Tuesday, 3 April 2007

Από τα 16 στα ναρκωτικά

Στα 19 τους χρόνια πέφτουν στα «σκληρά». Πάνω από 7 χρόνια διαρκεί ο εφιάλτης. Αποκτούν τουλάχιστον ένα πρόβλημα υγείας, ενώ ένας στους τρεις μολύνεται με ηπατίτιδα C
 
Από τα 16 ξεκινούν τα «πειράματα» με τις ουσίες και από τα 19 πέφτουν στα «σκληρά» οι Ελληνες χρήστες.
Η περιπέτεια των ναρκωτικών διαρκεί πάνω από επτά χρόνια. Στο μεταξύ, περισσότεροι από τους μισούς αποκτούν τουλάχιστον ένα πρόβλημα σωματικής υγείας και ένας στους τρεις έχουν μολυνθεί από ηπατίτιδα C.

Τα παραπάνω προκύπτουν από τα στατιστικά στοιχεία που έδωσαν χθες οι υπεύθυνοι του ΚΕΘΕΑ «Παρέμβαση», με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών από την έναρξη λειτουργίας του προγράμματος. Στο διάστημα αυτό, στο πρόγραμμα έχουν απευθυνθεί 4.614 χρήστες ουσιών και 6.114 μέλη του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. 
Με βάση τα στοιχεία του 2008, οι χρήστες ουσιών που απευθύνονται στο ΚΕΘΕΑ «Παρέμβαση» είναι κυρίως άνεργοι και άγαμοι άνδρες, με μέση ηλικία τα 29 έτη, οι οποίοι διαμένουν με τους γονείς τους.

Επαφή
Η πρώτη επαφή τους με τις παράνομες ουσίες έγινε κατά μέσο όρο λίγο πριν από τα 16 έτη με κάνναβη.

Επειτα από τριάμισι χρόνια έκαναν πρώτη φορά χρήση της κύριας ουσίας κατάχρησης, που για το σύνολο σχεδόν των προσερχόμενων είναι η ηρωίνη. Την πρώτη ενέσιμη χρήση της ουσίας αυτής έκαναν, κατά μέσο όρο, στην ηλικία των 21 ετών. 
Στο πρόγραμμα απευθύνονται -κατά μέσο όρο- ύστερα από επτάμισι χρόνια συστηματικής χρήσης της κύριας ουσίας κατάχρησης. 
Οι τέσσερις στους πέντε έχουν κάνει ενέσιμη χρήση έστω και μία φορά στη ζωή τους και οι δύο στους πέντε έχουν κάνει κοινή χρήση σύριγγας.
Το 40% είναι απόφοιτοι λυκείου και το 20% απόφοιτοι γυμνασίου. Για όσους διέκοψαν το σχολείο, πριν από την ολοκλήρωση του λυκείου, η μέση ηλικία διακοπής είναι τα 15,5 έτη. Περισσότεροι από τους μισούς προσερχόμενους αναφέρουν ότι έχουν κάποιο πρόβλημα σωματικής υγείας και το 30% έχουν μολυνθεί από τον ιό της ηπατίτιδας C.
Οι έρευνες αποτελεσματικότητας δείχνουν ότι το 70% των χρηστών, οι οποίοι συμμετείχαν έναν χρόνο στην εναλλακτική θεραπευτική κοινότητα του ΚΕΘΕΑ «Παρέμβαση», πέντε χρόνια μετά συνεχίζουν να απέχουν από τη χρήση οποιασδήποτε παράνομης ουσίας και από παραβατικές δραστηριότητες, ενώ το 80% έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά.
Ακόμα και οι χρήστες ουσιών που διακόπτουν πρόωρα τη θεραπεία τους εμφανίζουν βελτίωση σε διάφορους τομείς, όπως η υγεία, η σχέση με τον νόμο, οι κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις, ενώ τείνουν να επιστρέφουν στις υπηρεσίες θεραπείας για την αντιμετώπιση του προβλήματός τους.

πηγή: Έθνος

ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

Από την πρώτη μέρα αρχίζει άμεσα σε σας και το παιδί σας μια έντονη αμοιβαία σχέση, που με τον καιρό θα γίνει μια αληθινή και διαρκής αγάπη. Κρατήστε το αγκαλιά κι αφήστε το να διαβάσει στα μάτια σας πόσο το αγαπάτε και όταν αισθάνεται άσχημα μόνο η δική σας παρουσία θα μπορεί να το παρηγορήσει. Να υπάρχει συνέπεια στα λόγια και στις πράξεις σας. Αν χαστουκίζετε το παιδί σας όταν είναι άτακτο, τότε και αυτό θα δείρει τα άλλα παιδιά όταν το θυμώσουν.

Προτιμήστε θετικές αντί αρνητικές εκφράσεις. "Κρέμασε το παλτό σου για να μην το πατήσουν" αντί "Μην πετάς το παλτό σου στο πάτωμα".

Να του λέτε "παρακαλώ" και "ευχαριστώ" όταν του ζητάτε να κάνει κάτι. Αν είναι απορροφημένο στο παιχνίδι του πείτε το "Τελείωσε πρώτα και μετά πας για ύπνο" αντί "Μάζεψε αμέσως τα παιχνίδια σου, είναι ώρα για ύπνο".

Μην είστε πολύ αυστηρή. Προσέξτε πώς μιλάτε στο παιδί σας. Μη δίνετε συνέχεια διαταγές.

Αν η συμπεριφορά σας ήταν άδικη, παραδεχθείτε το και ζητήστε συγγνώμη.

Μην επιβεβαιώνετε την εξουσία σας επάνω στο παιδί, χωρίς λόγο. Αποφύγετε να ανταγωνίζεστε το παιδί.

Να του εξηγείτε γιατί δεν πρέπει να κάνει κάτι.... Το παιδί σας έχει ανάγκη από την αγάπη και τη συνεχή προσοχή σας.

Ενθαρρύνετε το να σας βοηθάει. Οι "δουλειές" είναι για το παιδί παιχνίδι και όχι καθήκον. Τις κάνει για να αισθάνεται ότι καταφέρνει κάτι σημαντικό και ότι συμμετέχει στην οικογενειακή ζωή.

Αφήστε το να παίρνει αποφάσεις. Να διαλέγει ποιο ρούχο θέλει να φορέσει ή πώς θέλει να τακτοποιήσει το δωμάτιο του ή πού θα προτιμούσε να πάει περίπατο.

Το παιδί σας έχει ανάγκη να νοιώθει ότι το αγαπούν. Αυτό θα το βοηθήσει να γίνει συναισθηματικά δυνατό.

Να του λέτε ότι το αγαπάτε. Να το χαϊδεύετε και να το παίρνετε στην αγκαλιά σας.

Σεβαστείτε τα αισθήματα του. Όταν φαίνεται κακοδιάθετο, έχει ανάγκη να κλάψει και να παραπονεθεί. Όταν του λέτε "μην είσαι κλαψιάρης" του αρνείσθε το δικαίωμα να νοιώθει λυπημένο.

Επαινέστε το και δείξτε ενθουσιασμό για κάθε του κατόρθωμα.

Όταν μιλάει δείξτε το ενδιαφέρον και εκτιμήστε τη ζωντανή και ανεξάρτητη προσωπικότητα, που δημιούργησε το παιδί σας.

Μη ξεχνάτε ότι η προσωπικότητα του παιδιού διαμορφώνεται από τη συμπεριφορά τη δική σας απέναντι του. Συμπεριφερθείτε του σαν ένα ξεχωριστό άτομο με δικές του επιθυμίες και απόψεις.

Αν το παιδί σας αρχίζει να γίνεται δύστροπο είναι γιατί αρχίζει να γίνεται ανεξάρτητο άτομο. Σ' αυτό το δύσκολο στάδιο αντιμετωπίστε το με μεγαλύτερη κατανόηση και περισσότερη επιείκεια. Δώστε του όσο μεγαλύτερη ανεξαρτησία μπορείτε. Αντιμετωπίστε με σταθερότητα και στοργή την κακή συμπεριφορά που σύντομα θα περάσει.


E. FENWICK
Από το Βιβλίο "Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ"

Monday, 2 April 2007

Σας χαρίζουμε ένα Τραγούδι...

Από τη μια το σούρουπο και η ανεπαίσθητη μελαγχολία που το συνοδεύει, απ' την άλλη μια νοσταλγία για το τότε 
που ο Μάνος έγραφε Μουσική, 
ο Νίκος στίχους και 
η Μελίνα τραγουδούσε,
είπαμε να σας χαρίσουμε αυτό Το Τραγούδι 

Χάρτινο το φεγγαράκι...

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΝΟΣ ΜΩΡΟΥ...

Το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να μας συμβεί είναι ν' ακούμε το γέλιο ενός μωρού
Σ. ΦΡΌΙΝΤ


ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!!!
ΔΕΙΞΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...
ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ, ΤΟ ΠΙΟ ΦΤΗΝΟ ΔΩΡΑΚΙ,
ΤΑ ΓΕΜΙΖΕΙ ΧΑΡΑ...


Η τιμωρία έχει τους κανόνες της - «Αν ήσουν μαμά στη θέση μου τι θα έκανες;»

Η κ. Αθηνά Συρίγου έρχεται σε επαφή με παιδιά και βλέπει τα λάθη και τις σκανδαλιές τους καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας, αφού είναι νηπιαγωγός και μητέρα τριών κοριτσιών. «Η εμπειρία μου και στο σχολείο αλλά και στο σπίτι μού έχει διδάξει ότι ο μόνος τρόπος για να μάθουν τι είναι σωστό και τι λάθος είναι ο διάλογος και η ερώτηση "αν ήσουν μαμά στη θέση μου τι θα έκανες;"»

«Μπορεί να μην πιάσει με την πρώτη, αλλά και οι τρεις κόρες μου, από τη μεγάλη που τώρα μπαίνει στην εφηβεία μέχρι τη μικρή που είναι σχεδόν τριών χρόνων, πάντα έρχονται την επόμενη μέρα και μου λένε "μαμά το σκέφτηκα, έχεις δίκιο" και από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα όντως προσπαθούν να μην επαναλάβουν το λάθος», εξηγεί.
 

Το έσχατο μέσο για να τιμωρήσει τόσο τα δικά της παιδιά όσο και τους μαθητές της για κάποια σκανδαλιά - το οποίο ευτυχώς, όπως λέει, σπάνια αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει- «είναι η στέρηση κάποιου προνομίου ή δραστηριότητας που αγαπούν. Τίποτα περισσότερο και πάντα όταν καταλάβω ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να καταφέρω κάτι με τη συζήτηση», σημειώνει η κ. Συρίγου.
 

Η τιμωρία ίσως είναι απαραίτητη κάποιες φορές και πιθανόν να λειτουργεί ως τρόπος διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης. Όπως τονίζουν οι ειδικοί, υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις για να επιφέρει θετικά αποτελέσματα χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο- σωματικό και ψυχικό- για ένα παιδί.

«Η σωματική τιμωρία είναι απαράδεκτη και οι φωνές είναι μια αυταρχική συμπεριφορά η οποία μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες για την εξέλιξη του παιδιού. Ειδικά στην εφηβεία πιθανόν να προκαλέσει ένα μεγάλο ξέσπασμα», υποστηρίζει η ψυχολόγος κ. Μαριέττα Ρήγα- Πεπελάση.
 

Προσθέτει ότι «οι γονείς οφείλουν να αποφεύγουν την επίδειξη δύναμης και τον ανταγωνισμό. Για παράδειγμα φωνές και φράσεις, όπως "δεν θα σου περάσει εσένα", είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν το παιδί να διεκδικεί με άσχημο τρόπο και θα απομακρυνθεί».  
Όπως υπογραμμίζει η ψυχολόγος, «από τότε που αρχίζει να μιλά το παιδί, πρέπει να μαθαίνει τις φυσικές και λογικές συνέπειες των πράξεών του, αυτή είναι η "τιμωρία" που προτείνουν οι ειδικοί για την αντιμετώπιση των παιδικών λαθών». 
 
Αυτό όμως πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο, «πάντα με σεβασμό και σοβαρότητα, οι γονείς οφείλουν πλέον να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους ως μικρούς ενηλίκους», αναφέρει η κ. Ρήγα- Πεπελάση.
 

Παρ΄ ότι αυτό ακούγεται δύσκολο, μιας και τα παιδιά πιθανόν να αρχίσουν να κλαίνε, να επιμένουν ή να φωνάζουν όταν διεκδικούν κάτι, επισημαίνει ότι «το μυστικό είναι οι γονείς να παραμένουν σταθεροί στις απόψεις τους και στο ηχόχρωμα της φωνής τους. Για παράδειγμα, αν θέλουν να τους μάθουν να μην κάνουν φασαρία τις ώρες κοινής ησυχίας, δεν πρέπει να παρεκκλίνουν από αυτή την απόφαση καμία ημέρα της εβδομάδας».

Τα «μαθήματα»

Για την οικογενειακή σύμβουλο κ. Έφη Σαρηγιαννίδου «η τιμωρία μπορεί να εκλαμβάνεται ως ευκαιρία διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης. Οφείλω ως γονιός να διδάξω το παιδί μου να σέβεται τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, να σέβεται τη ζωή, την περιουσία, την ακεραιότητα των υπόλοιπων ανθρώπων, αν θέλω να ενταχθεί ομαλά στο σύνολο».  

Επισημαίνει, ωστόσο, πως πάντα οι γονείς πριν αποφασίσουν την τιμωρία πρέπει να λαμβάνουν υπόψη αν είναι η πρώτη φορά που κάνει κάτι λάθος το παιδί ή οι σκανδαλιές του είναι επαναλαμβανόμενες και τι ηλικίας είναι.
Αν και η χρήση σωματικής βίας είναι πλέον κατανοητό από τους περισσότερους ότι δεν ενδείκνυται ως μέθοδος τιμωρίας και θεωρείται παρωχημένος τρόπος στην ανατροφή των παιδιών, οι γονείς συνεχίζουν να κάνουν κάποια λάθη, όπως λέει η οικογενειακή σύμβουλος.  
«Το κυριότερο είναι η φράση "αν το ξανακάνεις δεν θα σε αγαπώ πια" ή "είσαι κακό παιδί". Σε καμία των περιπτώσεων το παιδί δεν πρέπει να νιώσει ότι η τιμωρία το αφορά ως άνθρωπο. Αυτό θα το σημαδέψει και το αποτέλεσμα θα είναι να εξελιχθεί σε έναν προβληματικό ενήλικο που θα νιώθει συνεχώς την απόρριψη. Είναι απαραίτητο να καθίσταται σαφές στα παιδιά κάθε ηλικίας ότι η τιμωρία αφορά μια συγκεκριμένη πράξη», εξηγεί.

Οι τύψεις μπορεί να είναι ευεργετικές...  

Ένα ακόμα από τα μυστικά, προκειμένου η τιμωρία να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, είναι οι γονείς να κάνουν τα παιδιά να νιώθουν τύψεις αν κάνουν κάτι λάθος, σύμφωνα με Αμερικανούς μελετητές.  
Όπως φαίνεται από μακρόχρονη έρευνα ψυχολόγων του Πανεπιστημίου της Αϊόβα στις ΗΠΑ, υπάρχουν δύο «μηχανισμοί» που συμβάλλουν στο να γίνουν τα παιδιά ευσυνείδητοι και ευγενικοί ενήλικοι: ο αυτοέλεγχος και οι ενοχές.  
Η επικεφαλής της έρευνας Grazyna Κochanska, η οποία ασχολείται με την ανάλυση της παιδικής συμπεριφοράς για δύο δεκαετίες, υποστηρίζει ότι τα παιδιά αρχίζουν να νιώθουν ένοχες, πώς έκαναν δηλαδή κάτι λάθος, αν κάνουν κάποια σκανταλιά, ήδη από την ηλικία των δύο ετών. Για να δείξει τη σημασία των ενοχών στην ανατροφή των παιδιών, επισημαίνει πως στην έρευνά της αυτά που ένιωθαν εντονότερη στενοχώρια και δυσαρέσκεια όταν έσπαγαν ένα παιχνίδι μεγαλώνοντας είχαν λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς.  
Για να υπάρχει βέβαια αυτή η θετική επίδραση του τρικ των τύψεων πρέπει οπωσδήποτε- όπως υποστηρίζει η κ. Σαρηγιαννίδου - «οι γονείς να προκαλούν «ενοχές» στα μικρά παιδιά με την έννοια της συνέπειας και όχι της ενοχοποίησης».  
Όπως σημειώνει η ψυχολόγος, «τα παιδιά δεν θέλουν να στενοχωρούν τους γονείς τους γιατί τους αγαπούν υπερβολικά. Ακριβώς γι΄ αυτό, όταν κάνουν κάποιο λάθος καλό είναι οι γονείς να τους δείχνουν πως η πράξη αυτή τους στενοχωρεί είτε με σιωπηρή στάση- που εκφράζει λύπη- είτε με τη φράση «αυτό που έκανες με στενοχώρησε πολύ». Θα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό γιατί ακόμη κι αν δεν συμμορφωθούν εκείνη τη στιγμή σίγουρα θα καθίσουν μετά να το σκεφτούν».

Ρεπορτάζ: Καρολίνα Παπακώστα

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki