρχισε να εκφοβίσει τόσο τους γονείς, όσο και τους μαθητές, με τις φράσεις: «όποιος γονέας βάλει την υπογραφή του στην καταγγελία θα έχει να κάνει μαζί μου», κ.λπ.

Ο εκπαιδευτικός προσέφυγε στην Διοικητική Δικαιοσύνη ζητώντας να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική, αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ως μη νόμιμη, η απόφαση του υπουργού Παιδείας με την οποία τέθηκε σε προσωρινή αργία, υποστηρίζοντας, ότι η θέση σε αργία δεν αποσκοπεί στο να τον εξαναγκάσει να συμμορφωθεί, αλλά τον τιμωρεί για πειθαρχικό αδίκημα που δήθεν διέπραξε, ως «ποινή υπόνοιας», παραβιάζοντας έτσι το τεκμήριο της αθωότητας, το οποίο προστατεύεται από το Σύνταγμα, την ΕΣΔΑ και τον Υπαλληλικό Κώδικα.

Ακόμη, υποστηρίζει ότι παραβιάστηκε η συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, καθώς «η ποινή» είναι δυσανάλογη με τα όσα του αποδίδονται και δεν τηρήθηκε το άρθρο 20 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι πριν την ποινή έπρεπε να κληθεί να παρέχει εξηγήσεις.
newsit

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν είναι παιδί. Είναι κορίτσι!

Όπως δεν ξέρετε, παίδες μου αγαπημένοι, αυτήν την εποχή κρατάω ένα παιδί (δηλαδή, τι παιδί; Κορίτσι είναι, που λέει και η γιαγιά του η κυρία Μόρφω). Για τα προς το ζην, ξέρετε.
.
Τώρα τι ζην μπορεί να εξασφαλίσει το 350άρι που παίρνω, μόνο η Πολυάννα μπορεί να δώσει ικανοποιητική απάντηση.
Τες πα.
Πάω λοιπόν κάθε πρωί στις 07:30 που την κάνουν οι γονείς απ΄ το σπίτι και μένω μέχρι τις 5 που γυρνάν επιτέλους κατευχαριστημένοι που ξεφορτώθηκαν το παιδί τους (Τι παιδί; Κορίτσι είναι) για 9 ώρες στα χέρια μιας ηλίθιας (εμού) που μετά της παίρνει άλλες 9 ώρες για να πάψει να μιλάει σαν τη Μιλούπα.

 

Σήμερα, 18 Νοεμβρίου 2013, η ηλίθια (εγώ, δηλαδή. Το εξηγώ γιατί κι εσείς που διαβάζετε μια ηλίθια, δεν θα είστε και αϊνστάινδες) ζήτησε από τη γιαγιά του την κυρία Μόρφω να έρθει για ένα δίωρο στο σπίτι να απασχολήσει το παιδί όσο η ηλίθια (εγώ πάλι, μην ξεχνιόμαστε) θα τελείωνε ένα essay που πρέπει να παραδώσει στον καθηγητή της (να και κάτι άλλο που δεν ξέρετε: κάνω ένα εξ αποστάσεως course στη χημεία) Μη με ρωτήσετε γιατί. Δεν ξέρω.

Κάποιοι λένε ότι απογοητεύτηκα από τη φιλοσοφία βλέποντας ότι χειροτέρεψε τον φυσικό ξερολισμό μου. Άλλες πηγές το αποδίδουν στην απότομη παρακολούθηση όλων των σεζόν του Breaking Bad και φοβούνται ότι θα το ρίξω στο εμπόριο κρύσταλ μεθ. Η μάνατζερ πάλι πιστεύει ότι απλά δεν ξέρω τι μου γίνεται. (Εγώ ψηφίζω μάνατζερ)

 

Τες πα. Η Μόρφω μετά από τη σχετική γκρίνια ήρθε ντυμένη σαν την Κατερίνα Γιουλάκη στο «Ρετιρέ» και με φίλησε σταυρωτά. Της έβαλε ένα καφέ και προσπάθησα να ανταλλάξω δυο τρεις φράσεις μαζί της εξ ευγενείας πριν τη χώσω να παίξει με το παιδί (τι παιδί; Κορίτσι είναι)

 

Σας παραθέτω αυτούσιο τον διάλογο για να μη λέτε μετά ότι δεν είμαι αντικειμενική.

 

ΕΓΩ= Αχ πολύ με υποχρεώνετε, κυρία Μόρφω, που θα απασχολήσετε το παιδί. Είναι αδύνατον να γράφω και να παίζω.

ΜΟΡΦΩ= Τι παιδί, καλέ; Κορίτσι είναι.

ΕΓΩ= Μάλιστα.

ΜΟΡΦΩ= (ρίχνει μια ματιά στο λάπτοπ που κρατούσα αγχωμένη) Εσύ, βρε πουλάκι μου, τι τα θες τώρα αυτά στην ηλικία σου;

ΕΓΩ= Ποια αυτά;

ΜΟΡΦΩ= Τα σεμινάρια και τα κολέγια και τα ξέρω ‘γω.

ΕΓΩ= Γιατί τι έχει η ηλικία μου; Υπάρχει ηλικία για τη μόρφωση; Κι άμα υπάρχει εγώ την έχω. Ούτε 30 χρονών δεν είμαι ακόμα. Παιδί είμαι ουσιαστικά.

ΜΟΡΦΩ= Όχι παιδί. Κορίτσι. Τι κορίτσι, δηλαδή…

ΕΓΩ= Κυρία Μόρφω, το χοντραίνετε.

ΜΟΡΦΩ = Τριάντα χρονών δεν είσαι κορίτσι, αγάπη μου. Σε κάνα δυο χρόνια θα είσαι μεγαλοκοπέλα.

ΕΓΩ= Μα δεν είμαι 30 χρονών.

ΜΟΡΦΩ= Πόσο είσαι;

ΕΓΩ= Τώρα με εκνευρίσατε και δεν σας λέω.

ΜΟΡΦΩ= Είδες; Κρύβεις τα χρόνια σου. Καλά κάνεις.

ΕΓΩ= Κυρία Μόρφω, τι λέτε; Γιατί να κρύψω τα χρόνια μου; Εγώ είμαι στο άνθος της ηλικίας μου.

ΜΟΡΦΩ = Όχι για πολύ ακόμα. Και αν συνεχίσεις να ‘σαι σκυμμένη συνέχεια στα βιβλία, ο λαιμός σου θα γίνει χάλια. Ψηλά το κεφάλι. Το είπε προχτές η Τζενούλα η Μπαλατσινού στο Μέγκα.

ΕΓΩ= Είπε η Τζενούλα για τον δικό μου τον λαιμό στο Μέγκα;

 

Η κυρία Μόρφω τρέχει, αρπάζει το τηλεκοντρόλ, ανοίγει τη ρημαδοτηλεόραση και πετάγεται μπροστά μου η Τζενούλα που έτριβε μια καρέκλα Λουδοβίκου 13ου μαζί με έναν τεχνίτη για να την κάνουνε Λουδοβίκου 14ου. Φορούσε ένα καρό πουκαμισάκι ειδικό για μαστορέματα ακολουθώντας τη μακρά παράδοση καλλονών που ντύνονται απλά σε ζόρικες περιστάσεις όπως η αείμνηστος Αλίκη που βασανίστηκε ως δασκάλα με ξανθά μαλλιά με ψεύτικη βλεφαρίδα και eye liner. Εγώ είχα μείνει κόκαλο.

Η κυρία Μόρφω βολεύτηκε στον καναπέ αγνοώντας εμένα και φωνάζοντας το παιδί (τι παιδί; Κορίτσι είναι…) να έρθει να κάτσει δίπλα της.

ΜΟΡΦΩ= Έλα εδώ, αγάπη μου, να δούμε μαζί την κυρία Τζένη. Κοίτα τι όμορφη που είναι. Τον βλέπεις αυτόν; Ο άντρας της είναι. Κούκλος ε; Και χρήμα με ουρά.

ΕΓΩ= Τι του λέτε του παιδιού, καλέ; Αφού πτώχευσε αυτός.

ΜΟΡΦΩ= Άσε μας, αγάπη μου, που πτώχευσε ο Πέτρος. Όλο το καλοκαίρι στη Μύκονο ήτανε το παλικάρι. Βούιξε το ΧΕΛΟΟΥ.

ΕΓΩ= Ε, όχι και παλικάρι ο εξηντάρης. Εμένα με είπατε μεγαλοκοπέλα στα 30.

ΜΟΡΦΩ= Αυτός είναι άντρας, καλέ. Τι συγκρίνεσαι;

ΕΓΩ= Κυρία Μόρφω, πάτε καλά; Τι είναι αυτά που λέτε; Σας υπενθυμίζω ότι ζείτε στον 21ο αιώνα και ότι δεν είστε ο Άνθιμος.

ΜΟΡΦΩ= Και που ζούμε στον 21ο αιώνα τι, δηλαδή; Άλλαξε τίποτα; Μην είσαι χαζή. Άσε τα πτυχία και τις βλακείες, πήγαινε κάνε ανταύγειες τα μαλλάκια σου, φόρεσε κάνα ντεκολτεδάκι, κάνα τακουνάκι, ξέρεις. Αν δεν τυλίξεις τώρα κάνα κελεπούρι μετά θα ξεπέσεις στον κατιμά.

 

Τι ήταν να το ακούσω αυτό; Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, άρπαξα το παιδί απ΄ το χέρι και έτρεξα να ταμπουρωθώ στο δωμάτιό του. Έπρεπε να σώσω επειγόντως τον αυτοσεβασμό του από τη δηλητηριώδη γιαγιά.

 

ΜΟΡΦΩ= Τι έπαθες, καλέ, και κοκκίνισες έτσι; Πού το πας το παιδί;

ΕΓΩ= Αποφάσισα να το περιφρουρήσω, κυρία Μόρφω μου, γιατί δεν είναι παιδί. Είναι κορίτσι!

 

edwhellas