Save Our Children ♦ Σώστε τα Παιδιά μας
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ,
Προστατεύστε το Χαμομηλάκι, Είναι το Φως.
Κίνημα για την προστασία του παιδιού
hamomilaki@gmail.com ♦ ♦
Η ευτυχία είναι απλή, σαν τη σκέψη ενός παιδιού
Κάποια στιγμή που λες, ένας παπάς, φίλος μου καλός, χρειάστηκε να πάει σε ένα σπίτι όπου είχε κοιμηθεί, ένας νέος άνθρωπος.
Περιμένανε όλοι τον παπά να έρθει και να παρηγορήσει τους γονείς. Να τους πει δυο λόγια. Να τους υποστηρίξει.
Πήγε λοιπόν εκεί, διάβασε τον κεκοιμημένο, αλλά μιλιά δεν έβγαλε.
«Σας αγαπώ πολύ…», μόνο αυτό είπε στους γονείς.
«Σας αγαπώ πολύ. Τίποτα άλλο…».
Θέλει σεβασμό ο πόνος ο ανθρώπινος. Θέλει προσευχή.
Δε θέλει πολλές-πολλές κουβέντες.
Ένα «Κύριε ελέησον» και ένα «σ’ αγαπώ πολύ», είναι αρκετά.
Κράτα το μες στο νου σου, τις μέρες που περνάμε.
e-psyxologos.grΔεν επαρκούν οι συγγνώμες στις οικογένειες των άδικα σκοτωμένων, ούτε οι συγγνώμες και τα τρισάγια στη μνήμη τους. Χρειάζονται πολλές, πάρα πολλές και σε εμάς που έχουμε χάσει τον ύπνο, την ησυχία, τη ψυχή μας αλλά κυρίως σ’ εκείνους που επέζησαν και ούτε αντέχουν να θυμούνται μα ούτε βρίσκουν το κουράγιο να κοιτάξουν μπροστά.
Οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες, οι φυσικές καταστροφές, τα δυστυχήματα σε μέσα μεταφοράς, οι μαζικές απολύσεις συνθέτουν το πλαίσιο και είναι οι αιτίες για τη δημιουργία μετατραυματικού άγχους σε όσους κατάφεραν να επιβιώσουν απ’ αυτές.
Το φαινόμενο άρχισε να μελετάται και να κατονομάζεται πολλές δεκαετίες πριν, στα φαινόμενα έντονων κρίσεων πανικού των επιζώντων στρατιωτών από τον πόλεμο του Βιετνάμ, των επιζώντων του Ολοκαυτώματος αλλά και των ανθρώπων που κατάφεραν να κρατήσουν τη δουλειά τους μετά από τις μαζικές απολύσεις σε εταιρείες και επιχειρήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.
Τα συναισθήματα των ανθρώπων αυτών ήταν και είναι ανάμεικτα. Την αρχική τους ανακούφιση διαδέχονται οι τύψεις για το ότι οι ίδιοι τα κατάφεραν και οι διπλανοί τους όχι, η ενοχή για το ότι μες στον πανικό της στιγμής, δεν κατάφεραν να τους δώσουν ένα χέρι βοηθείας, η αμηχανία να αντικρίσουν τους συγγενείς των θυμάτων, η τρομακτική ανασφάλεια για το σήμερα και ο διαρκής φόβος για το μέλλον.
Μετά τα πρώτα δάκρυα χαράς και τις αγκαλιές με τους αγαπημένους τους επιζητούν τη σιωπή και την αφάνεια, δεν αντέχουν να θεωρούνται οι τυχεροί της καταστροφής.
Χρειάζονται οι ίδιοι και οι οικογένειές τους επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη που πρέπει να τους προσφερθεί αφειδώς είτε πρόκειται για το οργανωμένα ανοργάνωτο κράτος είτε από οποιονδήποτε άλλον υπαίτιο.
Λίγο πριν, στην ουρά του ταμείου του μικρού μαγαζιού της γειτονιάς, μια υπερήλικη κυρία έσκυψε για να μου πει εμπιστευτικά «Μετά απ’ το κακό στα Τέμπη ο εγγονός μου έρχεται και κοιμάται μαζί μου τα βράδια, για να μη φοβάμαι…για να ξέρω ότι γύρισε και είναι καλά…»
Κανείς απολύτως δεν χρειάζεται να ζει με ανησυχία και φόβο για τα χειρότερα που μπορεί να συμβούν. Για κανένα λόγο.
Κυρίως όταν οι αιτίες οφείλονται στην έλλειψη πρόνοιας και ασφάλειας.
Της ψυχολόγου Ακριβής Κονιδάρη
Φιλοξενία: Το ΧαμομηλάκιΜε αφορμή την πολύνεκρη τραγωδία που σημειώθηκε πριν λίγες μέρες στα Τέμπη, ας δούμε με ποιο τρόπο πρέπει να μιλήσουμε στα παιδιά για το θάνατο.
Ο θάνατος είναι δυστυχώς αναπόφευκτος για όλα τα έμβια όντα. Το άγχος
της απώλειας των αγαπημένων μας προσώπων είναι από τις πρώτες αγωνίες
που κυριαρχούν μέσα μας.
Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το θάνατο από πολύ νωρίς κι ας μην το
συνειδητοποιούμε. Ακούν για θανάτους στις ειδήσεις, βλέπουν θανάτους στα
κινούμενα σχέδια, στα βιντεοπαιχνιδια, στις ταινίες, κ.λπ.
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας αντιλαμβάνονται την απουσία ενός σημαντικού προσώπου από το περιβάλλον τους, αλλά δεν αντιλαμβάνονται τη μονιμότητα του θανάτου. Δηλαδή, πιστεύουν ότι αυτός που έφυγε μπορεί να ξαναγυρίσει ή συνεχίζει να ζει εκεί που βρίσκεται.
Τα παιδιά σχολικής ηλικίας καταλαβαίνουν ότι ο
θάνατος είναι ένα μη αναστρέψιμο γεγονός, αλλά δεν συνειδητοποιύν ότι
μπορεί να συμβεί στο οικογενειακό τους περιβάλλον.
Τέλος, οι έφηβοι κατανοούν τη μονιμότητα του θανάτου, ενώ πολλές φορές του αποδίδουν συμβολικές και μεταφυσικές ερμηνείες.
Ένα παιδί μπορεί να εμφανίζει:
Πείτε στο παιδί την αλήθεια: Λέγοντας στο παιδί ψέματα, αντί να το προστατεύσετε, δημιουργείτε περισσότερα προβλήματα μελλοντικά. Εξηγείστε του ότι όταν κάποιος πεθαίνει σταματάει να χτυπά η καρδιά του, δεν νιώθει, δεν πονά.
Μιλήστε στο παιδί με απλά λόγια: Εξηγήστε με ειλικρίνεια τι συνέβη και χρησιμοποιείστε λέξεις που ταιριάζουν στην ηλικία και το αναπτυξιακό του στάδιο.
Μη διστάσετε να πείτε τη λέξη «πέθανε»: Οι γενικές έννοιες, π.χ. «χάθηκε», «έφυγε», αφήνουν ελπίδες στο παιδί ότι μπορεί το αγαπημένο πρόσωπο να επιστρέψει.
Αφήστε το παιδί να δείξει τη θλίψη του και να πενθήσει.
Τονίστε στο παιδί ότι δεν ευθύνεται για το γεγονός. Διαβεβαιώστε το πώς τίποτα από όσα έκανε, σκέφτηκε ή είπε δεν προκάλεσαν το θάνατο του αγαπημένου του προσώπου και πως δε θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι για να το αποτρέψει.
Επιτρέψτε στο παιδί αν επιθυμεί να παραστεί στην κηδεία: Προστατεύστε το, όμως, από τις έντονες εκδηλώσεις θλίψης και θρήνου.
Διατηρήστε το πρόγραμμα και τις συνήθειες του παιδιού.
Γιατί πεθαίνουν οι άνθρωποι;
Είναι ο νόμος της φύσης. Όλοι πεθαίνουν, οι άνθρωποι, τα ζώα, τα λουλούδια.
Τι σημαίνει πέθανε;
Σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του. Δεν πονά, δε νιώθει.
Από τι πεθαίνουν οι άνθρωποι;
Από αρρώστιες, ατυχήματα ή από γεράματα.
Τι θα συμβεί στο σώμα του;
Εξηγούμε στα μικρά παιδιά ότι μετά το θάνατο, το σώμα παύει να λειτουργεί και πρέπει να ταφεί.
Εγώ έφταιγα;
Εξηγούμε στο παιδί ότι δε φταίει η συμπεριφορά του ή κάτι που έκανε.
Θα πεθάνεις και εσύ;
Καθησυχάζουμε το παιδί και το διαβεβαιώνουμε ότι θα είμαστε δίπλα τους.
Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 ή ηλεκτρονικά στην διεύθυνση: sos1056@hamogelo.gr, ώστε να συζητήσετε με ψυχολόγο αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας.
Πηγή: hamogelo.gr
Posts
