Sunday, 1 July 2012

Το «ΑΟΡΑΤΟ ΠΑΙΔΙ» του Νοσοκομείου Νικαίας


Δύο χρόνια τώρα ένα κοριτσάκι είναι ανύπαρκτο για το επίσημο ελληνικό κράτος, αφού η στάση του Νοσοκομείου εμποδίζει σε κάθε περίπτωση τη δήλωσή του στο Ληξιαρχείο, τη βάπτισή του και την εγγραφή του στα δημοτολόγια του δήμου κατοικίας των γονιών του. 


Του Θωμά Σίδερη
Μια συγκλονιστική ανθρώπινη ιστορία φέρνει για πρώτη φορά στο φως το Fimotro. Μια υπόθεση που αποδεικνύει στην πράξη ότι η Ελλάδα των Μνημονίων διέρχεται έναν Μεσαίωνα φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης και...
παράλληλα επαληθεύει ότι το ελληνικό τέρας της γραφειοκρατίας είναι ανίκητο και ικανό να καταρρακώσει κάθε μορφή ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Πριν δυο χρόνια στη Μαιευτική Κλινική του Κρατικού Γενικού Νοσοκομείου Νικαίας γεννιόταν ένα κοριτσάκι. Ο πατέρας από την Ελλάδα και η μητέρα από τη Ρουμανία, δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, έναν κόσμο ανάλγητο, σκληρό και απάνθρωπο.
Το κοριτσάκι είναι υγιέστατο και τα χαμόγελα ευτυχίας των γονιών του έρχεται να επισκιάσει η στάση του δημόσιου Νοσοκομείου Νικαίας. Ούτε λίγο ούτε πολύ απαιτεί από αυτούς το ποσό των 340 ευρώ, προκειμένου να δώσει εξιτήριο στη μητέρα καθώς και να τους επιδώσει τα νόμιμα έγγραφα του παιδιού.
Το Νοσοκομείο Νικαίας ζητά αυτά τα χρήματα διότι χρεώνει στη μητέρα τα νοσήλια, αφού εκείνη ήταν, είναι και παραμένει δύο χρόνια μετά ανασφάλιστη. Ο πατέρας δηλώνει την οικονομική αδυναμία του, το Νοσοκομείο όμως κωφεύει και συνεχίζει να απαιτεί τα νοσήλια. Η απάντηση που δίνουν στον πατέρα οι υπάλληλοι του Νοσοκομείου είναι ότι αυτή η πρακτική ακολουθείται σε περιπτώσεις αλλοδαπών ανασφάλιστων και ρομά.
Η μητέρα παίρνει τελικά εξιτήριο, το Νοσοκομείο Νικαίας όμως παρακρατά τα έγγραφα του παιδιού μέχρι να αποπληρωθεί το ποσό των νοσηλίων. Δύο χρόνια τώρα το παιδί αυτό είναι ανύπαρκτο για το επίσημο ελληνικό κράτος, αφού η στάση του Νοσοκομείου εμποδίζει σε κάθε περίπτωση τη δήλωσή του στο Ληξιαρχείο, τη βάπτισή του και την εγγραφή του στα δημοτολόγια του δήμου κατοικίας των γονιών του.
Παρότι το κοινωνικό προφίλ της οικογένειας την ενέτασσε αυτομάτως στις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες –ο πατέρας άνεργος και η μητέρα αλλοδαπή και επίσης άνεργη- η κοινωνική υπηρεσία που διαθέτει το Νοσοκομείο Νικαίας επιδεικνύει χαρακτηριστική αδιαφορία, δεν προσεγγίζει ποτέ τους γονείς και επομένως δεν προτείνει ποτέ κάποια λύση. Δύο χρόνια τώρα και ενώ η υπόθεση παραμένει σε εκκρεμότητα, κανένας από την πλευρά του Νοσοκομείου δεν ευαισθητοποιείται να ρωτήσει και να μάθει τι κάνει η συγκεκριμένη οικογένεια και, κυρίως, τι κάνει
το -επισήμως ανύπαρκτο- παιδί τους.
Ο Γολγοθάς όμως της οικογένειας και του παιδιού δε σταματούν εδώ. Επειδή οι γονείς του μικρού κοριτσιού είναι ανύπαντροι, ο πατέρας δεν μπορεί να αναγνωρίσει το κοριτσάκι ως δικό του παιδί. Παράλληλα, κι ενώ το Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας περιμένει να του εξοφληθούν τα νοσήλια, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών -λόγω του ότι η μητέρα του παιδιού είναι από τη Ρουμανία- ζητά από τους γονείς το ποσό των 60 ευρώ για τη μετάφραση κάποιων πιστοποιητικών, ενώ το Ληξιαρχείο του δήμου Νικαίας Ρέντη, που είναι και ο οικείος στο Νοσοκομείο δήμος, απαιτεί το ποσό των 15 ευρώ σε παράβολα του δημοσίου, προκειμένου να παραλάβει τα έγγραφα του παιδιού, εάν και εφόσον αποπληρωθεί πρώτα το Νοσοκομείο.

Το Σταυρουδάκι: ΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Συνάδελφός στο γραφείο, με ποντιακή καταγωγή και καρδιά μου διηγήθηκε πως κατά τη δεκαετία του '90 παρακολουθούσε αργά το βράδυ κρατικό κανάλι.
Παρουσιαζόταν ένα ντοκιμαντέρ για τη γενοκτονία των Ποντίων και με αυτή την αφορμή διάφοροι άνθρωποι κατέθεταν τις μαρτυρίες τους.
Κάποια στιγμή μίλησε ένας γηραιός κύριος ποντιακής καταγωγής με κατάλευκα μαλλιά.  Ήταν καθηγητής πανεπιστημίου. Αυτός με πολύ συγκίνηση είπε τα εξής: «Αρκετά χρόνια πριν, όταν... ήμουν πενηντάρης μιλούσα με μια θεία μου που ήταν γιαγιά πια. Μου μιλούσε με μεγάλο παράπονο για την πατρίδα μας τον Πόντο και για τους προγόνους μας.

Πάνω στην κουβέντα της είπα πως σύντομα θα έκανα ταξίδι - προσκύνημα στον Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου και με παρακάλεσε με λυγμούς, όταν πάω να της κάνω ένα χατίρι. Μου διηγήθηκε επακριβώς που βρισκόταν το πατρικό της σε χωριό του Πόντου.
Μου εξήγησε με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του χωριού, τους δρόμους και μου προσδιόρισε με ακρίβεια τη θέση του σπιτιού. Μου είπε μόλις το βρω να ζητήσω απ' τους Τούρκους που θα έμεναν πια εκεί να βρουν ένα κασελάκι, που είχε κρύψει σε συγκεκριμένο σημείο του παλιού αρχοντικού. Μου περιέγραψε πλήρως το κασελάκι και το τι περιείχε μέσα.

Ασημικά, παλιά κοσμήματα, λίρες κλπ, ένα μικρό θησαυρό δηλαδή. Μου είπε να τα αφήσω στους Τούρκους για αμοιβή με προϋπόθεση να μου δώσουν ένα κρεμαστό σταυρό που είχε μέσα το κασελάκι. Αυτός ο σταυρός ήταν ο βαφτιστικός του μικρού παιδιού της, που το έχασε κατά τη γενοκτονία.

Αυτή είχε γλιτώσει. Είχε γλιτώσει μόνο τη ζωή της γιατί η χαροκαμένη ψυχή της μόνο ο Θεός γνωρίζει πως πέρασε μέσα στις πικρές αναμνήσεις εδώ στην Ελλάδα.

Έσβησε τα παρακαλετά της μέσα στα δάκρυα και της υποσχέθηκα να κάνω ότι θα περνούσε απ' το χέρι μου, αλλά μέσα μου δεν είχα πολλές ελπίδες. Πράγματι έκανα το ταξίδι, έκανα ότι επιθυμούσα για τον εαυτό μου και μετά κατευθύνθηκα για το χωριό της θείας μου. Η περιγραφή του ήταν τόσο λεπτομερής, που βρήκα το σπίτι πολύ εύκολα.

Παλιό λιθόκτιστο δίπατο αρχοντικό. Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε ένας Τούρκος λίγο μικρότερος σε ηλικία από εμένα. Ευτυχώς ήξερε άπταιστα αγγλικά γιατί ετύγχανε σεβαστό πρόσωπο της δημόσιας διοίκησης της περιοχής με μεγάλο αξίωμα (Νομάρχης;) και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πολύ άνετα.

Του διηγήθηκα με λεπτομέρεια ότι μου είχε πει η θεία μου. Για μια στιγμή ταράχθηκε και μετά μου είπε αποφασιστικά. Κοίτα να δεις, τώρα καλύτερα να φύγεις γιατί υπάρχουν και άλλοι ομοεθνείς μου στο σπίτι και δε μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Ξαναέλα το απόγευμα την τάδε ώρα που θα είμαι μόνος να τα πούμε καλύτερα. Πράγματι έκανα όπως μου είπε και όταν ξαναπήγα με υποδέχθηκε μέσα στο σπίτι πια. Αφού ήπιαμε τον καφέ χωρίς να μιλήσει έφυγε απ΄ το δωμάτιο υποδοχής και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στα χέρια του το κασελάκι της θείας μου.

Κυριολεκτικά μου έπεσε το φλιτζάνι του καφέ απ' τα χέρια 
— Ώστε το βρήκατε ήδη, ψέλλισα σαστισμένος. 
— Ναι, εδώ και πολλά χρόνια από τότε που είμαι σε αυτό το σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ότι σου ανήκει, πρόσθεσε. 
— Μα δεν το θέλω, είπα διστακτικά. Μόνο το σταυρουδάκι θέλω. Αυτό μόνο ζήτησε η θεία μου. Σας παρακαλώ κρατήστε όλα τα υπόλοιπα. 
— Κοίτα να δεις, είπε θυμωμένα. Θα κάνεις αυτό που σου λέω. Αυτά δεν είναι δικά μου. Τόσα χρόνια τα φύλαγα μέχρι που ήρθες εσύ. Στη θεία σου ανήκουν. Να της τα πάς. 
— Μα, το σταυρουδάκι, ψέλλισα φοβισμένα. Τότε με μια κίνηση άνοιξε το πουκάμισό του και φάνηκε κρεμασμένο στο λαιμό του το σταυρουδάκι. 
— Αυτό δε μπορώ να στο δώσω. Δε μπορώ, γιατί είναι δικό μου… Πραγματικά ζαλίστηκα. Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. 
— Είναι δικό μου. Ακούς; Είπε δυνατά. Είναι δικό μου, γιατί εγώ είμαι το παιδί που έχασε η θεία σου πριν σαράντα χρόνια. Έμεινα να τον κοιτώ με ανοιχτό το στόμα. Βούρκωσα.
Ήταν ο χαμένος μου ξάδερφος. Έπεσα στην αγκαλιά του και τον έσφιξα. Έκλαιγα με αναφιλητά. Το ίδιο και αυτός. Όταν συνήλθαμε μου είπε. Δεν ήξερα ότι η μητέρα μου έζησε. Έμεινα πίσω.
Άλλοι Τούρκοι πήρανε το σπίτι και με μεγαλώσανε σαν παιδί τους. Τώρα είναι πεθαμένοι. Έχω την δικιά μου οικογένεια εδώ πια. Του ζήτησα να με ακολουθήσει στην Ελλάδα. Να δει τη μάνα του. Αρνήθηκε 
— Δε μπορώ να γυρίσω πια.
Τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει. Είναι αξιωματικοί στον τουρκικό στρατό. Και σε υψηλές θέσεις. Δεν ξέρουν ότι είναι Έλληνες. (σημ.: απ' τη συνέχεια της διήγησης θα φανεί ότι σε αυτό το σημείο ψευδόταν για να προφυλάξει τα παιδιά του) 
— Αν φύγω στην Ελλάδα τα παιδιά μου μπορεί να πάθουν κακό εδώ. Δεν πρέπει να έχω καμία σχέση με την Ελλάδα. Επέμενα και τον παρακάλεσα να έρθει τουλάχιστον ένα ταξίδι σαν τουρίστας και να επωφεληθεί για να δει τη μάνα του και του άλλους συγγενείς του. 
— Δε γίνεται, μου απάντησε. Για να καταλάβεις εδώ έχω μεγάλη δημόσια θέση. Σαν εμένα υπάρχουν πολλοί εδώ.
Εγώ τους προσέχω. Με έχουν ανάγκη. Αν πάω στην Ελλάδα θα δώσω στόχο ότι κάτι συμβαίνει και θα κινδυνέψουν και άλλοι.

(Σημ. Από αυτό το σημείο φαίνεται, ότι ταυτόχρονα με το αξίωμα που κατείχε σαν Τούρκος ήταν και τοπικός ηγέτης των Κρυπτοχριστιανών. Το πιθανότερο ήταν και τα παιδιά του να το γνωρίζανε αλλά προφυλαγόντουσαν εξαιρετικά).

— Να δώσεις πολλά φιλιά στη μάνα μου. Να μη λυγίσει. Να κάνει υπομονή. Να της πεις ότι θα συναντηθούμε στην άνω Ιερουσαλήμ. Αγκαλιαστήκαμε και πάλι και χωρίσαμε δακρυσμένοι. Επέστρεψα στην Ελλάδα και έτρεξα αμέσως με το κασελάκι στη θεία μου για να της το δείξω και να της πω τα φοβερά νέα. Αλλά τι δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε.
Οι συγγενείς μου, μου διηγηθήκανε, πως λίγο μετά την αναχώρησή μου για την Τουρκία η θεία μου άφησε την τελευταία της πνοή. Ίσως ο καλός Θεός την πήρε κοντά του για να μην ακούσει ότι τόσα χρόνια ζούσε το παιδάκι της και αυτή δε μπορούσε να το έχει στην αγκαλιά της. Με αρκετά δάκρυα είχε ματώσει την καρδιά της, τόσο καιρό. Δε θα άντεχε να ακούσει κάτι τέτοιο.

Το Σταυρουδάκι, μια αληθινή ιστορία

Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανὸς, οι Ανάργυροι - Αλήθεια, ποιους γιορτάζουμε σήμερα;

Χρόνια Πολλά χαμομηλάκια (μικρά και μεγάλα), 
που γιορτάζετε σήμερα!!
Θεράπευαν χωρίς να παίρνουν χρήματα
και γι αυτό τους ονόμασαν
Ανάργυρους
Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός έζησαν τὴν ἐποχὴ που αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και θεράπευαν όλους όσους είχαν ανάγκη χωρίς να παίρνουν χρήματα και γι αυτό τους ονόμασαν Ανάργυρους.
Κάποιοι όμως καλοθελητές τους διέβαλαν στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τὰ θαύματα που έκαναν ήταν μαγείες.
Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι, επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί γι αυτούς στον αυτοκράτορα, παρουσιάστηκαν μόνοι τους μπροστά του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, ἀλλὰ κατάφεραν νὰ μεταπείσουν και νὰ ἀλλάξουν και τον ίδιο τὸν αυτοκράτορα. 
Αργότερα, μετὰ απὸ μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν απὸ τον ίδιο τὸν δάσκαλο, που τους είχε μάθει την ιατρική ἐπιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο τους ανέβασε σε κάποιο βουνό για να μαζέψουν τάχα κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.
περισσότερα εδώ

Να επιτραπεί η εγγραφή των μαθητών της Γ΄ τάξης τού Γυμνασίου μας στο Jakob-Heusteigschule, το μοναδικό δίγλωσσο Λύκειο της Στουτγάρδης.

να κρατηθεί αρραγής ο ομφάλιος λώρος
με τη μητέρα-πατρίδα
 «Η γλώσσα και το σχολείο είναι ο μοναδικός δρόμος για τη διατήρηση της ελληνικότητας και της πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων του εξωτερικού, γιατί μόνο μέσα από το θεσμό του σχολείου μπορεί να κρατηθεί αρραγής ο ομφάλιος λώρος με τη μητέρα-πατρίδα.»

Επιστολή προς τον υπουργό παιδείας κ. Αρβανιτόπουλο

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ
ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΙΚΑ  ΟΜΟΙΟΓΕΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ
 JAKOB- HEUSTEIGSCHULE
           VEREIN GRIECHISCHER ELTERN UND VORMÜNDER
         DER SPRACH-HOMOGENEN SCHULKLASSEN e.V


                                                                   Στουτγάρδη  30-06-2012

                                                                                ΠΡΟΣ
                                                    Τον υπουργό παιδείας κ.Αρβανιτόπουλο
                                                   
                                                    Κοιν: ΔΙΠΟΔΕ
                                                                          Γ. Πρόξενο της Στουτγάρδης κ.Πάρτσο
                                                       Γραφείο ΣΕ Στουτγάρδης 
                                                       Γραφείο ΣΕ  Βερολίνου
                                                        Πολιτικά Κόμματα
                                                        ΜΜΕ

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε για την απαγόρευση των εγγραφών των μαθητών της Γ΄ τάξης του Γυμνασίου μας ( έγγραφο από την Ειδική Γραμματέα του Υπουργείου) στην Α΄ τάξη τού Λυκείου Στουτγάρδης.  Η έκπληξή μας γρήγορα μετατράπηκε σε αγανάκτηση και απελπισία όταν συνειδητοποιήσαμε ότι τα όνειρα των παιδιών μας και ο σχεδιασμός των γονέων τους για συνέχιση και ολοκλήρωση των σπουδών τους, ναυάγησαν.

      Το σχολείο μας βρίσκεται στο κέντρο της Στουτγάρδης, είναι το μόνο δίγλωσσο σχολείο που έχει απομείνει στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης, με ελληνικό και γερμανικό πρόγραμμα, καλύπτοντας τις τάξεις από την Α΄  Δημοτικού μέχρι και την Γ΄ Γυμνασίου. Έχει γερμανική διεύθυνση, Έλληνες και Γερμανούς δασκάλους, οι οποίοι πληρώνονται από το γερμανικό κράτος (δηλαδή η λειτουργία του δεν επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο ούτε 1 ευρώ). Οι μαθητές παρακολουθούν Γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσική, Ιστορία, Θρησκευτικά, Νεοελληνική Λογοτεχνία, Χημεία, Γεωγραφία στα ελληνικά και Γλώσσα, Βιολογία-Ανθρωπολογία, Γυμναστική, Μουσική, Πληροφορική, Επαγγελματικός Προσανατολισμός, Μαγειρική-Τεχνικά-Οικοκυρικά, Πολιτική Αγωγή, στα γερμανικά. Είναι  Werkrealschule, και παρόλο που έχουν τις ικανότητες να ενταχθούν και να παρακολουθήσουν σε ανώτερη εκπαιδευτική βαθμίδα (Realschule, Gymnasium) τόσο τα  παιδιά όσο και οι οικογένειές τους προτιμούν να συνεχίσουν τη φοίτησή τους στο Jakob-Heusteigschule, διότι στοχεύουν στη συνέχιση και ολοκλήρωση των σπουδών τους στο Λύκειο.

      Ζητούμε την άμεση παρέμβασή σας και την ικανοποίηση τού δίκαιου αιτήματός μας να επιτραπεί η εγγραφή των μαθητών της Γ΄ τάξης τού Γυμνασίου μας στο μοναδικό Λύκειο της Στουτγάρδης.

       Άλλωστε οι διαβεβαιώσεις των στελεχών του Υπουργείου μέχρι τώρα ήταν πάντα θετικές απέναντι στη συνέχιση των σπουδών και εγγραφή των παιδιών μας στο Λύκειο. Το έγγραφο που εξέδωσε η Ειδική Γραμματέας τού Υπουργείου στοχοποιεί το Λύκειο της Στουτγάρδης, καθώς είναι το μόνο που δε θα δεχτεί μαθητές στην Α΄ τάξη του, γκρεμίζοντας έτσι στον Καιάδα τα όνειρα και τα σχέδια για το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών τους που επέλεξαν  την ελληνόγλωσση εκπαίδευση.

       Επιπλέον είναι ήδη αργά να δοθεί διέξοδος απορρόφησης των μαθητών από το γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα καθώς η περίοδος των εγγραφών σε αντίστοιχη βαθμίδα έχει παρέλθει προ πολλού. Έτσι οι μαθητές της Γ΄ τάξης τού Γυμνασίου μας αισθάνονται εγκλωβισμένοι και βιώνουν την απόρριψη σε μια καθοριστική περίοδο της ζωής τους που μόνο όνειρα και σχέδια για ένα καλύτερο μέλλον θα έπρεπε να κάνουν.

       Ευελπιστούμε στην άρση της απαγόρευσης των εγγραφών στην Α΄ τάξη του Λυκείου της Στουτγάρδης και στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

                                                 Με εκτίμηση.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων

Ελευθεριάδου Μαρία 
     Πρόεδρος

Ασημάκη  Σοφία
   Γραμματέας


Πρόεδρος : Ελευθεριάδου Μαρία 
00491726901575 κινητό
00497114114210 fax

«Αθώα Περιέργεια»

«Ο σκοπός της τέχνης είναι να δίνει στη ζωή σχήμα»

Innocent Curiosity is a painting by Gigi Dequanne

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki