Monday, 14 September 2009

Guatemala: Παράνομες υιοθεσίες παιδιών που απήχθησαν

Στρατιώτες και αστυνομικοί δολοφονούσαν τους γονείς των παιδιών, έλεγαν ψέματα για το που τα έβρισκαν και τα οδηγούσαν σε κρατικά ιδρύματα, απ' όπου στη συνέχεια δίνονταν για υιοθεσία σε ζευγάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη
 
Τουλάχιστον 333 παιδιά έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από άνδρες των κυβερνητικών δυνάμεων στη Γουατεμάλα στη διάρκεια του 36ετούς εμφυλίου πολέμου, καθώς λειτούργησε δίκτυο πώλησης παιδιών για υιοθεσίες 
στο εξωτερικό, σύμφωνα με κυβερνητική έκθεση.

Στρατιώτες και αστυνομικοί δολοφονούσαν τους γονείς των παιδιών, έλεγαν ψέματα για το που τα έβρισκαν και τα οδηγούσαν σε κρατικά ιδρύματα, απ όπου στη συνέχεια δίνονταν για υιοθεσία σε ζευγάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη, αναφέρει η κυβερνητική έκθεση, που βασίζεται σε επίσημα αρχεία.
Τα αρχεία της υπηρεσίας κοινωνικής προστασίας της προεδρίας της Γουατεμάλας δείχνουν ότι εκατοντάδες παιδιά, των οποίων οι γονείς σκοτώθηκαν από τον στρατό, ή απήχθησαν με τη βία από τις οικογένειές τους, δόθηκαν για υιοθεσία με πλαστά έγγραφα.
"Κάποιοι από αυτούς που ενεπλάκησαν στη διοργάνωση αυτών των υιοθεσιών έκαναν τη διαδικασία μία πολύ κερδοφόρα επιχείρηση για τους ίδιους, και έχοντας αυτό υπόψη έδιναν προτεραιότητα σε διεθνείς υιοθεσίες", δήλωσε ο Μάρκο Τούλιο Αλβάρες, συντάκτης της έκθεσης.

Μέχρι το τέλος του πολέμου, το 1996, η Γουατεμάλα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή για παιδιά που δίνονταν στο εξωτερικό για υιοθεσία, μετά την Κίνα. Ωστόσο η εικόνα αυτή άλλαξε το 2007, όταν η κυβέρνηση θέσπισε αυστηρούς όρους για τις υιοθεσίες.
Οι ερευνητές μελέτησαν 333 περιπτώσεις υιοθεσιών που έγιναν από το 1977 έως το 1989, που ήταν μερικά από τα πιο βίαια χρόνια του εμφυλίου. Περίπου 250.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι αυτόχθονες Μάγιας, σκοτώθηκαν στον πόλεμο ανάμεσα στις δεξιές κυβερνήσεις και τους αριστερούς αντάρτες, που έληξε με την υπογραφή των ειρηνευτικών συμφωνιών το 1996, κατόπιν μεσολάβησης του ΟΗΕ.

Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα ελπίζουν ότι δεκάδες άτομα μπορεί να προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης με βάση τα στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα από την έρευνα για τα υιοθεσίες. Επισημαίνουν μάλιστα ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλες υποθέσεις παιδιών που απήχθησαν από τις οικογένειές τους, ή οι γονείς τους δολοφονήθηκαν, για τις οποίες όμως δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. 

πηγή: Ναυτεμπορική

SOS - Ακούσαμε ότι ο μικρός Μαρτινόπουλος Βασίλης βρέθηκε!!
Μακάρι να είναι αλήθεια

Sunday, 13 September 2009

Όταν ο Άγγελος έκλαψε … (Τα πρόσωπα και η σκηνή είναι πέρα για πέρα αληθινά)

Γεμάτα τα μικρά στρογγυλά τραπεζάκια μέσα και έξω από το καφενείο, γεμάτα από βιαστικούς πελάτες που έρχονται έτσι στα γρήγορα έναν καφέ να πιουν, να στυλωθεί η ψυχή τους, και μετά να ξαναπάνε απέναντι, δίπλα να σταθούν στο δικό τους άνθρωπο, δίπλα ή καλύτερα ένα να γίνουν με τον πόνο και την ανημπόρια, που κατάληψη έχουν κάνει σε όλα τα πατώματα, σε όλα τα δωμάτια του μεγάλου νοσοκομείου και έχουν ποτίσει θαρρείς ολόκληρο το τεράστιο οικοδόμημα.
Ένα καφεδάκι, μια-μια η ρουφηξιά αλλά η σκέψη είναι εκεί, και τα πόδια χορεύουν, σαν να βιάζονται να πάνε πάλι κοντά σε αγαπημένο άρρωστο.
 
— Κάτσε εδώ, καλά είναι, τι καφέ θες να πάω να φέρω.
Σε λίγο γύρισε με το δισκάκι, δυο νεράκια και δυο καφεδάκια. Λίγα τα λόγια τους αλλά φανέρωναν την έντασή τους, την έγνοια και την ανησυχία τους.
 
Μια φωνή έκανε και τους δυο να γυρίσουν το κεφάλι.
— Με λένε Άγγελο και, αν επιτρέπετε, θα ήθελα να καθίσω μαζί σας.
Βουβά δόθηκε η άδεια και ο Άγγελος έσυρε την καρέκλα του και κάθισε κοντά τους με τους ώμους γερμένους, όχι τόσο από τα χρόνια όσο από τον πόνο που κουβάλαγε μέσα του.
 
— Επάνω η Ελένη μου πεθαίνει. Πονάει, πεθαίνει. Όλα έγιναν ξαφνικά. Πονάω μου είπε εδώ. Στη θάλασσα ήμασταν. Οι εξετάσεις έδειξαν καρκίνο στο πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν να την ξεγράψω. Έτσι ξαφνικά, όλα, σε ενάμιση μήνα.
— Ο Θεός να σας δίνει δύναμη, το καλύτερο να γίνει.
— Ποιος Θεός; Τίποτα δεν υπάρχει, ούτε Θεός ούτε διάβολος. Τι μου λες τώρα; Τίποτα, τίποτα. Χήρα η Αδριανούλα, η κόρη μου και με ένα κάρο αρρώστιες. Εμείς μεγαλώνουμε τη Γιωργίτσα, τη εγγονούλα μας. Τι θα κάνω τώρα; Τι θα κάνω; Ένα φίλο είχα κολλητό 35 χρόνια και τώρα που πλούτισε με πούλησε, ούτε να τη δει δεν ήρθε. Φοβάται μήπως του ζητήσω λεφτά. Σκατά, τίποτα δεν υπάρχει…

Και ξεστόμισε βλαστήμιες ο Άγγελος, βλαστήμιες φοβερές. 

Και ανατρίχιασαν όλοι, όσοι τις άκουσαν. Βλαστημούσε Θεό και Αγίους, τη ζωή του την ίδια. Το πρόσωπό του άγριο γεμάτο θυμό, τα χείλια του πανιασμένα το χρώμα του προσώπου του κατακίτρινο και πελιδνό.

Την είδα να απλώνει το χέρι της και τρυφερά να κρατάει το δικό του, λες και τον γνώριζε χρόνια.
— Μη βλαστημάς Άγγελε, μη, σε παρακαλώ.
Άκουσέ με, κοίταξέ με στα μάτια και άκουσέ με.
Μην τα βάζεις με το Θεό. Φαίνεσαι καλός και έξυπνος άνθρωπος.

— Αν υπάρχει, είναι κακός. Αν ήταν καλός, δε θα είχε φτιάξει έτσι τα πράγματα.
— Άγγελε, σκέψου, πόσο καλά τα έχει φτιάξει.
Έφτιαξε τον κόσμο μας όμορφο, αλλά ασχήμια τον γεμίσαμε.
Σκέψου ποιος φταίει, σκέψου ποιος μολύνει, ποιος χαλάει του Θεού την πλάση.
Ποιος φαρμάκωσε τα τρόφιμα, ποιος τα μετάλλαξε, ποιος πείραξε τα φάρμακα.
Εμείς Άγγελε, εμείς καταστρέφουμε τα πάντα.
Εμείς κάνουμε τους πολέμους και αδιάκριτα σκορπάμε το θάνατο.
Εμείς σκορπάμε την ορφάνια.
Εμείς αδειάζουμε τις αγκαλιές των μανάδων.
Εμείς γεμίσαμε όλων των ειδών τους καρκίνους τον κόσμο.
Εμείς ευθυνόμαστε για εκατομμύρια θανάτους από πείνα, δίψα και αρρώστιες.

Άγγελε, μην τα βάζεις με το Θεό.
Μην αρνιέσαι τον Πατέρα σου και ορφανεύεις, τώρα που περισσότερο από ποτέ Τον χρειάζεσαι.

— Ξέρεις σε πόσα μοναστήρια πήγα, πόσα τάματα έχω κάνει; Είπε αυτός και η φωνή του είχε μαλακώσει. Το πρόσωπό του ημέρευε.

— Δε μας χρωστάει ο Θεός.
Εμείς χρωστάμε σ’ Αυτόν και στους εαυτούς μας.
Είσαι έξυπνος άνθρωπος, μπορείς να καταλάβεις.
Σήκωσε ψηλά τα μάτια σου, κοίτα Επάνω.
Εκεί θα βρεις δύναμη και παρηγοριά.
Θα προσευχόμαστε για σένα, την Ελένη σου την Αδριανή και τη Γιωργίτσα σας.
Στο υπόσχομαι.

Το κυρτό του σώμα ίσιωσε, κάλυψε τα μάτια με τα χέρια του και ψιθύρισε ένα ευχαριστώ.
Χωρίς να χαιρετίσει κίνησε να πάει απέναντι, να σταθεί κοντά στην Ελένη του, με βήμα πιο σταθερό κι ας άκουγαν όλοι το λυγμό του.

Γιατί, όταν ο Άγγελος ίσιωσε το κορμί του και κοίταξε ψηλά, έκλαψε.

Σημείωση:
Τα πρόσωπα και η σκηνή είναι πέρα για πέρα αληθινά

Το χαμομηλάκι

«Μια ηχητική επιστολή από... έναν μετανάστη!!»

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στο ρόλο ενός μετανάστη στην Ελλάδα
αφηγείται με έναν πολύ ωραίο, "δυνατό" και ευφάνταστο τρόπο, μια επιστολή προς τον αδερφό του στην Αλβανία.
Πραγματικά μέσα απ' αυτή του την επιστολή μπορούμε να ακούσουμε και να καταλάβουμε πολλές από τις καταστάσεις που βιώνουν οι μετανάστες στη χώρα μας καθημερινώς...
Τα συμπεράσματα δικά σας...
ευχαριστούμε το apolitisto steki που μας το έστειλε

SOS - Εξαφάνιση παιδιού

Ονοματεπώνυμο:
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ημερομηνία Γέννησης:
30/06/2009

Χρώμα μαλλιών:
Ξανθά σγουρά

Ημερομηνία εξαφάνισης:
13/9/2009

Χρώμα ματιών:
Γαλάζια

Στις 13/9/2009 στις 13:30, εξαφανίστηκε από το Νοσοκομείο Παίδων «Παναγιώτη & Αγλαΐα Κυριακού» στο Γουδί όπου νοσηλευόταν ο Βασίλης Μαρτινόπουλος, 2 ετών. Ο Βασίλης είναι ξανθός με σγουρά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Έχει ύψος 50 εκ. περίπου και είναι αδύνατος. Φορούσε κίτρινο παντελόνι, μακρυμάνικη μπλούζα, μπεζ καζάκα και πέδιλα. Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της εξαφάνισης του Βασίλη υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι διατρέχει σοβαρό κίνδυνο.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki