Το παιδάκι σας νιώθει μοναξιά; / Loneliness in Young Children

Κάποια παιδιά είναι χαμηλών τόνων ή ντροπαλά από τη φύση τους ή απλά ορισμένες φορές νιώθουν μοναξιά. 

Loneliness in Young Children

Το mother.gr προτείνει τρόπους για να δώσετε λύση στο συναισθηματικό κενό του παιδιού σας:

Εμπνεύστε το να μοιραστεί μαζί σας τις σκέψεις του για να αντιληφθείτε τους λόγους που νιώθει μοναξιά. 

Μπορεί να διαπιστώσετε ότι έχετε ευθύνη σε αυτό, ότι κάποιες φορές απολαμβάνει να είναι απομονωμένο ή οτιδήποτε άλλο. Όπως και να έχει, μια συζήτηση μαζί του θα σας κάνει σοφότερους.

Συζητήστε μαζί του τα οφέλη της φιλίας, χωρίς να προσπαθήσετε να το πείσετε ότι πρέπει να κινητοποιηθεί άμεσα. 

Το ζητούμενο σε πρώτη φάση είναι να ενημερωθεί και όχι να γίνει άμεσα αυτό που θεωρείτε εσείς σωστό.

Ακόμα κι αν είναι εκ φύσεως μοναχικό, φροντίστε να το φέρνετε σε επαφή με άλλα παιδάκια έτσι ώστε να βρει έστω 1-2 με τα οποία περνάει καλά και θα επιζητεί στο μέλλον την παρέα τους. Μην το πιέσετε όμως, αλλά αφήστε το να κάνει μόνο του τις επιλογές.

Εντοπίστε ποιες δραστηριότητες του αρέσουν και γράψτε το σε κάποια ομάδα (ποδοσφαιρική, θεατρική κτλ). Και μόνο το γεγονός ότι θα ενταχθεί σε κάποιο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο θα κάνει το παιδί να μη νιώθει μόνο

Το μοναχικό παιδί

"Το παιδί μου είναι αρκετά μοναχικό. Πώς να το βοηθήσω;"
Πρόσφατα μια μαμά δυο παιδιών έστειλε στο e-mail μας ένα ερώτημα αρκετά σοβαρό, το οποίο απασχολεί πολλούς γονείς.

"Παρατηρώ τελευταία ότι ο μεγάλος μου γιος, ηλικίας 13 ετών, είναι αρκετά μοναχικός. Μάλιστα, δεν ενδιαφέρεται για πολλά πράγματα πέρα από την μουσική. Φοβάμαι πως δεν θα είναι κοινωνικός και αργότερα στη ζωή του. Τι μπορώ να κάνω για να τον βοηθήσω;"
Τα μοναχικά παιδιά ήταν πάντα μια ανησυχία για τους γονείς: 

"Τι μπορεί να συμβαίνει και γιατί το παιδί μου δεν έχει αρκετούς φίλους;", αναρωτιούνται πολλοί και προσπαθούν να καταλάβουν αυτή την "φάση" των παιδιών τους.

Το infokids.gr επικοινώνησε με την κλινική ψυχολόγο κα. Χαρά Παπασαράντη, για να μπορέσει να απαντήσει στο ερώτημα της συγκεκριμένης μαμάς, αλλά και να βοηθήσει γονείς που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις.

Γιατί μπορεί να είναι μοναχικό ένα παιδί;
«Αρχικά, να ξεκαθαρίσουμε,ότι "μοναχικό παιδί" δεν σημαίνει αυτομάτως και... "κατάθλιψη"! Δεν είναι απαραίτητο όλα τα παιδιά να είναι η "ψυχή" της παρέας. Η ανάγκη αυτή πηγάζει από τους γονείς. 

Ο χαρακτήρας του παιδιού διαμορφώνεται ανάλογα με το περιβάλλον του σπιτιού του. Έτσι, αν ένας άνθρωπος μεγαλώνει σε μια οικογένεια λιγότερο κοινωνική, τότε και εκείνος θα είναι έτσι. Αυτό δεν είναι κακό, είναι φιλοσοφία ζωής, είναι ο χαρακτήρας του, είναι η ιδιοσυγκρασία του.

Αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει τότε πρέπει να καταλάβουμε τι ακριβώς απασχολεί το παιδί μας. Συνήθως, η μοναχικότητα παρατηρείται στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού και στα χρόνια του Γυμνασίου. 

Ο γονιός καλό θα είναι να παρατηρεί, με διακριτικό τρόπο πάντα, τη συμπεριφορά του παιδιού του και αν αντιληφθεί κάτι διαφορετικό να μιλήσει με τους εκπαιδευτικούς, αλλά και με το παιδί του. Μπορεί κάτι να έχει συμβεί παλιότερα στο σχολείο και το παιδί μας να μην το ξεπέρασε ποτέ. 

Αν είναι θύμα bullying, για παράδειγμα, αυτό μπορεί να του έχει γίνει βίωμα και να "ξεσπά", ακόμα και έπειτα από καιρό, βγάζοντας τον εαυτό του στο περιθώριο. Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Γυμνάσιο αποτελεί ένα ολοκαίνουριο περιβάλλον για τα παιδιά, το οποίο μπορεί αρχικά να τα δυσκολεύει. 

Οπότε, αν το παιδί μας τα βλέπει λίγο "σκούρα", η μοναχικότητα μπορεί να φαντάζει ως μια αρχική λύση».

Πώς μπορώ να διακρίνω τι ακριβώς συμβαίνει στο παιδί μου;
«Αν η οικογένειά μας ανήκει στην πρώτη περίπτωση, που ανάφερα παραπάνω, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Επίσης, το μοναχικό παιδί φαίνεται και από μικρή ηλικία. Από νωρίς ξεχωρίζουν τα πειραχτήρια και τα πιο ήρεμα παιδιά. 

Το να θέλει το παιδί μας να ασχολείται με τη μουσική και όχι με τα αθλήματα δεν είναι κακό. 

Η μοναχικότητα δεν είναι πρόβλημα, αν αντιλαμβανόμαστε ότι το παιδί μας είναι χαρούμενο. Αν, όμως, παρατηρήσουμε μια ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά του καλό είναι να το ψάξουμε λιγάκι».
Πώς μπορούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να βοηθήσουν;

Οι εκπαιδευτικοί, αφού έρθουν σε συννενόηση με τους γονείς, μπορούν να προσεγγίσουν με ευγένεια το παιδί και να το ενθαρρύνουν να μιλήσει. Να το πλησιάσουν και να προσπαθήσουν να μάθουν γιατί δεν μιλά στους συμμαθητές του ή γιατί δεν συμμετέχει σε πολλές δραστηριότητες. Και φυσικά να μην πάψουν να παρακολουθούν τη συμπεριφορά του μαθητή τους στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Έτσι θα είναι σε θέση να καταλάβουν πολλά περισσότερα για το τι ακριβώς απασχολεί το παιδί.

Τι μπορώ να κάνω ως γονιός για να βοηθήσω το παιδί μου;
«Να χτίσετε από νωρίς υγιή επικοινωνία. Τα παιδιά θα μιλήσουν στους γονείς τους, επειδή με εκείνους νιώθουν ασφάλεια και σε εκείνους έχουν εμπιστοσύνη. Κι αν δεν το κάνουν όταν θελήσουν οι γονείς, θα το κάνουν στην ώρα που εκείνα μπορούν και νιώθουν άνετα. Τα παιδιά έχουν την ώρα τους που μιλούν. 

Η δική μου κόρη, για παράδειγμα, νιώθει άνετα και "ανοίγεται" σε μένα, όταν περπατάμε μαζί. Αν προσπαθήσω να την πλησιάσω όταν παρακολουθεί τηλεόραση, δεν θα έχω το αποτέλεσμα που θέλω.

Η κουβέντα που θα κάνετε με το παιδί σας δεν πρέπει να διακατέχεται από άγχος και πίεση. Απλές ερωτήσεις μπορούν να σας βοηθήσουν να καταλάβετε. Ρωτήστε το για την ημέρα του, πώς πέρασε στο σχολείο, τι κάνουν οι φίλοι του. Όχι, όμως, για να του κάνετε ανάκριση, αλλά γιατί πραγματικά ενδιαφέρεστε. 

Δεν υπάρχει λόγος να στρεσάρετε το παιδί σας με δικές σας ανησυχίες. 

Αν παρατηρήσετε μεγάλη αλλαγή συμπεριφοράς, τότε μπορείτε να το ρωτήσετε τι θέλει. Πώς θα ήθελε να είναι οι φίλοι του, τι του αρέσει πραγματικά. Σε κάθε περίπτωση η ηρεμία είναι το κλειδί. Δεν προσπαθούμε να κάνουμε κήρυγμα στα παιδιά μας, γιατί αυτό δεν πιάνει ποτέ! Χτίζουμε μια ουσιαστική καθημερινή επικοινωνία μαζί τους».

Πότε πρέπει να συμβουλευτώ τον ειδικό;
«Όταν η κατάσταση είναι τραβηγμένη. Αν αντιληφθούμε, αφού πρώτα το ψάξουμε καλά, ότι το παιδί μας απομονώνεται και δεν έχει φίλους, τότε ναι. Αν μας καταβάλλει το άγχος και νιώθουμε ανήμποροι απέναντι σε μια κατάσταση, όταν δεν μπορούμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι τότε η βοήθεια του ειδικού συνίσταται».

Δώστε μας μερικά συγκεκριμένα tips για να βοηθήσουμε το μοναχικό παιδί:
"Το βασικό είναι να ακολουθούμε τους ρυθμούς του παιδιού. Να δίνουμε ουσιαστική προσοχή στα όσα λέει και στα όσα μπορεί να κρύβει η συμπεριφορά του. Επίσης, είναι θεμιτό ως γονείς να μην επηρεάζουμε τη ζωή του με δικά μας βιώματα. 

Αν, δηλαδή, ήμασταν πιο "κλειστοί" ως έφηβοι και δεν είχαμε αρκετούς φίλους νομίζουμε ότι το παιδί μας θα περάσει τα ίδια. Κάθε άνθρωπος, όμως, είναι διαφορετικός. Δεν πρέπει να βγάζουμε τα δικά μας άγχη στο παιδί μας.

Αποφεύγουμε το κήρυγμα και τις υπερβολές σε νουθεσίες και συμβουλές και δίνουμε χώρο στο παιδί μας να μιλήσει όταν θέλει. Δεν πιέζουμε καταστάσεις και ενημερώνουμε δάσκαλο και καθηγητή, με διακριτικότητα, για τις ανησυχίες μας. Οι διαχωριστικές γραμμές μπορεί να είναι πολύ δυσδιάκριτες, αλλά εκείνο που όλοι, τελικά, θέλουμε είναι ευτυχισμένα και όχι αγχωμένα παιδιά».

infokids

Το παιδί μου είναι μοναχικό από επιλογή ή από απόρριψη; / Children and Loneliness

Μην βιαστείτε να ανησυχήσετε…. 

Ένα μοναχικό παιδί δεν είναι πάντα και δυστυχισμένο! 

Children and Loneliness

«Με ποιον έπαιξε σήμερα το παιδάκι μου;» 

Αυτή είναι μια αθώα ερώτηση την οποία κάνουν συνήθως οι μαμάδες και οι μπαμπάδες όταν πηγαίνουν να πάρουν το γιο ή την κόρη τους από τον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο. 

    Η Κλαίρη, όμως, μητέρα του Δημητράκη, έχει σταματήσει εδώ και καιρό να κάνει τη συγκεκριμένη ερώτηση, αφού γνωρίζει πολύ καλά τις απαντήσεις των δασκάλων του γιου της. 

«Ο Δημητράκης; Ναι, ναι, ήταν μαζί μας την ώρα που κάναμε ασκήσεις γυμναστικής και αργότερα όταν βγήκαμε στην αυλή, όμως στην ουσία την περισσότερη ώρα έπαιζε μόνος του».

    Αυτή η κατάσταση προβληματίζει τη μητέρα του. Γιατί θυμάται πολύ καλά ότι όταν ήτανε και εκείνη μικρή, πέρναγε πολλές ώρες μόνη της χωρίς παρέα. Εκείνη βέβαια, ήταν «αναγκασμένη» να το κάνει, διότι δεν είχε καμία φίλη και διότι δεν μπορούσε να βρει τρόπους επικοινωνίας με τα άλλα παιδάκια. Ξέρει λοιπόν, από πρώτο χέρι, πόσο απαίσιο είναι να νιώθεις ότι δεν ανήκεις σε καμία παρέα και ότι δεν «χωράς» πουθενά. 

    Παρόλα αυτά, η Κλαίρη αναρωτιέται γιατί δεν καταφέρνει ο γιος της να ταιριάξει με τα άλλα παιδάκια. Δεν τον θέλουν αυτά στην παρέα τους ή μήπως ο Δημητράκης έχει σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας, το οποίο στο μέλλον θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τη ζωή του;

Η αλήθεια είναι ότι έχει προσπαθήσει πολύ: έχει καλέσει άλλα παιδάκια για παιχνίδι στο σπίτι, πάνε συνέχεια στο πάρκο με την παιδική χαρά (αν ο καιρός το επιτρέπει)… παρόλα αυτά, έχει παρατηρήσει ότι ο Δημητράκης προτιμά να παίζει την περισσότερη ώρα μόνος του. Και έτσι είναι! Αυτό κανονικά, θα έπρεπε να την καθησυχάσει, γιατί από τη στιγμή που δεν συμμετέχει στα παιχνίδια των άλλων με δική του πρωτοβουλία, και δεν είναι το «παιδάκι που δεν το παίζει κανείς», σημαίνει ότι ίσως περνά καλά μόνο του. 

Μόνο από επιλογή ή από απόρριψη;
Πώς μπορούμε όμως να διακρίνουμε αν το μοναχικό παιδάκι μας μένει μόνο επειδή το προτιμά ή επειδή δεν το παίζουν τα άλλα παιδιά; 

Με έναν πολύ απλό τρόπο, παρατηρώντας τη διάθεσή του:

- Τα παιδάκια που δεν τα παίζουν τα άλλα συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα ευτυχισμένα. 

    Αρνούνται την κοινωνικοποίηση και τις ομαδικές καταστάσεις, γίνονται επιθετικά ή κλαίνε όταν πρέπει να πάνε στον παιδικό σταθμό, σε μια ομάδα παιχνιδιού ή σε κάποια πολυσύχναστη παιδική χαρά. Από την άλλη, όμως, δεν ευχαριστιούνται ούτε όταν μένουν μόνα τους και δεν ξέρουν πώς να περάσουν καλά.

- Αντίθετα, τα παιδάκια που είναι μόνα τους επειδή έτσι προτιμούν, προφανώς αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους. 

    Πηγαίνουν ευχαρίστως στα μέρη όπου συχνάζουν πολλά παιδάκια. Τους αρέσει η αίσθηση της ομάδας, η φασαρία των πολλών γύρω τους, αλλά προτιμούν να μένουν μόνα τους σε μια απόσταση και να μην ανακατεύονται με τον κόσμο.

Τι πρέπει να ξέρετε
- Το παιδί που ανήκει σ’ αυτόν τον τύπο, το «μοναχικό» παιδάκι, προκαλεί το ενδιαφέρον των υπολοίπων παιδιών. 

    Έτσι λοιπόν οι συνομίληκοί του υποθέτουν (και τις περισσότερες φορές έχουν δίκιο) ότι έχει πολλά χαρίσματα, γι’ αυτό και δεν το αφήνουν σε… ησυχία, αλλά συνεχώς το προκαλούν να πάρει μέρος στα παιχνίδια τους. Φυσικά, τις περισσότερες φορές χρειάζεται να ακολουθήσουν τους δικούς του κανόνες, αλλιώς χάνει πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον του για το ομαδικό παιχνίδι. Γιατί αυτός ο τύπος παιδιού δεν χρειάζεται τα άλλα παιδάκια για να απολαύσει το παιχνίδι –και αυτό ακριβώς είναι και το πλεονέκτημά του.

- Τα μοναχικά παιδιά μπορεί να είναι ιδιαίτερα χαρισματικά. 

    Τα χαρισματικά παιδιά ανήκουν συνήθως σε πολλές διαφορετικές μεταξύ τους ομάδες, γιατί έχουν πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα. Τα αυξημένα επίπεδα ικανοτήτων, άλλοτε τα ωθούν στη συναναστροφή μεγαλύτερων παιδιών και άλλοτε πάλι σε κοινωνική απομόνωση, όταν δεν βρίσκουν παιδιά με τα ίδια ενδιαφέροντα, για να κάνουν παρέα.

- Το μοναχικό παιδί μπορεί να αφιερωθεί στο δημιουργικό παιχνίδι χωρίς καμιά εξωτερική παρακίνηση και βοήθεια. 

    Παιχνίδια ρόλων, διαλόγους, φανταστικά σενάρια, όλα αυτά τα φτιάχνει μόνο του χωρίς κόπο. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το γεγονός ότι οι επιστήμονες ανακαλύπτουν τα πιο έξυπνα και προικισμένα παιδιά ανάμεσα στα μοναχικά. Μάλιστα πολλοί ισχυρίζονται ότι ειδικά τα ευφυή παιδιά έχουν την τάση να γίνονται μοναχικά, γιατί δεν έχουν τι να πουν και τι να κάνουν με τους συνομηλίκους τους.

- Ωστόσο ένα παιδί δεν γίνεται μοναχικό μόνο λόγω των χαρισμάτων του, αλλά και εξαιτίας των αδυναμιών του. 

    Πολλά μοναχικά παιδιά δυσκολεύονται κάπως στην επικοινωνία με τα άλλα παιδάκια. Φυσικά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις το πρόβλημα είναι τόσο έντονο, ώστε το παιδάκι να κινδυνεύει να γίνει από «μοναχικό» ανεπιθύμητο. Αυτό αφορά συνήθως τα παιδιά που απομονώνονται, επειδή πιστεύουν ότι έχουν κάποιο «κουσούρι» (π.χ. προβλήματα λόγου, υπερβολικό βάρος κ.λπ.) και φοβούνται ότι η «αδυναμία» τους θα δώσει αφορμή για ειρωνικά σχόλια. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα παιδιά έχουν ανάγκη από τη βοήθεια και την κάλυψη των γονιών και των παιδαγωγών τους.

Η μοναχικότητα είναι θέμα γονιδίων
    Ούτε η μεγάλη εξυπνάδα ούτε το ταλέντο για δημιουργικό παιχνίδι ούτε οι μικρές αδυναμίες στις κοινωνικές επαφές μπορούν να κάνουν ένα παιδάκι μοναχικό, αν δεν υπάρχει και μια ανάλογη κληρονομική προδιάθεση. Βλέπουμε λοιπόν ότι και η μοναχικότητα αποτελεί ένα αναπάντητο ερώτημα της γενετικής. 

Αν κάποιος παρατηρήσει τα πρόσωπα στο οικογενειακό περιβάλλον ενός μοναχικού παιδιού θα ανακαλύψει στις περισσότερες περιπτώσεις κάποιον μοναχικό συγγενή. Εξάλλου, η εντύπωση που έχουν οι περισσότεροι ότι τα μοναχικά παιδιά είναι συνήθως αρσενικού φύλου, είναι λανθασμένη. Υπάρχουν εξίσου πολλά μοναχικά κοριτσάκια, απλώς δεν διακρίνονται εύκολα. 

    Όπως εξηγούν οι ειδικοί, αυτό συμβαίνει διότι τα περισσότερα κορίτσια προτιμούν τα ήσυχα παιχνίδια και από πολύ μικρά έχουν την τάση να ασχολούνται το πολύ με ένα παιδάκι: την καλύτερη τους φίλη. Γι’ αυτό, λοιπόν, και συνήθως οι γονείς σπάνια θα αναρωτηθούν γιατί η κόρη τους δεν σχετίζεται με μια μεγάλη παρέα παιδιών. Πάντως, ανεξάρτητα αν είναι αγοράκι ή κοριτσάκι, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για το μοναχικό παιδάκι σας. Ναι μεν θα βαδίζει κατά πάσα πιθανότητα πάντα στο δικό του απόμερο μονοπάτι και δεν θα γίνει ποτέ η ψυχή της παρέας, αλλά από την άλλη δεν είναι αυτό το πιο βασικό πράγμα στη ζωή μας.

Χρειάζεται όμως προσοχή!
    Ορισμένα παιδιά παρουσιάζουν μια υπερβολική τάση απόσυρσης, μια τάση αποχής από κάθε ενεργό κοινωνική συμμετοχή. Αποφεύγουν κάθε ομαδική δραστηριότητα σε τέτοιο βαθμό που οι γονείς ανησυχούν. Η υπερβολική τάση του παιδιού για κοινωνική απομόνωση μπορεί να είναι ένδειξη κάποιας γενικότερης και περίπλοκης ψυχολογικής διαταραχής στο παιδί.

- Το μοναχικό παιδί είναι πιθανό να περάσει απαρατήρητο μέσα στην τάξη, είναι πάντα αθόρυβο και έτσι «χάνεται» απαρατήρητο (εκτός αν ο δάσκαλος είναι πολύ ευαισθητοποιημένος σε αυτά τα θέματα). Δυστυχώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνει κανείς τα πρώτα στάδια της πιο σοβαρής μορφής παιδικής απομόνωσης – του παιδικού αυτισμού. Και οι ίδιοι οι γονείς είναι πιθανόν να περιγράφουν το παιδί τους σαν ένα «θαυμάσιο μωρό», γιατί όταν είναι απομονωμένο στην κούνια του, χωρίς να επιζητεί διαρκώς με τις φωνές να προκαλέσει την προσοχή τους.

- Μερικά παιδιά απομονώνονται γιατί τους είναι πιο εύκολο να καταφεύγουν στον κόσμο της φαντασίας, παρά να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, όταν αυτή τους είναι δυσάρεστη. Η απομόνωση υπό μια έννοια είναι ένας μηχανισμός άμυνας. Το «εγώ» προστατεύει την ενότητά του από την ανεπιθύμητη και απογοητευτική πραγματικότητα – όπως είναι πχ η δυστυχισμένη οικογενειακή ζωή, οι αλλεπάλληλες αποτυχίες στο σχολείο κλπ- πλάθοντας φανταστικούς και υποκατάστατους κόσμους, οι οποίοι προσφέρουν ένα ευχάριστο καταφύγιο. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται μοναχική φαντασίωση και σχεδόν όλα τα παιδιά παραδίδονται σε αυτήν, για κάμποσο χρόνο και σε κάποιο βαθμό. Ασφαλώς το φαινόμενο της απομόνωσης έχει διαβαθμίσεις.

Πώς να το βοηθήσω;
- Συζητήστε με το παιδί και ακούστε προσεχτικά τι έχει να σας πει.

- Θέστε το προβληματισμό σας στον εκπαιδευτικό του παιδιού σας προκειμένου βρείτε τρόπους να ενταχθεί το παιδί στην ομάδα.

- Σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας αισθάνεται την αγάπη και την υποστήριξη που του παρέχεται.

- Βρείτε μια δραστηριότητα που να μην υπάρχει η δυνατότητα το παιδί να αισθανθεί απομονωμένο.

- Μην διστάσετε ν’ απευθυνθείτε σε κάποιο ψυχολόγο. Ο ψυχολόγος μπορεί να μάθει στο παιδί σας τις κοινωνικές δεξιότητες που δεν έχουν αποκτηθεί και να του τονώσει την αυτοεκτίμηση, η οποία λόγω της απομόνωσης συνήθως είναι πολύ χαμηλή. Είναι σημαντικό να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα όταν παρουσιάζονται. Όσο πιο νωρίς παρέμβουμε τόσο καλύτερα αποτελέσματα μπορούμε να έχουμε.

Με την συνεργασία της κας Αγγελικής Παρίου (ψυχολόγος – ειδική παιδαγωγός – ομαδική αναλύτρια).
Από: Νινέττα Φαφούτη 

imommy, kids.in.gr

Γιατί δεν θέλει να παίζει με τα άλλα παιδάκια;

    Είναι μία ερώτηση που απασχολεί πολλούς γονείς, όταν βλέπουν το μικρό τους να παρακολουθεί τα άλλα παιδάκια, αλλά να μην συμμετέχει στο παιχνίδι τους.
If your child doesn't like to play with other kids, what do you do about it?

    Ως γονείς, θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν μία υγιή και δραστήρια κοινωνική ζωή και, όταν τα βλέπουμε να κάθονται μόνα τους στο περιθώριο, ίσως είναι ανησυχητικό, ιδίως αν και εμείς οι ίδιοι σαν παιδιά είχαμε κάποιο πρόβλημα συστολής ή αμηχανίας.

Όμως, για ένα μικρό παιδί, που μόλις αρχίζει να ελέγχει τον κοινωνικό περίγυρο και κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα έξω από την προστασία των δικών σας φτερών, το να βλέπει τα άλλα παιδάκια είναι μία πολύτιμη και σημαντική μορφή συμμετοχής.

    Με το να παρατηρεί το μικρούλι σας, μαθαίνει σχετικά με τις κανονικές μορφές αλληλεπίδρασης, τους κανόνες του παιχνιδιού, πώς να αντιδρά και πολλά άλλα. Καθώς μεγαλώνουν και αποκτούν εμπειρία με την κοινωνική σκηνή γύρω τους, θα είναι πιο πιθανό να ενταχθούν στο παιχνίδι.

Αυτό βέβαια δεν θα πει, ότι δεν πρέπει να ξεκινήσετε ήπια να ενθαρρύνετε το παιδί να συμμετέχει και να βοηθήσετε να εξελιχθούν τα πράγματα ομαλά και ήρεμα γι’ αυτό.

    Απλά βεβαιωθείτε ότι του δίνετε άφθονο χρόνο για να πλησιάσει την ομάδα των παιδιών και άπλετο χώρο για να πάρει τις δικές του αποφάσεις για το πότε θα συμμετέχει. Μην το πιέσετε και το σπρώξετε σε μία κατάσταση όπου δεν θα αισθάνεται άνετα και δεν είναι ακόμη έτοιμο να ενταχθεί. Το να πιέζετε το παιδί μπορεί να το κάνει ακόμη πιο επιφυλακτικό και συγκρατημένο. Και μην μένετε δίπλα του, εκτός εάν είναι σαφές ότι σας θέλει κοντά.

    Εάν δεν του αρέσουν οι μεγάλες ομάδες παιδιών και του προκαλούν άγχος, οργανώστε μία συνάντηση με ένα μόνο παιδάκι για να παίξουν. Μία ωραία ιδέα είναι επίσης, να καθίσετε και εσείς μαζί του και με ένα ή δύο παιδάκια ακόμη και να του δείξετε πώς να παίζει με τα άλλα παιδάκια.

    Κάντε την ώρα του παιχνιδιού να μοιάζει με έκπληξη! «Κοίτα τι μπορεί να κάνει αυτό το αυτοκίνητο»! Ή «κοίτα με τι παίζει ο Νίκος»! Μάλλον δεν θα είναι σε θέση να αντισταθεί και θα συμμετάσχει.

Και το πιο σημαντικό είναι, να βεβαιωθείτε ότι το παιδάκι σας ξέρει ότι έχει την αμέριστη αγάπη και την αποδοχή σας και είτε βρίσκεται στο κέντρο της ομάδας των παιδιών που παίζουν, είτε παίζει μόνο του, θα είστε πάντα ο μεγαλύτερος θαυμαστής του.

Επίσης μην ξεχνάτε ότι σχεδόν όλα τα παιδάκια περνούν ένα χρονικό διάστημα που αισθάνονται αμήχανα, ιδίως όταν είναι μακριά σας.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το «παγκάκι της φιλίας» - What Is The Buddy Bench?

Το «παγκάκι της φιλίας»: 

Μια εξαιρετική ιδέα που φέρνει τα παιδιά πιο κοντά

What Is The Buddy Bench?

Όλα άρχισαν όταν η οικογένεια του 10χρονου Christian Back, που κατοικεί στις ΗΠΑ, έπρεπε να μετακομίσει στη Γερμανία. Η μητέρα του Christian του έδειχνε φωτογραφίες σχολείων ώστε να αποφασίσει σε ποιο ήθελε να πάει αφού φύγουν για την Ευρώπη. 

Του έκανε, λοιπόν, μεγάλη εντύπωση ένα παγκάκι που είδε σε μια φωτογραφία και έγραφε «παγκάκι φιλίας» και αποφάσισε να πάει σε αυτό το σχολείο.

Το «παγκάκι φιλίας» βρίσκεται στο σχολείο και μπορεί να κάθεται εκεί όποιο παιδί νιώθει μόνο του ώστε να ειδοποιεί με αυτόν τον τρόπο τα άλλα παιδιά να παίξουν μαζί του. 

Ο Christian, που δηλώνει: «Δεν μου άρεσε να βλέπω κάποια παιδιά να είναι μόνα τους στο διάλειμμα, ενώ όλοι οι άλλοι παίζουν με τους φίλους τους», τελικά δεν χρειάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του στη Γερμανία. Όμως, θέλησε να εφαρμόσει την ιδέα αυτή και στο δικό του σχολείο.

Έτσι, μαζί με τον διευθυντή του σχολείου, εγκατέστησαν το παγκάκι στο προαύλιο δίνοντας το παράδειγμα σε άλλα, περίπου, 2000 σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών να ακολουθήσουν την εξαιρετική αυτή ιδέα.

enallaktikidrasi

"Δεν καλούν το παιδί μου στα παιδικά πάρτι"

Όταν το παιδί πηγαίνει στο σχολείο, κοινωνικοποιείται και αποκτάει φίλους, αρχίζουν και τα παιδικά πάρτι. Στην αρχή, στο νηπιαγωγείο μπορεί τα πάρτι να είναι μικρά σε αριθμό παιδιών λόγω ηλικίας, μεγαλώνοντας όμως τα πάρτι μεγαλώνουν και σε αριθμό καλεσμένων. 

Τι γίνεται όμως, όταν το παιδί μας δεν λαμβάνει την πρόσκληση για παιδικά πάρτι; Κι όταν μάλιστα σ΄αυτό το πάρτι, θα πάνε και φίλοι του; Εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα...

Μπορεί το παιδί να είναι ντροπαλό ή να μην κάνει παρέα με το ή τα παιδάκια που κάνουν το πάρτι. Και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ο γονιός επιλέγει τους πιο κοντινούς φίλους του παιδιού, για την ημέρα του πάρτι για να μην κάνει επιπλέον έξοδα. 

Σ΄αυτή την περίπτωση οι καλοί τρόποι επιβάλλουν βέβαια, να μην μοιράσει αυτό το παιδί προσκλήσεις στο σχολείο, ώστε να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με τα άλλα παιδάκια. Μάλιστα κάποια σχολεία το επιβάλλουν αυτό. Αν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο, ζητήστε από τη δασκάλα ευγενικά να κάνει κάτι αντίστοιχο. 

Πριν από αυτό όμως, συζητήστε με την δασκάλα:

Πώς συμπεριφέρεται το παιδί σας στην τάξη, στο διάλειμμα, παίζει με τα υπόλοιπα παιδάκια ή προτιμά να κάθεται μόνο του; 

Μήπως δημιουργεί φασαρίες ή μπλέκεται σε καβγάδες; 

Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να δείτε πώς είναι η κατάσταση στο σπίτι σας. Γιατί τα παιδιά είναι ο καθρέφτης του σπιτιού τους. 

Γίνονται καβγάδες στο σπίτι σας; 

Μήπως έχει πρόσφατα αποκτήσει ένα καινούργιο αδελφάκι και δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο σπίτι; 

Εσείς πώς φέρεστε στο παιδί; 

Μήπως είστε αρκετά απαιτητική ώστε να το αγχώνετε; 

Σας εμπιστεύεται; 

Όλα αυτά θέλουν κουβέντα και μια ώριμη παρατήρηση του περιβάλλοντός στο οποίο ζει και μεγαλώνει το παιδί. 

Αν συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω, εσείς πρέπει με αγάπη και υπομονή να ηρεμήσετε το παιδί σας. Και να του αφιερώσετε χρόνο γι αληθινή κουβέντα, παιχνίδι κι αγκαλιά.

Μπορεί το παιδί να είναι προσκολημένο σε ένα άλλο παιδάκι. Μόνο σ΄ένα και να κάνουν παρέα μόνο οι δυο τους. Έτσι απομονώνονται από τα υπόλοιπα παιδιά και δεν θεωρούνται μέρος της παρέας τους. Αν συμβαίνει αυτό, αφήστε το να διαχειριστεί όπως θέλει τις κοινωνικές του σχέσεις.

Αν το παιδί είναι ντροπαλό και δεν κάνει εύκολα παρέες, σε μικρή ηλικία, περίπου μέχρι τα 7 μπορείτε κι εσείς να βοηθήσετε λίγο. 

Τηλεφωνήστε σε μαμάδες και οργανώστε ένα απόγευμα ένα καφέ στο σπίτι σας να γνωριστείτε εσείς και να παίξουν τα παιδιά. Ή οργανώστε μια επίσκεψη σε ένα θέατρο. Βοηθήστε κι εσείς με την εμπειρία σας το παιδί να κοινωνικοποιηθεί.

Και τώρα ερχόμαστε σ΄εσάς. 

Πώς είστε με τις άλλες μαμάδες; 

Πηγαίνετε σε άλλα πάρτι, μιλάτε μαζί τους, είστε ευχάριστη ή κάθεστε όταν συναντιέστε και παίζετε με το κινητό σας; 

Μήπως εξαφανίζεστε τελείως επικαλούμενη μια δουλειά που πρέπει να τακτοποιήσετε; 

Να θυμάστε πως οι μαμάδες αποζητούν την παρέα με άλλες μαμάδες, αρκεί να ταιριάζουν ή έστω να περνούν κι αυτές καλά. Αν φυσικά νιώθετε πως δεν "κολλάτε" μαζί τους, δεν υπάρχει λόγος να καταπιέζεστε, αλλά σίγουρα θα πρέπει λίγο να προσπαθήσετε, για χάρη του παιδιού σας.

Τέλος, υπάρχουν και γυναίκες που τις προσκλήσεις στα παιδικά πάρτι τις κάνουν με τα δικά τους προσωπικά κριτήρια που είναι άσχετα από τις προτιμήσεις του παιδιού τους. 

Μπορεί να είναι από την ίδια γειτονιά, ή να ταιριάζουν τα επαγγέλματά τους, δεν θα ψάξουμε τα κριτήρια. 

Σ΄αυτή την περίπτωση δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, εκτός από το να είστε ευγενική και φιλική κάθε φορά που συναντιέστε και να καλέσετε μια δυο φορές το παιδί στο σπίτι σας για παιχνίδι. Οι καλοί τρόποι επιβάλλουν ν΄ανταποδώσει... Οπότε ο σκοπός σας θα έχει επιτευχθεί.

Πάντως αν το παιδί μάθει για το ή τα πάρτι, έχει να κάνει με την ηλικία του το τι θα του πείτε. Η αλήθεια είναι πάντα το καλύτερο, όπως "δεν κάνετε πολλή παρέα μ΄αυτό το παιδάκι γι αυτό δεν μας κάλεσε, όμως εμείς θα πάμε σινεμά κι έπειτα να παίξουμε στην παιδική χαρά", όμως αν το παιδί είναι κάτω από 6 ετών, κι αναλόγως της ωριμότητάς του, μπορείτε να πείτε πως έχετε κανονίσει κάτι άλλο για την ημέρα εκείνη, ώστε να μην θεωρήσει πως δεν πάει επειδή δεν προσκλήθηκε αλλά ίσως επειδή εσείς δεν μπορούσατε.

yolife