ευχές σε όλα τα παιδάκια του Κόσμου

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,
θερμές ευχές σε όλα τα παιδάκια του Κόσμου για Καλό Πάσχα

Έχετε αυγουλάκια φρέσκα, «από κότα»; Φτιάξτε Κρέμα Καραμελέ με αμύγδαλα

Για 10 άτομα

ΥΛΙΚΑ

1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΜΕΛΑ:

• 150 γραμμ. ζάχαρη
• 40 ml νερό

2. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑ

• 400 ml γάλα
• 320 ml κρέμα γάλακτος 30-35% λιπαρά
• 75 γραμμ. ζάχαρη
• 5 αβγά
• 1 κουτ. σούπας εκχύλισμα βανίλιας
• αμύγδαλα φιλέ ψημένα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

• Προθερμάνετε το φούρνο στους 150 C.
• Φτιάξτε την καραμέλα: Βάλτε τη ζάχαρη να βράσει με το νερό μέχρι να αρχίσει να παίρνει χρώμα.
• Ρίξτε αμέσως τα τρία τέταρτα της καραμέλας στη φόρμα και προσθέστε στην κατσαρόλα το γάλα με την κρέμα γάλακτος και τη ζάχαρη, μέχρι να πάρει μία βράση.
• Προσθέστε τη βανίλια και αφήστε το να κρυώσει.
• Χτυπήστε τα αβγά με ένα πιρούνι και ρίξτε στο μείγμα των αβγών ένα μέρος από το γάλα και την κρέμα, ανακατεύοντας έντονα.
• Ρίξτε το μείγμα των αβγών στο γάλα και ανακατέψτε εκτός φωτιάς.
• Σουρώστε το μείγμα και γεμίστε τη φόρμα.
• Τοποθετήστε τη φόρμα σε ένα μεγαλύτερο ταψί με ψηλά τοιχώματα και γεμίστε το με καυτό νερό μέχρι το ένα τρίτο της φόρμας.
• Βάλτε το στο φούρνο για περίπου 30-45 λεπτά, ανάλογα με το σχήμα της φόρμας.
• Είναι έτοιμο όταν έχει πήξει.
• Αφήστε το γλυκό να κρυώσει και βάλτε το στο ψυγείο.
• Ξεφορμάρετε περνώντας ένα μαχαίρι στα τοιχώματα και αναποδογυρίζετε.
• Γαρνίρετε με αμύγδαλα φιλέ.

enet

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης - Χωρίς στεφάνι

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Χωρίς στεφάνι (πασχαλινό διήγημα)

Τάχα δὲν ἦτον οἰκοκυρὰ κι αὐτὴ στὸ σπίτι της καὶ στὴν αὐλήν της; Τάχα δὲν ἦτο κι αὐτὴ ἕναν καιρὸν νέα μὲ ἀνατροφήν; Εἶχε μάθει γράμματα εἰς τὰ σχολεῖα. Εἶχε πάρει τὸ δίπλωμά της ἀπὸ τὸ Ἀρσάκειον. Κι ἐτήρει ὅλα τὰ χρέη της τὰ κοινωνικά, καὶ μετήρχετο τὰ οἰκιακὰ ἔργα της καλλίτερ᾿ ἀπὸ καθεμίαν.  

Εἶχε δὲ μεγάλην καθαριότητα εἰς τὸ σπίτι της, κι εἰς τὰ κατώφλιά της, πρόθυμη ν᾿ ἀσπρίζῃ καὶ νὰ σφουγγαρίζῃ, χωρὶς ποτὲ νὰ βαρύνεται καὶ χωρὶς νὰ δεικνύῃ τὴν παραξενιὰν ἐκείνην, ἥτις εἶναι συνήθης εἰς ὅλας τὰς γυναῖκας, τὰς ἀγαπώσας μέχρις ὑπερβολῆς τὴν καθαριότητα. Καὶ ὅταν ἔμβαινεν ἡ Μεγάλη Ἑβδομάς, ἐδιπλασίαζε τὰ ἀσπρίσματα καὶ τὰ πλυσίματα, τόσον, ὁποὺ ἔκαμνε τὸ πάτωμα ν᾿ ἀστράφτῃ καὶ τὸν τοῖχον νὰ ζηλεύῃ τὸ πάτωμα. 

Ἤρχετο ἡ Μεγάλη Πέμπτη καὶ αὐτὴ ἄναφτε τὴ φωτιάν της, ἔστηνε τὴν χύτραν της, κι ἔβαφε κατακόκκινα τὰ πασχαλινὰ αὐγά. Ὕστερον ἡτοίμαζε τὴν λεκάνην της, ἐγονάτιζεν, ἐσταύρωνε τρεῖς φορὲς τ᾿ ἀλεῦρι κι ἐζύμωνε καθαρὰ καὶ τεχνικὰ τὶς κουλοῦρες, κι ἐνέπηγε σταυροειδῶς ἐπάνω τὰ κόκκινα αὐγά. Καὶ τὸ βράδυ, ὅταν ἐνύχτωνε, δὲν ἐτόλμα νὰ πάγῃ ν᾿ ἀνακατωθῇ μὲ τὰς ἄλλας γυναῖκας, διὰ νὰ ἀκούση τὰ Δώδεκα Εὐαγγέλια. Ἤθελε νὰ ἦτον τρόπος νὰ κρυβῇ ὀπίσω ἀπὸ τὰ νῶτα καμιᾶς ὑψηλῆς καὶ χονδρῆς ἢ εἰς τὴν ἄκραν οὐρὰν ὅλου τοῦ στίφους τῶν γυναικῶν, κολλητὰ μὲ τὸν τοῖχον, ἀλλ᾿ ἐφοβεῖτο, μήπως γυρίσουν καὶ τὴν κοιτάξουν. 

Τὴν Μεγάλην Παρασκευήν, ὅλην τὴν ἡμέραν, ἐρρέμβαζε κι ἔκλαιε μέσα της, κι ἐμοιρολολοῦσε τὰ νιάτα της, καὶ τὰ φίλτατά της, ὅσα εἶχε χάσει, καὶ ὠνειρεύετο ξυπνητή, κι ἐμελετοῦσε νὰ πάγῃ κι αὐτὴ τὸ βράδυ, πρὶν ἀρχήση ἡ Ἀκολουθία, ν᾿ ἀσπασθῇ κλεφτὰ κλεφτὰ τὸν Ἐπιτάφιον, καὶ νὰ φύγῃ, καθὼς ἡ Αἱμόρρους ἐκείνη, ἡ κλέψασα τὴν ἴασίν της ἀπὸ τὸν Χριστόν.
Ἀλλὰ τὴν τελευταίαν στιγμήν, ὅταν ἤρχιζε νὰ σκοτεινιάζῃ, τῆς ἔλλειπε τὸ θάρρος καὶ δὲν ἀπεφάσιζε νὰ ὑπάγῃ. Τῆς ἤρχετο παλμός. 

Ἀργὰ τὴν νύκτα, ὅταν ἡ ἱερὰ πομπή, μετὰ σταυρῶν καὶ λαβάρων καὶ κηρίων, ἐξήρχετο τοῦ ναοῦ, ἐν μέσῳ ψαλμῶν καὶ μολπῶν καὶ φθόγγων, ἐναλλὰξ τῆς μουσικῆς τῶν ὀρφανῶν Χατζηκώστα, καὶ θόρυβος καὶ πλῆθος καὶ κόσμος εἰς τὸ σκιόφως πολύς, τότε ὁ Γιαμπής, ὁ ἐπίτροπος, προέτρεχεν νὰ φθάση εἰς τὴν οἰκίαν του, διὰ νὰ φορέσῃ τὸν μεταξωτὸν κεντητόν του σκοῦφον, καὶ κρατῶν τὸ ἠλέκτρινον κομβολόγιόν του νὰ ἐξέλθῃ εἰς τὸν ἐξώστην μὲ τὴ ματαιουμένην ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτους ἐλπίδα, ὅτι οἱ ἱερεῖς θὰ ἀπεφάσιζον νὰ κάμουν στάσιν καὶ ν᾿ ἀναπέμψουν δέησιν ὑπὸ τὸν ἐξώστην του, τότε καὶ ἡ πτωχὴ αὐτή, Χρηστίνα ἡ Δασκάλα (ὅπως τὴν ἔλεγαν ἕναν καιρὸν εἰς τὴν γειτονιάν), εἰς τὸ μικρὸν παράθυρον τῆς οἰκίας της, μισοκρυμμένη ὄπισθεν τοῦ παραθυροφύλλου, ἐκράτει τὴν λαμπαδίτσαν της, μὲ τὸ φῶς ἴσα μὲ τὴν παλάμην της, κι ἔρριπτεν ἄφθονον μοσχολίβανον εἰς τὸ πήλινον θυμιατόν, προσφέρουσα μακρόθεν τὸ μύρον εἰς Ἐκεῖνον, ὅστις ἐδέχθη ποτὲ τὰ ἀρώματα καὶ τὰ δάκρυα τῆς ἁμαρτωλοῦ, καὶ μὴ τολμώσα ἐγγύτερον νὰ προσέλθη καὶ ἀσπασθῆ τοὺς ἀχράντους καὶ ἡλοτρήτους καὶ αἱμοσταγεῖς πόδας Του. 

Καὶ τὴν Κυριακὴν τὸ πρωί, βαθιὰ τὰ μεσάνυκτα, ἵστατο πάλιν μισοκρυμμένη εἰς τὸ παράθυρον, κρατοῦσα τὴν ἀνωφελῆ καὶ ἀλειτούργητην λαμπάδα της, καὶ ἤκουε τὰς φωνᾶς τῆς χαρᾶς καὶ τοὺς κρότους κι ἔβλεπε κι ἐζήλευε μακρόθεν ἐκείνας, ὅπου ἐπέστρεφαν τρέχουσαι, φροὺ φρού, ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν, φέρουσαι τὰς λαμπάδας των λειτουργημένας, ἀναμμένας, ἕως τὸ σπίτι, εὐτυχεῖς, καὶ μέλλουσαι νὰ διατηρήσωσι δι᾿ ὅλον τὸν χρόνον τὸ ἅγιον φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Καὶ αὐτὴ ἔκλαιε κι ἐμοιρολογοῦσε τὴ φθαρεῖσαν νεότητά της. 

Μόνον τὸ ἀπόγευμα τῆς Λαμπρῆς, ὅταν ἐσήμαινον οἱ κώδωνες τῶν ναῶν διὰ τὴν Ἀγάπην, τὴ Δευτέραν Ἀνάστασιν καλούμενην, μόνον τότε ἐτόλμα νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν οἰκίαν, ἀθορύβως καὶ ἐλαφρὰ πατοῦσα, τρέχουσα τὸν τοῖχον - τοῖχον, κολλώσα ἀπὸ τοῖχον εἰς τοῖχον, μὲ σχῆμα καὶ μὲ τρόπον τοιοῦτον ὡς νὰ ἔμελλε νὰ εἰσέλθῃ διά τι θέλημα εἰς τὴν αὐλὴν καμμιᾶς γειτονίσσης. Καὶ ἀπὸ τοῖχον εἰς τοῖχον ἔφθανεν εἰς τὴ βόρειον πλευρὰν τοῦ ναοῦ, καὶ διὰ τῆς μικρᾶς πλαγινῆς θύρας, κρυφὰ καὶ κλεφτὰ ἔμβαινε μέσα. 

Εἰς τὰς Ἀθήνας, ὡς γνωστόν, ἡ πρώτη Ἀνάστασης εἶναι γιὰ τὲς κυράδες, ἡ δευτέρα γιὰ τὲς δοῦλες. Ἡ Χρηστίνα ἡ Δασκάλα ἐφοβεῖτο τὰς νύκτας νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν, μήπως τὴν κοιτάξουν, καὶ δὲν ἐφοβεῖτο τὴν ἡμέραν νὰ μὴ τὴν ἰδοῦν. Διότι οἱ κυράδες τὴν ἐκοίταζαν, οἱ δοῦλες τὴν ἔβλεπαν ἁπλῶς. Εἰς τοῦτο δὲ ἀνεύρισκε μεγάλην διαφοράν. Δὲν ἤθελε ἢ δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἔρχεται εἰς ἐπαφὴν μὲ τὰς κυρίας, καὶ ὑπεβιβάζετο εἰς τὴν τάξιν τῶν ὑπηρετριῶν. Αὕτη ἦτο ἡ τύχη της. 

Ὡραῖον καὶ πολὺ ζωντανόν, καὶ γραφικὸν καὶ παρδαλόν, ἦτο τὸ θέαμα. Οἱ πολυέλαιοι ὁλόφωτοι ἀναμμένοι, αἱ ἅγιαι εἰκόνες στίλβουσαι, οἱ ψάλται ἀναμέλποντες τὰ Πασχάλια, οἱ παπάδες ἱστάμενοι μὲ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὴν Ἀνάστασιν ἐπὶ τῶν στέρνων, τελοῦντες τὸν Ἀσπασμόν. 

Οἱ δοῦλες μὲ τὰς κορδέλας των καὶ μὲ τὰς λευκὰς ποδιὰς των, ἐμοίραζαν βλέμματα δεξιὰ κι ἀριστερά, καὶ ἐφλυάρουν πρὸς ἀλλήλας χωρὶς νὰ προσέχουν εἰς τὴν ἱερὰν ἀκολουθίαν. Οἱ παραμάννες ὡδήγουν ἀπὸ τὴν χεῖρα τριετῆ καὶ πενταετῆ παιδία καὶ κοράσια, τὰ ὁποῖα ἐκράτουν τὰς χρωματιστὰς λαμπάδας των, κι ἔκαιον τὰ χρυσόχαρτα, μὲ τὰ ὁποῖα ἦσαν στολισμέναι, κι ἔπαιζαν κι ἐμάλωναν μεταξύ των, κι ἐζητοῦσαν νὰ καύσουν ὄπισθεν τὰ μαλλιὰ τοῦ πρὸ αὐτῶν ἱσταμένου παιδίου. Οἱ λοῦστροι ἔρριπτον πυροκρόταλα εἰς πολλὰ ἄγνωστα μέρη, ἐντὸς τοῦ ναοῦ καὶ κατετρόμαζον τὶς δοῦλες. Ὁ μοναδικὸς ἀστυφύλαξ τοὺς ἐκυνηγοῦσεν, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἔφευγον ἀπὸ τὴν μίαν πλαγινὴν θύραν κι εὐθὺς ἐπανήρχοντο διὰ τῆς ἄλλης. Οἱ ἐπίτροποι ἐγύριζον τοὺς δίσκους, κι ἔρραινον μὲ ἀνθόνερον τὲς παραμάννες. 

Δυὸ ἢ τρεῖς νεαραὶ μητέρες τῆς κατωτέρας τάξεως τοῦ λαοῦ, ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ παραμάννες ἐκρατοῦσαν πεντάμηνα καὶ ἑπτάμηνα βρέφη εἰς τὰ ἀγκάλας. Τὰ μικρὰ ἤνοιγον τεθηπότα τοὺς γλυκεῖς ὀφθαλμούς των, βλέποντα ἀπλήστως τὸ φῶς τῶν λαμπάδων, τῶν πολυελαίων καὶ μανουαλίων, τοὺς κύκλους καὶ τὰ νέφη τοῦ ἀνερχομένου καπνοῦ τοῦ θυμιάματος, καὶ τὸ κόκκινον καὶ πράσινον φῶς, τὸ διὰ τῶν ὑάλων τοῦ ναοῦ εἰσερχόμενον, τὸ ἀνεμίζον ράσον τοῦ ἐκκλησιάρχου καλογήρου, τρέχοντος, μέσα - ἔξω εἰς διάφορα θελήματα, τὰ γένεια τῶν παπάδων, σειόμενα εἰς πᾶσαν κλίσιν τῆς κεφαλῆς, εἰς πᾶσαν κίνησιν τῶν χειλέων, διὰ νὰ ἐπαναλάβουν εἰς ὅλους τὸ Χριστὸς ἀνέστη. Βλέποντα καὶ θαυμάζοντα ὅλα ὅσα ἔβλεπον, τὰ στίλβοντα κομβία καὶ τὰ στριμμένα μουστάκια τοῦ ἀστυφύλακος, τοὺς λευκοὺς κεφαλοδέσμους τῶν γυναικῶν, καὶ τοὺς στοίχους τῶν ἄλλων παιδίων, ὅσα ἦσαν ἀραδιασμένα ἐγγὺς καὶ πόρρω, παίζοντα μὲ τοὺς βοστρύχους τῆς κόμης τῶν βασταζουσῶν, καὶ ψελλίζοντα ἀνάρθρους ἀγγελικοὺς φθόγγους. 

Δυὸ ὀκτάμηνα βρέφη εἰς τὰς ἀγκάλας δυὸ νεαρῶν μητέρων, αἵτινες ἵσταντο ὦμον μὲ ὦμον πλησίον μιᾶς κολώνας, μόλις εἶδαν τὸ ἓν τὸ ἄλλο, καὶ πάραυτα ἐγνωρίσθησαν καὶ συνῆψαν σχέσεις, καὶ τὸ ἓν, ὡραῖον καὶ καλὸν καὶ εὔθυμον, ἔτεινε τὴ μικρὰν ἁπαλὴν χεῖρα του πρὸς τὸ ἄλλο, καὶ τὸ εἶλκε πρὸς ἑαυτό, καὶ ἐψέλλιζεν ἀκαταλήπτους οὐρανίους φθόγγους. 

Ἀλλ᾿ ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἦτο λιγεία, καὶ ἠκούσθη εὐκρινῶς ἐκεῖ γύρω, καὶ ὁ Γιαμπής, ὁ ἐπίτροπος, δὲν ἠγάπα ν᾿ ἀκούῃ θορύβους. Εἰς ὅλας τὰς νυκτερινὰς ἀκολουθίας τῶν Παθῶν, πολλάκις εἶχε περιέλθει τὰς πυκνὰς τῶν γυναικῶν τάξεις, διὰ νὰ ἐπιπλήττῃ πτωχὴν τίνα μητέρα τοῦ λαοῦ, διότι εἶχε κλαυθμυρίσει τὸ τεκνίον της. Ὁ ἴδιος ἔτρεξε καὶ τώρα, νὰ ἐπιτιμήσῃ καὶ αὐτὴν τὴν πτωχὴν μητέρα, διὰ τοὺς ἀκάκους ψελλισμοὺς τοῦ βρέφους της. 

Τότε ἡ Χρηστίνα ἡ Δασκάλα ἥτις ἵστατο ὀλίγον παρέκει, ὀπίσω ἀπὸ τὸν τελευταῖον κίονα, κολλητὰ μὲ τὸν τοῖχον, σύρριζα εἰς τὴν γωνίαν, ἐσκέφθη ἀκουσίως της - καὶ τὸ ἐσκέψθη ὄχι ὡς δασκάλα, ἀλλ᾿ ὡς ἀμαθὴς καὶ ἀνόητος γυνὴ ὁποὺ ἦτον - ὅτι, καθώς, αὐτὴ ἐνόμιζε, κανείς, ἂς εἶναι καὶ ἐπίτροπος ναοῦ, δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἐπιπλήξῃ πτωχὴν νεαρὰν μητέρα, διὰ τοὺς κλαυθμυρισμοὺς τοῦ βρέφους της, καθὼς δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ τὴν ἀποκλείσῃ τοῦ ναοῦ, διότι ἔχει βρέφος θηλάζον. Καθημερινῶς δὲν μεταδίδουν τὴ θείαν κοινωνίαν εἰς νήπια κλαίοντα; Καὶ πρέπει νὰ τὰ ἀποκλείσουν τῆς θείας μεταλήψεως, διότι κλαίουν; Ἕως πότε ὅλη ἡ αὐστηρότης τῶν «ἁρμοδίων» θὰ διεκδικῆται καὶ θὰ ξεθυμαίνῃ μόνον εἰς βάρος τῶν πτωχῶν καὶ τῶν ταπεινῶν; 

Ἐκ τοῦ μικροῦ τούτου περιστατικοῦ ἔλαβεν ἀφορμὴν ἡ Χρηστίνα νὰ ἐνθυμηθῇ, ὅτι πρὸ χρόνων, μίαν νύκτα, κατὰ τὴν ὕψωσιν τοῦ Σταυροῦ, ὅταν ἐπῆγε νὰ ἐκκλησιασθῇ εἰς τὸν ναΐσκον τοῦ Ἁγίου Ἐλισσαίου, παρὰ τὴν Πύλην τῆς Ἀγορᾶς, ἐνῷ ὁ ἀναγνώστης ἔλεγε τὸν Ἀπόστολον, ὅταν ἀπήγγειλε τὰς λέξεις «τὰ μωρά του κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός», αἴφνης, κατὰ θαυμασίαν σύμπτωσιν, ἀπὸ τὸν γυναικωνίτην ἓν βρέφος ἤρχιζε νὰ ψελλίζῃ μεγαλοφώνως, ἀμιλλώμενον πρὸς τὴν φωνὴν τοῦ ἀναγνώστου. Καὶ ὁποίαν γλυκύτητα εἶχε τὸ παιδικὸν ἐκεῖνο κελάδημα! Τόσον ὡραῖον πρέπει νὰ ἦτο τὸ Ὡσαννά, τὸ ὁποῖον ἔψαλλον τὸ πάλαι οἱ παῖδες τῶν Ἑβραίων πρὸς τὸν ἐρχόμενον Λυτρωτήν. «Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων καταρτίσω αἶνον, ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν σου, τοῦ καταλύσαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν».

 Τοιαῦτα ἀνελογίζετο ἡ Χρηστίνα, σκεπτόμενη, ὅτι καμμία μήτηρ δὲ θὰ ἦτο τόσον ἀφιλότιμος, ὥστε νὰ μὴ στενοχωρῆται, καὶ νὰ μὴ σπεύδῃ νὰ κατασιγάσῃ τὸ βρέφος της, καὶ νὰ μὴ παρακαλῇ ν᾿ ἀνοιχθῇ πλησίον της εἰς τὸν τοῖχον διὰ θαύματος θύρα, διὰ νὰ ἐξέλθῃ τὸ ταχύτερον. Περιτταὶ δὲ ἦσαν αἱ νουθεσίαι τοῦ ἐπιτρόπου, πρόσθετον προκαλούσαι θόρυβον, καὶ ἀφοῦ πρὸς βρέφος θηλάζον ὅλα τὰ συνήθη μέσα τῆς πειθοῦς εἶναι ἀνίσχυρα, μόνη δὲ ἡ μήτηρ εἶναι κάτοχος ἄλλων μέσων πειθοῦς, τὴ χρῆσιν τῶν ὁποίων περιττὸν νὰ ἔλθῃ τρίτος τις διὰ νὰ τῆς τὴν ὑπενθυμίσῃ. Κι ἔπειτα λέγουν ὅτι οἱ ἄνδρες ἔχουν περισσότερον μυαλὸ ἀπὸ τὰς γυναῖκας!

Οὕτω ἐφρόνει ἡ Χρηστίνα. Ἀλλὰ τί νὰ εἴπῃ; Αὐτῆς δὲν τῆς ἔπεφτε λόγος. Αὐτὴ ἦτον ἡ Χρηστίνα ἡ Δασκάλα, ὅπως τὴν ἔλεγαν ἕναν καιρόν. Παιδία δὲν εἶχε, διὰ νὰ φοβῆται τὰς ἐπιπλήξεις τοῦ ἐπιτρόπου. Τὰ παιδία της τὰ εἶχε θάψει, χωρὶς νὰ τὰ ἔχῃ γεννήσει. Καὶ ὁ ἀνὴρ τὸν ὁποῖον εἶχε, δὲν ἦτο σύζυγός της. 

Ἦσαν ἀνδρόγυνον χωρὶς στεφάνι. 
Χωρὶς στεφάνι! Ὁπόσα τοιαῦτα παραδείγματα! 

Ἀλλὰ δὲν πρόκειται νὰ κοινωνιολογήσωμεν σήμερον. Ἐλλείψει ὅμως ἄλλης προνοίας, χριστιανικῆς καὶ ἠθικῆς, διὰ νὰ εἶναι τουλάχιστον συνεπεῖς πρὸς ἑαυτοὺς καὶ λογικοί, νὰ ψηφίσωσι τὸν πολιτικὸν γάμον. 
Ἀπὸ τὸν καιρὸν ὁποὺ εἶχεν ἀνάγκην ἀπὸ τὰς συστάσεις τῶν κομματαρχῶν διὰ νὰ διορίζεται δασκάλα, εἷς τῶν κομματαρχῶν τούτων, ὁ Παναγῆς ὁ Ντεληκανάτας, ὁ ταβερνιάρης, τὴν εἶχεν ἐκμεταλλευθῆ. Ἅμα ἤλλαξε τὸ ὑπουργεῖον, καὶ δὲν ἴσχυε πλέον νὰ τὴ διορίσῃ, τῆς εἶπεν: 

- Ἔλα νὰ ζήσουμε μαζύ, καὶ ἀργότερα θὰ σὲ στεφανωθῶ. 
- Πότε; 
- Μετ᾿ ὀλίγους μῆνας, μετὰ ἓν ἑξάμηνον, μετὰ ἕνα χρόνον. 

Ἔκτοτε παρῆλθον χρόνοι καὶ χρόνοι, κι ἐκεῖνος ἀκόμα εἶχε μαῦρα τὰ μαλλιὰ κι αὐτὴ εἶχεν ἀσπρίσει. Καὶ δὲν τὴν ἐστεφανώθη ποτέ. 

Αὐτὴ δὲν ἐγέννησε τέκνον. Ἐκεῖνος εἶχε καὶ ἄλλας ἐρωμένας. Κι ἐγέννα τέκνα μὲ αὐτάς. 
Ἡ ταλαίπωρος αὐτή, μανθάνουσα, ἐπιπλήττουσα, διαμαρτυρομένη, ὑπομένουσα, ἐγκαρτεροῦσα ἔπαιρνε τὰ νόθα τοῦ ἀστεφανώτου ἀνδρός της εἰς τὸ σπίτι, τὰ ἐθέρμενεν εἰς τὴν ἀγκαλιάν της, ἀνέπτυσσε μητρικὴν στοργήν, τὰ ἐπονοῦσε. Καὶ τὰ ἀνέσταινε, κι ἐπάσχιζε νὰ τὰ μεγαλώση. Καὶ ὅταν ἐγίνοντο δυὸ ἢ τριῶν ἐτῶν, καὶ τὰ εἶχε πονέσει πλέον ὡς τέκνα της, τότε ἤρχετο ὁ Χάρος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὴν ὀστρακιάν, τὴν εὐλογιὰν καὶ ἄλλας δυσμόρφους συντρόφους, καὶ τῆς τὰ ἔπαιρνεν ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά της. 

Τρία ἢ τέσσερα παιδία τῆς εἶχαν ἀποθάνει οὕτω ἐντὸς ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ ἐτῶν. Κι αὐτὴ ἐπικραίνετο. Ἐγήρασκε καὶ ἄσπριζε. Κι ἔκλαιε τὰ νόθα του ἀνδρός της, ὡς νὰ ἦσαν γνήσια ἰδικά της. Κι ἐκεῖνα τὰ πτωχά, τὰ μακάρια, περιίπταντο εἰς τ᾿ ἄνθη τοῦ παραδείσου ἐν συντροφίᾳ μὲ τ᾿ ἀγγελούδια τὰ ἐγχώρια ἐκεῖ. Ἐκεῖνος οὐδὲ λόγον τῆς ἔκαμνε πλέον περὶ στεφανώματος. Κι αὐτὴ δὲν ἔλεγε πλέον τίποτε. Ὑπέφερεν ἐν σιωπῇ.

Κι ἔπλυνε κι ἐσυγύριζεν ὅλον τὸν χρόνον. Τὴ Μεγάλην Πέμπτην ἔβαπτε τ᾿ αὐγὰ τὰ κόκκινα. Καὶ τὰς καλὰς ἡμέρας δὲν εἶχε τόλμης πρόσωπον νὰ ὑπάγῃ κι αὐτὴ εἰς τὴν ἐκκλησίαν. 

Μόνον τὸ ἀπόγευμα τοῦ Πάσχα, εἰς τὴν ἀκολουθίαν τῆς Ἀγάπης, κρυφὰ καὶ δειλὰ εἰσῆρπεν εἰς τὸν ναόν, διὰ ν᾿ ἀκούση τὸ «Ἀναστάσεως ἡμέρα» μαζὺ μὲ τὲς δοῦλες καὶ τὲς παραμάννες.

 Ἀλλ᾿ Ἐκεῖνος, ὄτις ἀνέστη «ἕνεκα ταλαιπωρίας τῶν πτωχῶν καὶ τοῦ στεναγμοῦ τῶν πενήτων», ὅστις ἐδέχθη τῆς ἁμαρτωλῆς τὰ μύρα καὶ τὰ δάκρυα, καὶ τοῦ λῃστοῦ τὸ Μνήσθητί μου, θὰ δεχθῆ καὶ αὐτῆς τῆς πτωχῆς τὴν μετάνοιαν, καὶ θὰ τῆς δώση χῶρον καὶ τόπον χλοερόν, καὶ ἄνεσιν καὶ ἀναψυχὴν εἰς τὴ βασιλείαν Του τὴν αἰωνίαν.

(1896)

Ασπίδα για την υγεία το ελληνικό μέλι. Το μέλι στη διατροφή των παιδιών

Το ελληνικό μέλι έχει υψηλή αντιβακτηριακή, αντιοξειδωτική και προβιοτική δράση, σύμφωνα με τα συμπεράσματα ειδικών επιστημόνων, που συμμετείχαν σε παγκόσμιο συνέδριο στην Κρήτη. 

Το 70% του μελιού που παράγεται στη χώρα μας προέρχεται από πεύκο, ελάτη, καστανιά και βελανιδιά.

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στα Χανιά, με τη συμμετοχή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αφορούσε αποκλειστικά το μέλι. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε συγκριτική έρευνα που αφορά στα χαρακτηριστικά και στην ποιότητα του δασόμελου (μέλι ελάτης, πεύκου, βαλανιδιάς, καστανιάς κλπ), η οποία ολοκληρώθηκε με συμμετοχή 17 διαφορετικών χωρών και 29 επιστημόνων.

Ένα μεγάλο μέρος του συνεδρίου αφιερώθηκε στη χρησιμότητα όλων των προιόντων μέλισσας: του μελιού, της γύρης, του βασιλικού πολτού, της πρόπολης και του κεριού. Κλινικές μελέτες που παρουσιάστηκαν δείχνουν όλο και περισσότερο ότι "τα προιόντα της μέλισσας είναι χρήσιμα για τη διατροφή και την υγεία του καταναλωτή". 

enet

Αμέσως μετά το μητρικό γάλα που αποτελεί όπως είναι φυσικό αξεπέραστη τροφή για τα νήπια, έρχεται το μέλι. Μπορούμε να ισχυριστούμε όχι χωρίς αποδείξεις ότι το μέλι μπορεί να θεωρηθεί συμπληρωματικό του μητρικού ή του αγελαδινού γάλακτος σε πάμπολλα στοιχεία.
Βιβλιογραφικά δεδομένα, ιατρικές παρατηρήσεις και πειράματα καταδεικνύουν ότι για τον παιδικόν οργανισμό γενικά επιβάλλεται η αντικατάσταση της ζάχαρης με το μέλι. Γιατί; Γιατί αφενός το υπόλειμμα της ζάχαρης στην στοματική κοιλότητα διασπάται σε οξύ, κυρίως γαλακτικό που συχνά οδηγεί σε αργή αλλά σταθερή καταστροφή των δοντιών. Το αγνό μέλι, σε αντίθεση με τη ζάχαρη, έχει ενεργές αντιβιοτικές ιδιότητες και βοηθά στην απολύμανση της στοματικής κοιλότητας. Το μέλι με άλλα λόγια επιδρά ευεργετικά στα δόντια. Διάλυμά του 10-15% σε νερό χρησιμοποιόταν από την λαϊκή ιατρική για τη θεραπεία των παθήσεων της στοματικής κοιλότητας αλλά και... του χασμουρητού!
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στα μικρά πριν με πιάσει λόξυγγας!
Μια κουταλιά μέλι στο φαγητό του νηπίου είναι ωφελιμότερη από 25γρ. ζάχαρη, γιατί ενώ η ζάχαρη περιέχει μόνον υδατάνθρακες υψηλής θερμιδικής αξίας, το μέλι είναι πολύτιμο τρόφιμο που περιέχει σπουδαίες χημικές και βιολογικές ουσίες. Έτσι λοιπόν έχει αποδειχθεί ότι το περιεχόμενο στο μέλι φολικό οξύ είναι πολύ σημαντικό για τον οργανισμό που βρίσκεται σε ανάπτυξη γιατί βελτιώνει την κανονική σύσταση του αίματος, αυξάνει τον αριθμόν των αιμοσφαιρίων και το ποσοστό της αιμοσφαιρίνης.
Ένα μικρό κουταλάκι μέλι στο μπιμπερόν διευκολύνει την οδοντοφυΐα και ενεργεί ως ελαφρό καθαρτικό για τα νήπια. Αποτελέσματα πειραμάτων απέδειξαν ότι το μέλι συνετέλεσε στην αύξηση του βάρους και στη γενική βελτίωση της υγείας τους. Στα νήπια αυτά δινόταν συνεχώς επί 6 βδομάδες από ένα κουταλάκι την ημέρα.
Υπάρχουν ακόμα αποτελέσματα συγκριτικών πειραμάτων σε βρέφη. Στο τέλος του πρώτου μήνα σε όσα νήπια έπαιρναν μέλι διαπιστώθηκε μέση αύξηση βάρους περί τα 150γρ. σε σχέση με αυτά που δεν έπαιρναν. Αλλά και πέραν από τα βρέφη, τα αποτελέσματα της χορήγησης μελιού σε παιδιά υπήρξαν εκπληκτικά. Ιδιαίτερα σε καχεκτικά παιδιά τα αποτελέσματα υπήρξαν ακόμα πιο έκδηλα, γιατί το μέλι διεγείρει την όρεξη και έχει ειδικές αναζωογονητικές ικανότητες. Με την καλήν του επίδραση στην αφομοίωση του ασβεστίου, το μέλι είναι εξαιρετικό για την ανάπτυξη των παιδιών. Επιπλέον, όπως αναφέρθηκε μόλις πριν, συντελεί στην αύξηση του ποσοστού της αιμοσφαιρίνης και στην αντιμετώπιση της αναιμίας. Σε θεραπευτήριο παιδιών της Σοβιετικής Ένωσης στα μισά παιδιά δινόταν μέλι και άλλα όχι. Μετά από 40 μέρες το ποσοστό της αιμοσφαιρίνης ανέβηκε μόνο 4% στα παιδιά που δεν έπαιρναν μέλι, ενώ σ' αυτά που έπαιρναν μέλι ανέβηκε 13%.
Πειράματα για την αντιμετώπιση της παιδικής αναιμίας έχουν γίνει σε πάμπολλα κράτη (ελβετικά σανατόρια και παιδικοί σταθμοί, αυστριακά ορφανοτροφεία, αμερικάνικα νοσοκομεία και μαιευτήρια κ.α.). Η επιτυχία των αποτελεσμάτων ήταν παντού η ίδια. Ιδιαίτερα τα σκουρόχρωμα μέλια που ως γνωστόν έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε ανόργανα και μεταλλικά στοιχεία από τα ανοιχτόχρωμα, έδωσαν ακόμα μεγαλύτερες μετρήσεις και ποσοστά βελτίωσης.
Υπάρχει ακόμα μια παιδική ασθένεια για την οποία θα πρέπει να κάνουμε μιαν ιδιαίτερη, έστω και σύντομη μνεία. Πρόκειται για την εφίδρωση, μιαν κατάσταση δηλαδή του παιδικού οργανισμού κατά την οποίαν παρατηρείται ένα είδος φλόγωσης του δέρματος και των βλεννογόνων. Κατά την ανάπτυξη του παιδιού η ασθένεια αυτή εμφανίζεται όλο και σπανιότερα και μπορεί να εκλείψει τελείως, αλλά λόγω των δυσμενών εξωτερικών συνθηκών (ανθυγιεινό περιβάλλον, όχι κανονική τροφή κλπ.) είναι δυνατόν η εφίδρωση να συνεχίζεται και σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας και μάλιστα σε βαρύτερη μορφή. Κατά την εκδήλωσή της παρατηρούνται αλλαγές στους βλεννογόνους και στο δέρμα, όπως φλύκταινες, κερατίτιδες, χρόνιο συνάχι, ωτίτιδες και αύξηση των λεμφικών αδένων. Έγιναν πολλές παρατηρήσεις και πειράματα με το μέλι για τη συγκεκριμένη περίπτωση και τα αποτελέσματα ήσαν άκρως ευνοϊκά και καλά. Θα αναφερθούμε σε 2-3 περιπτώσεις:

- Ένα κοριτσάκι εννιά χρονών υπέφερε από χρόνια αδιαθεσία και δυσκοιλιότητα. Το βάρος του δεν ήταν ανάλογο με την ηλικίαν του και το δέρμα του και οι ορατοί βλεννογόνοι ήταν χλωμά. Στο αναρρωτικό ίδρυμα που νοσηλευόταν άρχισαν να του δίνουν συμπληρωματικά από ένα κουταλάκι μέλι πρωί-βράδυ. Σε διάστημα 40 ημερών, "πήρε πάνω του" 2,5 κιλά, αυξήθηκε ο δείκτης των μυϊκών δυνάμεων των χεριών του, αυξήθηκε το περιεχόμενο της αιμοσφαιρίνης στο αίμα του, αποκαταστάθηκε η λειτουργία των εντέρων του και καλυτέρευσε η γενική του κατάσταση.
- Άλλο παιδάκι οκτώ χρονών υπέφερε για πολύν καιρό από αδιαθεσία. Τι έκαναν; Φυσικά του έδωσαν μέλι συμπληρωματικά. Μέσα σε μερικές μέρες αισθάνθηκε καλύτερα, τα συμπτώματα της αδιαθεσίας μειώθηκαν, η ποσότητα της αιμοσφαιρίνης αυξήθηκε κατά 13%, δυνάμωσε και αυξήθηκε το βάρος του.
- Άλλο παιδάκι εννιά χρονών υπέφερε επίσης από την ίδια αρρώστια, από ραχίτιδα και ακράτεια κοπράνων. Στην τροφή του προστέθηκε το μέλι. Μέσα σε 40 ημέρες απέκτησε 2,5 κιλά παραπάνω, η αιμοσφαιρίνη του αυξήθηκε κατά 12% και η ακράτεια των κοπράνων σταμάτησε. Εκδηλώσεις και συμπτώματα σαν αυτά δεν του ξαναπαρουσιάστηκαν.

Όλα για το μέλι- Θανάσης Μπίκος (γεωπόνος)
πηγή...

Τσερνόμπιλ: 22 χρόνια μετά...

[To παρακάτω διήγημα στηρίζεται σε πραγματικό γεγονός και γράφτηκε ορισμένα χρόνια μετά το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Ο Πειραϊκός Σύνδεσμος το βράβευσε το 1995. Και ο Σεργκέϊ χάθηκε το 1996. Ηταν πάλι Απρίλης, 10 χρόνια μετά το ατύχημα]

[Θυμάμαι, πέρυσι 20 και πλέον χρόνια μετά το ατύχημα, το αφιέρωσα στον ουκρανό ομόλογό μου σε μια ομάδα εργασίας του ΒSEC (Black Sea Economic Cooperation) ο οποίος επέμενε να διατηρήσει (και να αυξήσει) η Ουκρανία την πυρηνική της δύναμη. Φυσικά, η …αφιέρωση, ήταν χωρίς αποτέλεσμα..

Η πυρηνική αναγέννηση στην Ευρώπη αλλά και τον κόσμο ολόκληρο, είναι πλέον γεγονός! Ακόμη και στη Φινλανδία ετοιμάζουν τον νέο πυρηνικό τους αντιδραστήρα (τον μεγαλύτερο στον κόσμο παρακαλώ) κοντά στους αλλους δύο που διαθέτουν στο παραθαλάσσιο Ολκιλουότο.. Στην Βρετανία, αυτήν την περίοδο, η κινητικότητα για τα σχέδια κατασκευής νέας τεχνολογίας πυρηνικών αντιδραστήρων, έχει φτάσει στο κατακόρυφο, με αγγλογαλλικά σχέδια αλλά και αντιδράσεις.

Η «καθαρή» ενέργεια, χωρίς διοξείδιο του άνθρακα, είναι μια καλή δικαιολογία για νέα εργοστάσια! Ας ελπίσουμε και …αναίμακτα]

ΣEPΓKΓEI MATBEΓEΦ, διήγημα

Πυρηνική αναγέννηση και πάλι...

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Περισσότερα στο : Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ