«Ήμουν κι εγώ εκεί… ναι, επέζησα…»

«Ήμουν κι εγώ εκεί… ναι, επέζησα… όχι, δεν θυμάμαι … τι να σου πω… θέλω να ξεχάσω»

    Δεν επαρκούν οι συγγνώμες στις οικογένειες των άδικα σκοτωμένων, ούτε οι συγγνώμες και τα τρισάγια στη μνήμη τους. Χρειάζονται πολλές, πάρα πολλές και σε εμάς που έχουμε χάσει τον ύπνο, την ησυχία, τη ψυχή μας αλλά κυρίως σ’ εκείνους που επέζησαν και ούτε αντέχουν να θυμούνται μα ούτε βρίσκουν το κουράγιο να κοιτάξουν μπροστά.

    Οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες, οι φυσικές καταστροφές, τα δυστυχήματα σε μέσα μεταφοράς, οι μαζικές απολύσεις συνθέτουν το πλαίσιο και είναι οι αιτίες για τη δημιουργία μετατραυματικού άγχους σε όσους κατάφεραν να επιβιώσουν απ’ αυτές.

    Το φαινόμενο άρχισε να μελετάται και να κατονομάζεται πολλές δεκαετίες πριν, στα φαινόμενα έντονων κρίσεων πανικού των επιζώντων στρατιωτών από τον πόλεμο του Βιετνάμ, των επιζώντων του Ολοκαυτώματος αλλά και των ανθρώπων που κατάφεραν να κρατήσουν τη δουλειά τους μετά από τις μαζικές απολύσεις σε εταιρείες και επιχειρήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.

    Τα συναισθήματα των ανθρώπων αυτών ήταν και είναι ανάμεικτα. Την αρχική τους ανακούφιση διαδέχονται οι τύψεις για το ότι οι ίδιοι τα κατάφεραν και οι διπλανοί τους όχι, η ενοχή για το ότι μες στον πανικό της στιγμής, δεν κατάφεραν να τους δώσουν ένα χέρι βοηθείας, η αμηχανία να αντικρίσουν τους συγγενείς των θυμάτων, η τρομακτική ανασφάλεια για το σήμερα και ο διαρκής φόβος για το μέλλον.

    Μετά τα πρώτα δάκρυα χαράς και τις αγκαλιές με τους αγαπημένους τους επιζητούν τη σιωπή και την αφάνεια, δεν αντέχουν να θεωρούνται οι τυχεροί της καταστροφής.

    Χρειάζονται οι ίδιοι και οι οικογένειές τους επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη που πρέπει να τους προσφερθεί αφειδώς είτε πρόκειται για το οργανωμένα ανοργάνωτο κράτος είτε από οποιονδήποτε άλλον υπαίτιο.

    Λίγο πριν, στην ουρά του ταμείου του μικρού μαγαζιού της γειτονιάς, μια υπερήλικη κυρία έσκυψε για να μου πει εμπιστευτικά «Μετά απ’ το κακό στα Τέμπη ο εγγονός μου έρχεται και κοιμάται μαζί μου τα βράδια, για να μη φοβάμαι…για να ξέρω ότι γύρισε και είναι καλά…»

    Κανείς απολύτως δεν χρειάζεται να ζει με ανησυχία και φόβο για τα χειρότερα που μπορεί να συμβούν. Για κανένα λόγο.

Κυρίως όταν οι αιτίες οφείλονται στην έλλειψη πρόνοιας και ασφάλειας.

Της ψυχολόγου Ακριβής Κονιδάρη

kamini.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στην χώρα που ζεις από τύχη…

Κανένα ανθρώπινο λάθος δεν υπάρχει κύριοι. Κανένα. Το λάθος, το μοναδικό λάθος είναι το ελληνικό κράτος. Ένα κράτος το οποίο επιτρέπει το 2023 σε έναν ανειδίκευτο εργαζόμενο 59 ετών, ο οποίος αποσπάστηκε πριν από λίγες μέρες από το Υπουργείο Παιδείας στον ΟΣΕ και την Λάρισα για να δουλέψει ως σταθμάρχης, λόγω της έλλειψης προσωπικού, να ορίζει τη μοίρα χιλιάδων επιβατών.

Και αυτός ο άνθρωπος για να δουλέψει πέντε ακόμη χρόνια μέχρι να βγει στη σύνταξη από εκεί που μοίραζε βιβλία στα σχολεία, βρέθηκε στα 60 του να είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ασφάλεια κάθε επιβάτη σε κάθε ελληνικό τρένο. Και τώρα θα του φορτώσουν και όλη την ευθύνη, όλο το βάρος των νεκρών παιδιών και αυτής της ανείπωτης καταστροφής.

Αυτή τη φορά το ελληνικό κράτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, ξεπέρασε και τον ανύπαρκτο εαυτό του. Το ελληνικό κράτος που εις γνώση του και με δική του απόφαση επιτρέπει όπως εμείς μάθαμε σήμερα (το κράτος και το Υπουργείο και η εκάστοτε κυβέρνηση το ξέρει χρόνια) στα τρένα να κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στους σιδηροδρομικούς σταθμούς χωρίς κανένα από τα τρία βασικά μέτρα ασφαλείας να λειτουργούν. Προσέξτε δεν χάλασαν πριν λίγες ημέρες και δεν τα φτιάξαμε, δεν χάλασαν πριν μερικούς μήνες και δεν τα φτιάξαμε, δεν λειτουργούσαν ποτέ, από την αρχή που εγκαταστάθηκαν. Δεν λειτούργησαν ποτέ, ούτε μετά την αναβάθμιση και ενώ για αυτή την αναβάθμιση το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε απίθανα χρήματα. Το ελληνικό δημόσιο που έδωσε σε ιδιωτική εταιρεία τα τρένα, αλλά κράτησε για τον εαυτό του, την συντήρηση και όλο το κόστος της και φυσικά την ευθύνη για αυτό.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο, δεν το χωράει το μυαλό μου, που επί της ουσίας αποφάσισε ότι η μετακίνηση των πολιτών του με ένα από τα βασικά μέσα μεταφοράς θα γίνεται χωρίς ασφάλεια. Ότι τα τρένα θα κυκλοφορούν και εμείς θα ελπίζουμε ως κράτος οι επιβάτες τους να ζήσουν από τύχη, διότι ασφάλεια αποφασίσαμε ως κράτος ότι δεν χρειάζεται να έχουν.

Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι οι εργαζόμενοι τους έστελναν επιστολές, έκαναν καταγγελίες και απεργίες και δεν τους ζητούσαν αύξηση, αλλά να εγκαταστήσουν τα μέτρα ασφαλείας για να μην σκοτωθούν οι ίδιοι και ο κόσμος που μεταφέρουν και αυτοί τους απαντούσαν με εξώδικα…

Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι στην τελευταία επιστολή των εργαζομένων αναγράφονταν τόσο χαρακτηριστικά ότι έρχεται το δυστύχημα που θα θρηνήσουμε θύματα και εσείς θα ρίχνετε κροκοδείλια δάκρυα και το ελληνικό κράτος συνέχισε να λέει, δεν πειράζει τα τρένα να κυκλοφορούν κανονικά, χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας, χωρίς κανένα κανόνα να τηρείται.

Δεν γίνεται το 2023 εσύ να παραγγέλνεις την πίτσα σου και να μπορείς να δεις στο κινητό σου σε πιο στενό είναι το παπάκι που σου την φέρνει και να μην μπορούν να δουν οι σταθμάρχες που είναι τα τρένα, επειδή το σύστημα δεν λειτουργεί, δεν λειτούργησε ποτέ. Δεν γίνεται να είσαι οδηγός τρένου και να οδηγείς στα τυφλά με βάση μία οδηγία που σου δίνει κάποιος που γυρνάει ένα κλειδί. Κάποιος που είναι εντελώς άπειρος, που δεν έκανε ποτέ στη ζωή του αυτή την δουλειά και τον έβαλαν να την κάνει στα 60 του. Αλλά και έμπειρος να ήταν πάλι δεν θα άλλαζε κάτι. Δεν γίνεται να μην λειτουργούν καν τα φανάρια που ειδοποιούν τους οδηγούς, όχι γιατί χάλασαν, αλλά γιατί εγκαταστάθηκαν, αλλά δεν λειτούργησαν ποτέ!

Δεν γίνεται όλα αυτά να τα ξέρουμε και εις γνώση μας να βάζουμε τα παιδιά μας στα τρένα. Αυτή τη φορά το ελληνικό κράτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αυτή τη φορά το ελληνικό κράτος, εις γνώση του και με πρόθεση σκότωσε τα παιδιά του. Δεν ήταν αμέλεια, δεν ήταν λάθος, δεν ήταν ανθρώπινο ή πολλά ανθρώπινα λάθη μαζί, ήταν μία δολοφονία με πρόθεση, δεκάδων αθώων παιδιών με αποκλειστικό θύτη το ελληνικό κράτος…

Μιχάλης Τσόχος

gazzetta.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι