Πριν ξεκινήσεις να πας στον ψυχολόγο...

Πριν ξεκινήσεις να πας στον ψυχολόγο, φρόντισε να βρεις χρόνο για να ξεκουραστείς. Χρόνο να χαλαρώσεις. 

Όχι μόνο για μια ή δυο φορές. Καθημερινά. Συνέχεια. 

Βάλτο στο πρόγραμμα σου.

Ξεκίνα να τρως καλύτερα. Πιο υγιεινά. 

Και μην παραλείπεις κανένα γεύμα.

Φρόντιζε να είναι ο χώρος σου συνέχεια καθαρός. Τακτοποιημένος. Να νιώθεις όμορφα στο περιβάλλον όπου ζεις.

Πριν ξεκινήσεις να πας στον ψυχολόγο, ξεκίνα να αθλείσαι. 

Να περπατάς. Να δουλεύεις λίγο χειρωνακτικά την κάθε μέρα.

Πριν ξεκινήσεις να πας στον ψυχολόγο, φρόντισε να μιλήσεις, να βγάλεις από μέσα σου όλα αυτά που σε ενοχλούν. 

Αυτά που σε πειράζουν. Αλλά να πεις και όλα τα καλά, τα  "σ’ αγαπώ", τα "ευχαριστώ", που έχεις κρατημένα.

Πριν ξεκινήσεις να πας στον ψυχολόγο, συγχώρεσε. Αυτούς που σε πλήγωσαν. Κάνε έστω μια αρχή…

Τέλος, δες τα λάθη που έχεις κάνει εσύ. Κατάματα. 

Χωρίς αναστολές. Δες τα, παραδέξου τα, και ζήτα συγγνώμη, για όσα έσφαλλες, από Θεό και από ανθρώπους…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ψυχολόγος καταθέτει: Πώς θα καταλάβετε εάν το παιδί σας κακοποιείται - Όλες οι ενδείξεις

Ποια είναι τα σημάδια που προδίδουν σωματική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου;

Είναι γεγονός, πως τελευταία πληθαίνουν οι υποθέσεις παιδικής κακοποίησης που έρχονται στη δημοσιότητα. 
Στις αρχές του 2019, η Ελληνική Ιατροδικαστική Εταιρεία, περιέγραφε, σε ανακοίνωσή της, τη δραματική αύξηση των κρουσμάτων, στα χρόνια της κρίσης. Μάλιστα, υπογράμμιζε πως 1 στα 5 παιδιά έχει πέσει θύμα κάποιας μορφής κακοποίησης, με τον δράστη να ανήκει στο «υπεράνω πάσης υποψίας» φιλικό ή συγγενικό περιβάλλον της οικογένειας, σε ποσοστό 70% με 90%.

Συνομιλήσαμε με την ψυχοπαιδαγωγό Αλεξάνδρα Νάση και παρουσιάζουμε τα σημάδια που προδίδουν ότι ένα παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο ή ότι έχει ήδη υποστεί παρενόχληση/κακοποίηση. Άλλες προφανείς και άλλες λιγότερο έκδηλες είναι οι ενδείξεις που πρέπει να υποψιάζουν γονείς και κηδεμόνες, γι’ αυτό και απαιτείται συνεχής επαγρύπνηση. 

«Κάθε παιδί μπορεί να κρύβει έναν προσωπικό εφιάλτη. Μπορεί να κρύβει την κακοποίηση που υφίσταται, από άγνοια, από φόβο ή γιατί απειλείται. 

Όσο νωρίτερα παρέμβει ο ενήλικας εφόσον παρατηρήσει κάτι ύποπτο, ή ασυνήθιστο, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να προστατεύσει το παιδί. Να βοηθήσει πιο αποτελεσματικά, αλλά και να προλάβει την εκδήλωση άλλων παρόμοιων περιστατικών», επεσήμανε η κυρία Νάση.

Σημάδια ότι ένα παιδί έχει υποστεί σωματική βία

• Ξαφνικές αλλαγές στη συμπεριφορά ή/και μείωση σχολικών επιδόσεων στον παιδικό σταθμό ή το σχολείο (έλλειψη συγκέντρωσης, δυσκολία στη συγκέντρωση προσοχής, αφηρημένη συμπεριφορά)
• Να κλαίει κάθε φορά που βλέπει την baby sitter ή κάποιο άλλο ενήλικο πρόσωπο που το φροντίζει (φόβος να μείνει μόνο του ή επιδίωξη να βρίσκεται με κάποιον προστάτη)
• Σωματικές ενδείξεις: Να εμφανίζει συχνά μελανιές, εκδορές, δαγκώματα, μώλωπες, εγκαύματα, ή άλλους τραυματισμός που εμφανίζονται επαναλαμβανόμενα
• Μειωμένη όρεξη ή/και άλλες διαταραχές στη διατροφή
• Διαταραχές ύπνου, εφιάλτες και νυχτερινή ενούρηση
• Εμφάνιση ντροπής για το σώμα του, χαμηλή αυτοεκτίμηση κι εκδήλωση άγχους (γαστρεντερικές διαταραχές, έντονη εφίδρωση κλπ)
• Σημάδια ότι ένα παιδί έχει κακοποιηθεί συναισθηματικά
• Έντονα υποτακτική συμπεριφορά ή φόβος ότι κακό θα του συμβεί
• Αλλαγές στον τρόπο που προσεγγίζει αγαπημένους του ανθρώπους, αλλαγές στη συμπεριφορά, επιθετικότητα, απομόνωση, απόσυρση από ανθρώπους κι ενδιαφέροντα
• Να μη θέλει καθόλου να επικοινωνήσει, να μιλάει λιγότερο ή/και να εμφανίσει διαταραχές όπως το τραύλισμα, παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας όπως πιπίλισμα δακτύλου
• Να παρουσιάζει ανάρμοστη συμπεριφορά σε άλλα παιδιά ή βρέφη ή και ζώα. Για παράδειγμα, να γίνει υπερβολικά προστατευτικό ή αντίθετα πολύ επιθετικό προς άλλα παιδιά
• Να χάσει την όρεξή του για παιχνίδι/δραστηριότητες. Να παραπονιέται για πονοκεφάλους ή πόνους στο στομάχι χωρίς παθολογικά αίτια
• Δυσκολία στον ύπνο και συχνούς εφιάλτες

Σεξουαλική κακοποίηση μπορεί να υποδηλώσουν τα παρακάτω

• Να πονάει, να έχει φαγούρα, αιμορραγία, μώλωπες μέσα ή γύρω από την περιοχή των γεννητικών οργάνων
• Να δυσκολεύεται να καθίσει ή να περπατήσει, πιθανώς λόγω του πόνου των γεννητικών οργάνων
• Να κάνει επίδειξη σεξουαλικής γνώσης, να ρωτάει και να συμπεριφέρεται με έντονη περιέργεια γύρω από το σεξ, ενώ δεν αρμόζει στην ηλικία του
• Να θέλει να μένει μόνο του, να είναι αρκετά σκεπτικό και να επιδεικνύει ασυνήθιστες για την ηλικία του γνώσεις γύρω από το σεξ
• Να ζωγραφίζει ερωτικές αναπαραστάσεις
• Να δείχνει έντονο ενδιαφέρον για τα γεννητικά του όργανα
• Ενδεχόμενη εγκυμοσύνη ή σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα σε μικρή ηλικία

Η ψυχοπαιδαγωγός Αλεξάνδρα Νάση μίλησε στο Sputnik.gr

voicenews.gr

Δεν έχουν ανάγκη από Ψυχολόγο τα παιδιά, αλλά από Γονείς!

Μια εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται 
από τον ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη. 

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;»

Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;
Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.
Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;
Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές.

Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;
Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. 

Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. 

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;
Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. 

Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. 

Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;
Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. 

Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. 

Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.
Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». 

Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.
Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;
Είναι κάτι παραπάνω από όρια. 

Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. 

Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας. «Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

all4mama