Μήπως, είναι η «κακιά ανατροφή»;

Μεγάλωσα σε μια γενιά, όπου μια από τις οδηγίες που ακούγαμε νυχθημερόν, ήταν ότι «τις γυναίκες δεν τις χτυπάς ούτε με τριαντάφυλλα». Όταν ήμουν πολύ μικρός, μου έκανε εντύπωση, αφού δεν μπορούσα να καταλάβω το συσχετισμό, μια που τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια και, ποιος ο λόγος να χτυπήσεις κάποιον που αγαπάς – γιατί τις γυναίκες τις αγαπάμε – με ένα λουλούδι που έχει αγκάθια;

Όπως και να έχει, το θέμα είναι ότι, μεγαλώνοντας, αισθάνθηκα ότι δεν χρειαζόταν καν να υπάρχει αυτή η νουθεσία, αφού το να αγαπάς και να σέβεσαι κάθε ανθρώπινο πλάσμα, πόσο μάλλον τη γυναίκα, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Και λέω ότι δεν χρειαζόταν, γιατί το παράδειγμα το είχα καθημερινά μπροστά μου. Όταν το μεσημέρι ο πατέρας επέστρεφε στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε, πριν καν ακόμα πάει να πλύνει τις σκόνες από την οικοδομή, ήταν να πετάξει τα κλειδιά στον πάγκο και να δώσει ένα φιλί στη μάνα. Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να το κάνει βίωμα; Από την άλλη, η μάνα, μόνη γυναίκα ανάμεσα σε τρεις άντρες, στην πραγματικότητα, δεν ήταν μόνη ποτέ. Παρά τις όποιες γενετικές δυσκολίες προσαρμογής σε οποιονδήποτε κανόνα έχουμε τα αγόρια, τόσο εγώ όσο ο αδερφός μου και, φυσικά, ο πατέρας, είχαμε σε πρώτη προτεραιότητα τις δικές της επιθυμίες.

Και αυτό, θέλω να πιστεύω ότι ακολουθήσαμε αργότερα, τόσο στις σχέσεις μας με το άλλο φύλο, όσο και, βεβαίως, με τις γυναίκες που επιλέξαμε να μοιραστούμε τη ζωή μας.

Αν και γενικά είμαι άνθρωπος των εντάσεων, ειδικά όταν νιώθω ότι αδικούμαι, σε ό,τι αφορά τη σχέση μου με τις κατά καιρούς συντρόφους μου, έχω φροντίσει να διαχειρίζομαι κάθε κρίση προσπαθώντας, στο μέτρο του δυνατού να τις αποφεύγω. Όχι, φυσικά, δεν είμαι ο «Κουταλιανός», ούτε έχω υπεράνθρωπες δυνάμεις, ούτε και, βεβαίως, έχω αποφύγει τους καυγάδες. Άνθρωποι είμαστε, διάολε, θα κάνουμε και λάθη. Αλλά, το κάθε λάθος έχει τη σημασία του. Και το μεγαλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να χρησιμοποιήσεις οποιασδήποτε μορφής βία απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο.

Αυτό που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην κοινωνία είναι πέρα από κάθε φαντασία. Ο κατάλογος των γυναικών που χάνονται, επειδή ήταν η «κακιά στιγμή», όπως ισχυρίστηκε ο ανεκδιήγητος τύπος της Φολεγάνδρου που αφαίρεσε τη ζωή ενός νέου και όμορφου κοριτσιού, όλο και μακραίνει. Αναρωτιέμαι. Μήπως, είναι η «κακιά νοοτροπία»; Η «κακιά ανατροφή»; Κακές στιγμές έχουμε όλοι. Αλλά, δεν βουτάει ο καθένας το κορίτσι του να το πετάξει από τα βράχια επειδή έχουν μια κακή στιγμή. Δεν είναι «άτυχο» το κορίτσι, όπως επιμένουν οι συνάδελφοί μου στα κανάλια. Άτυχο θα ήταν αν πατούσε αχινό. Δολοφονημένο είναι. Από κάποιον που δεν μπόρεσε να ελέγξει τα νεύρα του. «Χάλασε η φάση», είπε. Τι λέτε, ρε παιδιά;

Από τη μία έχω θυμό. Όχι από αυτόν που είχε ο μάτσο άνδρας της Φολεγάνδρου. Από τον άλλο, που δεν μπορώ να διανοηθώ, πώς είναι δυνατόν ορισμένοι να θεωρούν ότι το πλάσμα που βρίσκεται δίπλα τους, είναι κτήμα τους και ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή, έχουν δικαίωμα ζωής πάνω τους. Είμαστε καθόλου με τα καλά μας; Προφανώς όχι. Είναι θυμός, γιατί πρέπει να απολογούμαι ως άνδρας για το φύλο μου, επειδή κάποιοι δεν έβλεπαν το μπαμπά τους να παίρνει αγκαλιά τη μαμά τους. Επειδή για κάποιο λόγο νομίζουν ότι, επειδή οι γυναίκες έχουν πλέον χειραφετηθεί σε βαθμό που κατά βάθος τρομάζει την πατριαρχική κοινωνία, θα πρέπει να τις γυρίσουμε στην εποχή των σπηλαίων.

Από την άλλη, έχω φόβο. Και αυτό είναι το χειρότερο. Φόβο, γιατί είμαι γονιός. Γονιός αγοριού. Που είναι στον παιδικό σταθμό και μου λέει κάθε μέρα για τη Μελίνα «που είναι το κορίτσι μου και θα την παντρευτώ». Και χαίρομαι που είναι παιδί με αισθήματα. Είχα καιρό να ακούσω μια τέτοια αφελή και ρομαντική αφήγηση. Ευτυχώς, που υπάρχουν και τα παιδιά και μας αφυπνίζουν πού και πού. Όμως, ο φόβος παραμένει. Θα τα καταφέρω να τον βοηθήσω να παραμείνει έτσι αγνός και ρομαντικός; Να έχει πάντα τη διάθεση να φτιάξει μια ζωγραφιά για τη Μελίνα, επειδή θέλει να την δει να χαμογελάει; Να έχει την αγωνία να πάει στην παιδική χαρά μόνο και μόνο γιατί ξέρει ότι θα είναι εκεί; Κι αν αύριο, όπως πολύ πιθανό θα συμβεί, η Μελίνα αποφασίσει ότι θέλει να γίνει το κορίτσι κάποιου άλλου, να το δεχθεί και να διαχειριστεί την όποια στενοχώρια του; Και να καταλάβει ότι, αν η Μελίνα πει «όχι», αυτό και θα εννοεί;

Αρκεί το να βλέπει το μπαμπά να περιμένει τη μαμά στην πόρτα για να της πάρει την τσάντα να την ξεκουράσει και να της δώσει ένα φιλί; Αρκεί να βλέπει πως, όταν υπάρχουν εντάσεις, αυτό που λέει ο μπαμπάς είναι «ας το αφήσουμε να ηρεμήσουμε πρώτα και να το συζητήσουμε μετά;». Αρκεί να της σκαρώνουν μαζί φάρσες ή να της κάνουν εκπλήξεις στη γιορτή και τα γενέθλιά της; Αρκούν όλα αυτά και τόσα και άλλα τόσα ακόμα;

Είναι σκληρός αγώνας. Δύσκολος και ανελέητος. Οφείλουμε να προστατεύουμε τα παιδιά μας με κάθε τρόπο. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα από όλα να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας και να δουλέψουμε, εμείς οι γονείς πρώτα, πάρα πολύ με τον εαυτό μας. Φοβάμαι ότι αυτή είναι η πηγή του κακού και πολλοί απλώς σηκώνουν το χαλάκι και πετάνε το πρόβλημα από κάτω.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Αν το πρώτο μέρος που η γυναίκα θα τρέξει για να αναζητήσει την ασφάλεια, δεν είναι η αγκαλιά σου, έχεις αποτύχει παταγωδώς. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Χθες.

Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας Λυκόβρυση-Πεύκη, Ηράκλειο, Μεταμόρφωση – 20/7/21

amarysia.gr

Γυναικοκτονία: Ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας

Το τέλος του 2018 και η έναρξη του 2019 σημαδεύτηκαν από δύο στυγερές γυναικοκτονίες στην Ελλάδα. Πρόκειται για το βιασμό και την γυναικοκτονία της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, από δύο νεαρούς άντρες με τους οποίους αρνήθηκε να συνευρεθεί ερωτικά, και τη δολοφονία της Αγγελικής Πέτρου στην Κέρκυρα, από τον πατέρα της, ο οποίος δεν ενέκρινε  τη σχέση που είχε με άνδρα από το Αφγανιστάν.

«Αυτές όπως και τόσες άλλες δολοφονίες γυναικών στη χώρα μας και ανά τον κόσμο, συνιστούν ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας, μιας και διαπράττονται με κίνητρο την άσκηση κοινωνικού  ελέγχου στα σώματα αλλά και τις επιλογές των γυναικών.

Επιλογές που επειδή δεν γίνονται αρεστές τιμωρούνται  ακόμα και με την απώλεια της ίδιας της ζωής των γυναικών!» αναφέρει σε συνέντευξη της  η επιστημονικά υπεύθυνη του Κέντρου Διοτίμα, Μαρία Λιάπη.

Στην ουσία οι γυναικοκτονίες είναι εγκλήματα που στηρίζονται στις βαθιά εμπεδωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και έμφυλα στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία  οι γυναίκες είναι κατώτερες, υποτελείς στην ανδρική εξουσία, και δυνητικά μπορούν να «τιμωρηθούν», «ελεγχθούν» και «σωφρονιστούν» μέσω της έμφυλης βίας.

Δολοφονήθηκαν γιατί είναι γυναίκες

Ο όρος γυναικοκτονία (femicide) έρχεται από παλιά, όταν το 1976 τον κατέγραψε η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (Diana E. H. Russel), ορίζοντας έτσι το εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό αυτό φαινόμενο.

Ο όρος «γυναικοκτονία» έγινε ευρέως γνωστός και υιοθετήθηκε από την εγκληματολογία μετά το 1992, χάρη στο βιβλίο με τίτλο «Femicide: the politics of woman killing», μια συλλογή δοκιμίων που επιμελήθηκαν από κοινού η ακαδημαϊκός Τζιλ Ράντφορντ (Jill Radford) και η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (DianaE. H. Russell).

«Η γυναικοκτονία συνιστά διακριτό αδίκημα που παλιότερα και επί πολλά χρόνια συγκαλύπτονταν πίσω από τα εγκλήματα  ‘’τιμής’’, και στην πρόσφατη ιστορία πίσω από τον όρο ‘’εγκλήματα πάθους’’.

Ο χαρακτηρισμός της δολοφονίας επομένως ως γυναικοκτονία συνιστά πράξη αντίστασης στην απόκρυψη μιας κοινωνικής πραγματικότητας και ξεσκεπάζει τη συνενοχή των σεξιστικών κοινωνιών μας», τονίζει η Μ. Λιάπη.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες. Η γυναικοκτονία συνήθως διαπράττεται από άντρες αλλά κάποιες φορές συνεργούν και γυναίκες, συνήθως μέλη της ίδιας οικογένειας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις γυναικοκτονία διαπράττει σύντροφος ή πρώην σύντροφος που συνήθως είχε και μακρόχρονη κακοποιητική συμπεριφορά, απειλούσε, κακοποιούσε ή/και εκφόβιζε τη γυναίκα, η οποία πολύ συχνά βρίσκεται σε θέση φυσικής ή/και οικονομικής αδυναμίας σε σχέση με αυτόν».

Τα θλιβερά στατιστικά στον κόσμο και την ΕΕ

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, είναι σημαντικό να τηρούνται αρχεία και επίσημες καταγραφές βάσει του νέου και εξελισσόμενου νομικού ορισμού της γυναικοκτονίας.

Ωστόσο  αξίζει να σημειωθεί ότι, τόσο παγκοσμίως όσο και μεταξύ  των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα αξιόπιστα στοιχεία για τη έμφυλη βία είναι σπάνια και δεν είναι εύκολα συγκρίσιμα. Εντούτοις, οι διαθέσιμες πηγές μπορούν να δώσουν μια κατά προσέγγιση εικόνα της έκτασης του προβλήματος

Κάθε μέρα, σε όλο τον κόσμο, δολοφονούνται 137 γυναίκες, κατά μέσο όρο, από (πρώην ή νυν) συζύγους ή συντρόφους ή από κάποιο μέλος της οικογένειας τους.

Από τις 87.000 δολοφονίες γυναικών παγκοσμίως, το 2ο17, το 58% διαπράχθηκε από (πρώην ή νυν) συζύγους ή συντρόφους ή μέλη της οικογένειας τους,  σύμφωνα με νέα στοιχεία του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (UNODC).

Παγκοσμίως, οι πέντε χώρες με τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα ποσοστά γυναικοκτονιών σήμερα είναι η Αργεντινή, το Ελ Σαλβαδόρ, η Ινδία, η Ονδούρα και το Μεξικό, ενώ υψηλά ποσοστά καταγράφονται και στη Γουατεμάλα, την Κολομβία, τη Βραζιλία, τη Ρωσία και τη Νότια Αφρική.

Οι δράστες των γυναικοκτονιών έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας

Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2013, η κύρια αιτία θανάτου των γυναικών ηλικίας από 16 έως 44 ετών είναι, διεθνώς, η δολοφονία από κάποιο οικείο πρόσωπο. (βλ. WHO 2013, εδώ).

Σύμφωνα με ευρήματα που ανακοίνωσε το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2005,  η ενδοοικογενειακή βία έχει καταστεί για τις Ευρωπαίες, μεταξύ 15 και 44 χρόνων, η πρώτη αιτία αναπηρίας και θανάτου, αφήνοντας πίσω ακόμη και τα αυτοκινητικά δυστυχήματα ή τον καρκίνο.* (βλ. Βλάχου Β., “Η βία κατά των γυναικών – Ερευνητικά δεδομένα – Σύγχρονοι προβληματισμοί”, Ποινική Δικαιοσύνη, 2006, σ. 471).

Τέλος, η μεγαλύτερη έρευνα που έχει γίνει στην ΕΕ για την έμφυλη βία (FRA 2014), καταγράφει ότι πενήντα γυναίκες στην ΕΕ δολοφονούνται κάθε εβδομάδα από νυν ή πρώην σύντροφό τους.

Επιπλέον, βάση των στοιχείων του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE:

• Στην Βρετανία, κάθε τρεις μέρες δολοφονείται μία γυναίκα
• Στη Σουηδία, κάθε δέκα μέρες κακοποιείται μέχρι θανάτου από το σύζυγο ή σύντροφό της
• Στην Ισπανία, μία γυναίκα δολοφονείται κάθε τέσσερεις μέρες, περίπου 100 τον χρόνο
• Στην Γαλλία, μία γυναίκα δολοφονείται κάθε πέντε μέρες εξαιτίας κακοποίησης στο σπίτι
• Από αυτές το 1/3 μαχαιρώνεται, το 1/3 φονεύεται με πυροβόλο όπλο, το 20% στραγγαλίζεται και το 10% ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου

Μια αθέατη εγκληματική πράξη

Ιδιαίτερες προσπάθειες αντιμετώπισης του φαινομένου έχουν γίνει σε χώρες της Λατινικής Αμερικής όπου το φαινόμενο πραγματικά έχει λάβει εκτεταμένες διαστάσεις. Η γυναικοκτονία ως εγκληματική πράξη έχει ήδη ενσωματωθεί στη νομοθεσία σε πολλές χώρες, όπως η Χιλή, η Κόστα Ρίκα, το Ελ Σαλβαδόρ, η Γουατεμάλα και το Μεξικό.

Η Αργεντινή αναγνώρισε τη «γυναικοκτονία» ως νομικό όρο το 2016 αφότου τρεις άγνωστοι άντρες βίασαν, δολοφόνησαν και «παλούκωσαν» ανήλικη μαθήτρια και εν συνεχεία δεκάδες χιλιάδες γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν στους δρόμους της χώρας.

Στα τέλη Νοεμβρίου, η Γερουσία της Δομινικανής Δημοκρατίας ορίστηκε τη «γυναικοκτονία» ως έγκλημα με ποινή φυλάκισης 40 ετών. Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί η πρωτοβουλία Spotlight της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών για τον τερματισμό των γυναικοκτονιών στη Λατινική Αμερική.

Στην Ευρώπη, ακόμα και σε χώρες όπως η Ισπανία που επιδεικνύουν μεγαλύτερη ευαισθησία στην αντιμετώπιση της έμφυλης βίας τα αδικήματα αντιμετωπίζονται ως «gender “neutral”», δηλαδή δεν λαμβάνεται υπόψη το φύλο του θύματος.

Για την Ελλάδα δεν έχουμε επίσημες στατιστικές για τις γυναικοκτονίες, αφού οι δολοφονίες των γυναικών λόγω του φύλου τους, δεν καταγράφονται ως τέτοιες.

Όπως επεσήμανε η επιστημονική υπεύθυνη του Κέντρου, Μ. Λιάπη, μετά και τις δύο πρόσφατες γυναικοκτονίες, «Το Κέντρο Διοτίμα ήδη ανέλαβε πρωτοβουλία για να ‘’σηκώσουμε’’ το θέμα αυτό και στο επίπεδο του δικαιακού μας συστήματος, ώστε να καταγράφονται επισήμως τέτοια περιστατικά ως γυναικοκτονίες αλλά και να αντιμετωπίζονται αρμοδίως από τις δικαστικές αρχές».

diotima.org.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γυναικοκτονίες: Μια παγκόσμια και επίμονη μάστιγα – 137 δολοφονίες καθημερινά

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες».

Σε παγκόσμια μάστιγα έχουν μετατραπεί οι γυναικοκτονίες και τα στοιχεία που δίνει ο ΟΗΕ στη δημοσιότητα ενόψει της 25ης Νοεμβρίου, η οποία έχει οριστεί από τον Οργανισμό ως η «Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας Κατά των Γυναικών», είναι σοκαριστικά.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες».

Κατά μέσον όρο, 137 γυναίκες ανά τον κόσμο δολοφονούνται καθημερινά από τον σύντροφό τους ή από κάποιον συγγενή τους, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα.

Το σπίτι, το πιο επικίνδυνο μέρος

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, «το σπίτι είναι το πιθανότερο μέρος διάπραξης εγκλήματος εις βάρος μιας γυναίκας».
Περισσότερες από τις μισές από τις 87.000 γυναίκες που δολοφονήθηκαν το 2017 φέρεται ότι έπεσαν νεκρές από τα χέρια των πιο στενών τους ανθρώπων.

Από αυτές, σχεδόν 30.000 σκοτώθηκαν από τον σύντροφό τους και άλλες 20.000 από έναν συγγενή τους.

Στην έκθεση σημειώνεται ότι περισσότερα από 8 από τα 10 θύματα ανθρωποκτονιών που διαπράχτηκαν από συντρόφους τους ήταν γυναίκες.
«Η βία από κάποιον σύντροφο συνεχίζει να έχει δυσανάλογα βαρύ τίμημα εις βάρος των γυναικών», αναφέρεται στην έκθεση.

Έρευνα του BBC

Τα στατιστικά στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών συνοψίζουν τις διαπιστώσεις για το 2017 που βασίζονται σε πληροφορίες για ανθρωποκτονίες, τις οποίες παρείχαν κυβερνητικές πηγές.
Το BBC πραγματοποίησε δική του έρευνα καταγράφοντας την κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης των γυναικοκτονιών την 1η Οκτωβρίου του 2018 σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι ανταποκριτές του δικτύου σε διάφορα σημεία του κόσμου μέτρησαν ότι τα μίντια ανέφεραν τις δολοφονίες 47 γυναικών, προφανώς για λόγους που συνδέονται με το φύλο τους, σε 21 διαφορετικές χώρες.
Οι περισσότερες από αυτές τις δολοφονίες ερευνώνται ακόμη.
–Τον μεγαλύτερο κίνδυνο (69%) να χάσουν τη ζωή τους από τον σύντροφό τους ή από κάποιον συγγενή τους διατρέχουν οι γυναίκες και τα κορίτσια στην Αφρική, σύμφωνα με την έκθεση του ΟΗΕ που κάνει λόγο για 3,1 θανάτους ανά 100.000 ανθρώπους.

3.000 δολοφονίες στην Ευρώπη από σύντροφο ή συγγενή

–Τον μεγαλύτερο αριθμό γυναικών που δολοφονήθηκαν από τον σύντροφό τους ή από κάποιον συγγενή τους για το 2017 κατέγραψε η Ασία με συνολικά 20.000 γυναικοκτονίες. Ακολουθεί η Αφρική με 19.000, η Βόρεια Αμερική, η Κεντρική και Ανατολική Αμερική (8.000), η Ευρώπη (3.000) και η Ωκεανία (300).
–Το 2017 στο Σαλβαδόρ σημειώθηκαν οι περισσότερες ανθρωποκτονίες από πρόθεση παγκοσμίως: 13,9 στις 100.000 γυναίκες δολοφονήθηκαν σύμφωνα με την Υπηρεσία του ΟΗΕ. Ακολουθεί η Τζαμάικα (11 στις 100.000), η Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής (9,1 στις 100.000 με στοιχεία του 2011) και η Ονδούρα (8,4 στις 100.000 με βάση στοιχεία του 2017).

–Από τα 5.000 «εγκλήματα τιμής»’ που σημειώνονται κάθε χρόνο περίπου 1.000 σημειώνονται στην Ινδία. Στο Αφγανιστάν, για παράδειγμα, μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, «243 εγκλήματα τιμή σημειώθηκαν από τον Απρίλιο του 2011 ως τον Αύγουστο του 2013».

–Στις εμπόλεμες ζώνες ο βιασμός γυναικών θεωρείται «πολεμικό όπλο» που τρομοκρατεί τον πληθυσμό και καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό. Το 2014 το Ισλαμικό Κράτος πραγματοποίησε, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μια εκστρατεία με διαστάσεις γενοκτονίας στο βορειοδυτικό Ιράκ εις βάρος των Γιαζίντι και συνέλαβε ως σκλάβες του σεξ πολλές γυναίκες από αυτή την μειονότητα. Περισσότερες από 6.400 Γιαζίντι υποχρεώθηκαν σε σκλαβιά και μόνο 3.300 διασώθηκαν ή διέφυγαν.
–Στο Κίβου της ΛΔΚονγκό οι γυναίκες και τα κορίτσια πέφτουν συχνά θύματα σεξουαλικής βίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP
in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σκότωσαν 10 εκατομμύρια κορίτσια στην Ινδία!

Τουλάχιστον 10 εκατομμύρια κορίτσια θανατώθηκαν από τους γονείς τους στην Ινδία, λίγο πριν γεννηθούν είτε αμέσως μετά τη γέννησή τους, κατά τα τελευταία 20 χρόνια, αποκάλυψε η Ινδή υπουργός αρμόδια για οικογενειακά θέματα, Pενούκα Tσοουντούρι, που χαρακτήρισε την κατάσταση ως «εθνική κρίση».

Οι γυναίκες θεωρούνται «παθητικό» για μια οικογένεια κυρίως λόγω της παράδοσης του προικώου, που θέλει τους γονείς της νύφης να πληρώνουν μετρητά και άλλα αγαθά στην οικογένεια του γαμπρού προκειμένου να την παντρέψουν.

Αντιθέτως, οι άντρες θεωρούνται πιο χρήσιμοι, αφού κερδίζουν το ψωμί της οικογένειας, παρά το γεγονός ότι οι κοινωνικές προκαταλήψεις και ανισότητες εμποδίζουν τις γυναίκες να δουλέψουν ή να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τη UNICEF, στην Ινδία γεννιούνται κάθε ημέρα περίπου 7.000 κορίτσια λιγότερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, λόγω των αμβλώσεων σε περίπτωση που διαπιστωθεί το φύλο τους πριν από τη γέννα ή λόγω στυγνής δολοφονίας του βρέφους μόλις γεννηθεί και διαπιστωθεί ότι είναι κορίτσι.

Ακόμη πιο φρικτές είναι οι απάνθρωπες πρωτόγονες μέθοδοι των παιδοκτόνων γονέων, που ρίχνουν άμμο ή πηχτό μείγμα καπνού στις αναπνευστικές οδούς των βρεφών προκαλώντας ασφυξία, τα θάβουν κάτω από τη γη σε ερμητικά κλεισμένα πιθάρια, ή τα κρεμούν ανάποδα από δέντρα μέχρι να ξεψυχήσουν.

Εκστρατεία.

Το φαινόμενο αυτό απασχολεί έντονα την ινδική κυβέρνηση, που προσπαθεί μέσω εκστρατείας πληροφόρησης να αποτρέψει αυτούς τους θανάτους, ωστόσο, η ινδική παράδοση και κουλτούρα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει ταχύρρυθμα. «Όταν κανείς επισκέπτεται έναν ναό εξακολουθεί να παίρνει την ευλογία: Είθε να αποκτήσεις πολλούς γιους», δηλώνει η Tσοουντούρι, που επισημαίνει ότι η πρακτική της παιδοκτονίας είναι πιο προσφιλής μεταξύ των μορφωμένων Ινδών.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ 15/12/2006 8:30:03 π.μ.