Showing posts with label Καλό να λέγεται. Show all posts
Showing posts with label Καλό να λέγεται. Show all posts

Sunday, 21 March 2010

Πηγαίνοντας σχολείο στο... νοσοκομείο


Στην αίθουσα 327 του τρίτου ορόφου του μεγάλου μπλε κτιρίου ο μικρός Δημήτρης πλάθει την πλαστελίνη του απαγγέλλοντας το ποίημα που θα πει στη γιορτή της 25ης Μαρτίου.
Παραδίπλα, δύο μεγαλύτερα παιδιά τελειοποιούν, υπό την επίβλεψη της δασκάλας τους, τον πίνακα που έχουν ζωγραφίσει. Δεν είναι μια συνηθισμένη σχολική αίθουσα…. Ένα σωληνάκι στο χέρι του μικρού Δημήτρη «οδηγεί» στον ορό που κρέμεται στον ορθοστάτη… Είναι η αίθουσα που εγκαινιάστηκε σήμερα και φιλοξενεί το 9ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο και το 5ο Ειδικό Νηπιαγωγείο στην Παιδοχειρουργική Κλινική του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.

«Στο νοσοκομείο μου άρεσε το σχολείο, μου άρεσε η παρέα μου, η δασκάλα μου, οι εργασίες που κάναμε και μου άρεσε που είναι καλοί οι γιατροί και οι νοσοκόμες. Δεν μου άρεσαν τα φαγητά», έγραψε στον πίνακα ένα άλλο παιδί που πήρε εξιτήριο.

Η Παιδοχειρουργική Κλινική του Ιπποκρατείου υπήρξε πρωτοπόρος στην ίδρυση σχολείου σε νοσοκομειακό χώρο. Η Παιδοχειρουργική Κλινική, όπως εξήγησε ο συντονιστής - διευθυντής της Σπύρος Γκαβόπουλος, ίδρυσε πριν το 1991 το πρώτο σχολείο το οποίο λειτούργησε με την εθελοντική προσφορά μιας δασκάλας.

«Η Πολιτεία είδε ότι όλη αυτή η προσπάθεια ήταν καλή και το 1991 επάνδρωσε το σχολείο με ειδικό διδακτικό προσωπικό εκπαιδευμένο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Βέβαια τα παιδιά μας δεν είναι ειδικών αναγκών, όπως το αντιλαμβάνεται ο κόσμος, είναι παιδιά νοσηλευόμενα στα οποία το νοσοκομειακό περιβάλλον δημιουργεί δυσάρεστες ψυχολογικές καταστάσεις. Δυστυχώς κάποια στιγμή ο σχολικός χώρος αλλοτριώθηκε και η σχολική απασχόληση των παιδιών μεταφέρθηκε στους θαλάμους νοσηλείας.

Η περίοδος αυτή διήρκεσε περίπου 10 χρόνια. Έτσι το σχολείο δεν εκπλήρωνε το σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκε. Τα παιδιά έπρεπε να φεύγουν από το θάλαμο, που σημαίνει νοσοκομείο, και να πηγαίνουν στο σχολείο, που σημαίνει παιδική χαρά. Εμείς θέσαμε ως πρωτεύουσα προτεραιότητα να επανιδρύσουμε ένα χώρο για να λειτουργήσει το σχολείο. Οι νοσηλεύτριες μας παραχώρησαν το χώρο τους, τον διαμορφώσαμε με προσωπική εργασία του διδακτικού προσωπικού, της νηπιαγωγού και του δασκάλου, και έχουμε σήμερα την ευχαρίστηση να τον εγκαινιάζουμε ευχόμενοι να μη βρεθεί άνθρωπος να το ξανακαταργήσει» ανέφερε ο κ Γκαβόπουλος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο εξωτερικό ιατρείο της Παιδοχειρουργικής Κλινικής κάθε χρόνο εξετάζονται 12.500 παιδιά ενώ νοσηλεύονται 2.500-3000 και από αυτά χειρουργούνται γύρω στα 1.500. Ο μέσος χρόνος νοσηλείας είναι 4-4,5 ημέρες και η πληρότητα της κλινικής είναι 72-78%.

Στόχοι του νοσοκομειακού σχολείου, όπως εξηγεί η νηπιαγωγός του 5ου Ειδικού Νηπιαγωγείου, Μαίρη Φιλίππου, είναι αφενός να υπάρχει μαθησιακή συνέχεια ώστε τα παιδιά να είναι έτοιμα να γυρίσουν στο σχολείο και αφετέρου να συζητηθούν και να απομυθοποιηθούν, μέσα από εικαστικές διαδικασίες, οι ανησυχίες, οι φόβοι και τα ερωτηματικά που διακατέχουν τα παιδιά. Μάλιστα σε συνεργασία με το παιδοψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου έχει δημιουργηθεί ένα βιβλίο-βοήθημα που προετοιμάζει τα παιδιά για το χειρουργείο. «Τα παιδιά έχουν ενδόμυχους φόβους, που δεν τους εκφράζουν, και η ενδονοσομειακή τους παραμονή επιβαρύνει την ψυχολογία τους σε ποσοστό που ξεπερνά το 25%. Το σχολείο ελαττώνει αυτό το ποσοστό», εξηγεί από την πλευρά του ο κ Γκαβόπουλος.

Ο διοικητής του Ιπποκρατείου, Παναγιώτης Παντελιάδης επισήμανε ότι πέρσι πέρασαν 2700 μικροί μαθητές από το σχολείο και πρόσθεσε: «Θεωρώ ότι είναι μια προσπάθεια εντελώς εξειδικευμένη. Το αποτέλεσμά της, από πλευράς εκπαίδευσης και από πλευράς ψυχολογικής στήριξης αυτών των παιδιών που αντιμετωπίζουν τρομακτικά προβλήματα, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αυτή η προσπάθεια πρέπει να συνεχιστεί και να βελτιωθεί όσο γίνεται περισσότερο».
 
inout

Monday, 2 April 2007

Σας χαρίζουμε ένα Τραγούδι...

Από τη μια το σούρουπο και η ανεπαίσθητη μελαγχολία που το συνοδεύει, απ' την άλλη μια νοσταλγία για το τότε 
που ο Μάνος έγραφε Μουσική, 
ο Νίκος στίχους και 
η Μελίνα τραγουδούσε,
είπαμε να σας χαρίσουμε αυτό Το Τραγούδι 

Χάρτινο το φεγγαράκι...

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)

Monday, 26 March 2007

Εθελοντές εκπαιδευτικοί σε σχολείο για παιδιά Ρομά

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Με γνώμονα την προσφορά στην τοπική κοινωνία και τη στήριξη των κοινωνικών ομάδων που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, εκπαιδευτικοί προσφέρουν εθελοντική εργασία, στελεχώνοντας το σχολείο για τα παιδιά Ρομά στο Εργοχώρι της Βέροιας, που ξεκινά τη λειτουργία του έπειτα από πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής.

Στο λυόμενο κτίριο που ο δήμος εγκατέστησε απέναντι από τον καταυλισμό των Ρομά, στις παρυφές της πόλης (διαθέτει επίσης χώρους υγιεινής και τραπεζαρία για τη διανομή του κολατσιού από την τοπική Μητρόπολη), τα περίπου εξήντα τσιγγανόπουλα, ηλικίας πέντε έως δεκαπέντε ετών, θα έχουν για πρώτη φορά την ευκαιρία να εξοικειωθούν με το σχολικό περιβάλλον και να αποκτήσουν βασικά εφόδια που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να ενταχθούν στη συνέχεια σε ένα συμβατικό σχολείο. 
«Δεν μπορώ να διανοηθώ πως τον 21ο αιώνα υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να γράψουν το όνομά τους», είπε στην «Κ» μία εκ των εθελοντών εκπαιδευτικών, η δασκάλα Αρίστη Κουκουρίκου, εξηγώντας την απόφασή της να διδάξει εθελοντικά.

Αναλφαβητισμός
Η κ. Κουκουρίκου, 41 ετών, βρέθηκε στο πλευρό των Ρομά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, βοηθώντας τους να αντεπεξέλθουν στις συναλλαγές τους με το κράτος, καθώς ο αναλφαβητισμός και η άγνοια των διαδικασιών δυσχεραίνει ιδιαίτερα τέτοιες επαφές. Εχοντας συμμετάσχει, εξάλλου, σε σχετικά προγράμματα του ΑΠΘ στο παρελθόν, ευαισθητοποιήθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά Ρομά στην εκπαίδευση.
Η ίδια συνεισφέρει καθημερινά ένα δίωρο από τον ελεύθερο χρόνο της, καθώς τα πρωινά απασχολείται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στη Βέροια. Θεωρεί πως πρόκειται για ιδιαίτερα χρήσιμη υπηρεσία, και για σημαντικό επαγγελματικό εφόδιο για την ίδια. 
«Είναι ευκαιρία για έναν εκπαιδευτικό να ασχοληθεί με παιδιά μειονεκτουσών κοινωνικών ομάδων που βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο και που δεν έχουν βοήθεια και στήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον. Συνήθως στην τάξη δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια».
Η εικοσιεξάχρονη νηπιαγωγός κ. Βασιλική Κολέτσα, πάλι, μολονότι δεν έχει προηγούμενη εμπειρία από εθελοντική εργασία στο πλευρό κοινωνικών ομάδων που μειονεκτούν, σκοπεύει ν’ αφιερώσει ολόκληρο το πρωινό της στο σχολείο για τα παιδιά Ρομά στο Εργοχώρι Βέροιας. Οπως είπε στην «Κ» αυτή τη στιγμή είναι άνεργη, ωστόσο, θα δίδασκε εθελοντικά ακόμη κι αν είχε κανονική απασχόληση. «Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σ’ επαφή με τους Ρομά και χαίρομαι γι’ αυτό, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να δω έναν κόσμο τελείως διαφορετικό απ’ το δικό μας», ανέφερε, ενώ πρόσθεσε πως γνωρίζει τις δυσκολίες του εγχειρήματος.

Ωφέλιμη εμπειρία
Σύμφωνα, πάντως, με τον εικοσιεξάχρονο δάσκαλο κ. Αν. Τζιότζιο, που δίδαξε εθελοντικά Ελληνική Γλώσσα και μαθηματικά στα τσιγγανόπουλα πριν από δύο χρόνια, όταν στήθηκε μια στρατιωτική σκηνή όπου φιλοξενήθηκαν περίπου είκοσι παιδιά όλων των ηλικιών, σε μια πρώτη ανάλογη προσπάθεια του δήμου Βέροιας σε συνεργασία με τον στρατό, η εμπειρία είναι ιδιαίτερα πλούσια και ωφέλιμη. «Πέρα από τη δυνατότητα που μου δόθηκε να δοκιμαστώ επαγγελματικά σε μια διαφορετική ομάδα του μαθητικού πληθυσμού, για μένα ήταν σημαντικό το ότι τους βοήθησα να μάθουν κάποια στοιχειώδη που ίσως τους αλλάξουν τη ζωή», σημείωσε ο ίδιος.

Της Ζωγιας Kουταλιανου

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki