Διεθνής Ημέρα Μαιών/International Midwives’ Day

Η Διεθνής Ημέρα Μαιών καθιερώθηκε το 1991 με πρωτοβουλία της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Μαιών (ICM) και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Μαΐου. 

International Midwives’ Day

Στόχος της ημέρας αποτελεί η ανάδειξή της σπουδαιότητας του ρόλου που διαδραματίζει το επάγγελμα της μαίας στην γέννηση ενός παιδιού.

Η μαία ως μητέρα θεά σχετίζεται με τη γέννηση, τη μητρότητα, την ανάπτυξη της βλάστησης και των φυτών, γενικότερα όλης της φύσης. Δεν είναι τυχαίο που δύο μεγάλες γιορτές της μαίας και της μητέρας γιορτάζονται δίπλα – δίπλα, τον ίδιο μήνα.

Στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι αλήθεια ότι το Μαιευτικό επάγγελμα βάλλεται από παντού. 

    Εξαιτίας συγκεκριμένων πολιτικών αλλά και επιλογών, σε πολλές περιπτώσεις η Μαία και ο μαιευτής είναι αναγκασμένοι διαρκώς να υπενθυμίζουν την ύπαρξή τους και να διευκρινίζουν το ρόλο τους, όπως αυτός έχει νομικά θεσπιστεί αλλά και καταξιωθεί ιστορικά και κοινωνικά. 

    Μέσα στα ελληνικά δεδομένα της εξίσωσης πραγμάτων που δεν είναι όμοια , της προχειρότητας στην αντιμετώπιση των προβλημάτων αλλά και ιδιαίτερων συμφερόντων, Μαίες και μαιευτές, εδώ και χρόνια καλούνται να λύσουν τα προβλήματα που προκύπτουν από τις ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού με το να υποχρεώνονται να αναλάβουν καθήκοντα Νοσηλευτή. 

    Μαζί με αυτό, συχνά παρεμποδίζονται στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, όπως είναι για παράδειγμα η εκτέλεση του φυσιολογικού τοκετού.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μαία και ο μαιευτής στην Ελλάδα είναι πολλά με αποτέλεσμα να αυξάνει η επαγγελματική δυσαρέσκεια και απογοήτευση, ιδιαίτερα όταν κανείς παρατηρήσει τις συνθήκες υπό τις οποίες εργάζονται συνάδελφοι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οι μαίες δουλεύουν σκληρά κάθε μέρα, ώστε να εξασφαλίσουν ότι oι γυναίκες και τα μωρά τους λαμβάνουν ποιοτική και αποτελεσματική μαιευτική φροντίδα -τη φροντίδα που τους αξίζει.

Χρειάζεται επιμονή και ευελιξία ώστε να βελτιωθεί η μαιευτική φροντίδα. Οι απαιτήσεις και οι προκλήσεις για την μαία διαφοροποιούνται ανάλογα την κουλτούρα και την κοινωνία. Παράλληλα στοιχεία της μαιευτικής είναι η αγάπη, η ευθύνη , ο αλτρουισμός και η υψηλή αντίληψη του καθήκοντος προς τις έγκυες γυναίκες.

    Έτσι, λοιπόν οφείλουμε να σεβόμαστε και να θεωρούμε την μαία σαν δεύτερη μητέρα μας. Οι αρμόδιοι φορείς πρέπει να προσεγγίσουν καλύτερα το επάγγελμα αυτό και να αναγνωρίσουν την αξία του στην σημερινή κοινωνία. 

Υφίσταται ως λειτούργημα και αποστολή και όχι μόνο ως δουλεία που καλύπτει τις οικονομικές ανάγκες εκείνων που το ασκούν.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τον Σύλλογο Επιστημόνων Μαιών – Μαιευτών.

🌼 Στη μνήμη της Καλομοίρας Θεοφιλάκη, της Μαίας,

που κατάφερε να με φέρει στον κόσμο...🌼

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Μαιευτήριο μιας άλλης Εποχής!

Του Αντώνη Δρεμέτσικα

Σας έχω, όλες και όλους!
Εδώ στο μαιευτήριο - παλάτι, παλιογάλαρα, Ραχών Γορτυνίας!
Ήταν Μάρτης 1941! 

Το χωριό άδειο από «δυνάμενους να φέρουν όπλο». Έφυγαν και κρύβονταν σε σπηλιές και καλύβες! 

Γερμανοί και Ιταλοί δεν τους έβρισκαν κι ανησυχούσαν! 

«Αλώνιζαν» τις καλύβες και τις σπηλιές. 

Οι γονείς μου έφτιαξαν την χαμοκέλα της φωτογραφίας κι έβαλαν μέσα την φαμελιά τους και γύρω – γύρω τα ζωντανά τους!

Βράδιασε η έξι Μάρτη και οι πόνοι τσίτωσαν την μάνα μου. «Τρέξε Μήτσο, φώναξε την γριά Στάθαινα (μαμή), απόψε θα γεννήσω»! Ενώ εκείνος έφυγε τρέχοντας, οι πόνοι μεγάλωναν. 

Στην στενόχωρη καλύβα των 25 τετραγωνικών κοιμώσαντε 4 μικρά παιδιά της.

Με ψυχραιμία άναψε την φωτιά και το καντήλι. 

Προσευχήθηκε, πήρε ένα λιχνάρι και με μια μπατανία βγήκε νύχτα στην αυλή και την έστρωσε καταμεσής στα πρόβατα. 

Ήταν ο μήνας που γένναγαν οι προβατίνες. 

Θα γεννήσω κι εγώ, όπως και οι προβατίνες, σκέφτηκε και πήρε την μεγάλη απόφαση. 

Οι προβατίνες έκαναν κύκλο γύρω της λες και με συμπόνια κατάλαβαν την ανάγκη της. Ένιωθε πάνω της, την ζεστασιά της εκπνοής τους κι έπαιρνε δύναμη και κουράγιο. 

Σε λίγο η γέννα ολοκληρώθηκε. Το διέδωσε το δυνατό μου κλάμα! 

Τα σκυλιά αναστατώθηκαν κι άρχισαν να γαυγίζουν ασταμάτητα.

Η μάνα τακτοποίησε τον εαυτό της με την εμπειρία που είχε ως μαμή σε άλλες γυναίκες. 

Έτσι γινόταν τότε. 

Σε κάθε γέννα η πιο έμπειρη μάθαινε τις νεότερες. 

Με φρόντισε από το κρύο και με πήρε μαζί της δίπλα στη φωτιά. Ο πατέρας μου επιστρέφοντας με την μαμή, άκουσε από μακριά τα γαυγίσματα των σκυλιών και ανησύχησε. Θα πέσανε λύκοι, ή κλέφτες στο μαντρί σκέφτηκε κι άφησε τον βηματισμό της γριάς Στάθαινας και τρέχοντας έφτασε στην χαμοκέλα. 

Βρήκε την μάνα μου στο παραγώνι δίπλα στην φωτιά με μένα στην αγκαλιά της. Έφτασε και η μαμή και ολοκλήρωσε την τακτοποίηση!

Αυτός ο τρόπος γέννησης με έχει συνδέσει Συμπαντικά με την θέση στην αυλή όπου γεννήθηκα. Είναι μια μοναδική αίσθηση που σπάνια μπορεί να υπάρξει σε άνθρωπο για να με καταλάβει.

mygdalia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι