Όταν το παιδί αλλάζει σχολείο

Η κόρη μας είναι 7 ετών. Λόγω οικονομικών προβλημάτων θα αλλάξει φέτος σχολείο και θα πάει σε δημόσιο. Θα είναι δύσκολη η προσαρμογή της; 

Η αλλαγή του σχολικού περιβάλλοντος
αποτελεί ένα εν δυνάμει στρεσογόνο γεγονός,

ιδιαίτερα για τα παιδιά του δημοτικού, τα οποία θεωρούνται πιο ευάλωτα στις αλλαγές της καθημερινότητας.  

Τη μετάβαση αυτή το παιδί θα τη βιώσει σαν έναν σημαντικό αποχωρισμό, μια συμβολική απώλεια μιας μέχρι τώρα σταθερότητας που σε κάθε περίπτωση θα τη νοηματοδοτήσει με τον δικό του υποκειμενικό τρόπο.

Οι φίλοι, η αγαπημένη δασκάλα, ο οικείος χώρος του σχολείου, η γνωστή και προβλέψιμη μέχρι τώρα καθημερινότητα απειλούνται στο μυαλό του μικρού παιδιού, το οποίο μπορεί να νιώσει ότι «χάνει τα πάντα». Καλείται να δημιουργήσει νέες σχέσεις με τη δασκάλα του, με τα άλλα παιδιά, να ενταχθεί στο πλαίσιο του σχολείου, σε ομάδες, να μάθει να προσαρμόζεται σε νέους κανόνες.

Κατά τις πρώτες εβδομάδες προσαρμογής είναι συχνές οι εκδηλώσεις φόβου και ανασφάλειας, η άρνηση να πάει σχολείο, η υπερδιέγερση, η επιθετικότητα, η προσκόλληση στους γονείς για επιβεβαίωση.

Πρόκειται για απόλυτα φυσιολογικές αντιδράσεις οι οποίες θα εκλείψουν όσο οι ίδιοι οι γονείς διατηρήσουν την πίστη τους στην ικανότητα του παιδιού να καταφέρει να προσαρμοστεί και να αυτονομηθεί στο νέο σχολικό περιβάλλον.

Μπορούμε ως γονείς να ενισχύσουμε την προσαρμογή του παιδιού στο νέο σχολικό περιβάλλον;

Σε γενικές γραμμές οι γονείς που αντέχουν και διαχειρίζονται οι ίδιοι επιτυχώς τις αλλαγές στη ζωή τους, δίχως να τις βιώνουν ως «ανεπιστρεπτί απώλειες», καθώς και εκείνοι που έχουν αληθινή εμπιστοσύνη στο παιδί τους δίχως να το θεωρούν κτήμα τους, θα λειτουργήσουν ενισχυτικά στην ένταξη του παιδιού στο νέο περιβάλλον.

 

Προσπαθήστε επίσης να:

• Προετοιμάσετε το παιδί σας για τις πρακτικές αλλαγές που σηματοδοτεί η αλλαγή από το ιδιωτικό στο δημόσιο σχολείο (π.χ. ωράριο, μεταφορά από και προς το σχολείο, περιβάλλον).
• Μην προβάλλετε στο παιδί τη δική σας αμφιθυμία για την εν λόγω αλλαγή.
• Διατηρήστε κατά το δυνατόν μια σταθερή οικογενειακή ρουτίνα – τόσο στον προγραμματισμό όσο και στην ποιότητα – που θα αντισταθμίσει την εγγενή ανασφάλεια που θα δημιουργήσει η αλλαγή.
• Ενισχύετε θετικά την αυτοπεποίθηση του παιδιού, μιλώντας μαζί του για την κάθε ημέρα που πέρασε, για τους συμμαθητές και τη δασκάλα που γνώρισε και να το επιβραβεύετε για τις νέες δεξιότητές του και τις μικρές επιτυχίες.

Η προσαρμογή του παιδιού στο νέο σχολείο αποτελεί σημαντικό στοίχημα για εκείνο και έναν προθάλαμο για να διεκδικήσει σταδιακά την αυτονομία και την αυτοεκτίμηση που δικαιούται στη ζωή του.

Της Μυρσίνης Κωστοπούλου

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Η Εξάλειψη της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά-Κεφ. 1ο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

Ορισμοί, μορφές, αίτια και χρήση της σωματικής τιμωρίας. Ιστορική αναδρομή και ένταξη στο ευρύτερο κοινωνικό και αξιακό πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνιών. Διάκριση της σωματικής τιμωρίας από άλλες μορφές κακοποίησης των παιδιών.

1.1. Εισαγωγή
Η σωματική τιμωρία ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης αποτελεί μείζον ζήτημα που απασχολεί τόσο τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς όσο και εν γένει τα μέλη μιας κοινωνίας που ενδιαφέρονται και παίρνουν θέση για τον τρόπο με τον οποίο ανατρέφονται και εκπαιδεύονται οι πολίτες της.
Επίσης, εκτός από την αξιολόγηση της πειθαρχικής αυτής μεθόδου θα επιχειρήσουμε να δείξουμε ποια είναι η πραγματικότητα σε άλλες χώρες εκτός από την Ελλάδα τόσο όσον αφορά το πολιτισμικό πλαίσιο όσο και την καθημερινή πρακτική.
Συνεπώς, θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε την έννοια και τις πρακτικές της σωματικής τιμωρίας, και στη συνέχεια θα εντοπίσουμε τα βασικά επιχειρήματα και τις στάσεις των υποστηρικτών της. Θα προχωρήσουμε με την περιγραφή του φαινομένου από το παρελθόν έως σήμερα στην Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία και σε χώρες της Ασίας, μένοντας λίγο περισσότερο στη Σουηδία η οποία ήταν η πρώτη χώρα που κατάργησε διά νόμου τη σωματική τιμωρία, και τέλος θα δούμε πώς εξελίχθηκε το φαινόμενο στην Ελλάδα. Τέλος, θα αναφερθούμε στις συνέπειες της σωματικής τιμωρίας και στην αμφίδρομη σχέση της με τη σωματική κακοποίηση, και θα συνοψίσουμε τα βασικά σημεία που μας έρχονται στο νου όταν αναφερόμαστε στη σωματική τιμωρία ως τρόπο διαπαιδαγώγησης.

1.2. Λέξεις-κλειδιά
Σωματική τιμωρία - ορισμός, μορφές, σκοπός, συνέπειες σωματικής τιμωρίας - ελληνική πραγματικότητα - σύγχρονες κοινωνίες και σωματική τιμωρία - φαινόμενο Σουηδίας

1.3. Σκοπός
Σκοπός αυτής της διδακτικής ενότητας είναι να εξοικειωθείτε με τους εννοιολογικούς ορισμούς, τις μορφές, τα αίτια και τις συνέπειες της σωματικής τιμωρίας. Επιπλέον, μέσα από την ιστορική αναδρομή και τη διαχρονική της εξέλιξη θα διακρίνετε το ευρύτερο κοινωνικό και αξιακό πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνιών που διαμόρφωσαν τα μέτρα κοινωνικής πολιτικής για την πρόληψη της χρήσης της σωματικής τιμωρίας από τους γονείς, καθώς και τη διάκρισή της αλλά και τους κοινούς προσδιορισμούς της με άλλες μορφές κακοποίησης των παιδιών.

1.4. Τι είναι η σωματική τιμωρία;
Ως σωματική τιμωρία ορίζεται η πράξη επιβολής πόνου ή σωματικής δυσφορίας σε ανήλικο με σκοπό τον σωφρονισμό ή τον έλεγχο της συμπεριφοράς του. Μορφές σωματικής τιμωρίας μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, το «ξύλο», το χαστούκι, το άγριο σπρώξιμο, το χτύπημα με αντικείμενο, το ταρακούνημα, το τράβηγμα (αυτιού, μαλλιών κλπ.), το δάγκωμα κ.ά. Η σωματική τιμωρία αποτελούσε μέχρι πρότινος μια επιτρεπτή πράξη βίας στο πλαίσιο άσκησης του γονεϊκού ρόλου.

1.5. Σύντομη ιστορική αναδρομή
Η συζήτηση σχετικά με τη χρήση της βίας στην ανατροφή των παιδιών δεν είναι τόσο νέα όσο πιθανόν πιστεύουμε. Αντίθετα, οι χαρακτηριστικές αντιλήψεις για το ζήτημα φαίνεται να έχουν διαμορφωθεί ήδη από τους κλασικούς χρόνους. Έτσι, τον 4ο αιώνα π.Χ. ο ποιητής Μένανδρος έγραφε:... 

«Χρειαζόμαστε Καποδίστριες που θα μας βγάλουν από την μιζέρια»

Σήμερα Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011 συμπληρώνονται 180 χρόνια από την δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννου Καποδίστρια.

Ο Καποδίστριας κουβαλούσε πάντα επάνω του, μια εικονίτσα της Παναγίας της Πλατυτέρας. Σ' αυτή την Παναγία την Πλατυτέρα, στην Ιερά Μονή Της, στην Κέρκυρα, όπου βρίσκεται ο τάφος του μεγάλου Έλληνα πατριώτη, πολιτικού και οραματιστή, τελέσθηκε σήμερα μνημόσυνο στα πλαίσια των εκδηλώσεων που διοργανώνουν διάφοροι φορείς της Κέρκυρας με επικεφαλής την τοπική Εκκλησία και το Παράρτημα της Unesco Κέρκυρας.

«... Χρειαζόμαστε Καποδίστριες που με την αυτοθυσία τους, την ευφυΐα τους, τον ηγετικό προσανατολισμό και χαρακτήρα τους και, πρωτίστως, με την πίστη στο Θεό και την ελευθερία, θα μας βοηθήσουν να βγούμε από την μιζέρια και θα μας διδάξουν ήθος», είπε μεταξύ άλλων ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κέρκυρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος

Τι είχε πει ο Καποδίστριας στους υπουργούς του.

«…Είμαι ευτυχής διότι ηδυνήθην να προσφέρω…
διά την εθνικήν ανεξαρτησίαν και ελευθερίαν, δι΄ αυτό το τόσον θεάρεστον έργον, τα λείψανα της μετρίας καταστάσεώς μου εις το θυσιαστήριον της πατρίδας…
Διά τον αυτόν τούτον λόγον θέλη αποφεύγει και ήδη να δεχθή την προσδιοριζόμενην ποσότητα διά τα έξοδα του αρχηγού της Επικρατείας, απεχόμενος, εν όσω τα ιδιαίτερά μου χρηματικά μέσα μου επαρκούν από το να εγγίσω μέχρι οβολού τα δημόσια χρήματα προς την ιδίαν μου χρήσιν…
Αποστρέφομαι το να προμηθεύω εις τον εαυτόν μου τας αναπαύσεις του βίου, αι οποίαι προϋποθέτουν την ευπορίαν, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων περικυκλωμένοι από πλήθος ολόκληρον ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανίαν…
Ελπίζω ότι όσοι εξ΄ υμών συμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μετ΄ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατό να λαμβάνουν μισθούς ανάλογους με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ΄ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η κυβέρνησις εις την εξουσίαν της».
(Ο Καποδίστριας προς την Δ’ Εθνικήν Συνέλευση, Άργος 4 Αυγούστου 1829).

elefteroiellines  (από Siglitiki)

Αναρτήθηκε από ΟΥ ΤΙ ΔΑΝΟΣ

ΝΑΙ στην πειθαρχία - ΟΧΙ στη σωματική τιμωρία

Η σωματική τιμωρία που εκδηλώνεται από ένα θυμωμένο άτομο, με την πρόθεση να προκαλέσει πόνο σε κάποιον/α άλλη, δεν είναι ποτέ κατάλληλη μέθοδος (Burton et al. 2002).

Η σωματική τιμωρία, άλλωστε, συχνά αποτελεί μια παρορμητική ενέργεια που καθοδηγείται περισσότερο από το συναίσθημα (θυμωμένος γονιός) παρά από τη λογική (Durrant et al. 2004). Αμέσως πριν από τη στιγμή του δαρμού ο γονιός δεν αναρωτιέται: «Τι έκανε το παιδί;», «Για ποιο λόγο είναι ανεπιθύμητη η συμπεριφορά του;», «Τι μπορεί να μου ζητά;» κ.ο.κ.

Ειδικά αναποτελεσματική είναι για τα μωρά (0-2 ετών), μιας και δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τη σύνδεση μεταξύ της συμπεριφοράς τους και της σωματικής τιμωρίας. Θα νιώσουν μόνο τον πόνο από το χτύπημα.

Εννοείται, πως ακόμη και οι γονείς που κατά κανόνα κατανοούν τα κίνητρα της συμπεριφοράς των παιδιών τους και γνωρίζουν κατάλληλες και αποτελεσματικές τεχνικές καθοδήγησης της συμπεριφοράς τους, κάποια στιγμή νιώθουν θυμωμένοι και απογοητευμένοι. 

Όταν ο γονιός είναι κουρασμένος, κακοδιάθετος ή αγχωμένος είναι πιθανότερο να αντιδράσει συναισθηματικά, παρά λογικά και έτσι, να τιμωρήσει σωματικά το παιδί του. Γι' αυτό το λόγο λέμε πως στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πρόθεση δεν είναι η διαπαιδαγώγηση του παιδιού ή η αποδυνάμωση μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς του, αλλά η εκτόνωση του γονιού.
Αυτοί είναι ορισμένοι μόνο από τους λόγους που η σωματική τιμωρία δεν αποτελεί την καταλληλότερη μέθοδο εκμάθησης ή πειθαρχίας των παιδιών.

περισσότερα

Το κατηγορώ ενός παιδιού προς τους γονείς του

Πατέρα και μητέρα, πρώτα θέλω να σας ευχαριστήσω και ύστερα να σας κατηγορήσω, για ό,τι κάνατε για μένα.

Πώς να το πω; Μου δώσατε πολλά. Τα ρούχα, ποτέ δε μου έλειψαν. Εσείς φροντίσατε να μορφωθώ. Εσείς με στείλατε στο χοροδιδασκαλείο να μάθω μουσική. Εσείς στο κολυμβητήριο, εσείς στα σχολεία ξένων γλωσσών. Με θρέψατε σαν το θρεφτάρι, με στολίσετε και μ’ μάθατε να καμαρώνω σαν το παγώνι. Το γνωρίζω, ήμουν το είδωλό σας, η μεγάλη σας αδυναμία, ο θεός σας.

Ποτέ δε μου αρνηθήκατε τίποτα. Ότι ζήτησα το πήρα. Και ότι ήθελα το έκανα. Ποτέ δεν θυμάμαι να μου είπατε ένα όχι. Ό,τι ώρα ήθελα έφευγα από το σπίτι. Και όσες φορές γύριζα στο σπίτι αργά το βράδυ, εσείς πάντα σιωπούσατε. Ποτέ δεν υψώσατε τη φωνή σας να διαμαρτυρηθείτε. Τα μόνα λόγια που θυμάμαι είναι η επωδός των λόγων σας: «αυτό που εγώ στερήθηκα στην ηλικία σου, εσύ να μη το στερηθείς».

Όμως πρέπει να γνωρίζετε πως τώρα σας κατηγορώ. Ναι, σας κατηγορώ εγώ, το παιδί σας. Όλα μου τα δώσατε, και εκείνα ακόμα που δεν θα έπρεπε. Στα παιδικά μου χέρια άμετρος ευδαιμονισμός και απόλυτη ελευθερία ήταν δίκοπο μαχαίρι που πλήγωσαν το κορμί μου και μάτωσαν την ψυχή μου. Όλα μου τα δώσατε και όμως μου αρνηθήκατε το ένα. Δεν μου δώσατε το Θεό!

Παραμελήσατε να με μάθετε να προσεύχομαι σ’ Αυτόν. Δεν σύρατε τα βήματά μου στον Ιερό Ναό να εκκλησιαστώ και να μεταλάβω των Αχράντων Μυστηρίων. Δεν μου κάνατε λόγο ποτέ για το κατηχητικό και αρνηθήκατε επίμονα να με οδηγήσετε στον Πνευματικό. Δεν με διδάξατε να μελετώ τον νόμο του Θεού. Ποτέ δεν μου είπατε πως η τιμή της αγνότητας είναι ο ατίμητος θησαυρός, που όποιος νέος τον χάσει δεν τον ξαναβρίσκει.

Πότε, αλήθεια, δουλέψατε στην καρδιά μου; Τι κάνατε για την προσωπικότητά μου; Λησμονήσατε, να μου πείτε πως η ζωή δεν είναι ένα αδιάκοπο γλέντι, αλλά ένας συνεχής και αδιάκοπος αγώνας με επιτυχίες και αποτυχίες, με νίκες και ήττες, με ευχάριστα και δυσάρεστα. Για ότι είμαι σήμερα, φταίτε εσείς.

Σας συγχωρώ, αλλά δεν θα σταματήσω να σας κατηγορώ!

Το παιδί σας

Πηγή: Τάλαντο

Φωτογραφία: drothman

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο  

(Εστάλη από Siglitiki)