Showing posts with label Χαιρεκακία. Show all posts
Showing posts with label Χαιρεκακία. Show all posts

Sunday, 24 March 2024

Περί Χαιρεκακίας

ἐπιχαιρεκακία δὲ ἡδονὴ ἐπ' ἀλλοτρίοις κακοῖς
(... η χαιρεκακία είναι η ηδονή από την κακοτυχία του άλλου)
Διογένης Λαέρτιος

Χαιρεκακία (ρ. 
πιχαίρω) είναι η χαρά που νιώθει κάποιος με τη δυστυχία κάποιου άλλου.
Είναι ένα από τα χειρότερα συναισθήματα.

H προέλευση της λέξης ανάγεται στην αρχαία ελληνική λέξη ἐπιχαιρεκᾰκία - Aριστοτέλης. Ἠθ. Ν. 2. 6, 18., 2.7, 15.
Η ελληνική λέξη αντιστοιχεί τη γερμανική Schadenfreude.
Οι έρευνες που έχουν διεξαγάγει οι επιστήμονες διαφόρων πανεπιστημίων ειδικότερα αυτών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής διαπίστωσαν ότι τρία είναι τα κίνητρα πίσω από την χαιρεκακία: η επιθετικότητα, ο ανταγωνισμός και το δίκιο.

Επιστημονική έρευνα
Η γνωστή Αμερικανική εφημερίδα The New York Times, το έτος 2002, δημοσίευσε αρκετές επιστημονικές μελέτες σχετικά με τη χαιρεκακία, την οποία χαρακτήριζε ως "απόλαυση των αποτυχιών των άλλων ανθρώπων". 
Πολλές μελέτες έχουν βασιστεί στη θεωρία της κοινωνικής σύγκρισης, στην ιδέα ότι, όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν, ο παρατηρητής αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο. 
Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση αισθάνονται περισσότερο χαρούμενοι από ό,τι τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση. 
Οι έρευνες αυτές διεξήχθησαν στα Πανεπιστήμια του Κεντάκι, της Καλιφόρνιας και του Κονέκτικατ. 
Ένα πείραμα που διεξήχθη το 2006 με παρατήρηση της δραστηριότητας του εγκεφάλου με τη βοήθεια του μαγνητικού τομογράφου έδειξε ότι οι άνδρες (όχι όμως οι γυναίκες) αγαπούν να παρατηρούν πώς οι κακοί άνθρωποι υποφέρουν βιώνοντας φυσικό πόνο. Ο εγκέφαλος έδειξε δραστηριότητα όταν ένα άτομο που δεν το άξιζε υποβαλλόταν σε ηλεκτρικό σοκ ενώ παρατηρήθηκε επίσης δραστηριότητα απόλαυσης του εγκεφάλου όταν σε ηλεκτροσόκ υποβλήθηκε άτομο που το άξιζε. Επίσης μια σάρωση του εγκεφάλου έδειξε ότι η χαιρεκακία οφείλεται και σε ζήλια.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 26 May 2018

Πώς η αγάπη γίνεται μίσος και χαιρεκακία

Να θυμάσαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο
Από τον π. Ανδρέα Κονάνο

Χώρισε ένας νέος από μια κοπέλα και την αγαπούσε τόσο πολύ, που έλεγε: 
«Μακάρι να 'ναι ευτυχισμένη εκεί όπου θα 'ναι τώρα. Μ' όποιον άλλον βρει. Μακάρι να κάνει ευτυχισμένη ζωή. Της αξίζει. Την αγαπώ τόσο πολύ, που θέλω την ευτυχία της». 
Ένας άλλος όμως που πληγώθηκε πολύ απ' την αγάπη -επειδή δεν ήταν καθαρή η αγάπη του, μα αρκετά ιδιοτελής, σαν τη δική μας- αντέδρασε αλλιώς. Και μη βιάζεσαι, αγαπητέ μου, να πεις ότι οι άλλοι είναι ιδιοτελείς, ενώ εσύ κι εγώ δεν είμαστε.

Όλοι είμαστε. Κι εγώ ιδιοτελής είμαι. 
Οι πιο πολλοί θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. 
Όταν, λοιπόν, χώρισε ο άλλος νέος, νευρίασε τόσο πολύ και έλεγε: 
«Α, αφού δεν τα κατάφερε μαζί μου, με κανέναν δεν θα ευτυχήσει. Κι αυτό εύχομαι: Να μην ευτυχήσει. Έτσι όπως μου φέρθηκε να της φερθούν. Και τέτοια που μου 'κανε, παρόμοια να πάθει». 
Και του λέει ένας: «Καλά, ρε παιδί μου, εσύ πριν από λίγο αγαπούσες τόσο πολύ την κοπέλα, που έλεγες τα καλύτερα. Τώρα τι έπαθες; Πώς η αγάπη μεταστράφηκε σε μίσος, εκδίκηση και χαιρεκακία; Πού πήγαν όλα αυτά τα αισθήματα και η γλύκα που είχες;» 
Είδες; Αγαπούσες όσο σε αγαπούσα. Αγαπούσες με όρους. Αγαπούσες με προϋποθέσεις: 
«Αν μου φέρεσαι όπως θέλω και αν θέλεις μόνο εμένα, κι αν είσαι μόνο μαζί μου, τότε εντάξει. Τότε, είσαι καλή και σ' αγαπάω».
Η αγάπη μας περιστρέφεται γύρω απ' το «εγώ» μας. 
Ποιος αγαπάει αληθινά και άνευ όρων; 
Ποιος αγαπάει ακόμα κι όταν δεν τον αγαπούν; 
Εγώ δεν μπορώ να πω ότι σε αγαπώ καθαρά. Αυτό ξέρεις πότε θα φανεί; 
Όταν γίνει κάτι και συγκρουστούμε. 
Όταν συμβεί μεταξύ μας μια παρεξήγηση και με βρίσεις. Όταν τσακωθούμε. 
Κι αν συνεχίσω να σε αγαπώ, τότε πράγματι έχω μέσα μου κάτι αληθινό. 
Για να γίνει όμως αυτό, είναι ανάγκη να βλέπω πίσω απ' τα φαινόμενα. Να βλέπω τα κρυπτόμενα. 
Και να θυμάμαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: 
Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. 
Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο. 
Ότι έχεις μια ψυχή όμορφη, παρά το άσχημο φέρσιμό σου. Τώρα η αγάπη μας είναι ανέξοδη κι εύκολη. Τώρα με επαινείς και μου λες συγχαρητήρια. «Τι ωραία που μιλάτε, πάτερ μου. Χάρηκα που σας είδα. Μα τι ωραία που μιλάτε». Κι εγώ σου λέω τα ίδια: «Α, εσείς είστε ο κύριος και η κυρία τάδε, που με ακούσατε; Μπράβο».

Δηλαδή αγαπιόμαστε καθώς χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. 
Έτσι, είναι εύκολη η αγάπη. Και ποιος δεν αγαπάει τον άλλον με τέτοιες συνθήκες; Κουτός θα ήμουν να μη σε αγαπούσα έτσι κι εσύ να μη με αγαπούσες έτσι. 
Το θέμα είναι πώς θα αντιδράσεις όταν σε πονέσω! 
Και πώς θα αντιδράσω στον πόνο που θα μου προκαλέσεις. 
Εκεί είναι που θα φανεί η ποιότητα της αγάπης μας. Εκεί θα δείξεις αν πράγματι μπορείς να μ' αγαπάς.

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

dimokratianews.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki