Ένας ψαράς και ένας λόγιος που άλλαξαν τον κόσμο!!

Χρόνια Πολλά, χαμομηλάκια,
που γιορτάζετε σήμερα!!!

Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι 

Ο Ωραίος Ασπασμός!
διαβάστε εδώ δυο υπέροχα κείμενα

Απόστολοι Πέτρος και Παύλος
Βυζαντινή Αγιογραφία - Λυδία Γουριώτη©

Ένας ψαράς και ένας λόγιος που άλλαξαν τον κόσμο

Εορτάζουν στις 29 Ιουνίου εκάστου έτους.

Ο Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιος του Ιωνά, αδελφός του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ. Είχε νυμφευθεί στην Καπερναούμ, όπου έμενε οικογενειακά μαζί με την πεθερά του. 
Όπως μας πληροφορεί το Ευαγγέλιο, όταν ο Ιησούς έφθασε στη λίμνη της Γεννησαρέτ συνάντησε τους δυο αδελφούς Πέτρο και Ανδρέα οι οποίοι έριχναν τα δίχτυα τους. Αμέσως μετά την κλήση τους, άφησαν τα δίχτυα και τις οικογένειές τους και τον ακολούθησαν. Ψαράς στο επάγγελμα, ήταν τύπος αυθόρμητος, ορμητικός, και τη ζωή του κοντά στο Χριστό τη μαθαίνουμε από τα τέσσερα Ευαγγέλια, ενώ την αποστολική του δράση, από τις πράξεις των Αποστόλων. 
Έγραψε και δύο Καθολικές Επιστολές, μέσα στις οποίες να τι προτρέπει τους χριστιανούς: «Νήψατε, γρηγορήσατε, ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α΄ Πέτρου, ε΄ 8). Δηλαδή εγκρατευθείτε, γίνετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Διότι ο αντίπαλος και κατήγορός σας ο διάβολος, σαν λιοντάρι που βρυχάται, περιπατεί με μανία και ζητάει ποιον να τραβήξει μακριά από την πίστη και να τον καταπιεί. 

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο Πέτρος, δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στην Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και τη Βιθυνία. 

Κατά την παράδοση (που σημαίνει ότι δεν είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) έφτασε μέχρι την Ρώμη, όπου επί Νέρωνος (54-68μ.Χ.) υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον σταύρωσαν χιαστί, με το κεφάλι προς τα κάτω περί το έτος 64 μ.Χ.

Ο δε Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας σε ένα χωρίο που ονομάζεται Γίσχαλα και στην αρχή ήταν σκληρός διώκτης του Χριστιανισμού. 
Το 36 μ.Χ. περίπου, όταν κάποτε μετέβαινε στη Δαμασκό για να διώξει και εκεί χριστιανούς, έγινε θαύμα στο οποίο φανερώθηκε ο Χριστός, ο οποίος τον πρόσταξε να πάει στον Ανανία ο οποίος τον κατήχησε και τον βάπτισε. 
Έτσι, έγινε ο μεγαλύτερος κήρυκας του Ευαγγελίου, θυσιάζοντας μάλιστα και την ζωή του γι’ αυτό. Ονομάστηκε ο πρώτος μετά τον Ένα και Απόστολος των Εθνών, λόγω των τεσσάρων μεγάλων αποστολικών περιοδειών του. Είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ελλάδος.  
Συνέγραψε 14 επιστολές προς τις Εκκλησίες τις οποίες εκείνος ίδρυσε. Τη ζωή του με τις περιπέτειές του θα τα δει κανείς, αν μελετήσει τις Πράξεις των Αποστόλων, αλλά και τις 14 Επιστολές του στην Καινή Διαθήκη. Ο Απόστολος Παύλος θέλει κάθε χριστιανός, όπως και ο ίδιος, να αισθάνεται και να λέει: «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Προς Γαλάτας β΄ 20). Δηλαδή, δε ζω πλέον εγώ, ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Και ακόμα, «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Προς Κολασσαείς γ΄ 11). Να διευθύνει, δηλαδή, όλες τις εκδηλώσεις τις ανθρώπινης ζωής μας ο Χριστός. 
Ο Απόστολος Παύλος υπέστη μαρτυρικό θάνατο (χωρίς να είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) δι’ αποκεφαλισμού στη Ρώμη μεταξύ των ετών 64 – 67 μ.Χ.

diakonima.gr

Ο Άγιος Στυλιανός, ο προστάτης των παιδιών, και το «χαμομηλάκι»

Να αγαπάτε τα παιδάκια, να τα προσέχετε

και να τα προστατεύετε,

όπως κάνει ο Άγιος Στυλιανός, ο προστάτης τους  

Σήμερα 26 Νοεμβρίου 2021, το Χαμομηλάκι, το ιστολόγιο που είναι αφιερωμένο στα παιδιά, κλείνει 15 χρόνια από τη μέρα που δημοσίευσε το πρώτο του θέμα.

Σαν σήμερα, την 26η Νοεμβρίου 2006, δημιουργήθηκε αυτή η ιστοσελίδα που έχει σκοπό να ενημερώνει για ό,τι αφορά στο Παιδί.

Όταν ξεκινήσαμε, ελάχιστες ιστοσελίδες ασχολούνταν με το Παιδί. 15 χρόνια μετά, γέμισε ο τόπος με πρωτοβουλίες ενημέρωσης, προφύλαξης, προστασίας και αγάπης του Παιδιού.

Καμιά προσπάθεια δεν πάει χαμένη. Γέμισε ο τόπος ιστοσελίδες αλτρουισμού, αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας.

Σήμερα, που τόσα προβλήματα ταλανίζουν την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι αναζητούν πληροφόρηση αγάπης, αξιών και παρακίνηση υποστήριξης του διπλανού μας και αυτό πλέον στην ελληνική περιοχή του διαδικτύου είναι γεγονός.

Ακόμη και ιστολόγια που ασχολούνται με πολιτική θεματολογία, θα καταγγείλουν μια ανάρμοστη συμπεριφορά, θα επικρίνουν το άσχημο και χυδαίο κι αυτό γιατί κουράστηκαν οι πάντες με το κακό και το άθλιο.
.

Μακάρι να γεμίσει ο τόπος Χαμομηλάκια
χαρούμενα κι ευτυχισμένα,

επειδή το αύριο είναι δικό τους.

 ---------------------------------------

Να αγαπάτε τα παιδάκια, να τα προσέχετε και να τα προστατεύετε, όπως έκανε -και κάνει- ο Άγιος Στυλιανός ο προστάτης τους, αυτός που στυλώνει, και όπως λέει  ο λαογράφος μας, Δημήτριος Λουκάτος ("Τα φθινοπωρινά"),

«Το όνομά του (από το στύλος που μπορεί να αναφέρεται και σε ασκητικό στυλιτισμό) έδωσε αφορμή να θεωρηθεί ο άγιος "στύλος" προστασίας και υγείας, ιδιαίτερα των άρρωστων παιδιών, αλλά και στηρικτής εγκυμοσύνης των ασθενικών μητέρων, που συνήθως απέβαλλαν. (Τους "στύλωνε" τις γέννες).

Στις θεραπευτικές αυτές ιδιότητες του αγίου συνέβαλε και η Υμνογραφία του:

-Των νεογνών και νηπίων φύλαξ γενόμενος,

εκ πάσης επηρείας και δεινής καχεξίας

αλώβητα τα βρέφη και ασινή διαφύλαττε πάντοτε

και ευτεκνίαν παράσχου, Στυλιανέ...

Ο άγιος Στυλιανός παριστάνεται συνήθως "γέρων μακρυγένης- διχαλογένης", που κρατεί στην αγκαλιά του ένα βρέφος σπαργανωμένο (κατά το παλιό σύστημα) και στο χέρι του χαρτί κατεβατό (ειλητάριον) που γράφει: "Παίδων φύλαξ πέφυκα, Θεού το δώρον" (Κόντογλου, Έκφρασις Α', 1960).

Η παράσταση αυτή είναι από τις πιο εκλαϊκευμένες της αγιογραφίας μας (φορητές, χάρτινες, μεταλλόχρωμες ή χαρακτές) που αναζητούν οι μητέρες για τα παιδιά τους (τις κρεμούν στα κρεβατάκια ή στα καρότσια τους) ή και για τις εγκυμοσύνες τους ("να στυλώσει η γέννα τους") 

[...] Σέβονται πολύ οι νοικοκυρές τη γιορτή του και δεν κάνουν δουλειές. "Τ' άι- Στυλιανού, όσες έχουν παιδιά, δεν δουλεύουν, για να ζήσουν τα παιδιά τους" (Θράκη 1910) 

"Οι μικρομάνες (που έχουν παιδί στην αγκαλιά) δεν δουλεύουν τ' άι-Στυλιανού, για το παιδί τους (Ήπειρος, 1969).

Στα ασθενικά παιδιά φροντίζουν να δίνουν το όνομα Στυλιανός, για να στυλώσουν κι εκείνα και τ' αδρέφια τους. Σε περιόδους βρεφικών επιδημιών τα βαφτιστικά ονόματα Στέλιος (όπως και Στέργιος) παρουσιάζονται συχνότερα. Η ονοματοθεσία αυτή δίνεται κι από πρωτύτερα, σαν υπόσχεση (τάμα) στον άγιο, για να κρατηθεί το παιδί-έμβρυο.»

Στην ιστοσελίδα της Φούρκας Κονίτσης, αναφέρουν:

"Προστάτης των βρεφών, γιατί στυλώνει, στηρίζει, μεγαλώνει τα μωρά, γι' αυτό σηκώνουν ύψωμα, μοιράζουν σιτάρι και δεν τσιμπούν (ράβουν) για την υγεία των μωρών. Σε κάθε σπίτι έχουν την εικόνα του και στο σχολείο ακόμα έχουν την εικόνα του, πλάι στην εικόνα των Τριών Ιεραρχών."

Αυτά, λοιπόν, περί αγίου Στυλιανού (στυλώνω= υποστηρίζω κάτι με στύλο/ δυναμώνω, τονώνω) πού 'γινε Στέργιος (στεριώνω=κάνω κάτι στέρεο, σταθερό) και Στέλιος... Και μού 'μεινε η απορία πως συνδέεται το Στέλλα, που σημαίνει στα ιταλικά "αστήρ", κοινώς αστέρι, με το Στέλιος και το Στυλιανός. 

Βέβαια, "στερέωμα" λέγεται κι ο ουρανός, "το άπειρο διάστημα όπου τα ουράνια σώματα".... Και αστέρια, τα ουράνια σώματα... 

πρώτη ανάρτηση

Πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς και ο Άγιος Βασίλειος (από ένα παλιό αναγνωστικό)

Είναι παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Τά παι­διά είναι όλο χαρά. Φτάνει ό Αγιος Βασίλης, ό γελαστός παππούς με τό σκουφί καί με την παράξενη φορεσιά. Έρχεται καταφορτωμένος. Όλόκληρο σακί έχει στή ράχη του. Καί τί δεν έχει μέσα στό σακί! Σφυρίχτρες, στρατιω­τάκια, κούκλες μεγάλες, κούκλες μικρές, ποδηλατάκια. Γιά κάθε παιδί έχει κι ένα δώρο. Γι’ αυτό καί τά παιδιά τόν περιμένουν καί τόν τρανουδούν:

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

κι αρχή καλός μας χρόνος,

Αγιος Βασίλης έρχεται άπό τήν Καισαρεία.

Βαστά εικόνα καί χαρτί, χαρτί καί καλαμάρι…»

Όλοι   οί   δρόμοι   είναι   γεμάτοι   κόσμο. Παιδιά με τρομπέτες, μέ μπαλόνια, μέ ποδηλαντάκια, μέ κούκλες, μέ ό,τι νά πεις, γυρίζουν, χαρούμενα. Όπου κι αν γυρίσεις τά μάτια, βλέπεις κόσμο.  Τά μαγαζιά γεμάτα. “Αλλοι μπαίνουν, άλλοι βγαίνουν. Οί καταστηματάρ­χες δεν προφταίνουν νά πουλούν.

— Χρόνια πολλά, Λεωνίδα! Ευτυχισμένος ό καινούριος χρόνος!
— Καλή χρονιά, Νικολάκη!
Οί χαιρετισμοί κι οί ευχές δίνουν καί παίρ­νουν. Όλοι είναι χαρούμενοι, πού ήρθε ή μεγάλη αυτή γιορτή.
Στό σπίτι ή μητέρα έχει ετοιμάσει τή βασι­λόπιτα. Όταν όλοι μαζευτούν στό τραπέζι, ό παππούς θά τήν κόψει σέ κομμάτια. Θά κάνει πρώτα τό σταυρό του, θά πει «χρόνια πολλά» καί θά τή μοιράσει.
Ένα κομμάτι γιά τό Χριστό, ένα γιά τόν Άγιο-Βασίλη, τρίτο γιά τόν εαυτό του, ένα γιά τόν πατέρα, ένα γιά τή μητέρα. Ώς καί γιά τόν ξενιτεμένο αδερφό θά κόψει κομμάτι ό παππούς.
Μά ποιος θά είναι ό τυχερός, νά βρει τό φλουρί, πού είναι στή βασιλόπιτα; Ή Κούλα κι ό Παντελάκης όλο γι’ αυτό συζητούν .

Ό καινούριος χρόνος

1 Ιανουαρίου γράφει τό ημερολόγιο. Ό χρόνος αλλάζει. Ό παλιός φεύγει. Έρχεται ό καινούριος. Ό παλιός δε γυρίζει πιά. Όπως δέν ξαναγυρίζει τό νερό, πού τρέχει άπό τή βρύση. Ό παππούς γίνεται πιό μεγάλος ένα χρόνο. Ό πατέρας, ή μητέρα, ό Παντελάκης, ή Κούλα, όλοι μεγαλώνουμε ένα χρόνο ακόμη.
— Χρόνια πολλά παππού! εύχονται τά παι­δάκια στον παππού τους καί του φιλούν τό χέ­ρι.
— Χρόνια πολλά παιδάκια μου! Καλός κι ευτυχισμένος ό καινούριος χρόνος, τους εύχεται κι εκείνος καί τά χαϊδεύει τρυφερά.
Μά όταν μείνει μονός ό παππούς, σκέφτε­ται. Σκέφτεται πώς ήταν κι αυτός σάν τόν Παντελάκη καί σάν τήν Κούλα. Καί χρόνο μέ τό χρόνο έγιναν τά μαλλιά του βαμπάκι. Καί τήν ώρα εκείνη θυμάται κάποιο τραγούδι:

Ό Άι-Βασίλης έρχεται

με γέλια καί μέ δώρα,

καινούριος χρόνος έφτασε

μ’ ελπίδες καί χαρά.

.

Ό άλλος χρόνος γέρασε

καί φεύγει μακριά μας,

σάν όνειρο έπέρασε

μέ τήν Πρωτοχρονιά.

.

Ό Άι-Βασίλης έρχεται,

καινούριος χρόνος έφτασε.

Ό άλλος χρόνος γέρασε,

σάν όνειρο έπέρασε.

.

Όλοι μαζί πάλι,παιδιά,

ήρθ’ ή χρυσή, καλή χρονιά.

Γιορτάστε τήν Πρωτοχρονιά

μέ μιά καρδιά καί μέ χαρά.

Παλιό Αναγνωστικό Β Δημοτικού , Αθήνα 1979

Ελάτε στο τραπέζι μας απόψε,

για τή χαρά νά κάμωμε μια θέσι.

 Τήν πίττα μας, πατέρα, τώρα κόψε,

νά ίδούμε το φλουρί σε ποιόν θα πέση.

.

Κι ας μένη έτσι στρωμένο απόψε, άς μένη

κι ή σόμπα μας άς καίη εκεί στο πλάι

Άπόψε με τήν κάπα χιονισμένη

Θά ‘ρθη κι ό “Αι-Βασίλης για νά φάη.

Παλιό Αναγνωστικό Δ Δημοτικού

για την αντιγραφή: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δίκαια ή Άγια;

Όταν οι στρατιώτες του Καραϊσκάκη έπιασαν ένα συνάδελφό τους που είχε λιποτακτήσει κατά την ώρα της μάχης κι ετοιμάζονταν να τον σκοτώσουν, ο μεγάλος στρατηγός του ‘21 τους σταμάτησε και τους είπε:
— Στακάτε ωρέ! Σας αφήνω να τον κάνετε ό,τι θέλετε. Αλλά σας λέω τούτο μονάχα: Αν τον σκοτώσετε, θα πράξετε δίκαια. Αν τον συγχωρέσετε, θα πράξετε άγια.
Και οι στρατιώτες «έπραξαν άγια» και τον απελευθέρωσαν.
Πηγή

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

H Πατερική μορφή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη
πηγή Amen.gr

«Τη αυτή ημέρα, Κυριακή δευτέρα των Νηστειών, μνήμην επιτελούμεν του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του Παλαμά» (Τριώδιον, έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σελ. 181).
    Η σημερινή εορτή της Εκκλησίας μας είναι αφιερωμένη σε μια από τις μεγαλύτερες πατερικές της μορφές, στον άγιο Γρηγόριον Παλαμά, που με το θεολογικό του έργο αντιμετώπισε αποτελεσματικά κακόδοξες αντιλήψεις για την Ορθόδοξη διδασκαλία περί της θεότητος της αγίας Τριάδος, διαφυλάσσοντας έτσι τον πιστό λαό του Θεού στην υπόθεση της προσωπικής επιτεύξεως της εν Χριστώ σωτηρίας του.
    Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1296. Σε ηλικία επτά χρονών έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος υπήρξε δάσκαλος του εγγονού του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ (του μετέπειτα αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄), αυτοκρατορικός σύμβουλος και τακτικό μέλος της Συγκλήτου (ένα πολιτικό σώμα με συμβουλευτικό όμως χαρακτήρα, κάτι παρόμοιο με τη σημερινή Βουλή, που συνήθως τα μέλη του τα διόριζε ο αυτοκράτορας). 
    ΄Ετσι η πρόνοια του Θεού βοήθησε ο ορφανός Γρηγόριος να έχει ως προστάτη του τον ίδιο τον αυτοκράτορα, ο οποίος φρόντισε να έχει τους καλύτερους δασκάλους και να πάει στα καλύτερα σχολεία. Η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε με τη φοίτηση του στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως, όπου παρηκολούθησε ελεύθερες σπουδές και φιλοσοφία. 
    Μάλιστα διακρίθηκε τόσο πολύ στις Πανεπιστημιακές του σπουδές, που σε ηλικία 17 χρονών του ανατέθηκε να ετοιμάσει ομιλία για τον Αριστοτέλη, με ακροατήριο τον αυτοκράτορα, αξιωματούχους της αυτοκρατορίας κι αρκετούς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Τόσο πολύ εντυπωσίασε με το περιεχόμενο του λόγου του, ώστε ο τότε διευθυντής του Πανεπιστημίου Κωνσταντινουπόλεως, ο διάσημος θεολόγος και φιλόσοφος Θεόδωρος Μετοχίτης, απευθυνόμενος στον αυτοκράτορα Ανδριανό Β΄, παρατήρησε με θαυμασμό για τον νεαρό Γρηγόριο: «και Αριστοτέλης αυτός, ει γε περιών, παρήν επήνεσεν αν». 
    Θέλοντας όμως, ο νεαρός Γρηγόριος, ν’ ασχοληθεί αποκλειστικά, θεωρητικά και βιωματικά, με τη μελέτη του Χριστιανισμού και την προσευχή, απογοητεύοντας τον αυτοκράτορα, που τον προόριζε για κάποιο ανώτατο πολιτικό αξίωμα, εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο κι αφοσιώθηκε στο Μοναχισμό, πείθοντας μάλιστα και τα μέλη της οικογένειάς του (την μητέρα του και τα τέσσερά του αδέλφια) ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
    Μετά από δεκαετή παραμονή σε μοναστήρια του αγίου ΄Ορους (Βατοπεδίου και Μεγίστης Λαύρας), σε ηλικία 30 χρονών χειροτονήθηκε στη Θεσσαλονίκη διάκονος και πρεσβύτερος. Ακολούθως συνέχισε τον αυστηρό μοναχικό βίο για μια πενταετία στη Βέροια, για να επιστρέψει πάλι στο άγιο ΄Ορος και να αναλάβει σε ηλικία 39 χρονών ηγούμενος της Μονής Εσφιγμένου, στην οποία ανήκαν περισσότεροι από 200 μοναχοί. 
    Φαίνεται όμως ότι οι μοναχοί του δυσκόλευαν τη ζωή, διότι γρήγορα προτίμησε ν’ αποχωρήσει στο ησυχαστήριο του αγίου Σάββα.
Την ίδια περίοδο (1335-40) εμφανίστηκε, πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και μετά στη Θεσσαλονίκη, προερχόμενος από την Ιταλία, ο ελληνικής καταγωγής μοναχός και φιλόσοφος Βαρλαάμ ο Καλαμβρός, ο οποίος, με τις ομιλίες του, απέκτησε φήμη δεινού φιλοσόφου και θεολόγου. 
Μεταξύ άλλων, ο Βαρλαάμ, με γραπτές και προφορικές ομιλίες, αμφισβητούσε την ορθοδοξία και τον τρόπο προσευχής των ησυχαζόντων μοναχών του αγίου όρους (τη νοερά προσευχή). 
    Ο άγιος Γρηγόριος ανέλαβε ν’ απαντήσει θεολογικά στις κατηγορίες του Βαρλαάμ, γράφοντας μια σειρά εννέα βιβλίων με τον τίτλο «Υπέρ των Ησυχαζόντων». Τ
ο πρόβλημα που έθετε ο Βαρλαάμ δεν ήταν τόσο απλό όσο φαινόταν στην αρχή, μια διαφορετική άποψη για ένα επί μέρους θεολογικό θέμα του πρακτικού βίου των μοναχών. Στην πραγματικότητα, ο Βαρλαάμ προσπαθούσε να διαστρεβλώσει βασικές πτυχές της Ορθόδοξης Θεολογίας, όπως η διδασκαλία της Εκκλησίας περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, περί της γνώσεως του Θεού και περί της θέας του θείου Φωτός.
    Η διένεξη αυτή είναι γνωστή στην Εκκλησιαστική Ιστορία ως “Ησυχαστική ΄Εριδα” και κράτησε για 25 χρόνια (1335-1360).
Η πρώτη φάση της έριδος έληξε το 1341 με την καταδίκη του Βαρλαάμ από Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Κατά το ίδιο έτος, πριν περάσουν ελάχιστοι μήνες, κατά τη δεύτερη περίοδο της έριδος (1341-1347) ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, με τον ξαφνικό θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄ το 1341, καταδιώχθηκε από τους πολιτικούς προστάτες του Βαρλαάμ, για να καταλήξει τελικά στις φυλακές των ανακτόρων στην Κωνσταντινούπολη. 
Ευρισκόμενος στη φυλακή, του επιβλήθηκε από Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1344 η ποινή της εκκλησιαστικής ακοινωνησίας. Εναντίον του ήταν ακόμη κι ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Καλέκας, ο οποίος φαίνεται να είχε παρασυρθεί και εγκολπωθεί τις κακόδοξες θέσεις του Βαρλαάμ. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, απτόητος, με πίστη στο Θεόν, συνέχισε με επιστολές να μάχεται για την υπόθεση της Ορθοδοξίας, συγκρουόμενος ανοικτά με τον Πατριάρχη Καλέκα, που τελικά με την αλλαγή των πολιτικών πραγμάτων και την επικράτηση του Κατακουζηνού το 1347, η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως κατεδίκασε τον αιρετικό Πατριάρχη Καλέκα, εκλέγοντας στη θέση του τον Ορθόδοξο κληρικό Ισίδωρο. 
    Η ίδια Σύνοδος προχώρησε στην εκλογή 30 νέων επισκόπων, ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, εκλεγείς ως Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Από της θέσεως, αυτής λάμπρυνε με την παρουσία του τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Θεσσαλονίκης, υπηρετώντας με συνέπεια κι αυτοθυσία το λαό του Θεού και τη Θεολογία.
    Και κατά την τρίτη φάση της ησυχαστικής έριδος (1348-1355), έστω κι αν εξορίσθει και εταλαιπωρήθει ως αιχμάλωτος των Τούρκων, αγέρωχα συνέχισε τον αγώνα του με επιτυχία. ΄Εγινε το ορατό σύμβολο της Ορθοδοξίας των Ορθοδόξων. 
Τελικά σε ηλικία 63 χρονών, στις 14 Νοεμβρίου 1359, μετά από βαριά ασθένεια κοιμήθηκε για πάντα, αφήνοντας όμως ήδη πίσω του ένα τεράστιο συγγραφικό έργο, μέσα από το οποίο καθορίζεται με σαφήνεια το περιεχόμενο της πίστεως της αρχέγονης Εκκλησίας, όπως αυτή μαρτυρείται από την αγία Γραφή, τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και το συγγραφικό έργο των Πατέρων της Εκκλησίας μας. 
    Η μεγάλη θεολογική προσφορά του κι η αγιότητα του βίου του, που εκδηλώθηκε με μαρτυρίες θαυμάτων, αποτέλεσαν κίνητρα για να τιμάται από τοπικές Εκκλησίες ως άγιος. Μάλιστα εννιά χρόνια μετά την κοίμησή του, το 1368, η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, με πρόεδρο τον Πατριάρχη Φιλόθεον, όρισε επίσημα ο Γρηγόριος Παλαμάς να εορτάζεται από την Εκκλησία ως άγιος, κατά τη δεύτερη Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
    Τα βιβλία του διακρίνονται σε κείμενα που αναφέρονται στο άγιο Πνεύμα, σε επικοδομητικές και δογματικές επιστολές, κείμενα υπέρ των ησυχαζόντων μοναχών, σε ομολογιακά κείμενα, Ποιμαντικές πραγματείες, σε αντιρρητικά, αντιαιρετικά κι ασκητικά κείμενα.

    Με το θεολογικό του έργο ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, εκτός του ότι αντιμετώπισε με θεολογική επιτυχία κάποιες προσπάθειες για διαστρέβλωση βασικών πτυχών της Ορθόδοξης διδασκαλίας, κατάφερε να ανανεώσει τη θεολογική ορολογία και να δώσει νέες κατευθύνσεις στη θεολογική σκέψη, έτσι ώστε το περιεχόμενο της πίστεως της αρχέγονης Εκκλησίας να είναι κατανοητό και προσιτό στους χριστιανούς της εποχής του. ΄
Ετσι εξασφάλιζε τις απαραίτητες εκείνες προϋποθέσεις που απαιτούντο για να ακολουθήσουν οι Χριστιανοί ανεμπόδιστα το δρόμο της εν Χριστώ σωτηρίας τους. Με το θεολογικό του έργο καθόριζε με σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο επιτελείται η κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεόν (βλ.περισ. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 4, Αθήναι, 1964, σελ. 775-796).
    ΄Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο καθηγητής της Εκκλησιαστικής ιστορίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βλάσης Φειδάς «διά του Συνοδικού τόμου του 1351 και των προστεθέντων εις το Συνοδικόν της Κυριακής της Ορθοδοξίας (Τριώδιον, έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σελ. 148 και εξής) αναθεματισμών δι’ αντιπαραθέσεως και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, απεσαφηνίσθη η εκκλησιαστική παράδοσις ου μόνον ως προς την υπό των ησυχαστών δυνατότητα αισθητής οράσεως του ακτίστου θείου φωτός, αλλά και ως προς την δογματικήν διάκρισιν αμεθέκτου θείας ουσίας και μεθεκτών θείων ενεργειών. 
    Ο υπό του Βαρλαάμ και των βυζαντινών ανθρωπιστών προβαλλόμενος Θεός της φιλοσοφικής διανοήσεως, δεν ήτο δυνατόν να υποκαταστήσει τον Θεόν της Αποκαλύψεως. Η διά της φιλοσοφίας φυσική γνώσις των όντων, οδηγεί εις τον δημιουργόν του παντός, αλλ’ αύτη, αφ’ ενός μεν αδυνατεί να περιγράψει διά του ορθού λόγου την θεία φύσιν και ουσίαν, αφ’ ετέρου δε στερείται καθ’ εαυτήν σωτηριολογικού χαρακτήρος. Η σωτηρία κατέστη εφικτή μόνον διά του απολυτρωτικού έργου του Ιησού Χριστού και διαιωνίζεται εν αγίω Πνεύματι υπό της Εκκλησίας, διό και η εν τω Χριστιανισμώ σωτηριώδης αλήθεια ουδεμιάς δείται συμπληρώσεως, εκ της διά της φυσικής γνώσεως κτωμένης υπό του ορθού λόγου αληθείας των όντων. 
    Διά των δοξασιών των Βαρλαάμ, Γρηγορίου Ακινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορά και των άλλων βυζαντινών ανθρωπιστών, ημφεσβητείτο, ου μόνον η πληρότης της υπό της Εκκλησίας κατεχομένης σωτηριώδους εν Χριστώ αληθείας, αλλά και η υπ’ αυτής αυθεντική εν αγίω Πνεύματι προσφορά της πληρότητος της σωτηρίας. 
    Εν τελευταία αναλύσει λοιπόν, το κατά την ησυχαστικήν έριδα πρόβλημα, δεν ήτο μόνον θεολογική τις διαφωνία περί την δυνατότητα γνώσεως του Θεού και της μεθόδου κτήσεως αυτής, αλλ’ άρνησις της αυταρκείας και πληρότητος της υπό της Εκκλησίας φυλασσομένης αληθείας της εν Χριστώ Αποκαλύψεως και της αυθεντίας της εκκλησίας να υποδεικνύει, διά της ιεράς Παραδόσεως, ασφαλώς την οδόν της εν χριστώ σωτηρίας» (Εκκλησιαστική ιστορία, Πανεπιστημιακαί Παραδόσεις, Αθήναι, 1972, σελ. 520-521).

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΠΥΛΑΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Σχετικά: Γρηγόριος Παλαμάς: «Γι αυτό κραυγάζουν εναντίον όλων σας..

Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Η ζωή του ήταν μια συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στον Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον.

Όταν το 198 ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανός έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολύ σκληρά, για να αρνηθεί τον Χριστό.

Ο γέροντας ιερέας χαμογέλασε και απάντησε: 

«Εμείς οι χριστιανοί είμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλά τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλά να μάθετε καλά ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτά δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλά μένουν πάντα ανθηρά και νέα. Αμφιβάλλεις, έπαρχε; Δοκίμασε. Και θα δεις ότι με τη χάρη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού θα κουραστούν όλοι οι ακμαίοι δήμιοί σου, χωρίς ο ιερέας Χαράλαμπος να ζητήσει την επιείκειά σου».

Εκνευρισμένος από τα λόγια αυτά ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντί να σπαράζει από τον πόνο δοξολογούσε τον Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι, που έβλεπαν αυτό το θαύμα, πίστεψαν στον Χριστό. Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε σε ηλικία 113 ετών.

Το «Θαύμα της Κεράμου»

Ο Σπυρίδων ως επίσκοπος Τριμυθούντος μετείχε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας (325), η οποία διαμόρφωσε το χριστιανικό δόγμα, και διακρίθηκε ως δεινός επικριτής του Αρείου.

Μάλιστα θαυματούργησε, προσπαθώντας να αντικρούσει τον αιρεσιάρχη Άρειο, ο οποίος διέδιδε ότι ο Χριστός δεν είναι Υιός του Θεού, αλλά δημιούργημα του Θεού, αμφισβητώντας το θεμελιώδες για τον Χριστιανισμό δόγμα της Αγίας Τριάδας.

Για να αποδείξει το αβάσιμο των δοξασιών του Αρείου, έβαλε το αριστερό χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε ένα κεραμίδι. Δείχνοντάς το στους παρισταμένους στη Σύνοδο, με το δεξί του χέρι έκανε το σημείο του σταυρού και είπε:

— «Εις το όνομα του Πατρός». Οι πατέρες που παρακολουθούν τη σκηνή, συγκλονίζονται κυριολεκτικά. Γιατί με τις λέξεις του Σπυρίδωνα, η φωτιά με την οποία ψήθηκε το κεραμίδι ανέβηκε προς τα πάνω.
— «Και του Υιού», πρόσθεσε. Τότε το νερό με το οποίο ζυμώθηκε το κεραμίδι, έτρεξε προς τα κάτω.
— «Και του Αγίου Πνεύματος» συμπλήρωσε και το χώμα έμεινε στο χέρι του.

Και αμέσως μετά απευθυνόμενος στους παρισταμένους συνοδικούς είπε:
— Αδελφοί και πατέρες μου, όπως το κεραμίδι αποτελεί ένα πράγμα μιας ουσίας και μιας φύσεως, αλλά είναι τρισύνθετο -φωτιά, νερό, χώμα- έτσι κι ο Άγιος Θεός. Αν και δεν πρέπει να παρομοιάσουμε την Άκτιστο και Υπερούσια αυτή Φύση με κτιστό και φθαρτό δημιούργημα, εν τούτοις για να κάνουμε τα ακατάληπτα καταληπτά,
— ας μας συγχωρήσει το άπειρο έλεός Του
— λέμε και τονίζουμε: Ο Θεός είναι ένας κατά την ουσία και τη φύση. Αλλά κατά τα πρόσωπα ή τις υποστάσεις είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.

Είναι το λεγόμενο «Θαύμα της Κεράμου», το οποίο αποδίδεται στον Άγιο Σπυρίδωνα.

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Πρέπει ν’ αγαπάεις και να πονάεις ...

...
Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάεις. Ν’ αγαπάεις και να πονάεις. Να πονάεις γι’ αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες δεν λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές ούτε δυσκολίες εξαιτίας της αγάπης.

«Ο άγιος Πορφύριος είναι μεγάλο δώρο του Θεού»!

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού». Άλλωστε ο ίδιος μας βεβαιώνει ότι όλα αυτά δεν είναι θεωρίες, αλλά δικά του βιώματα και δική του στάση ζωής: «Μ’ αυτά ασχολούμαι. Προσπαθώ να βρίσκω τρόπους ν’ αγαπήσω τον Χριστό. Δεν χορταίνεται αυτή η αγάπη. Όσο αγαπάεις τον Χριστό, τόσο νομίζεις ότι δεν τον αγαπάεις κι όλο λαχταράεις περισσότερο να Τον αγαπήσεις. Χωρίς, όμως, να το καταλαβαίνεις, πηγαίνεις πιο ψηλά, πιο ψηλά!
...
Ἂν τὴν θλίψη σου τὴν κάνεις προσευχή, ἂν τὸν πόνο σου δὲν τὸν ἀφήνεις μέσα σου, ἀλλὰ τὸν κάνεις ἀνάταση, τότε μεταβάλλεται σὲ δύναμη.  
...
Να! Ο Χριστός μας περιμένει και μόλις εμείς του ανοίξουμε μια χαραμάδα στην καρδιά μας, μπαίνει αμέσως μέσα μας και τότε τα έχουμε όλα.
Είναι σαν τον ήλιο, παιδί μου, που όταν τραβήξεις λίγο την κουρτίνα στο παράθυρο, μπαίνει αμέσως το φως και οι ακτίνες του μέσα στο δωμάτιο και ζεσταινόμαστε.
...
Όσιος Πορφύριος Ο Καυσοκαλυβίτης Ο Διορατικός
2 Δεκεμβρίου

ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ

Ὁ κορυφαῖος τῶν ὑμνογράφων τῆς Ἐκκλησίας μας, ποιητής τῶν Κοντακίων καί διάκονος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βηρυττοῦ, ἐγεννήθηκε στήν Ἔμεσσα, πόλη τῆς Συρίας. Ἤκμασε κατά τόν ΣΤ΄ αἰώνα μ. Χ., τόν χρυσοῦν αἰώνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑμνογραφίας .

Ἡ γονιμότητα τοῦ Ρωμανοῦ ὑπῆρξε ἀνεξάντλητη, διότι ἐξύμνησε ὅλες σχεδόν τίς ἑορτές τοῦ ἔτους καί πολλές τῶν Ἁγίων. Ὁ Ρωμανός εἶναι μέχρι σήμερα τό ἀντικείμενο τῆς μελέτης καί ἔρευνας πολλῶν ἐπιστημόνων τῆς Ἑσπερίας, Ἰτα-λῶν, Γάλλων, Ἄγγλων καί κυρίως Γερμανῶν. Ἕνας ἀπό αὐτούς τόν ἀποκαλεῖ «νέο Πίνδαρο», καί ἄλλος ἕνας «τόν μέγιστο ἐκκλησιαστικό ποιητή τοῦ κόσμου».

Ἀπό τήν Συρία ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολη, στή μονή τῆς Θεοτόκου τοῦ Κύρου, γιά νά σπουδάσει. Λέγεται ὅτι κατά τή νύχτα τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων ἔτυχε νά κοιμηθεῖ πλησίον τοῦ ἄμβωνα κατά τήν στ΄ ὠδή. Τότε ἐμφανίσθηκε σ' αὐτόν ἡ Θεοτόκος, καί τοῦ ἐπέδωσε εἱλιγμένον χαρτίον («κόντος» καί «κοντάκιον»), τό ὁποῖο ἀφοῦ ἔφαγε ἀμέσως ἀξιώθηκε τοῦ χαρίσματος τῆς ὑμνογραφίας, δηλαδή ἔγινε μουσικός καί καλλίφωνος, ἐνῶ ὁ ἴδιος ἦταν ἄμουσος παντελῶς καί ἀηδής κατά τή φωνή.
Ἀμέσως, ἀφοῦ ἐποίησε τό «Ἡ Παρθένος σήμερον», τό ἔψαλε ἀπό τόν ἄμβωνα, ἀποσπώντας τό θαυμασμό τῶν πιστῶν. Ἦταν τό πρῶτο του Κοντάκιο καί ἀκολούθησαν ἄλλα χίλια ἀπό τά ὁποῖα διακρίνονται καί τά ἑξῆς: «Ἐπεφάνη σήμερον», «Τά ἄνω ζητῶν», «Τήν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον», «Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως», καί ἄλλα.

 

Συνέταξε ἐπίσης ὕμνους γιά τίς Δεσποτικές, Θεομητορικές καί ἑορτές ἐπιφανῶν Ἁγίων, καθώς καί τά αὐτόμελα προσόμοια Στιχηρά εἰς ἦχον πλάγιον β΄ «Αἱ Ἀγγελικαί προπορεύεσθαι δυνάμεις» . Ἔργο αὐτοῦ εἶναι καί ὁ ψαλλόμενος συγκινητικός ὕμνος «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;» τοῦ Μεγάλου Κανόνος.

Ὁ Ρωμανός πρῶτος ἐποίησε καί τούς Οἴκους. Ὡς πηγές δέ πρός σύνθεσιν τῶν Οἴκων καί τῶν Κοντακίων ἐχρησιμοποίησε τά Συναξάρια τῶν Μαρτύρων.

Ὁ διάσημος βυζαντινολόγος καθηγητής Κρουμβάχερ ἐξέδωσε στό Μόναχο πολλά ἀνέκδοτα ἄσματα τοῦ Ρωμανοῦ καί ἄλλα, ἀπό χειρόγραφα τῆς βιβλιοθήκης τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τῆς Πάτμου. Ὑπό τό ὄνομα «Κοντακάριον» εὑρέθηκε στή βιβλιοθήκη τῆς Μόσχας Ἑλληνική χειρόγραφη περγαμηνή, πού περιέχει Κοντάκια καί Οἴκους γιά ὅλο τόν ἐνιαυτό, ἀλλά ὄχι καί ὅλα τά ἔργα τοῦ Ρωμανοῦ. Ἤδη δέν γνωρίζουμε τά περισσότερα Κοντάκια τοῦ Ρωμανοῦ, διότι αὐτά ἀντικαταστάθηκαν ἀπό τούς Κανόνες. Ἐν χρήσει ὅμως παρέμεινε ὁ περιώνυμος τοῦ Ρωμανοῦ ὕμνος στή Γέννηση τοῦ Xριστoῦ, τοῦ ὁποίου ἡ πρώτη στρoφή ἀπήρτισε τό γνωστό Κοντάκιο τῶν Χριστουγέννων καί τό ὁποῖο μέχρι τόν ΙΒ΄ αἰώνα μ.Χ. ἐψάλλετo κατ' ἔτος σέ ἐπίσημα γεύματα ἀπό τούς ἑνωμέ-νους χορούς τῶν λεγομένων Ἁγιοσοφιτῶν καί Ἀποστολιτῶν.

 

Στόν ἴδιο Ἅγιο ἀποδίδεται καί ὁ ἰδιαίτερος τύπος τῆς Ἀκολουθίας τῶν Μεγάλων Ὡρῶν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Παρα-σκευῆς. Ἔλαβε μέρος καί στήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο πού ἔγι-νε στήν Έφεσο. Ὁ Ἅγιος Ρωμανός ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη περί τό 560 μ.Χ. Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη του τήν 1η Ὀκτωβρίου. Ἡ θεοπνευστία του ἐκφράζεται ἀπό τό ἐφύμνιο τῆς προσευχῆς του:

«Ὑμνεῖν σε καί δοξολογεῖν σε,
ἐν πολιτείᾳ καθαρᾷ δώρησαι πάντοτε,
συμπράττειν τοῖς λόγοις μου,
τά ἔργα εὐδόκησον, Παντοδύναμε,
ἵνα ψάλλω καί λαμβάνω παρά σοῦ τά αἰτήματα,
ἁγνήν εὐχήν προσφέρειν σοι,
παράσχου μοι, μόνε Χριστέ». 

Πηγή: Ψηφιοποίηση Βυζαντινής Μουσικής - Αρχείο Κ. Πρίγγου της Αποστολικής Διακονίας

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως: Περί μακροθυμίας

Η μακροθυμία  είναι αρετή γενναίας και ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον.

Η μακροθυμία είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας.

Η μακροθυμία μαρτυράει καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και δικαιοσύνη.
Ο μακρόθυμος κυριαρχεί πάνω στον θυμό και την οργή του∙ κατευνάζει δε τις ορμές της καρδιάς του, ελεεί όσους έφταιξαν σε κάτι και λυπάται αυτούς που αμαρτάνουν. Ο έλεγχός του γίνεται με επιείκεια και τα λόγια του εκφράζονται με σύνεση και φρόνηση. Η οργή δεν σκοτίζει τον νου του και ο θυμός δεν διαταράσσει τα λογικά του. Η όψη του είναι ευχάριστη και οι κινήσεις του σεμνοπρεπείς. Έχοντας πολλή φρόνηση, δεν δικάζει με εμπαθή οξύτητα, αλλά αποφαίνεται με αγαθή κρίση για τα παραπτώματα.

Ο Χρυσόστομος λέει για τη μακροθυμία τα παρακάτω:

«Το αίτιο όλων των αγαθών είναι η μακροθυμία∙ αυτή είναι η ρίζα κάθε φιλοσοφίας∙ υπάρχει ως όπλο ακαταμάχητο και πύργος απόρθητος, αντιμετωπίζοντας με ευκολία τα λυπηρά και τα δύσκολα. Και όπως ακριβώς, αν πέσει σπίθα στην άβυσσο, εκείνη δεν θα βλαφτεί καθόλου, αλλά η σπίθα θα σβήσει εύκολα, έτσι και στη μακρόθυμη ψυχή, όποιο απροσδόκητο και να εμφανιστεί, αυτό εξαφανίζεται εύκολα, ενώ εκείνη παραμένει ατάραχη.
Διότι η μακροθυμία είναι δυνατότερη όλων∙ και για στρατόπεδα να πεις και για χρήματα και για άλογα και για τείχη και για όπλα και για ο,τιδήποτε, κανένα δεν θα βρεις ίσο με τη μακροθυμία.

Γιατί εκείνος που θα έχει όλα τα παραπάνω, αν κυριευθεί από θυμό, πολλές φορές συμπεριφέρεται σαν ανώριμο παιδάκι, κάνοντας πολύ θόρυβο και γεμάτος ζάλη. Ο μακρόθυμος απολαμβάνει βαθιά γαλήνη, σαν να βρίσκεται καθισμένος σε λιμάνι∙ όπως ακριβώς δεν νικιέται ο βράχος με όποια βλάβη κι αν προσπαθήσεις να του προκαλέσεις , ή δεν ταράζεται ο πύργος όποια ύβρη και να του απευθύνεις, ή δεν καταστρέφεται το διαμάντι με όποια πληγή θελήσεις να του προκαλέσεις».

Μακάριος ο άνθρωπος ο μακρόθυμος.

(«Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»,
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ)

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

Άγιος Νεκτάριος: Περί φιλίας

Η φιλία σαν αρετή, έλκεται από το όμοιο και αναπαύεται με τις συγγενείς αρετές.

Είναι σύνδεσμος δύο όμοιων ψυχών. Είναι πάθος συνετής ψυχής και συνδέει τους φίλους με σφοδρή αγάπη. Συνδέει δε με πόθο τους ανθρώπους που έχουν από τη φύση τους την τάση να διασπώνται.

Η φιλία έχει σταθερό και ασυμβίβαστο ήθος. Είναι η φιλία ένα είδος ηθικής ευχαρίστησης, που κατευχαριστεί την ψυχή. Η φιλία υπομένει τα πάντα, συμπάσχουσα  και συμπαραστεκόμενη.

Ο Αριστοτέλης έχει πει: "Φιλία είναι μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα". Η φιλία είναι πιο δυνατή από τη συγγενική αγάπη, διότι η μεν συγγενική αγάπη είναι έργο ανάγκης, η φιλία όμως βασίζεται στη θέληση. Η φιλία υπαγορεύει ευλάβεια προς τα ιερά των φίλων, αγνότητα στη συμπεριφορά, ακεραιότητα στα ήθη, πίστη στον χαρακτήρα, σταθερότητα στις αποφάσεις, ειλικρίνεια στους λόγους, θάρρος στο να ειπωθούν τα ορθά και ωφέλιμα και στο να λέγεται η αλήθεια.

Η φιλία είναι το στήριγμα για την ευτυχία δύο αγαθών ανθρώπων, γιατί μόνο μεταξύ αγαθών ανθρώπων μπορεί να αναπτυχθεί η αληθινή φιλία. Ο Πλάτων λέει: "Φιλία είναι η ομόνοια υπέρ των καλών και των δικαίων. Η θέληση για κοινό τρόπο ζωής, ίδιος τρόπος σκέψης και πράξης, ζωή με αρμονία και καλή διάθεση 

ώστε να υπάρχει ομόνοια, συνοδοιπορία τόσο στα ευχάριστα, όσο και στα δυσάρεστα".

Τρία είναι τα είδη της φιλίας: αυτή που βασίζεται στην αρετή, αυτή που θεμελιώνεται στο συμφέρον και αυτή που υπάρχει από συνήθεια. Άριστη όμως είναι η χάριν της αρετής φιλία, γιατί τη στερεώνει η αρετή της αγάπης."

Νεκτάριος Πενταπόλεως 

Από το Χαμομηλάκι

Ἅγιος Δημήτριος

Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις,

σὲ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη,

Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον.

Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν,

ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα,

οὕτως Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,

Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,

δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Στο πρόσωπό σου, Δημήτριε Τροπαιούχε, η οικουμένη βρήκε τον μεγάλο υπερασπιστή της στους κινδύνους, τον νικητή των εθνών. Καθώς, λοιπόν, στο στάδιο συνέτριψες την έπαρση του Λυαίου, γεμίζοντας με θάρρος τον Νέστορα, με την ίδια θέρμη, Άγιε Δημήτριε Μεγαλομάρτυρα, ικέτευε για χάρη μας τον Χριστό και Θεό μας, να μας δωρίσει το μέγα έλεός Του.

απόδοση Β.Δ.

---------------------------
Από τους ενδοξότερους και δημοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο. Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, στην πόλη που γεννήθηκε, έζησε και μαρτύρησε. Η μνήμη του εορτάζεται (και από τους Καθολικούς) στις 26 Οκτωβρίου και στις 8 Νοεμβρίου γι’ αυτούς που ακολουθούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο (Παλαιοημερολογίτες). Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι και όσες φέρουν το όνομα Δημήτριος και Δήμητρα.
Ο Δημήτριος γεννήθηκε γύρω στο 280 στη Θεσσαλονίκη, επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού, και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό και έφτασε ως το βαθμό του χιλίαρχου, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Φύση φιλομαθής και ερευνητική αναζητούσε το υψηλό και το αληθινό και το βρήκε στη χριστιανική πίστη, της οποίας έγινε διαπρύσιος κήρυκας στη Θεσσαλονίκη.
Σχημάτισε ένα κύκλο νεαρών μαθητών και τους δίδασκε την Αγία Γραφή στις υπόγειες στοές κοντά στα δημόσια λουτρά της πόλης. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας συνάθροισης, οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, που παρεπιδημούσε στη Θεσσαλονίκη.
Όταν ο αυτοκράτορας του ζήτησε να απαρνηθεί την πίστη του, ο Δημήτριος του απάντησε: «Τω Χριστώ μου πιστεύω μόνον».
Ο Μαξιμιανός εξοργισμένος από τη θαρραλέα στάση του αξιωματικού του διέταξε να τον φυλακίσουν.
Εν τω μεταξύ, ένας από τους μαθητές του Δημητρίου, ο Νέστορας, παρουσιάστηκε στο στάδιο της Θεσσαλονίκης, όπου ο Μαξιμιανός διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες και ζήτησε να αγωνιστεί εξ ονόματος των χριστιανών με τον θηριώδη και ακατανίκητο παλαιστή Λυαίο, ειδωλολάτρη καταγόμενο από το Σίρμιο της Πανονίας (σημερινή Μητροβίτσα Σερβίας). Με την πεποίθηση ότι έχει τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, ο Νέστορας μπήκε στην παλαίστρα και όχι μόνο νίκησε τον Λυαίο, αλλά τον σκότωσε, όπως ο Δαυίδ τον Γολιάθ στην Παλαιά Διαθήκη.
Οργισμένος ο Μαξιμιλιανός από την ήττα του εκλεκτού του, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Νέστορα και τη θανάτωση του Δημητρίου με λογχισμούς. Ο Δημήτριος τάφηκε στον τόπο του μαρτυρίου του, όπου αργότερα χτίστηκε περίβλεπτος ναός προς τιμήν του. Από τον τάφο του ανάβλυζε μύρο, εξού και η ονομασία Μυροβλήτης.
Σπάνια ένας άγιος έχει ταυτισθεί τόσο στενά με μία πόλη, όσο ο Άγιος Δημήτριος με τη Θεσσαλονίκη. Θεωρήθηκε ανέκαθεν από τους Έλληνες ο φρουρός της πόλης, που μαζί με το λαό αγωνίζεται εναντίον των Σλάβων, Αβάρων, Αράβων, Νορμανδών, Φράγκων, Τούρκων και άλλων βαρβάρων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου 1912), γεγονός που θεωρήθηκε θαύμα.

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Άγιοι: Οι original Ήρωες

Δυο σκηνικά μου τράβηξαν το ενδιαφέρον τώρα στις γιορτές που πέρασαν. Οι ζωγραφιές του Φίκου στους δρόμους της Αθήνας και τα ραπ κάλαντα που είπαν μαθητές στον Ιερώνυμο.

Μου άρεσαν σαν τέχνη και ως έκφραση ζωής, που εξελίσσει την παράδοση και δημιουργεί νέους τρόπους προσέγγισης σε δεδομένα που είναι ενταγμένα στη ζωή μας, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα.

Τα τελευταία χρόνια δεν θυμάμαι και πολλές προσπάθειες έκφρασης της τέχνης με θέμα τη πίστη μας. Θυμάμαι την ροκ όπερα Jesus Crist Superstar του Andrew Lloyd Webber, που ανεξάρτητα αν άρεσε ή όχι, παραποιούσε την ιστορία, όπως μας την προσφέρει το Ευαγγέλιο και από πλευράς κινηματογράφου τον Τζεφιρέλι και κάποιους άλλους να παρουσιάζουν τη ζωή του Χριστού και να τα βλέπουμε και να τα ξαναβλέπουμε κάθε Πάσχα.

Από την άλλη, η σύγχρονη τέχνη, έχω την εντύπωση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι τα έδωσε όλα και μάλιστα στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, εξάντλησε πλειστάκις, κακοποιώντας, την αναπαράσταση της ζωής.
Μια τελευταία μόδα στην τέχνη, ειδικά στον κινηματογράφο και στη λογοτεχνία, είναι οι φανταστικές ιστορίες, επιστημονικής η μη φαντασίας.
Οι άνθρωποι, μέσα στην αδυναμία τους, μέσα στη μιζέρια τους, βιώνοντας την κρίση σε όλα τα επίπεδα, αναζητούν ήρωες και ο έμπορος της τέχνης μας πουλάει φανταστικούς. Φανταστικούς υπερήρωες, μεταλλαγμένους, τρομακτικούς κακούς, ονειρικούς σωτήρες, διεξόδους σε άλλους κόσμους, σε άλλους πλανήτες, σε άλλες ατμόσφαιρες, μιας και καταστρέψαμε τη δική μας.

Γεμίσαμε fantasies, dungeons, superheroes, sexy, θεϊκούς, πανέμορφους και πανάσχημους και ο κόσμος τρέχει να δει και να ξεχαστεί.

Προχτές γιόρταζε ο Άη Γιάννης ο Πρόδρομος.
Ξέρετε πόσοι Έλληνες κουβαλάνε το όνομά του; Ξέρετε πόσοι σε όλο τον κόσμο λέγονται John; Χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπων λέγονται Γιάννηδες και Τζόνηδες. Αυτό το όνομα, δεν είναι τυχαίο. Αυτό το όνομα το έδωσε ένας σπουδαίος άνθρωπος, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Βαπτιστής, αυτός που βάπτισε το Χριστό.
Αυτουνού το όνομα κουβαλάνε οι απανταχού Γιάννηδες.

Ο Ιωάννης τιμάται ως πρώτος μεταξύ πρώτων των Αγίων, επειδή χωρίς να δει την πορεία Του, πίστεψε και υποστήριξε το Χριστό.
Αυτός ο άνθρωπος, τα έβαλε με την εξουσία, αυτός ήταν ο αδιάφθορος, γι’ αυτό και άφθαρτος. Σήμερα, που όλοι οι έχοντες και κατέχοντες μας προκύπτουν διεφθαρμένοι, αυτός στάθηκε φάρος να φωτίζει τον δρόμο που θα περνούσε ο Χριστός: Πρόδρομος.
Τον απείλησαν, τον φοβέρισαν, επεδίωξαν να τον δωροδοκήσουν, τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν, τον έκλεισαν σε πραγματικό μπουντρούμι και όχι φανταστικό. Κι αυτός ήρωας, αληθινός ήρωας, ακλόνητος, στάθηκε μέχρι που τον αποκεφάλισαν. Αν δεν είναι αυτός ήρωας, τότε ποιος είναι;

Σκεφθείτε, ένα comic με τη ζωή του Αη Γιάννη, μη μου πείτε ότι δεν θα ήταν ελκυστικό.
Σκεφθείτε μια σειρά στη τηλεόραση, που να έχει τα κατορθώματα των Αγίων.
Αντί να βλέπω το Game of Thrones που είναι «λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα», σκεφθείτε Επεισόδια με τη ζωή αληθινών ηρώων. Σκεφθείτε ένα επεισόδιο μ’ ένα πλοίο να κινδυνεύει, άνθρωποι να πέφτουν στη θάλασσα και να έρχεται ο Άη Νικόλας να τους σώζει. Ή δεν γουστάρετε το «Άη Νικόλας» και προτιμάτε το «Santa Claus»; Εμένα δεν με χαλάει πως θα τον λέμε, σημασία έχει ότι, όταν ο πιστός έχει ανάγκη, «Αη Νικόλα, βόηθα με» φωνάζει.
Ή δεν γουστάρετε το ράσο; Είναι παρωχημένο και ντεμοντέ; Άμα είναι κανένας κινέζος με κουγκ φου και γκρίζα κελεμπία να κάνει πήδους στον αέρα γουστάρετε έε;;
Εμένα μου αρέσει να βλέπω τον μέγα γιατρό, τον Άη Βασίλη, να κάνει χειρουργείο στη μέση του δρόμου, να βοηθάει τον τραυματισμένο που μόλις βγήκε από τα ερείπια του σεισμού και να φοράει ισχνός-ισχνός ένα ξεφτισμένο ράσο. Γουστάρω έναν Μέγα Βασίλειο με έδρα τη Βασιλειάδα του, να ταΐζει τον κοσμάκη, να φροντίζει τους αρρώστους κι ας μην έχουν 25ευρω για την είσοδο στο … διαγνωστήριο.
Καλή είναι η τέχνη, όταν προάγει τον άνθρωπο, όταν με κάνει καλύτερο, όταν μου διεγείρει τις πιο καλές πτυχές από αυτό που είμαι φτιαγμένος. Αλλιώς την να την κάνω την τέχνη;
Και η πίστη μας είναι πρόσφορη για καλή τέχνη. Και μη περιορίζεστε σε μας. Χριστιανοί είναι τα 2,5 δις του πληθυσμού της γης, θα έχει και μεγάλο κοινό ο καλλιτέχνης.

Καλλιτέχνες, προτιμήστε τους δικούς μας original Άγιους-Ήρωες.
Eίναι καλύτεροι και δωρεάν, ούτε πνευματικά δικαιώματα θα πληρώσετε :)

Καλή Χρονιά!
το χαμομηλάκι