Μια πράξη αντίστασης... / Καληνύχτα σας...

Αν, με όλα όσα ζούμε, αφήσεις το μυαλό σου ελεύθερο (ανεξέλεγκτο), τότε θα τρελαθείς. 

Θα αρρωστήσεις…

Μάζεψε το νου σου. Συγκεντρώσου.
Προσπάθησε να αποφεύγεις να διαβάζεις κάθε σαβούρα που κυκλοφορεί.

Προσπάθησε να μην καταπίνεις αμάσητο τον φόβο που σου σερβίρουν.
Κάνε από το μετερίζι σου ό,τι καλύτερο μπορείς, και από κει και πέρα ειρήνευσε. Γαλήνεψε. 

Άστο στο Θεό.
Στην Παναγιά…

Και μη νομίζεις.
Είναι και αυτό μια πράξη αντίστασης, σε έναν τόσο μπερδεμένο κόσμο.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απόψε δε θα σου πω πολλά… - Καληνύχτα

.....................
Έξω έχει ήδη σκοτεινιάσει…
Απόψε δε θα σου πω πολλά.

Μιλάω σε σένα, ναι, σε σένα, που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές.
Τελειώνει μια δύσκολη εβδομάδα. Για όλους.

Ένα πράγμα κράτα καλά στο νου σου.
«Ο φόβος, είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά».

Ό,τι και αν αυτό σημαίνει. 

Όπως και αν θες να το μεταφράσεις…

«Ο φόβος, είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά».
Για αυτό, θάρρος. Πίστη.

«Ο φόβος, είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά».
... καλό ξημέρωμα και η Παναγιά μαζί σου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ανάσταση του Χριστού είναι το Κέντρο της Ορθοδοξίας!

Μα τί είναι αυτή η Ορθοδοξία;
Τί υποστηρίζει;
Τί πρεσβέυει;
    Αυτό που έχω καταλάβει εγώ, είναι ότι η Ορθοδοξία, αποτελεί έναν τρόπο ζωής, ένα εγχειρίδιο ζωής, οδηγίες για το πώς η δύσκολη ζωή μας θα γίνει ευκολότερη.
Είναι ένα σύστημα που οικοδομήθηκε πάνω στο παράδειγμα της ζωής του Χριστού και τον λόγο Του που ως παρακαταθήκη μας τον άφησε.

    Αυτό το σύστημα, ολοκληρώθηκε, τεκμηριώθηκε, απλώθηκε και αγκάλιασε όλες τις πτυχές και εκφάνσεις της ζωής μας από τους Πατέρες της Εκκλησίας, που είχαν το εξαιρετικό υπόβαθρο όλης της Ελληνικής Γραμματείας, της Ελληνικής φιλοσοφίας. 

    Όχι ότι ο λόγος του Λόγου χρειαζόταν καμιά δικαιολόγηση, ή τεκμηρίωση, αλλά οι ενάντιοι της εποχής και όλων των εποχών που ακολούθησαν, μέχρι και σήμερα, κατέστησαν αναγκαία αυτή την μεθοδολογική υποστήριξη της Διδασκαλίας.
    Τα πάντα στην Ορθοδοξία, είναι λογικά, τα πάντα στηρίζονται σε αποδείξεις, τίποτε δεν είναι έωλο, όλα αυτοσυμπληρώνονται και αλληλοσυμπληρώνονται, όλα δικαιολογούνται, όλα μπορούν να εξηγηθούν.

Τα πάντα, εκτός από ένα!
Η μοναδική υπέρβαση, που οφείλει να δεχθεί ο άνθρωπος, είναι 

η Ανάσταση!
Αυτό τρελαίνει την λογική του ανθρώπου.
Αυτό δεν είναι αποδεκτό. Υπερβαίνει την ανθρώπινη φύση.
Σ' αυτό δεν παίζει η Λογική.

Αυτό είναι το κλειδί της Πίστης.
Εδώ είναι όλα τα κρυμμένα μυστικά.
Αυτό είναι το Κέντρο της Ορθοδοξίας.

Όλα τα άλλα, είναι καλά και χρήσιμα, και, άμα τα τηρείς, ένας καλός άνθρωπος θα είσαι, αλλά την γαλήνη δεν θα την βρεις, την Βασιλεία δεν θα την κερδίσεις.

Χρειάζεται υπέρβαση, χρειάζεται να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.
Διότι, όπως λέει ο Παύλος, «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν.»

Και άμα δεν τα καταφέρνετε με την πίστη σας, ζητήστε Βοήθεια «Άνωθεν»...

Το Χαμομηλάκι

Tα Συναισθήματά σου να τα προσέχεις σαν Φυλαχτό.

Μέσα σου να έχεις πάντα καλά φυλαγμένα όλα εκείνα που σε κάνουν να είσαι άνθρωπος. 

Τον έρωτα, την αγάπη, την πίστη και την θέληση. Την θέληση για να φτιάξεις όλα εκείνα που έχουν “χαλάσει” και οι άνθρωποι πλέον τα διώχνουν μακριά με την πρώτη δυσκολία. 

Αυτή η πρώτη δυσκολία όμως, μου έμαθε πως η μαγεία κρύβεται σε αυτή τη θέληση και την επιμονή…

Δυο λέξεις λοιπόν που ίσως κρύβουν όλο το νόημα της ζωής. 

Ποτέ δεν είναι εύκολες οι καταστάσεις στην ζωή και αυτό είναι που μας κάνει να ωριμάζουμε, παλεύοντας για όσα έχουμε μέσα στην καρδιά μας. 

Αυτά τα ιερά συναισθήματα, που είναι δύσκολο να αναπτυχθούν μα και δύσκολο να τελειώσουν. Δεν τα βρίσκεις εύκολα, αλλά αν τα βρεις είναι η μεγαλύτερη ευλογία.

Ευλογία, γιατί το σημαντικότερο πράγμα στην ζωή είναι η καρδιά σου. 

        Νιώθει γεμάτη όταν έχει κοντά της ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν, ευτυχισμένη όταν παλεύουν για αυτή και ραγισμένη όταν την παραμελούν. Σπάνια οι άνθρωποι νιώθουν το ίδιο και αυτό το καταλαβαίνεις στις δυσκολίες. Αυτές δείχνουν τις πραγματικές προθέσεις για προσπάθεια αλλά και ανάγκης να έχει ο ένας κοντά του τον άλλον.
        Μπορεί η ζωή να μην σου αφήνει τα περιθώρια να ζήσεις απόλυτα έναν έρωτα, αλλά πάντα θα έχεις τον τρόπο να βρίσκεις την λύση. Μια λύση, που θα κάνει τον άνθρωπό σου να νιώθει το πόσο σημαντικός είναι για εσένα και πόσο δυνατά είναι αυτά που έχεις μέσα σου. 

Να νιώθει ότι βρίσκεται “σπίτι” του και κάθε μικρή λεπτομέρεια να είναι αφορμή που του λέει να μείνει. 

Οι πραγματικές σχέσεις δεν βασίζονται στα υλικά αγαθά, αλλά στα πνευματικά. 

        Θέλουν να αφιερώνεις έστω και 3 λεπτά να δεις τον άνθρωπό σου σε ένα ασανσέρ, να τον πάρεις μια αγκαλιά και να του δώσεις ένα φιλί, λέγοντας του πόσο σου έλειψε. 

Αυτό είναι ο έρωτας.

Ιωάννα Καριώρη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν»

Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, μάταιη, νεκρή η πίστη μας

Άμα δεν πιστεύεις στην Ανάσταση, πιστός δεν είσαι.
Μπορεί να είσαι, από όλα τα άλλα, αλλά πιστός δεν είσαι.
Μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος, αλλά Ορθόδοξος δεν είσαι.
Μπορεί να κάνεις όλα τα καλά του κόσμου, αλλά Χριστιανός δεν είσαι.

Πιστεύω στον τριαδικό Θεό, στον Πατέρα που έστειλε τον Γιο Του, τον Λόγο Του, να θυσιαστεί για την σωτηρία μας.
Να θυσιαστεί, να δώσει τη ζωή Του,
να δώσει το αίμα Του για να σωθούμε εμείς.

Και αφού θυσιάστηκε, Αναστήθηκε.
Αυτή είναι η πίστη μας.
Αυτό είναι το κεντρικό στοιχείο της Ορθοδοξίας.

Όλα τα άλλα, είναι αποδεκτά με την ανθρώπινη λογική.
Όλα τεκμηριώνονται.
Όλα αποδεικνύονται.
Εξ άλλου, αυτό είναι Ορθοδοξία. Ορθή σκέψη, ορθή γνώση, ορθός λόγος.
Όλα είναι δεμένα.

Η υπέρβαση είναι η Ανάσταση.
Άμα την δεχτείς, πιστεύεις, άμα δεν την δεχτείς, είσαι κάτι άλλο, αλλά πιστός δεν είσαι.
Η Ανάσταση είναι το κλειδί.
Και άμα έχεις το κλειδί, μπορείς να ανοίξεις την πόρτα του παράδεισου.

Αλλιώς, τζάμπα η θυσία, τζάμπα κι η Ζωή του Χριστού για σένα.
Τζάμπα και Κρίμα.

Χαίρετε! Χριστός ἀνέστη!

Το Χαμομηλάκι

Η γιαγιά μου, η Σίτου μου

Η γιαγιά μου, από την πλευρά του πατέρα μου, σε όλη της τη ζωή ήταν μια απλή χωρική από τη Συρία, που δεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζει.

...

Λίγες μέρες όμως αργότερα, όταν ένα ολόκληρο τσούρμο παιδιών άρχισε να φωνάζει: «Αράπη, Αράπη, Αράπη», συνέβη κάτι: Συγκρατούσα τα δάκρυά μου, προσπαθώντας με όλες τις δυνάμεις του κορμιού μου, να μη φανώ μυξιάρικο και να μην τους επιτρέψω να με δούν να κλαίω. Αλλά δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.

...

Συνέχεια στη Βασιλεία των Ουρανών 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχει ζωή μετά τον ...τοκετό;

Mία ιστορία διδύμων

​Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, "Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα."

«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή;»
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα.»
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι ​πολύ κοντός.  ​Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται.»
Το δεύτερο ​όμως ​επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια.»
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει ​γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά.»
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα​​ θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει.»
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα;»
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει.»
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπ​​ω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει.»
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω.»

- Űtmutató a Léleknek

Μετάφραση για το NOESI.gr: Η Μερσίνη, μητέρα διδύμων που γεννήθηκαν πολύ πρόωρα!

Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά.

In a mother’s womb were two babies. One asked the other: “Do you believe in life after delivery?” The other replied, “Why, of course. There has to be something after delivery. Maybe we are here to prepare ourselves for what we will be later.”
“Nonsense” said the first. “There is no life after delivery. What kind of life would that be?”
The second said, “I don’t know, but there will be more light than here. Maybe we will walk with our legs and eat from our mouths. Maybe we will have other senses that we can’t understand now.”
The first replied, “That is absurd. Walking is impossible. And eating with our mouths? Ridiculous! The umbilical cord supplies nutrition and everything we need. But the umbilical cord is so short. Life after delivery is to be logically excluded.”
The second insisted, “Well I think there is something and maybe it’s different than it is here. Maybe we won’t need this physical cord anymore.”
The first replied, “Nonsense. And moreover if there is life, then why has no one has ever come back from there? Delivery is the end of life, and in the after-delivery there is nothing but darkness and silence and oblivion. It takes us nowhere.”
“Well, I don’t know,” said the second, “but certainly we will meet Mother and she will take care of us.”
The first replied “Mother? You actually believe in Mother? That’s laughable. If Mother exists then where is She now?”
The second said, “She is all around us. We are surrounded by her. We are of Her. It is in Her that we live. Without Her this world would not and could not exist.”
Said the first: “Well I don’t see Her, so it is only logical that She doesn’t exist.”
To which the second replied, “Sometimes, when you’re in silence and you focus and you really listen, you can perceive Her presence, and you can hear Her loving voice, calling down from above.”

- Útmutató a Léleknek

Δημοσιεύτηκε από Άγγελος Κουτουμάνος 
noesi.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Νεύτωνας: Από «κακός» μαθητής, μεγαλοφυής επιστήμονας | Newton: The Force of God (2016)

«Δεν γνωρίζω πώς μπορεί να φαίνομαι στον κόσμο, όσον όμως αφορά τον εαυτό μου νομίζω ότι μοιάζω με ένα αγόρι, που παίζει στην παραλία ψάχνοντας εδώ και εκείνα να βρει ένα καλύτερο βότσαλο ή ένα πιο όμορφο όστρακο από τα συνηθισμένα, ενώ την ίδια στιγμή ένας ολόκληρος ωκεανός γνώσης απλώνεται εντελώς ανεξερεύνητος μπροστά του».

Ισαάκ Νεύτων

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 10 ΝΕΥΤΩΝΑΣ

Νεύτων: Η Δύναμη του Θεού | Newton: The Force of God (2016)

Όταν τα παιδιά στέλνουν γράμμα στον Άι Βασίλη

Καλή Χρονιά!

Η φαντασία των μικρών παιδιών στο χαρτί.
Διαβάζουμε γράμματα στον Άγιο Βασίλη

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τα μικρά παιδιά περιμένουν ανυπόμονα το δώρο κάτω από το δέντρο. Κάποια αγωνιούν γιατί στο σπίτι τους δεν υπάρχει καμινάδα, άλλα για να υπάρχει γάλα και κουραμπιές κάτω από το δέντρο. Ο Άι Βασίλης είναι ο ήρωας των Χριστουγέννων και σαφώς σε αυτόν απευθύνονται χιλιάδες γράμματα αυτή την περίοδο.

Μπορεί αυτά να μην φτάνουν στο χωριό του και να μην τα διαβάζει ο ίδιος, όμως υπάρχει μια μεγάλη ομάδα των Ελληνικών Ταχυδρομείων, η οποία μοιράζει χαμόγελα. Τα γράμματα των παιδιών με παραλήπτη τον Άη Βασίλη μπαίνουν στα ειδικά διαμορφωμένα κόκκινα γραμματοκιβώτια. Στη συνέχεια η ομάδα των ΕΛ.ΤΑ τα συγκεντρώνει και απαντάει σε όσα αναγράφουν τον αποστολέα, με μια όμορφη κάρτα, λέγοντάς ότι το γράμμα του παιδιού έφτασε τον Άι Βασίλη. Αυτή η διαδικασία γίνεται εδώ και 27 ολόκληρα χρόνια, με τα περισσότερα γράμματα να αρχειοθετούνται και μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να καταστρέφονται.

Παράλληλα, τα ΕΛ.ΤΑ. δημιούργησαν και ένα υπέροχο λεύκωμα με τα γράμματα παιδιών, το οποίο μπορείτε να το βρείτε στα ταχυδρομεία. Είχαμε λοιπόν και το δεύτερο συστατικό, τα γράμματα.

Δείτε ορισμένα από αυτά στη λίστα που ακολουθεί:

1

Αλτρουισμός...

2

Συμπόνοια

3

Επιλογές

4

Πίστη

5

Αποφασιστικότητα

6

Στόχοι

7

Ακρίβεια

Λευτέρης Σαββίδης
news247.gr 

Με τα μάτια στραμμένα στο Φως!

Πολύ γνωστός ο διάλογος που αναφέρω. Για όσους τον ξέρουν, μια υπενθύμιση, για όσους δεν τον έχουν διαβάσει, κάτι όμορφο.

“…Καθηγητής: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτητής: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθηγητής: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτητής: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθηγητής: Ναι.
Φοιτητής: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθηγητής: Ναι.
Φοιτητής: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». 

 «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.
(Στην αίθουσα επικρατεί σιγή…)
Φοιτητής: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθηγητής: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτητής: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθηγητής: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;
Φοιτητής: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική…
Καθηγητής: Ελαττωματική; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτητής: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως είναι η σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτή την ενέργεια. Το να βλέπεις τον θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής. Είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθηγητής: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτητής: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθηγητής: …
Φοιτητής: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθηγητής: …
Φοιτητής (προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κυρίου καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κυρίου καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθηγητής: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτητής: Αυτό είναι, κύριε… Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..

Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο: το σκότος και το φως. “Καὶ εἶπεν ὁ Θεός• γενηθήτω φῶς• καὶ ἐγένετο φῶς”. (Γένεσις 1:3). 

Τόσο απλά: “καὶ ἐγένετο φῶς!” Και όμως τόσο πολύπλοκα.

Τελικά, τι είναι το φως; Το φως είναι προαπαιτούμενο για την ζωή, καθώς αποτελεί τη βασική πηγή ενέργειας στις τροφές μας. Το φως είναι ατμοσφαιρική ομορφιά, στην αυγή και στο ηλιοβασίλεμα, στο ουράνιο τόξο, στο βόρειο και νότιο σέλας. Το φως είναι προαπαιτούμενο για την όραση. Το φως του ηλίου, της σελήνης και των άστρων ομορφαίνει τις ζωές όλων των ανθρώπων στην γη.

Το φως είναι το θεμέλιο και του σύγχρονου κόσμου: η δημιουργία, εκμετάλλευση, μετάδοση και ανίχνευσή του είναι βασικά στοιχεία των τηλεπικοινωνιών, της βιομηχανικής παραγωγής, των ιατρικών συσκευών, της δημόσιας τέχνης, των φαντασμαγορικών οπτικών παρουσιάσεων, του εξοπλισμού βιοτεχνολογίας, των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και του εργαστηριακού εξοπλισμού ο οποίος είναι απαραίτητος για την εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. 

Το φως είναι η πηγή πληροφορίας σχετικά με την δημιουργία του σύμπαντος, των φωτοφυσικών διεργασιών στα άστρα και της οικουμενικής ισχύος των φυσικών νόμων παντού στο σύμπαν.

Το φως μας σαγηνεύει, μας κινητοποιεί και μας συνδέει. 

Οι άνθρωποι ενθουσιάζονται όταν κοιτάνε σε ένα τηλεσκόπιο ή σε ένα μικροσκόπιο για να παρακολουθήσουν το μακρόκοσμο ή τον μικρόκοσμο. Και σήμερα για πρώτη φορά, οι επιστήμονες έχουν απαθανατίσει σε φιλμ τη λάμψη του φωτός που εκπέμπεται τη στιγμή που ένα ανθρώπινο σπερματοζωάριο έρχεται σε επαφή με το ωάριο. Το φαινόμενο είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν μόνο σε ζώα, αλλά κανείς δεν είχε παρατηρήσει τη λάμψη της ανθρώπινης σύλληψης.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που ανακάλυψε η ομάδα έρευνας του πανεπιστημίου του Northwestern είναι το πως ορισμένα ωάρια είναι πιο φωτεινά από άλλα, πράγμα που αποτελεί μια άμεση ένδειξη της ικανότητάς τους να εξελιχθούν σε ένα υγιές έμβρυο. 

Ποιος είναι ο λόγος αυτού του σπινθηρισμού τη στιγμή της σύλληψης;

Τους πήρε μερικά χρόνια για να συλλάβουν σε εικόνα αυτό το γεγονός, αλλά από τη στιγμή που το πέτυχαν το 2014 για πρώτη φορά, παρακολούθησαν σε βίντεο δισεκατομμύρια άτομα ψευδαργύρου να απελευθερώνονται τη στιγμή ακριβώς που το σπερματοζωάριο διατρυπά την κυτταρική μεμβράνη ενός ωαρίου του θηλαστικού.

Χρησιμοποιώντας ένα νέο αισθητήρα φθορισμού, που είναι σε θέση να ανιχνεύει την κίνηση των ατόμων ψευδαργύρου στα κύτταρα, η ομάδα εντόπισε τους θύλακες ψευδαργύρου εντός του ωαρίου και βρήκε περίπου 8.000 θαλάμους, που ο καθένας περιέχει περίπου 1 εκατομμύριο ιόντα ψευδαργύρου έτοιμα για έκρηξη . Τα μικροσκοπικά «πυροτεχνήματα» που προκύπτουν βρέθηκε ότι διαρκούν για περίπου 2 ώρες μετά τη γονιμοποίηση.

Σήμερα, η ίδια ομάδα μαγνητοσκόπησε αυτό το γεγονός τη στιγμή της σύλληψης σε ένα ανθρώπινο ωάριο. “Ήταν αξιοσημείωτο, – λέει η Teresa Woodruff ένα μέλος της ομάδας- ανακαλύψαμε τις λάμψεις ψευδαργύρου σε ανθρώπινα ωάρια που σου κόβει την ανάσα.”

Μέχρις εδώ η επιστήμη, και τώρα μια απλή αντίληψη σχετικά με τον άνθρωπο και το φως:

”Μια ημέρα που αναλογιζόμουν τις κοσμικές δυνάμεις που διαπερνούν και συνθέτουν τα άτομα και τα πάντα, είδα καθαρά τα παρακάτω ,σχετικά με εμένα: Το απόλυτο είναι ένας κεντρικός, άδειος και φωτεινός χώρος μέσα στον άνθρωπο. Αυτός είναι ο οίκος του Πατρός, η πραγματική μας κληρονομιά που η ανθρωπότητα την αποποιήθηκε, όπως ο Άσωτος Υιός, και τράβηξε μακριά της, προς την εξορία. Αυτό ενισχύει την βεβαιότητα ότι κάποτε ο άνθρωπος ζούσε στον Οίκο του Πατρός μέσα του και ότι μετά έπεσε στο σκοτάδι. Τώρα, αρχίζω να βλέπω απ’αυτό το πρίσμα τις παραβολές του Χριστού.

Η επιστροφή στην Βασιλεία των Ουρανών, είναι ακριβώς αυτή η επιστροφή στον αρχικό, φωτεινό χώρο στο κέντρο του ανθρώπου. Τώρα επίσης καταλαβαίνω την πτώση του Αδάμ, τι αντιπροσώπευε ο Παράδεισος, καθώς και την πτώση των Αγγέλων. Αμαρτία είναι ακριβώς αυτή η απομάκρυνση από το φωτεινό απόλυτο στο κέντρο του ανθρώπου. Πριν από την πτώση, πριν από την αναχώρηση του Ασώτου, πριν από την πτώση των Αγγέλων, τα πάντα ήταν φως, ενότητα, ευδαιμονία, αρμονία. Μετά, κάτι έγινε. Ένα σχίσμα, μια πτώση, κερματισμός, ασυνειδητότητα”. (Σοφίας Άντζακα “Από τον εγωκεντρισμό στην καθαρή συνειδητότητα”)

Εγώ δεν έχω πρόσβαση να μελετήσω σε μικροσκόπιο ή σε εργαστήρια το φως και τις επιδράσεις του, αλλά αυτά που βλέπω και διαβάζω μου επαληθεύουν την πίστη μου: είμαστε φως! Από τη στιγμή της σύλληψης -βλέπε άνω μελέτες – μέχρι που φεύγουμε από αυτό το κόσμο, είμαστε φως! 

Εάν δεν εκπέμπουμε φως, τουλάχιστον ας ακολουθήσουμε το Φως!… Η πίστη είναι σαν την ηλιαχτίδα: σου φωτίζει τη ζωή, σε ζεσταίνει και σε οδηγεί στον Ήλιο. Στην Πηγή του Φωτός.

Συγγραφέας π. Δανιήλ Σιλουανός

Γεννημένος στη Ρουμανία, αλλά ερωτευμένος με την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα, ζει αφοσιωμένος στην ελευθερία και στην Αγάπη. Η μεταμορφωτική αγάπη του Χριστού αιχμαλωτίζει την ψυχή του και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στον Θεό. Μονάζει κάνοντας βίωμα τις θεολογικές γνώσεις. Συνειδητοποιώντας πως η Αγάπη θα σώσει το κόσμο, διακονεί ανιδιοτελώς τον συνάνθρωπό του ως Ιερέας, προσπαθώντας με την σωκρατική μέθοδο να εκμαιεύσει κάτι που ο άλλος έχει ήδη μέσα του, όχι να μεταδώσει άλλες γνώσεις. Λατρεύει το διάβασμα, την κλασική μουσική και το πιάνο. Είναι πιστοποιημένος Coach του HeartMath.

enallaktikidrasi.com

Έστειλε γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της και έλαβε την καλύτερη απάντηση...!

Αυτό το κοριτσάκι όταν πέθανε ο σκύλος της η Άμπι, έστειλε γράμμα στο Θεό να τον προειδοποιήσει για τον ερχομό της, έτσι ώστε να την φροντίσει.
Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έμενε και η 4χρονη τότε Μέρεντιθ με την οικογένειά της και την 14 ετών σκυλίτσα της Άμπι.
Τον Αύγουστο του 2006 όμως η Άμπι πέθανε και η μικρή Μέρεντιθ Σκρίνεβερ στεναχωρήθηκε τόσο που θέλησε να στείλει ένα γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της.

Αφού έγραψε το γράμμα μαζί με τη μαμά της, το ταχυδρόμησαν στο ταχυδρομείο του Μπρουκ Χόλοου, στο Τέξας. 
Δύο εβδομάδες μετά έκπληκτη η οικογένεια βρήκε έξω από την πόρτα της, ένα πακέτο, τυλιγμένο με χρυσό χαρτί και με όνομα παραλήπτη «Μέρεντιθ», ενώ όνομα αποστολέα είχε «Θεός, και ένας από τους αγγέλους!».

Μέσα στο μυστηριώδες αυτό πακέτο, υπήρχε ένα βιβλίο με τίτλο, «Όταν ένα σκυλί πεθαίνει» και ένα γράμμα «απάντηση», σε αυτό που είχε στείλει η ίδια πριν μέρες στον Θεό για να φροντίζει τη σκυλίτσα της Άμπι. 
Το γράμμα έγραφε.

 

Οι γονείς της μικρής Μέρεντιθ, Τζόι και Γκρέγκ, έμειναν έκπληκτοι από το γεγονός ότι κάποιος από το ταχυδρομείο μπήκε στον κόπο να κάνει όλο αυτό για την μικρή τους κόρη. 
«Πίστευα ότι θα στέλναμε ένα γράμμα και θα τελείωνε εκεί το θέμα» είπε η Τζόι Σκρίνεβερ σε τοπική εφημερίδα του Τέξας, 
«Όταν πήρε το πακέτο στα χέρια της η Μέρεντιθ, ήταν αρκετά χαρούμενη αλλά καθόλου έκπληκτη. Ήταν σίγουρη ότι το γράμμα θα έφτανε στο Θεό και ότι θα έπαιρνε απάντηση!».

«Ως γονέας αλλά και ως φιλόζωος, αυτή ήταν η πιο ευγενική χειρονομία που έχω βιώσει ποτέ. Δεν έχω κανένα τρόπο να μάθω ποιος το έστειλε. 
Κάπου όμως, σε κάποιο άψυχο γραφείο υπάρχει ένας όμορφος άνθρωπος με υπέροχη καρδιά, ένας άγγελος.

paidiki gonia

Μάνος Ελευθερίου: «Ένιωσα την ανάγκη να ζητήσω τη βοήθεια του Θεού»

«Ένιωσα την ανάγκη να ζητήσω
τη βοήθεια του Θεού. Δεν γίνεται αλλιώς!»

Ο ποιητής, στιχουργός και συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου μιλά για την πίστη και όσα τον συγκινούν.

• «Μικρός βρήκα ένα βιβλίο της γιαγιάς μου με ψαλμούς. Το έμαθα απέξω. Τόσο μου άρεσε!»

Βραβεύτηκε το 2005 με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και το 2013 από την Ακαδημία Αθηνών για τη συνολική προσφορά του. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους συνθέτες Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Σταύρο Κουγιουμτζή, Γιάννη Σπανό, ενώ έχει γράψει στίχους για πάνω από 400 τραγούδια! Πριν από λίγες μέρες εξέδωσε το νέο βιβλίο του με τον τίτλο «Φαρμακείον Εκστρατείας».
Ανατρέχοντας στις παιδικές σας μνήμες στην όμορφη και με μεγάλη αστική παράδοση Σύρο, θα θέλαμε να μας πείτε ποια ήταν η πρώτη επαφή σας με το περιβάλλον αλλά και με το πνεύμα της εκκλησιαστικής παράδοσης.
Στη Σύρο, όπου γεννήθηκα και έμεινα έως τα 15 μου χρόνια, κάποια ημέρα έπεσε στα χέρια μου ένα εξαίσιο βιβλίο, το οποίο ανήκε στη γιαγιά μου, και απορώ πώς επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γεμάτο με εκκλησιαστικά κείμενα.
Ονομαζόταν «Ωρολόγιον το Μέγα». Αυτό περιλάμβανε ψαλμούς, τον Ακάθιστο Ύμνο αλλά και το πρόγραμμα της εκκλησίας κ.ά. Ήταν μια πολύ καλή έκδοση του 19ου αιώνα, με στοιχεία δωδεκάρια, από την οποία οι πρώτες σελίδες είχαν αφαιρεθεί, δυστυχώς. Δεν μείωνε όμως αυτό καθόλου το ότι ήταν ένα εκπληκτικό βιβλίο. Μου άρεσε τόσο πολύ και γι' αυτό κάθισα και το έμαθα όλο απέξω! Μάλιστα, αργότερα, σε μεγαλύτερη, βέβαια, ηλικία, όταν πήγαινα σε εκκλησίες, άκουγα πάλι όλα όσα είχα διαβάσει και τα ξαναθυμόμουν!
Αργότερα το έχασα αυτό το βιβλίο. Δεν είχα τη δυνατότητα να πιάσω στα χέρια μου άλλα παιδικά βιβλία, αφού εκείνα τα χρόνια δεν κυκλοφορούσε στα βιβλιοπωλεία της επαρχίας μεγάλος αριθμός βιβλίων. Επομένως, ήταν μια λύση να κρατήσω με ζέση και να αγαπήσω αυτό το βιβλίο. Είχα, έτσι, τη δυνατότητα επαφής όχι τόσο με το θείο, αλλά με μια γλώσσα που δεν γνώριζα -όπως ήταν η καθαρεύουσα- καθώς και με την ποίηση.

Και έτσι, μέσω του θρησκευτικού στοιχείου, βάλατε τις βάσεις για να αποκτήσετε στέρεες γνώσεις της ελληνικής γλώσσας.
Η ποίηση, έτσι όπως αναδύεται μέσα από αυτά τα εκκλησιαστικά κείμενα, είναι αναντικατάστατη. Πολλές φορές βλέπω ορισμένους ύμνους που γράφτηκαν σε διαφορετικές περιόδους, όπως είναι οι βυζαντινοί ή οι Ψαλμοί του Δαυίδ, και ανακαλύπτω τα στοιχεία μιας απίθανης, ασύγκριτης ποίησης. 

Αναρωτιέμαι, όταν τους ακούω, εάν τους έγραψαν ανθρώπινα μυαλά ή κάποιος από το υπερπέραν τους τούς υπαγόρευσε και αυτοί απλώς τους έγραψαν! Δεν μπορώ να το σκεφτώ, να το συλλάβω! 

Αστειευόμενος, μάλιστα, θα έλεγα ότι αυτά που εγράφησαν αντιστοιχούν με το να γράψει όχι μόνος ένας Οδυσσέας Ελύτης, αλλά άλλοι δύο αντίστοιχης ικανότητας, όπως ο Ελύτης, ποιητές! Οι μεταφραστές των κειμένων αυτών στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα, πέραν του ότι έπρεπε να ήξεραν τέλεια ελληνικά, ήταν και οι ίδιοι μεγάλοι ποιητές.

Υπάρχει κάποιο κείμενο που σας έχει αποτυπωθεί τόσο έντονα στη μνήμη;
Ακούω και μένω εκστατικός το απόσπασμα από το Ανάγνωσμα του Μικρού Απόδειπνου, όπου αναφέρονται κατά σειρά όλα τα παρακάτω επίθετα στην Παναγία και μόνο: «Ασπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή, Παρθένε, Θεόνυμφε, Δέσποινα». Είναι συγκλονιστικό! Αυτό που σας ανέφερα φέρνει στον νου και την περίπτωση του Καβάφη, στον οποίο βρίσκουμε ένα ποίημα όπου χρησιμοποιεί τέσσερα πέντε επίθετα μαζί στην αναφορά που κάνει για τον Μέγα Αλέξανδρο. Αυτό είναι ένα είδος διδασκαλίας για έναν ποιητή, ειδικά όταν κάνει τα πρώτα του βήματα στην ποιητική διαδρομή του.
Το ίδιο μπορώ να πω ότι με συγκινούν και οι ψαλμοί κατά τη διάρκεια των τελετουργιών, οι παρακλήσεις, όπως και οι ευχές υπέρ αναπαύσεως κεκοιμημένων στις νεκρώσιμες ακολουθίες κ.α.

• «Όταν βλέπω τα εξωκλήσια, αισθάνομαι πάντα ανάταση στην ψυχή μου. Αποπνέουν γνήσια θρησκευτική λατρεία»

Δεν ξέρω πώς ακριβώς συμβαίνει! Πολλά πράγματα, όταν ξεκινώ να γράφω, αναβιώνουν μέσα από την ανάμνηση. Για παράδειγμα, το «Αμήν λέγω σοι ότι εν ταύτη τη νυκτί, πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με» και ακολουθεί η φράση: «Και εξελθών έξω έκλαυσεν πικρώς». Αυτή τη φράση, «έκλαυσεν πικρώς», τη θεωρώ μια σκηνοθεσία εξαιρετική! Είναι κάτι απίθανο το στοιχείο της ποιητικότητας αυτών των κειμένων! Και αυτή η αξεπέραστη ποιητικότητα δεν νομίζω ότι συναντάται στα υπόλοιπα θρησκευτικά δόγματα! Αποπνέει ένα σπαρακτικό στοιχείο πνευματικής εξύψωσης. Ίσως κάποια είδη θρησκευτικών ύμνων που ακούω να προέρχονται από κακές μεταφράσεις. Σκεπτόμουν κάποτε να προχωρήσουμε στην ακριβή μετάφραση κάποιων κειμένων και ύμνων από άλλα θρησκευτικά δόγματα, λέξη προς λέξη, και έπειτα να τα παραλάβει ένας ικανός ποιητής, ώστε να τα μεταπλάσει, χωρίς διόλου να ξεφύγουν από το αρχικό νόημα του πρωτότυπου κειμένου. Δεν έχει πάψει διόλου να με απασχολεί αυτό το θέμα.

Με την τέχνη της ψαλτικής έχετε ασχοληθεί στο παρελθόν;
Μπορείτε να μας αναφέρετε ποιες είναι οι πλέον αγαπημένες σας εκκλησίες, τις οποίες επισκέπτεστε ακόμη και σήμερα;
Εγώ έχω παραμείνει στις εκκλησίες της πατρίδας μου, της Σύρου. Εδώ, στην Αθήνα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά λόγω συνθηκών ζωής, ενώ στην επαρχία είσαι πολύ πιο κοντά στον Θεό! Η ζωή στην Αθήνα σε απομακρύνει από την επαφή με τον Θεό και σε αυτό το σημείο χρειάζεται προσοχή από τους ανθρώπους. Η στιγμή όμως όπου πάντα νιώθω ανάταση στην ψυχή μου είναι όταν βλέπω τα εξωκλήσια! Και ειδικά εκείνα τα οποία έχουν απέξω φυτεμένα κυπαρίσσια! Μου αρέσει να επισκέπτομαι μερικά από αυτά, σε όσα από αυτά οι πόρτες τους είναι ανοιχτές και υποδέχονται ανεμπόδιστα τους επισκέπτες. Είναι έκδηλη η ιερότητα του χώρου, αλλά, δυστυχώς, φοβάμαι πως ό,τι υπήρχε παλαιό μέσα σε αυτά θα έχει κλαπεί από τους επιτήδειους! Νιώθω ότι τα εξωκλήσια αποπνέουν την αυθεντική εικόνα της θρησκευτικής λατρείας σε όλη της την απλότητα.

Το στοιχείο της ταπεινότητας και της αγαθότητας καταξιώνεται μέσα από την επικοινωνία με τον Θεό;
Ναι, αρκεί όμως αυτός ο άνθρωπος να είναι συνειδητά σοβαρός και να μη γίνεται αυτό μόνο για επίδειξη! Εάν ένας πνευματικός άνθρωπος παραμένει ταπεινός, τότε είναι πραγματικά εμπνευσμένος από τον λόγο του Θεού.

• «Είναι φοβερή τέχνη η αγιογραφία, αλλά χρειάζεται ανανέωση από τους νεότερους»

Μα και βέβαια! Αυτό όμως που δεν συγχωρώ στους νεότερους αγιογράφους είναι ότι δεν προχώρησαν και δεν ανανέωσαν την τέχνη των παλαιοτέρων. Δεν είναι δυνατόν να ζωγραφίζεις το ίδιο πράγμα όπως γινόταν πριν από 500 και 1.000 χρόνια! Είναι μια αγκύλωση αυτό! Κάτι θα έπρεπε να έχουν αλλάξει στην τεχνοτροπία αυτή, όπως έχει συμβεί και στην υπόλοιπη ζωγραφική. Σημαντικότεροι εκπρόσωποι αυτής της τέχνης για μένα είναι ο Θεοφάνης ο Κρης και οι Ρώσοι αγιογράφοι. Είναι μια φοβερή τέχνη!
Έχετε δώσει μια πειστική απάντηση στο ερώτημα περί πίστης;
Όχι! Έχω νιώσει όμως την ανάγκη να ζητήσω τη βοήθεια του Θεού. Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει διαφορετικά, αφού βλέπω το αδιέξοδο. Η αμέσως επόμενη κίνηση, το επόμενο βήμα, είναι να πατήσω σε ένα πιο σίγουρο και όχι ετοιμόρροπο σκαλί. Ο Θεός είναι κάτι πέρα από τα ανθρώπινα, και αυτό το επικαλείται κάποιος. Η επίκληση αυτή σίγουρα προσφέρει βοήθεια, δίνει μια ανάταση στον άνθρωπο!

• Η έννοια του Θεού στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πιο ζωντανή, φιλική και προσιτή σε σχέση με τα υπόλοιπα δόγματα;

Σήμερα πώς μπορεί να εμπλουτιστεί και να διατηρηθεί η ελληνική γλώσσα;
Δεν γνωρίζω πολύ καλά τα αρχαία ελληνικά, αλλά διακρίνω τη διάρκεια της ελληνικής γλώσσας, αφού κατάφερε να επιβιώσει μέσα από τις πιο άγριες συνθήκες. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό! Ας μην ξεχνάμε τη φράση του Οδυσσέα Ελύτη: «Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου». Αυτός ο σπουδαίος στίχος φανερώνει τη διαδρομή που έχει διανύσει η γλώσσα διαμέσου των αρχαιότητας, της εκκλησιαστικής γλώσσας, της βυζαντινής έως την ομιλούσα ελληνική των σημερινών ημερών. Έχει ενδιαφέρον στα ιστορικά κυρίως κείμενα των Βυζαντινών να δούμε αυτό που έλεγε και ο Καβάφης: «Με ενδιαφέρουν οι Βυζαντινοί συγγραφείς, επειδή έγραφαν την Ιστορία δραματικά!» Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όπως δραματικά έγραφαν και οι μεγάλοι ιστορικοί του παρελθόντος.

Δύσκολα μπορεί να βρεθεί κάποιος που να μην έχει σιγοτραγουδήσει τους στίχους που έχει γράψει ο κ. Μάνος Ελευθερίου σε κάποια από τα σημαντικότερα ελληνικά τραγούδια. Ποιητής, στιχουργός, συγγραφέας και εικονογράφος, ο Μάνος Ελευθερίου είναι μια χαρισματική και πολυσχιδής προσωπικότητα.

Δυστυχώς, σήμερα, λόγω ηλικίας και κάποιων προβλημάτων υγείας, δεν έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ συχνά τις θείες λειτουργίες. Θέλω να προσθέσω και το εξής: ναι μεν έγινε ένα σοβαρό έργο διάσωσης και συγκέντρωσής τους, που δεν πρέπει να το αγνοήσουμε, αλλά δεν παύει να με στενοχωρεί το γεγονός ότι δεν έχουν διασωθεί τα ονόματα εκείνων που έγραψαν τους αριστουργηματικούς αυτούς ύμνους.

Το ίδιο έντονα έχει αποτυπωθεί μέσα μου και το παρακάτω απόσπασμα, που ακούγεται στο εξόδιον της νεκρώσιμης ακολουθίας: «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον· ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα· επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται. Διό Χριστώ τω αθανάτω Βασιλεί βοήσωμεν». Αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω τον θαυμασμό μου και για τους ύμνους που ακούγονται καθ' όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Μεγάλες στιγμές συγκίνησης!

Ως προς το στιχουργικό έργο σας, ποιες είναι οι επιδράσεις που έχετε δεχτεί από τους θρησκευτικούς ύμνους;

Όχι, δεν το έχω πράξει! Έχω όμως φίλους που είναι καλοί ψάλτες. Στην τηλεόραση έχω συχνά την ευκαιρία να ακούω τις ψαλμωδίες κάθε φορά που μεταδίδεται μια λειτουργία. Δεν κάνω όμως σαν υστερικός στην κριτική μου, όπως π.χ ο Φώτης Κόντογλου, στον οποίο δεν άρεσε τίποτα! Εννοώ ότι δεν του άρεσε ο τρόπος με τον οποίο απέδιδαν τους ύμνους οι σύγχρονοι ψάλτες. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω και μια άλλη εξαιρετική προσωπικότητα στον χώρο της ψαλτικής τέχνης, τον Σίμωνα Καρά, ο οποίος ήταν και εξαίρετος μουσικολόγος και ερευνητής της ελληνικής μουσικής παράδοσης.

Σας συναρπάζει η τέχνη της αγιογραφίας;

Εάν σκεφτούμε ότι σημειώθηκαν άθλια γεγονότα στο όνομα του Ιησού Χριστού σε παλαιότερους αιώνες, τους πιο πρόσφατους αιώνες θεωρώ ότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αποκατασταθεί. Δεν το επικαλούνται πλέον όπως είχαν κάνει στο παρελθόν, π.χ., οι σταυροφόροι, οι οποίοι διεξήγαγαν φονικές εκστρατείες στους Αγίους Τόπους.

Το 2013 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συνολική προσφορά του στις τέχνες και στα γράμματα. 

Το 2005 παρέλαβε το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας

 Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια 30 Νοεμβρίου 2016 στις 6:46 μ.μ. 

Ηλ. Πηγή: geromorias.blogspot.gr / Επιμέλεια: www.sophia-ntrekou.gr   

Μια μανούλα και τα τρία κοριτσάκια της...

Αλήθεια, ποιές γιορτάζουμε σήμερα;; 

Χρόνια Πολλά σε όλα τα κοριτσάκια (μικρά και μεγάλα),
που σήμερα γιορτάζουν.

Οι Άγιες
Σοφία, Πίστις, Ελπίδα και Αγάπη

Υπολογίζεται ότι μαρτύρησαν περί το 137. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη και των τεσσάρων

στις 17 Σεπτεμβρίου.

Οι κόρες τίμησαν τα ονόματα τους. Η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη τους στον Θεό τους έδωσαν τη δύναμη να μην προδώσουν. 

Η μάνα γαλούχησε τα παιδιά της με τις αξίες της και εκείνα ανταποκρίθηκαν.

Ο δειλός άνθρωπος, διδάσκει ο σοφός Ισαάκ ο Σύρος, πάσχει κυρίως από ολιγοπιστία κι από φιλοσωματία. 

Ο εαυτούλης του και οι αμφιβολίες του μόνο Μοναξιά έχουν να του προσφέρουν. Ενώ η πίστη, η βεβαιότητα ότι αυτά που ελπίζεις θα συμβούν σε ελευθερώνει. 

Πίστη και Ελπίδα και σπουδαιότερο η Αγάπη.

Δύναμη, ψυχή, φως, χαρά, ελευθερία.
Η μάνα δίδαξε, τα κορίτσια ανταποκρίθηκαν. 

Σήμερα, μπορεί να φαντάζει ασύλληπτο και ενδεχομένως ανόητο να δίνεις την ζωή σου για μια «ιδέα», για μια πίστη. 

Αλλά, μη φοβάστε, δεν χρειάζεται να δώσουμε την ζωή μας, απλά, ας μη σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτούλη μας, ας διδάξουμε στα παιδιά μας να στηρίζουν τον συμμαθητή τους, να μην τον καρφώνουν στην πρώτη ευκαιρία. 

Ας μαζέψουμε μαζί τα σκουπίδια μας από την παραλία κι ας μην τα μαθαίνουμε ότι κάποιος άλλος υποχρεούται να τα μαζέψει.

Ας βοηθάμε που και που και κανέναν που έχει ανάγκη, δεν «λέει» να κοιτάμε μόνο τον εαυτούλη μας. 

Μαγκιά είναι να δίνεις, να βοηθάς, να συμμετέχεις. Δεν είναι μαγκιά το μέσον, η λούφα, το γλείψιμο και η κοπάνα.
Βάλε μυαλό Αγία Σοφία σ’ όλους τους γονείς που μπερδεύτηκαν και Εσείς κοριτσάκια Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη δείξτε στα παιδάκια πόση χαρά έχει να κάνεις το Καλό.

περισσότερα εδώ

Το αγκάθι του σήμερα είναι... το λουλούδι του αύριο!

Μια φορά ένας άνθρωπος ζήτησε από το Θεό ένα λουλούδι και μια πεταλούδα. Ο Θεός όμως αντί γι' αυτά του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια.

Αυτό στεναχώρησε πολύ τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.
.

Είπε μέσα του, λοιπόν:

-Ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…

Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.

Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα ειχε ξεχάσει.

 

Προς έκπληξή του, απ' τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί σε μια υπέροχη πεταλούδα.

Ο Θεός τα κάνει πάντα όλα σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε μας φαίνεται λανθασμένος.

Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει,πάντα αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή.

Να θυμάσαι οτι αυτό που θέλεις… δεν είναι πάντα κι αυτό που χρειάζεσαι!

Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα… Είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

   

 "Ο Θεός σου δίνει πάντα ό,τι σου χρειάζεται"

 

το βρήκαμε εδώ: dimakridis84.