«Το σπίτι της κυρίας Ηρεμίας»

Αυτοί είναι οι κανόνες που θα σας βοηθήσουν να το αποκτήσετε

Τα “μη” και τα “δεν”, ιδίως όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα, δεν βοηθούν τα παιδιά να προσεγγίσουν τη συμπεριφορά εκείνη που θα οδηγήσει σε μια όμορφη και αρμονική ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι. Υπάρχουν όμως πάντα οι τρόποι που θα κατευθύνουν πρώτα εμάς τους γονείς στη θέσπιση κανόνων προς τα παιδιά, οι οποίοι αφενός θα ωφελήσουν τα παιδιά αφετέρου θα δημιουργήσουν ένα όμορφο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορέσουν να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν.

Πολλοί γονείς θέτουν τους κανόνες στο σπίτι και απαιτούν την υπακοή των παιδιών τους. Τα μεγαλώνουν σ’ ένα περιβάλλον με «μη» χωρίς να εξηγούν γιατί το συγκεκριμένο απαγορεύεται. Συχνά, το αιτιολογούν με τις φράσεις «το είπε η μαμά , «όχι αυτό, δεν αρέσει του μπαμπά» ή «στο απαγορεύω, γιατί έτσι». Τα παιδιά με τη σειρά τους, άλλες φορές υπακούν, παρόλο που δεν καταλαβαίνουν το λόγο και άλλες φορές αντιδρούν, μέχρι μια τιμωρία ή μια υποχώρηση των γονιών τους να δημιουργήσει μια διαφορετική αντίδραση.

Η ψυχολόγος Υγείας και ψυχοθεραπεύτρια, Άννα Μαρία Παπαδοπούλου, ανάρτησε μια έξυπνη αφίσα υπό τον τίτλο το «Το σπίτι της κυρίας Ηρεμίας» όπου περιλαμβάνει κωδικοποιημένα τους 13 κανόνες που πρέπει να τηρούν τα παιδιά στο σπίτι τους για το κοινό καλό της οικογένειας.

Μπορείτε αν θέλετε να βάλετε τους κανόνες αυτούς σε ένα εμφανές σημείο στο σπίτι σας που να μπορεί το παιδί να τους βλέπει. Η συμμετοχή του στους κανόνες είναι πολύ σημαντική καθώς θα έχει ένα κίνητρο παραπάνω να τους υπακούσει, αφού ήταν παρών στην θέσπισή τους.

Οι τιμωρίες δεν βοηθούν

Όταν γίνεται παράβαση των κανόνων, οι τιμωρίες και οι απειλές δεν βοηθούν, καλό είναι να μιλήσετε με το παιδί σας και να σας εξηγήσει τι έφταιξε. Μπορεί να έχει μεγαλώσει και ο κανόνας αυτός να παρεμποδίζει την ικανοποίηση κάποιας νέας του ανάγκης. Όποτε, καλό είναι να συζητήσετε και να δείτε πώς μπορείτε να το ρυθμίσετε. Με τον τρόπο αυτό δίνετε την δυνατότητα στο παιδί σας, να μάθει να συζητά, να διεκδικεί τα θέλω του, να γίνεται πιο δημιουργικό ως προς την εύρεση λύσεων, υπεύθυνο και με αυτοπεποίθηση.

Αυτοί είναι οι 13 κανόνες, που θα πρέπει να τηρούνται σε κάθε σπίτι με παιδιά

• Ακούμε τις συμβουλές των γονιών μας
• Μιλάμε ευγενικά
• Κάνουμε ησυχία, όταν κάποιος ξεκουράζεται
• Τακτοποιούμε τα παιχνίδια μας
• Παίζουμε όμορφα στο δωμάτιο μας
• Κάνουμε ησυχία τις μεσημεριανές ώρες
• Αφήνουμε τα αδέρφια μας να κάνουν τα μαθήματά τους
• Μέσα στο σπίτι φοράμε παντόφλες
• Κοιμόμαστε νωρίς
• Τρώμε στο τραπέζι
• Πλένουμε τα χέρια μας πριν από το φαγητό
• Διατηρούμε το σπίτι μας καθαρό
• Ζητάμε βοήθεια, όταν χρειαζόμαστε

healthstories.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Διδάσκουμε» κανόνες υγιεινής στα παιδιά μας

Ποιοι είναι οι βασικοί κανόνες υγιεινής που πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας

Η διδασκαλία των βασικών κανόνων της σωστής προσωπικής υγιεινής είναι σημαντική προκειμένου να διατηρήσουμε τα παιδιά μας υγιή. Ειδικά με την πανδημία του κοροναϊού να συνεχίζει να απειλεί την υγεία μας, η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης ρουτίνας υγιεινής έχει γίνει πιο επιτακτική και χρήσιμη από ποτέ. Μαθαίνοντας από μικρή ηλικία στα παιδιά να φροντίζουν την υγιεινή τους, θα τους ενσταλάξουμε καλές συνήθειες που θα τα ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή.

Ορίστε λοιπόν οι βασικοί κανόνες υγιεινής που πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας.

Πλένουμε σωστά τα χέρια μας

Το τακτικό και σωστό πλύσιμο χεριών, ίσως η πιο σημαντική συνήθεια υγείας και υγιεινής που μπορεί να έχει κανείς, αφού συμβάλλει καθοριστικά στην πρόληψη ασθενειών και την αποτροπή της εξάπλωσης των μικροβίων. Επίσης, πρέπει να διατηρούμε τα νύχια του παιδιού καλά κομμένα και καθαρά, ενώ αν έχει τη συνήθεια να τρώει τα νύχια του, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε συνθέσεις που αποτρέπουν την ονυχοφαγία.

Οσον αφορά το πλύσιμο των χεριών, υπάρχουν δύο τύποι παιδιών: αυτά που το λατρεύουν και αυτά που το μισούν. Όσα το λατρεύουν μπορεί να σπαταλούν λίγο σαπούνι παραπάνω, αλλά τουλάχιστον τα χεράκια τους είναι καθαρά. Βέβαια, ακόμη κι αν το μικρό μας αντιπαθεί το πλύσιμο των χεριών, πρέπει να το κάνει βασικό μέρος της ρουτίνας του.

Πώς θα μάθουμε στο παιδί να πλένει σωστά τα χέρια του

Εξηγούμε τα οφέλη

Μπορεί να μας βοηθήσει το να πούμε στο παιδί ότι το πλύσιμο των χεριών του το κρατά υγιές και «στέλνει τα μικρόβια στον νιπτήρα».

Δείχνουμε τα βήματα που πρέπει να ακολουθεί

Δεν αρκεί να πλένουμε τα χέρια μας. Πρέπει να το κάνουμε και σωστά. Για να είμαστε σίγουροι ότι το μικρό μας δεν βρέχει απλώς τα χέρια του με νερό, πρέπει να του δείξουμε ποια είναι η σωστή διαδικασία, τονίζοντας ότι πρέπει να πλένει τα χέρια του σχολαστικά και όχι απλώς να ξεπλένει τη σαπουνάδα. Μάλιστα, καθώς τα πλένει μπορούμε να τραγουδήσουμε μαζί ένα σύντομο παιδικό τραγουδάκι, ώστε να καταλάβει καλύτερα πόση ώρα πρέπει να αφιερώνει σε αυτή τη διαδικασία.

Το μετατρέπουμε σε ρουτίνα

Κάθε φορά που γυρνάμε στο σπίτι, πηγαίνουμε στο μπάνιο με το μικρό μας και πλένουμε τα χέρια μας μαζί. Του εξηγούμε ότι πρέπει να πλένει κάθε φορά τα χέρια του όταν γυρνάει σπίτι και προτού φάει, τονίζοντας ότι αυτή μας η απαίτηση είναι αδιαπραγμάτευτη. Σταδιακά θα γίνει μέρος της ρουτίνας του.

Κάνουμε το πλύσιμο εύκολο και προσβάσιμο

Για ένα παιδί προσχολικής ηλικίας είναι χρήσιμο ένα μικρό σκαμπό που θα φέρει το μικρό μας στο ίδιο ύψος με τον νιπτήρα του μπάνιου, καθώς και ένας διανομέας υγρού σαπουνιού που είναι εύκολο να πατηθεί.

Εξατομικεύουμε τη διαδικασία

Διαλέγουμε μαζί με το παιδί μας το σαπούνι ή το υγρό σαπούνι που του αρέσει, δίνοντας βάση τόσο στο χρώμα όσο και στο άρωμά του, και του εξηγούμε ότι αυτό προορίζεται μόνο για τη δική του χρήση. Ενα σαπούνι που μυρίζει όμορφα μπορεί να είναι αρκετό για να πείσει το παιδί να πλένει τα χέρια του.

Δεν πάμε πουθενά χωρίς αντισηπτικά

Το πλύσιμο στο σπίτι μπορεί να έχει γίνει ρουτίνα, αλλά τι γίνεται όταν είμαστε έξω; Πρέπει να παίρνουμε πάντα μαζί μας απολυμαντικό χεριών, και συγκεκριμένα ένα που να είναι αποτελεσματικό, χωρίς όμως να είναι σκληρό για το παιδικό δερματάκι. Επίσης, δεν ξεχνάμε να βάζουμε στην τσάντα μας αντισηπτικά μαντιλάκια.

Φτερνιζόμαστε και βήχουμε με προσοχή

Τα μικρόβια ταξιδεύουν πολύ μακριά, γι’ αυτό είναι σημαντικό να διδάξουμε στο παιδί τη συνήθεια να καλύπτει το στόμα και τη μύτη του με ένα χαρτομάντιλο ή έστω με το εσωτερικό του αγκώνα του εάν δεν μπορεί να βρει ένα χαρτομάντιλο αρκετά γρήγορα.

Δεν αγγίζουμε μάτια, στόμα και μύτη

Τα μικρόβια μεταδίδονται εύκολα μέσω των βλεννογόνων στα μάτια, στη μύτη και στο στόμα. Υπενθυμίζουμε στο παιδί – όσες φορές χρειαστεί – να μην αγγίζει τα μάτια του, το στόμα του ή τη μύτη του με βρώμικα χέρια, καθώς και να πλένει τα χέρια του αμέσως αφού τα αγγίξει.

Φροντίζουμε τη στοματική υγιεινή μας

Ενα χαμόγελό του αρκεί για να μας φτιάξει τη μέρα. Ωστόσο, για να το διατηρεί όμορφο και φωτεινό, πρέπει να αποκτήσει τη συνήθεια να βουρτσίζει τα δόντια του δύο φορές τη μέρα: το πρωί και το βράδυ προτού πέσει για ύπνο. Για να το εκπαιδεύσουμε να βουρτσίζει μόνο του τα δόντια του, μπορούμε να επιλέξουμε μια ηλεκτρική οδοντόβουρτσα, ειδικά σχεδιασμένη ώστε να κάνει ευχάριστη τη διαδικασία, και ένα διασκεδαστικό χρονόμετρο, όπως μια κλεψύδρα γεμάτη με χρωματιστή άμμο.

Κάνουμε τακτικά μπάνιο

Για πολλούς γονείς, το βραδινό μπανάκι είναι ο εγγυημένος τρόπος να χαλαρώσουμε το παιδί προτού πέσει για ύπνο. Αν πάλι στο παιδί δεν αρέσει η διαδικασία, μπορούμε να δοκιμάσουμε να την κάνουμε πιο διασκεδαστική, π.χ. με παιχνίδια για την μπανιέρα ή μουσική.

vita.gr

Κανόνες και παιδιά: Πώς δεν θα τα πιέσουμε

Τα παιδιά χρειάζονται όρια και συγκεκριμένα κανόνες, προκειμένου να μάθουν να διαχωρίζουν το καλό και το επιθυμητό, όπως είναι μια ευγενική συμπεριφορά, από ένα λιγότερο επιθυμητό χαρακτηριστικό.

Γιατί είναι σημαντικοί οι κανόνες;

Θα ήταν καλό συγκεκριμένα, να θέσετε όρια στο παιδί, δίνοντάς του να καταλάβει που σταματά η δική του ελευθερία και που ξεκινά των υπολοίπων γύρω του.

Επιπλέον, προσπαθήστε να το βοηθήσετε να διαχωρίσει το σωστό από το λάθος αναλόγως της περίστασης ή της κατάστασης στην οποία βρίσκεται ενώ θα ήταν εξίσου σημαντικό να ξεκινήσει την προσπάθεια αυτοελέγχου. Εν ολίγοις θα πρέπει να ορίσετε κανόνες για να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας γνωρίζει ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή και ποια όχι.

Μερικοί τρόποι για να τα καταφέρετε περιλαμβάνουν:

*Η αρετή της συνέπειας

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να είστε σταθερά συνεπείς όταν ορίζετε κανόνες και όρια. Εάν μια συμπεριφορά δεν είναι επιθυμητή την μία στιγμή, δεν γίνεται να είναι επιθυμητή την άλλη. Αυτό θα πρέπει να φαίνεται και στις αντιδράσεις σας απέναντι στο παιδί.

Οπότε είναι σημαντικό να του ξεκαθαρίσετε εξαρχής ποιοι είναι οι κανόνες αλλά και οι συνέπειες, που θα ακολουθήσουν αν τους «σπάσει».

*Η δύναμη της ψυχραιμίας

Είναι σημαντικό να διατηρείτε την ψυχραιμία σας με το παιδί, διότι έτσι θα μάθει και εκείνο να διατηρεί την δική του, ανεξάρτητα από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Παράλληλα, του δείχνετε έμπρακτα ότι είναι σημαντικό ανά πάσα στιγμή να μπορεί να ελέγξει τις παρορμήσεις και τα συναισθήματά του.

*Ισορροπία

Για να πειθαρχήσει το μικρό σας θα ήταν καλό να βρείτε μια ισορροπία, δηλαδή να μην είστε ούτε πολύ αυστηροί ούτε πολύ χαλαροί. Εάν εξαντλείτε την αυστηρότητά σας, υπάρχει περίπτωση να συμπεριφέρεται γύρω σας, από φόβο, όπως του ζητάτε και να αντιδρά διαφορετικά γύρω σε άλλους.

Αντίθετα δώστε του να καταλάβει τι ζητάτε από αυτό κι επιβραβεύστε τις επιθυμητές συμπεριφορές για να συνεχίσει.

imommy.gr

Πώς να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας όταν τα παιδιά προκαλούν χάος!

Συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να παραμείνετε ήρεμοι ακόμα και στον χαμό!

Από όλα τα συναισθήματα που είναι δυνατό να αισθανθείτε ως γονέας, θα έλεγα ότι η παραμονή σε ήρεμη και ειρηνική κατάσταση κατατάσσεται εκεί ακριβώς στην κορυφή. Η ηρεμία είναι μια κατάσταση που βοηθά στην προστασία της σχέσης σας με το παιδί σας. Είναι επίσης πολύτιμο όταν αντιμετωπίζετε δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα, ας είμαστε ειλικρινείς, μπορεί να είναι δύσκολο να παραμείνετε ήρεμοι όταν μια κατάσταση κάνει το αίμα σας να βράσει. Μπορεί επίσης να είναι δύσκολο να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας όλο το εικοσιτετράωρο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζετε πρόσθετες πιέσεις, όπως η εργασία και η ομαλή λειτουργία ενός σπιτιού. Το ερώτημα λοιπόν είναι πώς μένετε cool όταν το παιδί σας έχει ένα ξέσπασμα στο σούπερ μάρκετ; Ή πώς πρέπει να αντιδράσει ένας γονέας όταν ο έφηβός τους αρχίζει να πηγαίνει έξω με ένα πλήθος που ενεργεί σαν να κάνει ακρόαση για το δικό του reality show;

Έχετε μερικές πιθανές επιλογές:

1. Βγαίνετε εκτός εαυτού
2. Ανεβάζετε (περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται) τον τόνο της φωνής σας (σε μετάφραση: βάζετε τις φωνές)
3. Λέτε πράγματα για τα οποία αργότερα μπορείτε να μετανιώσετε
4. Βράζετε από μέσα μας
5. Τηλεφωνείτε σε έναν φίλο για βοήθεια
6. Ή Μένετε ήρεμοι.

Επιτρέψτε μου να σας συμπληρώσω ένα μυστικό.

Η επιλογή νο 6 είναι πάντα η ασφαλέστερη.

Παραμένοντας ήρεμοι, μπορείτε να κάνετε την οικογενειακή σας ζωή πιο ήρεμη και συνεργατική. Μπορείτε επίσης να αποφύγετε την κλιμάκωση μιας κατάστασης με την αναζωπύρωση της φωτιάς που κάνει τα πάντα να αισθάνονται πολύ χειρότερα.

Εάν θέλετε να μάθετε πώς να παραμείνετε πιο ήρεμοι και να είστε ήρεμοι, δοκιμάστε τις ακόλουθες συμβουλές:

Εξετάστε τους λόγους

Όταν προκύψει μια κατάσταση που σας κάνει να νιώθετε θυμό, αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε τι την προκάλεσε. Κάνατε την άμεση υπόθεση ότι το παιδί σας προσπαθεί να σας υπονομεύσει; Στην πραγματικότητα, τα παιδιά σας μπορεί να είναι πολύ μικρά για να σκεφτούν περίπλοκες ενέργειες. Ακόμα και τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να ασχολούνται περισσότερο με την αντιμετώπιση των δικών τους ζητημάτων παρά να σας αντιτίθενται σκόπιμα.

Δημιουργία κανόνων

Πολλές αντιδράσεις μπορούν να αποφευχθούν με τον καθορισμό βασικών κανόνων εκ των προτέρων. Για παράδειγμα, μπορεί να θέλετε να συνάψετε μια συμφωνία για το πώς θα χρησιμοποιείτε οικογενειακώς την τεχνολογία αντί να συζητήσετε για τηλεφωνικές κλήσεις ή χρήση τάμπλετ κατά τη διάρκεια κάθε γεύματος. Αποφασίστε εκ των προτέρων τι θέλετε να αποδεχτείτε και βεβαιωθείτε ότι αυτά τα όρια είναι σαφή.

Πάρτε από πριν τα μέτρα σας

Μερικές φορές είναι ευκολότερο να αφαιρέσετε εντελώς τους περισπασμούς αντί να τους αφήσετε να τους δει το παιδί σας και στη συνέχεια να ενοχληθείτε που μπήκαν στον πειρασμό. Προσπαθήστε να προστατέψετε το περιβάλλον σας για παιδιά. Απομακρύνετε τα εύθραυστα αντικείμενα. Κλειδώστε την κάβα και αποτρέψτε οποιαδήποτε πρόσβαση σε αλκοόλ, φάρμακα, ή ευαίσθητα και ακριβά πράγματα. Εάν δεν θέλετε το παιδί σας να τα αγγίξει, μην του δώσετε καν τη δυνατότητα.

Απόσπαση της προσοχής

Να είστε ρεαλιστές σχετικά με τους νέους χώρους προσοχής. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι όταν τα παιδιά μας (και οι έφηβοι) είναι νεότερα, η προσοχή τους δεν είναι σχεδόν όσο η δική μας. Εάν γνωρίζετε ότι έχετε μια μακρά λίστα με τα καθήκοντα που πρέπει να εκτελέσετε, οργανώστε το να το κάνετε μόνοι σας ή νωρίς το πρωί όταν τα καταστήματα είναι λιγότερο γεμάτα. Έχετε παιχνίδια και βιβλία για τις μεγάλες βόλτες με αυτοκίνητο. Να είστε προετοιμασμένοι να τους προσφέρετε απόσπαση της προσοχής όταν το εύρος προσοχής τους είναι λεπτό.

Κάντε ένα διάλειμμα

Θέλετε να μάθετε το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε όταν νιώθετε απογοητευμένοι; Κάνε ένα διάλειμμα. Χαλαρώστε και δώστε την ευκαιρία στον εαυτό σας να αναγνωρίσει ότι αισθάνεστε απογοητευμένοι ΠΡΙΝ κάνετε ή πείτε κάτι για το οποίο θα μετανιώσετε αργότερα. Πάρτε μια βαθιά ανάσα ή κάντε μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο. Μετρήστε έως 10. Ακούστε ένα αγαπημένο τραγούδι (στη διαπασών). Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι όλα θα σας φανούν πολύ καλύτερα όταν ηρεμήσετε.

Χαμηλώστε τη φωνή σας

Το παιδί σας είναι πιο πιθανό να ακούσει εάν μιλήσετε απαλά. Να είστε σταθεροί αλλά ευγενικοί.

Επικύρωση και ενσυναίσθηση

Προσπαθήστε να δείτε την κατάσταση από την πλευρά του παιδιού σας ακόμα και όταν διαφωνείτε. Αφήστε τους να γνωρίζουν ότι νοιάζεστε για τα συναισθήματά τους.

Όσο πιο απλά τόσο το καλύτερο

Χρησιμοποιήστε τη γλώσσα που μπορεί να καταλάβει το παιδί σας. Προσπαθήστε να του περνάτε ένα μήνυμα κάθε φορά. Μην ξεφεύγετε από το θέμα σας θίγοντας κάτι άλλο γιατί στα παιδιά φαίνεται ότι ξαφνικά μιλάτε για πράγματα που δεν έχουν σχέση με την παρούσα στιγμή.

Χρησιμοποιήστε το επεισόδιο σαν αφορμή για μάθημα

Η πειθαρχία αφορά περισσότερο τη διδασκαλία παρά τη διόρθωση. Αναρωτηθείτε ποιο είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ μάθημα που θέλετε να μάθει το παιδί σας. Ότι πρέπει να σας ακούσουν ή ότι είστε το αφεντικό; Ή μήπως πρόκειται για τη διαχείριση των συναισθημάτων τους καλύτερα και για την αντιμετώπιση μελλοντικών καταστάσεων με πιο αποτελεσματικό και κατάλληλο τρόπο;

Η επανάληψη κάνει καλό

Να είστε προετοιμασμένοι να ανατρέξετε στο ίδιο υλικό πολλές φορές. Η συνέπεια είναι το κλειδί εδώ. Η επανάληψη βοηθά τα μικρά παιδιά να αισθάνονται ασφαλή και να κατανοούν νέες συνθήκες.

Ενθάρρυνση της συνεργασίας

Να θυμάστε ότι έχετε πάντα την επιλογή να συνεργαστείτε ομαδικά. Ζητήστε από το παιδί σας να σας βοηθήσει και να του παρουσιάσετε επιλογές. Πείτε τους ότι εκτιμάτε ότι έβαλαν το τραπέζι όταν πρέπει να δουλέψετε αργά.

Γελάστε

Το χιούμορ μπορεί πραγματικά να βοηθήσει να ελαφρύνει τα πράγματα όταν μια κατάσταση αισθάνεται τεταμένη. Μπορείτε να δείτε τη χιουμοριστική πλευρά των πραγμάτων; Είναι η κατάσταση ίσως αστεία σε αντίθεση με το χειρότερο πράγμα που συνέβη ποτέ στη ζωή σας; Είναι σίγουρα εντάξει να χρησιμοποιείτε το γέλιο για τη διάχυση μιας κατάστασης – απλώς σημειώστε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του γέλιου με τα παιδιά σας και του γέλιου στα παιδιά σας.

Προσφέρετε επαίνους

Παρατηρήστε τα πράγματα που τα παιδιά σας κάνουν καλά. Εκφράστε την ευγνωμοσύνη σας. Πείτε τους ότι είστε περήφανοι για το ότι μελετούν σκληρά και μοιράζονται τα παιχνίδια τους με τα αδέλφια τους.

Φτιάξτε ένα όμορφο κλίμα

Είναι πολύ πιο εύκολο να χειριστείτε ατυχίες εάν έχετε δημιουργήσει μια ισχυρή και στενή σχέση. Να θυμάστε ότι η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός είναι κάτι που πρέπει να κερδίσουμε από ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών μας. Περάστε χρόνο με τα παιδιά σας ένα-ένα και ως οικογένεια. Μοιραστείτε τα ενδιαφέροντά τους και δώστε προσοχή σε αυτά που έχουν να πουν. Το μόνο που θέλουν να κάνουν είναι να ακουστούν – ειδικά από κάποιον που τα αγαπά.

Κείμενο Αγγελική Λάλου

childit.gr

Απλοί Κανόνες και Οδηγίες της Αστυνομίας για την Προστασία των Παιδιών

Διαβάστε παρακάτω τις αναλυτικές οδηγίες της αστυνομίας.
Μάθετε στα παιδιά σας...

Ποτέ δεν μιλάμε σε ξένους ακόμα και αν αυτό το πρόσωπο μας φωνάξει με το όνομα μας.
Ποτέ δεν πάμε οπουδήποτε με οποιονδήποτε εάν δεν ενημερώσουμε τη μητέρα μας ή τον πατέρα μας.
Οι γονείς πρέπει ανά πάσα στιγμή να ξέρουν που βρίσκεται το παιδί τους.
Ποτέ δεν παίρνουμε οτιδήποτε (γλυκά, λεφτά, παιχνίδια) από ξένους. Να σας ρωτάνε πρώτα για οτιδήποτε τους προσφέρουν.
Ποτέ δεν βοηθάμε κάποιο ξένο που ζητά τη βοήθεια μας γιατί είναι λάθος να τη ζητά από τα παιδιά.
Ποτέ δεν λέμε το όνομα μας και που μένουμε σε κάποιο ξένο.
Ποτέ δεν πάμε μαζί με κάποιο ξένο είτε γιατί μας υποσχέθηκε να παίξει μαζί μας είτε για να βρούμε τη μητέρα μας.
Ποτέ δεν μιλάμε σε ξένους που βρίσκονται μέσα στο αυτοκίνητο είτε γιατί μας ζήτησαν τη βοήθεια μας ή για οτιδήποτε άλλο.
Να λένε ΟΧΙ εάν κάποιος προσπαθήσει να τα πιάσει ή να τα πλησιάσει με τρόπο που θα τα φοβίσει, συγχύσει ή να τα κάνει να νιώσουν άβολα.
Να σας λένε όταν νιώθουν άβολα με κάποιον όπου και να βρίσκεστε (πχ τον κοιτάζει έντονα κάποιος κλπ).
Να ζητάνε την άδεια σας πρώτα ή να σας ενημερώνουν για οτιδήποτε θέλουν να κάνουν, έξω από το σπίτι.

Σε Δημόσιους χώρους μάθετε στα παιδιά σας...

Να μην πηγαίνουν ασυνόδευτα σε δημόσιους χώρους όπως τουαλέτες, θέατρα, σινεμά, πάρκα, καταστήματα ή παιδική χαρά. Να υπάρχει πάντα κάποιος μαζί τους.
Σε περίπτωση που χωριστείτε και χάσει ο ένας τον άλλο, να ξέρουν ότι πρέπει να πάνε στο Ταμείο ή στο Φρουρό Ασφάλειας ή στον Αστυνομικό που βρίσκεται στο χώρο και όχι να φύγουν από το χώρο ή να ψάχνουν να σας βρουν.
Να σας ζητάνε την άδεια πρώτα εάν κάποιος τους ζητήσει να τους βγάλει φωτογραφία.
Να σας ενημερώνουν αμέσως εάν κάποιος τους μιλήσει για σεξ ή τους ζητήσει να κάνουν οτιδήποτε!
Να σας ενημερώσουν αμέσως εάν κάποιος τους ζητήσει να έχουν κάποιο «το δικό τους μυστικό» από εσάς.
Να μένουν σε απόσταση από άτομα που βρίσκονται μέσα σε αυτοκίνητα και τους φωνάζουν.
Να σας ζητάνε την άδεια εάν κάποιος προσφερθεί να τα πάρει κάπου βόλτα, ακόμα και αν αυτό το άτομο τα γνωρίζει.
Μην αφήσετε ποτέ τα παιδιά από τα μάτια σας. Πάντα να ξέρετε που βρίσκονται.
Όταν βρίσκονται στο σπίτι και εσείς απουσιάζετε να μην ανοίγουν την πόρτα στους ξένους και να ρωτάνε ποιος είναι και τι θέλει πρώτα. Εάν αυτό το άτομο δε φεύγει να σας τηλεφωνήσουν αμέσως.
Να μην απαντάνε το τηλέφωνο και να ενημερώνουν τον οποιονδήποτε ότι είναι σπίτι μόνοι ή να δίνουν άλλα στοιχεία που μπορεί να τους ζητήσει, όπως όνομα ή διεύθυνση.
Να μην παίζουν έξω στην αυλή μόνοι τους εάν ο χώρος δεν είναι περιφραγμένος
γενικά να μην πάνε οπουδήποτε μόνοι τους. 

Να περιμένουν να έρθει σπίτι είτε η μητέρα είτε ο πατέρας για να τους κάνουν ό,τι θέλουν έξω από αυτό.

Στο σχολείο...
Εάν το σχολείο είναι κοντά και πάνε με τα πόδια τότε πρέπει πάντα να συνοδεύονται είτε από εσάς είτε από μεγαλύτερα παιδιά. 

Δεν πρέπει ποτέ να είναι μόνα τους. 

Είναι πιο εύκολο να τα προσεγγίσει ο οποιοσδήποτε χωρίς να ξέρει κανένας τίποτε.
Όταν βρίσκονται διάλειμμα να μην απομακρύνονται από το χώρο που βρίσκονται τα άλλα παιδιά και οι δάσκαλοι τους. 

Πάντα να βρίσκονται μαζί με άλλους ποτέ μόνοι τους.
Να παίρνουν το δρόμο που έχει κίνηση και όχι το σύντομο δρόμο, ούτε και να κάνουν ωτοστόπ.

Σε περίπτωση ανάγκης...

Σε περίπτωση ανάγκης τα παιδιά σας πρέπει να γνωρίζουν ότι εάν χαθούν ή κάποιος χτυπήσει, να καλέσουν στο 199/112 ή 1460 και να ζητήσουν βοήθεια ή να τηλεφωνήσουν σε εσάς. 

Αν βρίσκονται κοντά σε καταστήματα να ζητήσουν βοήθεια από κάποιο υπεύθυνο του καταστήματος.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι «χρυσοί» κανόνες για τη μετακίνηση των παιδιών με ΙΧ

Σε πολύ μεγάλο ποσοστό, που αγγίζει το 100%, τα παιδιά δεν ταξιδεύουν σωστά ή με ασφάλεια όταν ταξιδεύουν με αυτοκίνητο, σύμφωνα με τη βρετανική οργάνωση Child Seat Safety. Οπως αναφέρει σε σχετικό ρεπορτάζ το ΑΠΕ/ΜΠΕ,  δεν έχει να κάνει μόνο με το αν χρησιμοποιούν οι γονείς παιδικό καθισματάκι, αλλά με μια σειρά από άλλα λάθη που είτε τα κάνουν κατ’ εξακολούθηση είτε το έχουν κάνει έστω και για μία φορά.

Για παράδειγμα, η συγκεκριμένη μελέτη επισημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις χρησιμοποιείται ένα ανεπαρκές σύστημα συγκράτησης σε περίπτωση ατυχήματος ή βίαιου φρεναρίσματος με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην συγκρατούνται σωστά. Σύμφωνα με τις αρμόδιες υπηρεσίες οδικής ασφάλειας στην Ισπανία, η διαφορά μεταξύ σωστής και εσφαλμένης χρήσης του παιδικού καθίσματος μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ατυχήματος κατά 75% και τους τραυματισμούς κατά 90%. Αρκεί να υπάρξουν μια σειρά από κανόνες οι οποίοι πρέπει να τηρούνται ευλαβικά από τους γονείς.

Πρώτα από όλα οι γονείς-οδηγοί θα πρέπει να χρησιμοποιούν πιστοποιημένο παιδικό κάθισμα σύμφωνα με το ύψος και το βάρος. Η ηλικία μόνο δεν καθορίζει τον τύπο καθίσματος που θα χρησιμοποιηθεί, αλλά το βάρος και το ύψος του παιδιού. Σύμφωνα με τον Javier Luzón, ο οποίος είναι αρμόδιος για το τμήμα ανάπτυξης ασφάλειας οχημάτων στη Seat «είναι ζωτικής σημασίας να χρησιμοποιήσουμε ένα παιδικό κάθισμα από την κατάλληλη κατηγορία, καθώς το σχέδιο του καθενός ανταποκρίνεται στις ειδικές απαιτήσεις προστασίας των παιδικών σωμάτων».

Το παιδικό κάθισμα πρέπει να μπαίνει μόνο στα πίσω καθίσματα. Παρότι το κάθισμα του συνοδηγού είναι εφοδιασμένο με σύστημα συγκράτησης παιδιών, συνιστάται να το χρησιμοποιείτε μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα όταν τα πίσω καθίσματα είναι ήδη κατειλημμένα από άλλα παιδιά. Στην περίπτωση αυτή, ο αερόσακος πρέπει πρώτα να απενεργοποιηθεί και κατόπιν να τοποθετηθεί το παιδικό κάθισμα.

Το παιδικό κάθισμα θα πρέπει να στερεώνεται καλά και ο οδηγός να έχει διαβάσει πρώτα όλες τις οδηγίες εγκατάστασης. Η ευκολότερη και πιο βολική μέθοδος είναι το Isofix. Εάν το κάθισμα απαιτεί εγκατάσταση με τη ζώνη ασφαλείας, πρέπει ο γονέας να βεβαιωθεί ότι έχει μπει σωστά, να είναι σωστά συντηρημένη και να έχει μπει πρώτα ο ιμάντας στις ειδικές θέσεις υποδοχής.

haniotika-nea.gr

Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς Κανόνες και Όρια δεν είναι ένα Παιδί ελεύθερο

Τα όρια, μπορεί κανείς να μιλά για αυτά μέρες! Τα όρια αφορούν όλους μας και υπάρχουν παντού.

Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να είμαστε λειτουργικοί, να συνεργαζόμαστε, να οργανωνόμαστε και να είμαστε αποδοτικοί. Τα όρια δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του, να αντλεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση και ασφάλεια, να εξελίσσεται και να δημιουργεί.

Γιατί μέσα στην οικογένεια οι γονείς βάζουν όρια στα παιδιά και δεν τα αφήνουν να τα ανακαλύψουν μόνα τους; Γιατί επιφορτίζονται εκείνοι με το απαιτητικό αυτό έργο, που στην πράξη αποδεικνύεται αρκετά ζόρικη υπόθεση;

Μα, γιατί τα παιδιά δεν κατανοούν τη χρησιμότητα των ορίων! Δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να αναστέλλουν τις επιθυμίες τους, να ασκούν αυτοέλεγχο, να λειτουργούν υπεύθυνα, να συμπονούν τους γύρω τους.

Εκτός αυτού, αν οι γονείς δε θέσουν όρια, τότε το παιδί αισθάνεται ανυπεράσπιστο και απροστάτευτο, αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως απειλή, συνεχώς μεταβαλλόμενο και το γονιό ως ανίσχυρο. Μπερδεύεται και δεν μπορεί να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη εικόνα του άγνωστου κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώνει, αλλά και των προθέσεων και των συναισθημάτων των γονιών του απέναντί του.

Νιώθει δυστυχισμένο, αποθαρρυμένο, ανασφαλές και συχνά εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του. Ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες και σαφή όρια δεν είναι ένα παιδί ελεύθερο. Αντίθετα, είναι ένα παιδί σκλαβωμένο σε μια ασαφή και περίπλοκη δομή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να καλλιεργήσει το αίσθημα της υπευθυνότητας και της συνεργασίας.

Από την άλλη, το παιδί που ζει και μεγαλώνει σε ένα υπερβολικά αυστηρό περιβάλλον, βομβαρδισμένο από αυταρχικούς και υπερβολικούς κανόνες, δυσκολεύεται να αναπτύξει ενδιαφέροντα, κλίσεις και προτιμήσεις. Συχνά είναι ένα παιδί με χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης που μπορεί όμως μελλοντικά να εμφανίσει έντονα σημάδια ανυπακοής και αντίδρασης.

Πολλές μελέτες δείχνουν ότι όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και καλύτερη προσαρμογή στην ομάδα των συνομηλίκων. Εκτός αυτού, γίνονται περισσότερο αυτόνομα.

Η συνέπεια και η σταθερότητα στην εφαρμογή των κανόνων αυτών, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκληρωμένη και υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, καθώς και την ομαλή λειτουργία ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος. Τα όρια, όσο και αν ακούγεται περίεργο, είναι ένδειξη αγάπης και μέρος της φροντίδας που οι γονείς παρέχουν στα παιδιά τους.

Είναι από τα σπουδαιότερα δώρα που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του, από τα σημαντικότερα εφόδια που του δίνει για να μάθει να πορεύεται μόνο του. Κάθε γονιός προσβλέπει σε ένα ευτυχισμένο μέλλον για το παιδί του και αυτό για να επιτευχθεί προϋποθέτει την ύπαρξη ορίων.

Στις μικρότερες ηλικίες, οι γονείς συχνά οριοθετούν τα παιδιά τους για λόγους ασφαλείας, π.χ. λένε στο παιδί του ενός έτους «ΟΧΙ!» όταν πάει να πιάσει τα χάπια της γιαγιάς από το κομοδίνο ή λένε «ΜΗ» στο δίχρονο παιδί τους όταν ανεβαίνει πάνω στην καρέκλα για να σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη και να πάρει ένα παιχνίδι που του γυάλισε. Αυτή η οριοθέτηση είναι απολύτως απαραίτητη, αφού το παιδί δεν έχει ακόμη αίσθηση του κινδύνου και μπορεί να πάθει κακό.

Στις περιπτώσεις που δεν το κάνει ο γονιός μιλάμε για παραμέληση, η οποία αποτελεί μια μορφή βίας και διώκεται ποινικά. Εκτός αυτών των παρεμβάσεων, οι γονείς από πολύ νωρίς θέτουν κανόνες που σχετίζονται με τις ώρες ύπνου και διατροφής, ενώ στην πορεία βάζουν κανόνες και για το ντύσιμο, τα παιχνίδια, τις σχέσεις με τους άλλους, τη μελέτη, τις αγορές, την τηλεόραση, τις εξόδους, κλπ.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει και ειδικά από το 2ο έτος της ζωής του και μετά, η οριοθέτηση αρχίζει να περιστρέφεται και γύρω από θέματα επιθετικής συμπεριφοράς, όπως όταν ένα παιδί θέλει το παιχνίδι που έχει ο αδερφός του και τον χτυπά για να το πάρει. Οι ανάγκες για οριοθέτηση είναι συνεχείς

Ακόμα κι όταν ένας γονιός θεωρεί ότι έχει διευθετήσει πολύ καλά τα θέματα αυτά, την επόμενη κιόλας στιγμή θα προκύψουν νέες καταστάσεις, που πρέπει να επεξεργαστεί και να πάρει θέση. Γονείς και παιδιά βρίσκονται σε συνεχή συνδιαλλαγή, διαπραγμάτευση και κάνουν συμβιβασμούς.

Ένας πατέρας λέει: «ο μικρός τρίχρονος γιος μου επέλεξε τη χειρότερη ώρα για να κάνει μια κρίση θυμού. Καθώς περπατούσαμε στο διάδρομο ενός καταστήματος, άρπαξε ένα κουτί με καραμέλες. Του είπα ότι δεν μπορεί να πάρει τις καραμέλες τώρα και αν θέλει κάτι από το κατάστημα, πρέπει πρώτα να με ρωτήσει. Αντί να υπακούσει, όταν του είπα να το βάλει πίσω στη θέση του, άρχισε να κλαίει, να ουρλιάζει και να με χτυπά.

Μετά, έπεσε στο πάτωμα και ακολούθησε μια έκρηξη σε όλο της το μεγαλείο! Όλο το μαγαζί είχε γυρίσει και μας κοιτούσε! Δεν ήξερα τι να κάνω! Δε μου αρέσει καθόλου να αισθάνομαι ότι ένα δίχρονο παιδί έχει τόση δύναμη! Τι θέλει; Να με ρεζιλέψει; Αμάν πια! Άλλη φορά θα πάει με τη μάνα του και άμα κάνει τα ίδια, δε θα πάει ποτέ ξανά και με κανέναν!»

Τα καλά όρια χτίζουν καλές σχέσεις και οι καλές σχέσεις χτίζονται πάνω σε καλά όρια

Μια σχέση στέρεη και δυνατή, που τροφοδοτείται από το γονιό με αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και τρυφερότητα προς το παιδί, είναι η καλύτερη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί για να βάλει όρια.

Αν η σχέση είναι δυνατή, ο θυμός από τις διενέξεις που αναπόφευκτα θα προκύψουν, θα εκτονωθεί σύντομα.

Επιβραβεύουμε τις επιθυμητές συμπεριφορές αντί να σχολιάζουμε τις μη επιθυμητές, π.χ. αντί για «Μην είσαι αφηρημένος!», λέμε «Συγκεντρώσου!» ή αντί για «Μην κρατάς τα παιχνίδια μόνο για σένα!» λέμε «Μπράβο παιδί μου, που παίζεις ωραία με την αδερφή σου! Πολύ σε χαίρομαι!». Πιο αναλυτικά, για να έχει αποτέλεσμα, η επιβράβευσή μας χρειάζεται να είναι:

– Άμεση: να δίνεται τη στιγμή που το παιδί εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά και όχι πολύ αργότερα.

– Συγκεκριμένη: να περιλαμβάνει ένα ξεκάθαρο λιτό λεκτικό μήνυμα, π.χ. «Κάθεσαι πολύ ωραία δίπλα μου στο καρότσι και με βοηθάς να ψωνίσω! Σ’ευχαριστώ!».

– Ειλικρινής και απόλυτα αφιερωμένη σε αυτό που συμβαίνει: να δίνεται ενώ προσέχουμε το παιδί, π.χ. το κοιτάμε στα μάτια και στεκόμαστε στο ύψος του όταν του μιλάμε.

– Προσανατολισμένη στην αναγνώριση της προσπάθειας και όχι μόνο στην επιτυχία: να δίνεται όταν το παιδί καταφέρνει κάτι, αλλά και ενδιάμεσα, όσο δείχνει να προσπαθεί, ώστε να ενθαρρύνεται να βάλει τα δυνατά του μέχρι το τέλος.

– Σταθερή και συνεπής: να ενισχύει σε κάθε ευκαιρία το παιδί, καθημερινά και χωρίς διακυμάνσεις.

Ο τρόπος που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει και επικοινωνεί τα όρια, είναι πολύ σημαντικός.

1. Οι τρόποι πειθαρχίας που θα μεταχειριστεί ένας γονιός εξαρτώνται από τη δική του ιδιοσυγκρασία, καθώς και αυτή του παιδιού του. Τι ταιριάζει στον ίδιο, με ποιο τρόπο θα το κάνει, τι πιάνει στο παιδί του; Ό,τι ξέρει ο γονιός γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού του είναι ιδιαίτερα χρήσιμο. Μπορεί για ένα παιδί η στέρηση των παιχνιδιών του να είναι η μέγιστη τιμωρία, ενώ για ένα άλλο να μη σημαίνει κάτι. Ή μπορεί το να κοιτά τον τοίχο για λίγα λεπτά να είναι ό,τι χειρότερο, ενώ να μην ενοχλείται καθόλου άμα δε φάει σοκολάτα για μια μέρα.
2. Τα όρια πρέπει να συμβαδίζουν με το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού και να προσαρμόζονται στα χαρακτηριστικά της ηλικίας του. Όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο σύντομες, ξεκάθαρες και λιτές οι εντολές του γονιού προς αυτό. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, ο γονιός μπορεί να στρέψει την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα. Από την άλλη, για ένα παιδί άνω των δύο ετών, η επιβολή των ορίων είναι πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς περιλαμβάνει διάλογο, εξηγήσεις και διαπραγματεύσεις. Συχνά το παιδί από μόνο του προκαλεί το γονιό κάνοντας ερωτήσεις, π.χ. «Γιατί μπαμπά; Δεν είναι δίκαιο!». Απαντήσεις τύπου «γιατί έτσι το λέω εγώ!» ή «είσαι μικρός ακόμα για να καταλάβεις» δεν έχουν αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι απαγορεύσεις που δεν συνοδεύονται από κάποια εξήγηση δε γίνονται κατανοητές από το παιδί, αλλά φαίνονται σαν περιορισμός. Κανείς δεν υπακούει απλά επειδή κάποιος του λέει ότι αυτό είναι το σωστό. Αφήνουμε το παιδί να μας πει την άποψή του και κάνουμε ειλικρινή προσπάθεια για διάλογο. Είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν και ειδικά στην εφηβεία, το παιδί που δεν του δόθηκε ουσιαστικός χρόνος και χώρος να εκφραστεί, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποφεύγει συζητήσεις με τους γονείς.
3. Το παιδί μαθαίνει από αυτό που κάνουμε και όχι από αυτό που του λέμε. Το προσωπικό μας παράδειγμα αποτελεί «μοντέλο» προς μίμηση για το παιδί. Αν δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια σε εμάς πρώτα, τότε πώς θα βάλουμε στους άλλους; Τα παιδιά κατανοούν πιο εύκολα το τι είμαστε και πώς λειτουργούμε, παρά το τι λέμε. Για παράδειγμα, τι κάνουμε εμείς οι γονείς όταν είμαστε θυμωμένοι, αγχωμένοι, απογοητευμένοι, όταν δε γίνεται το δικό μας κλπ. Τι θα σήμαινε για το παιδί του παραδείγματός μας αν ο πατέρας του άρχιζε να του φωνάζει μέσα στο κατάστημα, το χτύπαγε ή …; Πώς θα ένιωθε εκείνο μετά; Από την άλλη, στην περίπτωση που το χάσουμε και παραφερθούμε, δεν τελείωσαν όλα. Κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά τον τιμά περισσότερο το να το αναγνωρίζει και να παραδέχεται τα λάθη του, γιατί έτσι γίνεται καλύτερος. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά…
4. Δεν είναι όλα τα θέματα το ίδιο σημαντικά.  Ξεχωρίζουμε  ποια είναι προς διαπραγμάτευση  και ποια όχι, π.χ. είναι το ίδιο αν ο δίχρονος γιος μου  χοροπηδάει στα πατώματα τις ώρες κοινής ησυχίας και αν χτυπάει την αδερφή του για να πάρει ένα παιχνίδι; Αν η έφηβη κόρη μου θέλει να βάλει το αγαπημένο της μπλουζάκι στο πάρτι ακόμα και αν αυτό είναι βρώμικο, είναι λιγότερο σημαντικό από το να επιστρέψει αργότερα από την ώρα που έχουμε συμφωνήσει. Διαχωρίζω τα ζητήματα και ασχολούμαι με κάποια, όχι με όλα, γιατί αλλιώς θα κάνω κήρυγμα όλη μέρα και το παιδί μου θα γίνει σκέτος τύραννος ή θα απομονωθεί εντελώς. Η σχέση μου μαζί του θα διαταραχθεί και αυτό δεν το θέλω με τίποτα στον κόσμο.
5. Η επικοινωνία πρέπει να είναι παρούσα και συγκεκριμένη, χωρίς αναφορές στο παρελθόν, να αφορά το «Εδώ και Τώρα»: («…και την περασμένη φορά τα ίδια έκανες!»), χωρίς προφητείες για το μέλλον («…ποτέ δεν θα αλλάξεις!») και χωρίς γενικεύσεις (πάντα, ποτέ, όλοι, κανένας…). Πώς αισθάνεται κάποιος όταν κάνει ένα λάθος στη δουλειά και ο εργοδότης του λέει «Πάλι λάθος έκανες! Αδιόρθωτος είσαι πια! Όλοι έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα, αλλά εσύ ποτέ σου!»; Ματαίωση, απόρριψη, απογοήτευση, ντροπή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, θυμό, πίκρα, παραίτηση και καμία διάθεση για περαιτέρω προσπάθεια κλπ.

Μέσα από όλα τα παραπάνω, κατανοούμε τη μεγάλη σημασία που διαδραματίζουν τα όρια στην ανάπτυξη των παιδιών. Το είδος των οικογενειακών σχέσεων, η αυτοπεποίθηση και σιγουριά του γονέα για την επιβολή ορίων σε συνδυασμό με την έμπρακτη αγάπη προς το παιδί αποτελούν τα βασικά συστατικά της επιβολής ορίων στα παιδιά.

Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά, ικανούς και ολοκληρωμένους ενήλικες, οι οποίοι καθώς μεγαλώνουν θα έχουν περισσότερες ευθύνες, μα και περισσότερα δικαιώματα.

Γράφει η Ευγενία Δουβαρά, ψυχολόγος
πηγή o-cosmos-mas.blogspot.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όρια σε Παιδιά Ή σε Μεγάλους;

Υπάρχουν πολλές απόψεις για τον σωστό τρόπο να μεγαλώσεις παιδιά, να εκπαιδεύσεις παιδιά, να έχουμε το σωστό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, να δώσουμε στα παιδιά μας την καλύτερη παιδεία.

Εμείς πιστεύουμε, ότι όσο πιο πολλές επιθυμίες και όνειρα, έχουν τα παιδιά, τόσο το καλύτερο για τα ίδια και την κοινωνίας μας. Ως στόχο επομένως βάζουμε, την ανάπτυξη των επιθυμιών και ,όταν χρειάζεται, τη διευκόλυνση στην εκπλήρωσή τους. Αυτό γιατί θεωρούμε πως η δημιουργία επιθυμιών οδηγεί, όλους τους ανθρώπους, σε ενδιαφέροντα και τους κινητοποιεί για την ικανοποίηση αυτών των ενδιαφερόντων.

Όσο πιο έντονες είναι αυτές οι επιθυμίες μας, τόσο περισσότερο ωθούμαστε να τις εκπληρώσουμε. Οι επιθυμίες οδηγούν στην κινητοποίηση και όχι στην παραίτηση και την υποταγή. Παιδιά με επιθυμίες που προσπαθούν να ικανοποιήσουν, είναι παιδιά ζωντανά, δυναμικά που μαθαίνουν να διεκδικούν και στη πορεία της ζωή τους.

Ερχόμενοι στο ρόλο που έχουν τα όρια στην εκπαίδευση και την ανατροφή των παιδιών, συναντάμε μεγάλη δυσκολία, καθώς τα παιδιά είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αλλά και οι γονείς/ εκπαιδευτικοί το ίδιο. Απ΄ την άλλη μόνο η λέξη "όρια" παραπέμπει σε κάτι περιοριστικό, σε κάτι που σε "κλείνει προς τα μέσα" αντί να σε "ανοίγει και να σε βγάζει προς τα έξω".

Πιστεύουμε ότι τα όρια στα παιδιά, είναι απαραίτητα για τη σωματική τους προστασία και για τη δημιουργία πλαισίου, που μέσα σ' αυτό θα βιώσουν νέες εμπειρίες. Ωστόσο πολλές φορές βιαζόμαστε να οριοθετήσουμε τα παιδιά για να αποτρέψουμε συμπεριφορές που ακόμα δεν έχουν εκδηλωθεί. Όμως δεν μπορούμε να απαγορεύουμε κάτι που δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Αντί αυτού στραγγαλίζουμε οτιδήποτε πάει να γεννηθεί, το οποίο μπορεί να είναι και ωφέλιμο.

Επιπλέον πολλές φορές, τα όρια τα χρησιμοποιούμε, για να προστατευθούμε εμείς, ο τρόπος ζωής μας, η νοοτροπία και οι αντιλήψεις μας. Όπως συμβαίνει με το κουνελάκι μας που το έχουμε στο κλουβί του. Το κλουβί είναι απαραίτητο για να κρατήσουμε το σπίτι μας καθαρό, αλλά αυτό που κάνει το κουνελάκι να αναπτυχθεί είναι το νερό, ο αέρας, ο ήλιος και η τροφή!

Γνωρίζουμε, ότι μερικά παιδιά σε κάποια φάση της ανάπτυξής τους και σε ορισμένες δραστηριότητες χρειάζονται περισσότερη καθοδήγηση και άλλα περισσότερη ελευθερία και αυτονομία. Η ελευθερία και η αυτονομία λειτουργούν και αναπτύσσονται μόνο σε κατάλληλες συνθήκες, η βασικότερη εκ των οποίων είναι η σχέση που έχει αναπτύξει και δημιουργήσει το παιδί με τον γονέα/ εκπαιδευτικό.

Η σχέση αυτή, είναι μια σχέση κατανόησης και συν-πάθειας. Έχει κάποια χαρακτηριστικά: την άνευ όρων θετική αποδοχή του παιδιού, των αναγκών, των επιθυμιών και των ικανοτήτων του. Την ενσυναίσθηση, δηλαδή να συναισθάνεται ο γονέας/ εκπαιδευτικός και να δείχνει στο παιδί, την ανησυχία του, τη χαρά, τη λύπη, το φόβο, τη δυσκολία του, και τέλος την γνησιότητα, δηλαδή να είναι ο γονέας/ εκπαιδευτικός, αυτό που όντως είναι, χωρίς να προσποιείται κάτι άλλο. Καθώς, αν εκείνος πρώτος έχει αποδεχθεί και αγαπήσει τον εαυτό του, διευκολύνει και το παιδί να γίνει και να αποδεχθεί το δικό του.

Επίσης η απουσία "εξουσίας" και "ελέγχου" απέναντι στο παιδί, σύμφωνα με έρευνες, δεν αποδιοργανώνει τις ομάδες των παιδιών. Αντιθέτως τα κινητοποιεί, αναπτύσσουν συνεργασία και ενδιαφέρον το ένα για το άλλο, χωρίς να μειώνεται η παραγωγικότητά τους.

Καλό θα ήταν, να ξεχωρίζουμε ποια απ' τα όρια που βάζουμε στα παιδιά είτε ως γονείς, είτε ως εκπαιδευτικοί, είναι όρια που σκοπό έχουν να αναπτύξουν και βοηθήσουν τα παιδιά και ποια όρια εξυπηρετούν δικές μας ανάγκες ή φόβους. Είναι βέβαια αναμενόμενο κάποια όρια να τα θέτουμε για δική μας διευκόλυνση. Το σημαντικό είναι να τα παρουσιάζουμε στο παιδί ως όρια για δική μας ανάγκη και όχι γιατί "έτσι πρέπει".

ndi-psychology
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Προετοιμαστείτε για την εφηβεία του παιδιού σας

Όλοι οι γονείς περνούν λίγο πολύ τα ίδια!

Η εφηβεία είναι η περίοδος των μεγαλύτερων αλλαγών για το παιδί αλλά και για τη σχέση σας μαζί του. Δεν χρειάζεται να είναι μία αρνητική φάση στη ζωή σας. Εάν προετοιμαστείτε και δείξετε απέραντη κατανόηση, όλα θα πάνε καλά. Απλώς σκεφτείτε ότι όλοι οι γονείς περνούν λίγο πολύ τα ίδια!

Πριν το παιδί μπει στην εφηβεία, είναι καλή ιδέα να μάθετε για τις σωματικές, κοινωνικές και συναισθηματικές αλλαγές που βιώνει. Αυτό θα σας βοηθήσει πάρα πολύ στην κατανόηση του χτισίματος της σχέσης σας σε νέες βάσεις. Θυμηθείτε πώς ήταν η δική σας εφηβεία. Πώς νιώθατε τότε; Πώς την βιώνατε; Πώς θα θέλατε να σας φέρονται οι δικοί σας γονείς; Μέσα από τη σχέση και τις διαμάχες με το παιδί, θα ανακαλύψετε πόσο ανάγκη έχει την απόκτηση της δικής του ταυτότητας και ανεξαρτησίας. Γι αυτό και θα προκύψουν διαπληκτισμοί, ασεβής συμπεριφορά, η αυτοεικόνα του σώματός του αλλά και οι πρώτες ερωτικές σχέσεις.
 
Η θετική σχέση με το παιδί είναι η ιδανική βάση για το χτίσιμο μίας υγιούς προσωπικότητας. Έτσι αποκτά αυτοπεποίθηση, σεβασμό απέναντι στον εαυτό και τους άλλους και εμπιστοσύνη.
 
Θέστε κανόνες και όρια. Οι ξεκάθαροι οικογενειακοί κανόνες για τη συμπεριφορά και την επικοινωνία είναι σημαντικό κομμάτι της ανεξαρτησίας του. Θέτουν ασφαλή όρια επιτρέποντάς του να εξερευνήσει νέα ενδιαφέροντα και να κάνει νέους φίλους. To ζητούμενο είναι να συνδυάσετε τη σταθερότητα των κανόνων με την αγάπη και τη στοργή.
 
Κάντε διαπραγματεύσεις. Αν χρειαστεί, φανείτε ελαστικοί και βρείτε μαζί με τον έφηβο λύση στο πρόβλημα. Καταλήξτε σε μία απόφαση που να ευνοεί και τις δύο πλευρές.
 
Παρακολουθήστε με διακριτικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραβιάζουμε την ιδιωτικότητα του παιδιού, αλλά ότι φροντίζουμε να ενημερωνόμαστε για την καθημερινότητα, το σχολείο, τα ενδιαφέροντα και τους φίλους του.
 
Φροντίστε τον εαυτό σας. Το δικό σας ευ ζην είναι σημαντικό γιατί λειτουργεί σαν πρότυπο για τον έφηβο. Βρείτε χρόνο για να κάνετε αυτά που σας ευχαριστούν, τραφείτε σωστά, ασκηθείτε, ξεκουραστείτε και περάστε χρόνο με τοn σύντροφό σας.

vita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν έχουν ανάγκη από Ψυχολόγο τα παιδιά, αλλά από Γονείς!

Μια εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται 
από τον ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη. 

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;»

Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;
Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.
Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;
Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές.

Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;
Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. 

Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. 

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;
Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. 

Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. 

Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;
Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. 

Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. 

Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.
Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». 

Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.
Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;
Είναι κάτι παραπάνω από όρια. 

Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. 

Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας. «Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

all4mama