Ένα παιδάκι απόψε ονειρεύτηκε...

... ότι η καρδιά του ήτανε ζωγραφιστή
κι έγινε τούρτα γλυκιά
και τάισε όλο τον κόσμο

Καλημέρα σας!!
το χαμομηλάκι

πρώτη ανάρτηση:
Βγάλτε το παιδί που κρύβετε μέσα σας... - Be a Kid Again

Το Χαμομηλάκι

Καληνύχτα σας... και να θυμάστε...

Αυτοί που έχουν λιγότερα
δίνουν πάντοτε περισσότερα...

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν μεγαλώσεις δεν θέλω να γίνεις σαν εμένα...

... θέλω εγώ να γίνω σαν εσένα

Θα ‘θελα να ξορκίσω τον φόβο. Αυτό το αίσθημα που μου παγώνει τις πατούσες, στρογγυλοκάθεται σαν καρύδι στον λαιμό μου. 

Θα ‘θελα να μην φοβάμαι να τολμήσω, να αλλάξω, ν’ αποδομήσω. Τα σίγουρα, τα σταθερά, τ’ ακλόνητα.

Θα ‘θελα να ήμουν η κόρη μου κι ακόμα να μαθαίνω. 

Να κοιτώ με περιέργεια το καινούργιο, να το βάζω στο στόμα αμάσητο. Και όλοι γύρω μου, οι εμπειρογνώμονες, να ουρλιάζουν «μηηηηηη».

Θα ‘θελα να μπορούσα να βουτήξω στο σκοτάδι και έτσι στα τυφλά, να αναδυθώ στο πιο μαγικό μέρος του εαυτού μου. Κι ας είναι τρομακτικά. 

Θα ‘θελα να είχα εφιάλτες. Μόνο και μόνο για να τους υπερνικώ.

Την ζηλεύω που βλέπει λύκους, τέρατα και οι σκιές στον τοίχο την καταδιώκουν. 

Θέλω το μαγικό ραβδί της, αυτό το ασημί με τις ροζ φούντες, που λαμπαδιάζει όλα τα κακά με μία μόνο κίνηση. 

Θέλω τα καινούργια της σπορτέξ, τα εξοπλισμένα με αόρατες τουρμπίνες, που όταν τις ενεργοποιεί μ’ ένα απλό τσεύδισμα, της χαρίζουν ταχύτητες Τσιτάρα.

Θα ’θελα να χτυπάω τα γόνατα, τους αγκώνες κι ένα φιλί να επουλώνει τις πληγές μου σαν το δάκρυ του Φοίνικα κι εγώ να το βλέπω να συμβαίνει. Η ακόμα εκείνη την κρέμα, που μπορεί απέξω να λέει Frezyderm, αλλά εγώ ξέρω ότι έχει νεραϊδόσκονη σαν βασικό συστατικό κι αυτό κάνει την διαφορά.

Θα ‘θελα να ψηλώνω και όλα γύρω μου να μικραίνουν.
Θα ‘θελα να «μην θέλω» και να μην πειράζει. Να «μην πρέπει» και όλα καλά.
Θα ‘θελα να μην μπορώ να κρατήσω μυστικό και να λέω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι και να είμαι χαριτωμένη και ειλικρινής.

Θα ‘θελα να βουτάω σε όλες τις νερολακκούβες και να μετράω ένα ένα τα φρεάτια της ΕΥΔΑΠ, ενώ έχω πέντε λεπτά στην διάθεσή μου μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. 

Θα ‘θελα να μην με νοιάζει κανένα κουδούνι. Σχολείου, πόρτας, ξυπνητηριού. 

Θα ΄θελα να μην ξέρω να διαβάζω την ώρα και να μην καταλαβαίνω τι είναι το «παρά τέταρτο».

Θα ‘θελα να τραγουδάω παράφωνα και δυνατά το «θα σπάσω κούπες» στο σουπερμάρκετ, να βγαίνω έξω από τις γραμμές με τις μπογιές μου, έξω από τις γραμμές στα γράμματά μου, έξω από τις γραμμές της ασφάλειας και της τάξης. Της λογικής και της κοινωνίας.

Γιατί θα ‘θελα να ήμουν παιδί και να μην φοβάμαι τα ανούσια, τα δευτερεύοντα. 

Αλλά τα ουσιώδη. 

Είναι καλό να φοβάσαι τα ουσιώδη, γιατί έτσι επιβιώνεις. 

Αν φοβάσαι τα άλλα, πεθαίνεις όλο και πιο γρήγορα.

ΝΑΤΑΛΥ ΔΟΥΚΑ

themamagers

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το κλειδί βρίσκεται στη συνειδητή επιστροφή στην Αθωότητα / Can I get my childhood innocence back?

“Σβήσ’ τα όλα και γύρνα, ξανά στην αρχή
Η χαρά τότε θα ‘ρθει, να σε βρει”

Όταν είσαι συντονισμένος με την αλήθεια και την αυθεντικότητα, θα βρεις την ουσία τους μέσα σε κάθε τι μικρό και κάθε τι μεγάλο, αλλά και στα πιο απρόσμενα σημεία. Τα παραπάνω είναι στίχοι από το “Λόγια Φιλικά”, Καρράς και Αλχημιστές.

“Αυτή θα είναι η επιστροφή στον Εαυτό σου:
Η επιστροφή στην αθωότητα”. 

Λένε οι Enigma στο “Return to Innocence”, αλλά και δυο χιλιετίες πιο πίσω:

Can I get my childhood innocence back?
“Η βασιλεία των Ουρανών ανήκει στα παιδιά” 

Ευαγγελιστής Μάρκος (Γ' 13-16)

Ο κάθε κύκλος γίνεται με σκοπό να λάβεις την εμπειρία και τα μαθήματα. Ώστε όταν επιστρέψεις στο αρχικό του σημείο, να μπορείς να δεις με άλλα μάτια την πραγματικότητα. Και τότε, έχοντας λάβει τη γνώση, αντί να φυλακίζεσαι σε λούπες* επανάληψης, να μεταπηδήσεις σε νέους κύκλους, διατηρώντας την αυθεντικότητά σου. Να μπορείς να κάνεις αληθινές επιλογές, όχι από άγνοια, αλλά από δύναμη και επιλογή.

“Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε”, που λέει το τραγούδι, αλλά κι από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια. Τι χαρακτηριστικό λοιπόν έχουν τα παιδιά και οι τρελοί; Είναι ελεύθεροι. Από κάθε προγραμματισμό: οικογενειακό, κοινωνικό, συστημικό. Και ένα από τα πιο δυνατά παραδείγματα είναι ένα πείραμα που έγινε ανάμεσα σε γονείς και παιδιά το οποίο μπορείς να δεις στο τέλος του άρθρου. 

Τα παιδιά μπορούν να μας μάθουν, ή καλύτερα, να μας “θυμίσουν” πάρα πολλά:

– Είναι χαρούμενα
– Τα μάτια τους λάμπουν για ζωή
– Έχουν ενέργεια
– Ζουν την κάθε στιγμή
– Ανακαλύπτουν συνεχώς
– Δίνουν αξία στο κάθε τι
– Βρίσκουν ευχαρίστηση σε κάθε τι μικρό ή μεγάλο
– Δεν κρίνουν αλλά αποδέχονται
– Δεν κατακρίνουν
– Είναι αυθεντικά
– Μαθαίνουν συνεχώς
– Δεν σκέφτονται ούτε το χθες ούτε το αύριο
– Λατρεύουν τη φύση και τα ζώα
– Εκφράζουν κάθε τους συναίσθημα με απόλυτη ειλικρίνεια
– Είναι γεμάτα πάθος
– Είναι ανέμελα
– Αξιοποιούν την φαντασία και την δημιουργικότητά τους
– Δεν υπάρχει αδύνατο στον κόσμο τους
– Κάθε μέρα για αυτά είναι μια νέα ημέρα
– Συγχωρούν
– Δεν τα παρατούν
– Τα όνειρά τους δεν έχουν όρια

Δε πιστεύω να είσαι από εκείνους τους “ναι μεν αλλά”; 

Προφανώς και τα παιδιά δεν πληρώνουν λογαριασμούς και προφανώς δεν έχουν φορτωμένο το κάρο τους με “προβλήματα”. 

Αυτό δε σημαίνει όμως πως δεν μπορούν να σου δώσουν μηνύματα για το πώς θα μπορούσε η ζωή σου να γίνει και πάλι “παιδική και μαγική”, αν το θέλεις.

Σίγουρα δε γίνεται να είναι ακριβώς έτσι για ευνόητους λόγους, αλλά και σίγουρα μπορείς να βάλεις λίγο από το χρώμα τους όπου μπορείς σ’ αυτόν τον πίνακά σου. Και μη μπερδεύεσαι, άλλο παλιμπαιδισμός, άλλο παιδικότητα.

Για όσους έχουμε παραμείνει ακόμα, ή ξαναγίνει, παιδιά, ας μας συγχωρήσουν οι “μεγάλοι” την ελευθερία της συνειδητής επιλογής μας. 

Κάποια στιγμή, ίσως καταλάβουν. Μέχρι τότε, αν θέλουν, ας έρθουν να μας βρουν: “Θα είμαστε στις κούνιες”.
-------------------*λούπα: (Έπεσα σε λούπα) παλιοκατάσταση από την οποία δεν μπορώ να ξεφύγω με τίποτα.

-------------------------

Συγγραφέας Αθανάσιος Στεργίου
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

https://www.youtube.com/watch?v=2rALVgdoMHk

Αθωότητα είναι...

«ΤΙ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ!…»

 Ότι μέσα στην απέραντη έρημο υπάρχουν πάντα μικρές οάσεις. 

Ότι κάτω από το κρεβάτι σου υπάρχουν τρεις νάνοι πειρατές, που ξέρουν όλα σου τα μυστικά, όπως ότι έχασες το τριγωνάκι σου για τα κάλαντα,αλλά θα σου φέρουν εκείνοι ένα τετραγωνάκι! 

Να φοβάσαι ότι ο Άϊ-Βασίλης φέτος θα σου φέρει κάρβουνο, γιατί δεν ήσουν καλό παιδί, ενώ εσύ ήθελες την «αγαπησιέρα», μια συσκευή που μέσα της θα κρύβει την αγάπη όλου του κόσμου.

Χρειάζεται επειγόντως σωσίβιο στη θλίψη και την απελπισία. Χρειάζεται χαρά και φρεσκάδα στη ματιά μας, έτσι ώστε να είναι κανείς ικανός, όταν έρχονται δύσκολες στιγμές, να καταφέρνει να ανέβει στο αερόστατό του, που έχει έξω από το σπίτι του, και να πάει στη Χωχαρούπα, τη χώρα της αιώνιας χαράς! Να μπορεί να κλαίει με τον χιονάνθρωπο που λιώνει από τα καυτά δάκρυά του.

Η παιδικότητά μας πεθαίνει, η αθωότητά μας χάνεται και το πτώμα της το ονομάζουμε «ενηλικίωση» ή «ωριμότητα».

   Ας μην τρομάζουμε όμως, δεν έχει χαθεί τίποτα επί της ουσίας, εμείς τα κρύβουμε, τα καλύπτουμε από φόβο και ντροπή για τις αναμνήσεις, τα σκιρτήματα, τα πρωτόγνωρα συναισθήματα των παιδικών μας χρόνων. Ο θησαυρός υπάρχει μέσα μας, περιμένει να ξαναβγεί στο φως.

Είναι το πολύτιμο «δαχτυλίδι» του αναψυκτικού, με εκείνο που «παντρεύτηκες» τον αγαπημένο/η σου στο νηπιαγωγείο! Ο ρεαλισμός μπορεί να υπάρξει μέσα από τη φαντασία, από το παιδικό αστείο. 

Είναι σπουδαία εφόδια και στη γνώση, την πρόοδο και τη διαδικασία της μάθησης. 

Δυστυχώς και στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα η ενίσχυση και η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πιο παραμελημένες πλευρές του σχολείου.

Αν δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε γενιά θλιμμένων παιδιών και αργότερα ενηλίκων, ας αλλάξουμε θεώρηση της πραγματικότητας. Η χαρά μέσα από τη φαντασία και την παιδική μας αθωότητα ας ξαναπάρει πρωταχική θέση στην καθημερινή ζωή…. Και να πιστέψουμε ότι κάποια στιγμή- τι στην ευχή!-θα τελειώσουν τα λάθη στον κόσμο και αναγκαστικά θα κάνουμε τα σωστά!

...................................

Ζωή Χατζηθωμά

enallaktikidrasi

Ας αφήσουμε επιτέλους τα παιδιά μας να είναι παιδιά!

Θυμάστε καθόλου την ουσία της παιδικότητας; 

Τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί παιδί; 

Παιδική ηλικία είναι η θύμηση ενός απλωμένου… κόσμου, τότε που υπήρχαν στιγμές γεμάτες, χωρίς χθες και αύριο, τότε που χανόταν ο χρόνος.

γράφει ο Στέλιος Παπαβέντσης, 
Παιδίατρος / Σύμβουλος Γαλουχίας 

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου όταν προσπαθώ να θυμηθώ την παιδική ηλικία είναι παιχνίδι χωρίς κανόνες, χωρίς ρολόι, χωρίς εμφανή στόχο και σκοπό, μια μέρα που δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, που έχει την γοητεία να κατευθύνεται όπου θέλεις εσύ κάθε στιγμή, βουτηγμένη στον θαυμαστό, αθώο, εγωκεντρικό χωρόχρονο της παιδικότητας. 
Το roaming, η ελεύθερη, άσκοπη περιπλάνηση, χωρίς επιβαλλόμενη εξωτερική κατεύθυνση από τους μεγάλους, είναι η ουσία της παιδικότητας, το ζωτικό παιχνίδι των παιδιών κι αυτό που συστηματικά στερούμε από τα παιδιά μας σήμερα. Μικρά και μεγάλα παιδιά έχουν ανάγκη να πλάθουν εκ νέου τον κόσμο, να τον ανασυνθέτουν με τα υλικά της ψυχής τους, να πειραματίζονται ελεύθερα και να χάνονται μέσα στις δικές τους πρωτοβουλίες και θέλω. 

Η περιπλάνηση μπορεί να είναι και κινητική, και νοητική. Να αφεθούν σε ένα ασφαλή χώρο, υπό την μακρινή επίβλεψη του γονιού, που πρέπει να επιβλέπει με τις ελάχιστες δυνατές παρεμβάσεις και μόνο για λόγους ασφάλειας του παιδιού, να παρακολουθεί σαν σκιά από μακριά, και να συμμετέχει μόνο εάν το παιδί το ζητά. 

Πνίγουμε τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά από την συστηματική επιβολή του στενόμυαλου, «πρακτικού», «εξωτερικού» κόσμου των ενηλίκων. Κόβουμε συστηματικά την φαντασία τους, την ελεύθερή τους έκφραση. Βλέπω γονείς σε παιδικές χαρές να τρέχουν νήπια όποτε θέλουν εκείνοι από την κούνια στην τραμπάλα και στην τσουλήθρα. Με μια καταιγίδα προσταγών και καταναγκαστικών ερωτήσεων. «Κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις το άλλο», «θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Γιατί δε θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Κοίτα τα άλλα παιδιά κάνουν, εσύ γιατί δεν θέλεις;» και πολλά άλλα. 

Βλέπω μεγαλύτερα παιδιά σχολικής ηλικίας να κυκλοφορούν απονευρωμένα, να έχουν χάσει την παιδικότητα, πολυάσχολοι «γιάπηδες» όλη μέρα στα πρέπει του σχολείου, κατόπιν σε εκείνα του σπιτιού, σε αναρίθμητες οργανωμένες δραστηριότητες που τα στέλνουν οι γονείς τους με αναρίθμητους δασκάλους όλων των ειδών που τους μαθαίνουν τα πάντα, για να ξέρουν τα πάντα, και στο τέλος τίποτα. 

Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μάθει ένα παιδί χωρίς τη δική του αυτενέργεια. Πιο πολυάσχολα και από τους μπαμπάδες τους, διακτινίζονται κάθε μέρα σε φροντιστήρια, πισίνες, τένις, ωδεία, φροντιστήρια, διαβάζουν το βράδυ για την επόμενη μέρα. Το μαρτύριο δεν τελειώνει τις καθημερινές, που έτσι και αλλιώς τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκουν ούτε μια ώρα ελεύθερου, «άσκοπου» παιχνιδιού. 
Το Σαββατοκύριακο θέλουμε πάλι να επιβάλλουμε τους κανόνες μας. Τα τρέχουμε και σε άλλες δραστηριότητες, και όταν παίζουμε μαζί τους επιβάλλουμε πάλι τους δικούς μας κανόνες, θα παίξουμε επιτραπέζιο με τους κανόνες των ενηλίκων, μέχρις ότου, όταν λογικά δείξουν ότι βαριούνται, θα τα παρκάρουμε στην τηλεόραση και θα φύγουμε. 

Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά κολλάνε στο ίντερνετ και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια: μήπως γιατί πρόκειται για ελάχιστες ευκαιρίες να ζήσουν λίγο άσκοπα, να κάνουν μια τουλάχιστον νοητική περιπλάνηση; 

Πρόσφατα ήμουν σε ένα παιδικό πάρτι με τα παιδιά. Μπουχτισμένα όλη την εβδομάδα να υπακούουν σε κανόνες, έκαναν σαν τρελά για λίγη ώρα μέσα σε ένα χώρο 5 επί 5, σε παιδότοπο. Δεν κράτησε για πολύ, πολύ σύντομα ανέλαβε ένας κλόουν να «οργανώσει» τον χρόνο τους. Άρχισε πάλι μια καταιγίδα εντολών, «καθίστε εδώ», «χέρια ψηλά», «χειροκροτήστε», «έλα εσύ εδώ, φύγε εσύ» και πολλά άλλα. 

Ένα ένα έρχονταν στους γονείς τους με έκφραση βαρεμάρας και έλεγαν ότι ήθελαν να φύγουν. Κάποια διαμαρτύρονταν που τους έλεγαν συνέχεια τι να κάνουν. Και όταν τελείωνε ο κλόουν έρχονταν οι κοπέλες του παιδότοπου να τα ρωτάνε «θέλεις να παίξουμε κουνιστές καρέκλες;» «θέλεις να ζωγραφίσουμε;» «τίποτα δεν θέλεις, γιατί;». 

Έτσι οι πολυάσχολοι όλη την εβδομάδα «γιάπηδες» έχουν για το σαββατοκύριακο πάρτι με ασφυκτικά οριοθετημένες οδηγίες και εντολές για χέρια ψηλά και χαμηλά, για επιβαλλόμενα χειροκροτήματα λες κι είναι στο κοινό ενός ριάλιτι σόου, κάνε αυτό, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, Χάιλ Χίτλερ. 

Και μετά απορούμε που δεν έχουμε κουλτούρα ενεργού πολίτη ως μεγάλοι και βρίσκουμε καταφύγιο σε άκρα. Το τέλος της αθωότητας, ο αργός, καθημερινός θάνατος της παιδικότητας, η πολτοποίηση της ελευθερίας, ο εξοστρακισμός της ανεμελιάς από την ψυχή των παιδιών. 

Έστω και λίγες φορές την εβδομάδα, αντισταθείτε στην καταναγκαστική σας επιθυμία να επιβάλλετε πλήρως την ατζέντα στο παιδί σας. Κάντε ένα βήμα πίσω, αφήστε το να δράσει, ακολουθήστε το χωρίς παρεμβάσεις. Αφήστε του χώρο και χρόνο να απλώσει το παιδί πάνω ελεύθερα την ψυχή του και να τη μεγαλώσει. 
Θυμηθείτε… τί ήταν για εσάς η παιδική ηλικία; Είμαι σίγουρος ότι ήταν ένα απόγευμα καλοκαιριού στην γειτονιά χωρίς αρχή μέση και τέλος, να είστε ελεύθεροι να παρατηρείτε τα σύννεφα για όση ώρα επιθυμείτε και να έρθουν τα χρώματα του βραδιού απλά και όμορφα πριν το καταλάβετε. 

Πηγή superdad 

Το νου σας κάθε πρωί...

Μου φέρνουν το μωρό κατά τις 9 το πρωί.
Κάνουμε τις χαρές μας και βγαίνουμε στη βεράντα.
Και το μωρό, σηκώνει ψηλά το κεφαλάκι του,
και δείχνει με το χεράκι του τον ουρανό
και λέει στη γλώσσα του

Φως! Ήλιος!

και μετά κοιτάζει ολούθε
και λέει τσίου, τσίου.....
και μετά ξανά απλώνει το χεράκι του μπροστά και δείχνοντας λέει
Δέντο, δέντο, δέντο
και τα δείχνει ένα ένα. Φυτά και δέντρα

Και Φεγγοβολάει το προσωπάκι του
και γίνεται ακόμη πιο όμορφο

Και σκέφτομαι, το μωρό ξέρει την Αλήθεια
Ξέρει για το Φως, τα Πουλιά, τα Δέντρα
Ξέρει για την Ομορφιά
Και χαίρεται
και μαζί μ' αυτό χαίρομαι κι εγώ

Το νου σας αύριο το πρωί
Κοιτάξτε ψηλά και τριγύρω σας... χαρείτε και δοξάστε
και μην αφήσετε τη μέρα να πάει χαμένη

Να μην πάει χαμένη η ζωή σας

Το Χαμομηλάκι

Γιατί η Αθωότητα είναι μέρος της Παιδικής Ηλικίας; Childhood Innocence

(...)

Όσοι από εμάς, τόσο οι γονείς όσο και οι δάσκαλοι που ερχόμαστε σε συχνή επαφή με παιδιά (...), έχουμε τεράστια ευθύνη να προστατεύσουμε την αθωότητα των παιδιών. 

Είναι μια δύσκολη δουλειά γιατί πολύ συχνά δεν είμαστε ευαίσθητοι στους τρόπους με τους οποίους η αφέλεια του παιδιού εμφανίζεται στην παιδική ηλικία. 

Childhood Innocence
Επειδή δεν είμαστε πλέον αθώοι οι ίδιοι, υποθέτουμε ότι κανείς δεν είναι αθώος. Όμως τα παιδιά είναι, και πρέπει να το εκτιμήσουμε αυτό.

Γιατί η αθωότητα είναι μέρος της παιδικής ηλικίας; 

Γιατί την έχουν ή την χρειάζονται τα παιδιά; 

    Την έχουν και την χρειάζονται γιατί είναι ένα εργαλείο αντιμετώπισης της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας της ζωής, όταν κάποιος είναι αβοήθητος, όπως είναι τα παιδιά (....) 

Ο φόβος παραλύει. Ακόμη και εμείς οι ενήλικες, που θεωρούμε τους εαυτούς μας λογικούς, μπορεί να νιώθουμε αβοήθητοι, ευάλωτοι, ανίσχυροι και φοβισμένοι, όταν δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα ορισμένων γεγονότων στη ζωή μας. 

(...)

    Αλλά ως ενήλικες, μας χωρίζει από τα παιδιά ο αριθμός των ετών που ζήσαμε και ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μετατρέψει αυτά τα χρόνια σε ουσιαστικές εμπειρίες ζωής που ελπίζουμε να μας έχουν δώσει κάποιο βαθμό σοφίας. 

Επομένως, όταν συμβαίνει κάτι απροσδόκητο στη ζωή μας, χρησιμοποιούμε τις προηγούμενες εμπειρίες μας για να το κατανοήσουμε και να μας καθοδηγήσει ως προς το τι πρέπει να κάνουμε στη συνέχεια.
    Τα παιδιά, από την άλλη πλευρά, δεν έχουν αυτό το πλήθος εμπειριών από τις οποίες να αντλούν μια αίσθηση δύναμης ή ασφάλειας. Αυτό που έχουν τα παιδιά είναι η αίσθηση της αθωότητας. Με αυτή την αθωότητα έρχεται η εμπιστοσύνη. Δεδομένου ότι τα παιδιά δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα του κόσμου των ενηλίκων, πιστεύουν ότι εμείς οι ενήλικες θα το κάνουμε.
Το αν μπορούμε στην πραγματικότητα να λύσουμε αυτά τα παγκόσμια προβλήματα δεν είναι πραγματικά το θέμα εδώ. Μάλλον αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβουμε είναι ότι τα παιδιά μας χρειάζονται αυτήν την εποχή αθωότητας και πρέπει να το σεβόμαστε αυτό. 

    Μπορούμε να δείξουμε σεβασμό στα παιδιά μας συζητώντας θέματα για ενήλικες έξω από τα αυτιά τους. 

Μπορούμε να περιορίσουμε την τηλεόρασή τους σε προγράμματα που δεν προκαλούν φόβο ή τρόμο. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει ειδησεογραφικά προγράμματα. 

Μπορούμε να προκαλέσουμε συζητήσεις για τους φόβους, τις ερωτήσεις και τις παρατηρήσεις τους. 

Μπορούμε να απέχουμε από αναλυτικές, λεπτομερείς απαντήσεις και εξηγήσεις στις ερωτήσεις τους και αντ' αυτού απλώς να απαντάμε σε αυτό που ρωτούν. 

Μπορούμε να προσπαθήσουμε να ακούσουμε ποιες είναι οι ερωτήσεις τους και να μην εισάγουμε τους φόβους μας στις ερωτήσεις τους ή να ενισχύσουμε τις ερωτήσεις τους με την επίγνωσή μας για τα προβλήματα. 

Θυμηθείτε, τα παιδιά είναι αθώα και συνήθως δέχονται τις σύντομες, αληθινές απαντήσεις μας.
    Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και η ευαισθητοποίησή τους  αυξάνεται, είναι σε θέση να κάνουν πιο περίπλοκες ερωτήσεις. Πρέπει να αναγνωρίσουμε την αυξανόμενη κατανόησή τους για τη φύση του κόσμου μας και να απαντήσουμε στις ερωτήσεις τους με σεβασμό, αλλά και πάλι με ευαισθησία στο γεγονός ότι είναι ακόμη παιδιά σε μετάβαση στο να γίνουν ενήλικες. 

    Δεν χρειάζεται να πούμε στα μεγαλύτερα παιδιά μας περισσότερα από όσα ζητούν, αλλά χρειάζεται να απαντήσουμε και να μοιραστούμε διάλογο μαζί τους που τα κάνει να αισθάνονται σημαντικά.
...............

επιμέλεια κειμένου: χαμομηλάκι
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν ξαναγεννιόμουν...

Σκέψεις και προβληματισμοί, πολλά όνειρα,
μια περιπλάνηση στο χθες και στο σήμερα,
μία αναζήτηση του είναι, μια βαθύτερη ανάγκη,
για την ύπαρξή μας, για μένα και για σένα,

και λέω, μονολογώ για την πορεία μου
και να τρέχω στα πρώτα και στα τελευταία
και φέρνω στο νου μου όλες τις στιγμές,
απλές, μοναχικές, όμορφες, στιγμές θλίψης...

Αλήθεια, πολλές φορές ρωτάω τον εαυτό μου,
κάνω ταμείο, προσθέσεις και αφαιρέσεις,
σβήνω, γράφω, ταξιδεύω στη χώρα των σκέψεων
και ελπίζω, ναι, ότι έκανα τον καλό αγώνα.

Όμως σκέφτομαι... και λέω για το “ Αν “...
αν ξαναγεννιόμουν, τί θα ήθελα να ήμουν...
και όταν ρώτησα... μου είπαν αυθόρμητα .
Να! θα ήθελα να ήμουν ένα παιδάκι!

Πολύ όμορφο, πανέμορφο, αγνότητα, μεγαλείο!
μάτια που λάμπουν, χαμόγελο αγάπης, κλάμα,
μία λέξη, ένα περπάτημα, μια αγκαλιά,
δίχως κακίες, δίχως μίση, με δύναμη συγχώρεσης.

Ένα παιδάκι, Θεϊκό δώρο, η αγάπη ζωγραφισμένη,
ο καλύτερος ζωγραφικός πίνακας του κόσμου,
ο ήλιος, τα αστέρια, η γη, η θάλασσα, ο ουρανός,
όλη η χαρά και η μελωδία της δημιουργίας.

Αν ξαναγεννιόμουν, όμως, θα ήθελα να ήμουν ένα κεράκι,
ένα μικρό κεράκι, ταπεινό, ένα απλό κεράκι,
να φωτίζει σε κάθε εκκλησία, το πρόσωπο του Χριστού!
της Παναγίας μητέρας Του, όλων των Αγίων!

Ένα μικρό κεράκι της στιγμή της Σταύρωσης Του,
όταν ολομόναχος πόναγε στον Σταυρό της θυσίας Του,
χτυπημένος από τα βέλη των ανόμων υποκριτών,
να σου παραστέκομαι, παίρνοντας φως από το αιώνιο φως Του!

Ένα μικρό κεράκι, εκεί, μπροστά στον Επιτάφιο,
να συμμετέχω με το λίγο φως στον πόνο Του,
να φωτίζω τα πονεμένα πρόσωπα των πιστών
να σιγοκεντίζω τα εγκώμια στα χείλη των παιδιών.

Ένα μικρό κεράκι, λαμπροφόρο φως,
τη στιγμή της ένδοξης Ανάστασής Του,
τότε, που ενώθηκε γη και ουρανός,
που έδειξε την αλήθεια και τη Δόξα Του .

Ένα μικρό κεράκι κάτασπρο την ώρα ερχομού Του,
να φωτίζει ταπεινά, γονατίζει μαζί μου
και να κλαίμε και οι δύο με ανείπωτη χαρά,
για την θριαμβευτική και Ένδοξη Δευτέρα Παρουσία Του.

Αν ξαναγεννιόμουν... μικρό κεράκι θα ήθελα να ήμουν,
να στέλνω όλες τις προσευχές και τις δεήσεις σε Σένα
και το λίγο μου φως, να προσκυνά το Φως Σου
να παίρνω θάρρος, σε πίστη, αγάπη κι ελπίδα.

Αν ξαναγεννιόμουν... iσως, σαν παιδάκι ή ένα μικρό κεράκι,
τα ίδια όμορφα, το ίδιο φως, ίδια πραότητα και αγνότητα
τα πάντα να λάμπουν, όλα να χαμογελούν, χαρά μεγάλη,
ένα παιδάκι να κρατάει ένα μικρό κεράκι ελπίδας !

Γιώργος Καραβιώτης
rethemnosnews

Συζήτηση με ένα μικρό παιδί

– «Τι θα ήθελες να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;»
– «Θα ήθελα να γίνω παιδί!»

    Κάπως έτσι, ξεκινάει η συζήτηση με ένα μικρό παιδάκι, σε ένα παγκάκι στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου.
Με εντυπωσιάζει η απάντησή του και θέλω να μάθω το γιατί. 

Οπότε, προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή του από τα αυτοκινητάκια και τα στρατιωτάκια του και τον ρωτώ γιατί.

    Και όπως όλα τα παιδιά, έτσι και ο συνομιλητής μου, απορεί με την χαζή ερώτησή μου και αφού κάνει μία γκριμάτσα του τύπου, είναι απλό αλλά θα σου απαντήσω γιατί ανήκεις στους «μεγάλους», μου δίνει την πιο ειλικρινή απάντηση του:

«Οι μεγάλοι δημιουργούν προβλήματα, δεν γελάνε και δεν παίζουν ποτέ, γι' αυτό και θέλω να μείνω παιδί.»

    Πάντα με εντυπωσίαζαν οι κουβέντες με τα παιδιά, μαθαίνεις και ακούς πράγματα που δεν ήξερες ή δεν περίμενες να ακούσεις ποτέ. Σκέφτονται και λειτουργούν τόσο διαφορετικά, απαντούν ευθέως και τόσο άμεσα σε αυτά που τα ρωτάς και βλέπουν τόσο απλά κάποια πράγματα, που αναρωτιέμαι πραγματικά μήπως είναι πιο ώριμα από εμάς τους "μεγάλους".

    Πόσο δίκιο έχεις μικρέ μου φίλε, σκέφτομαι και συνεχίζω να τον παρατηρώ να παίζει ανέμελος, πότε με τα παιχνίδια του, άλλοτε με τις κούνιες και κυρίως με τα χαλίκια. Ένας μικρός ξέγνοιαστος ανθρωπάκος, που λέει ό,τι σκέφτεται, κάνει ό,τι θέλει, και γελάει δυνατά, χωρίς φόβο. Νιώθω μία μικρή ζήλια, μία ζήλια για την ηρεμία και την χαρά του. Θα μου πείτε...
..........
η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δε θέλω να ξεχάσεις... / Καληνύχτα...

Κάποτε υπήρξες και εσύ ένα παιδί.
Το αγοράκι μίας μάνας, το κοριτσάκι ενός μπαμπά…
Και ας μεγάλωσες και ας σκλήρυνες και ας άλλαξες από τις έγνοιες της ζωής.

    Κάποτε, όπως όλοι, ήσουν και εσύ απλά ένα  παιδί.
Ένα μικρό παιδί, με μάτια γεμάτα καλοσύνη, με χέρια που ήξεραν να κάνουν μόνο αγκαλιές. Ένα παιδάκι κουτσοδόντικο, που όταν χαμογελούσες φωτίζονταν γύρω σου ο τόπος.

    Ήσουν και εσύ ένα παιδί, που κούρνιαζες στην αγκαλιά της μάνας σου και που δεν άφηνες το χέρι της μέχρι να κοιμηθείς. Ένα παιδί, που περίμενες πως και πως τον μπαμπά σου να σου χαμογελάσει, να σε πάρει μια αγκαλιά, να σου αφιερώσει λίγο χρόνο.

    Ήσουν ένα παιδί που κρυβόσουνα κάτω από το πάπλωμα, όταν κάτι σε φόβιζε πολύ, ένα παιδί που, όταν έκλαιγες κρυφά, στέγνωναν τα δάκρυά στα μάγουλά σου.

Δεν ήθελες πολλά. Την οικογένειά σου, τους φίλους σου και καμία λιχουδιά. Ήταν αρκετά. Ήσουν ευτυχισμένο.

Γιατί στα λέω όλα αυτά;
Γιατί δε θέλω να ξεχάσεις. Δε θέλω να ξεχάσεις τη πλευρά σου αυτή.
Δε θέλω να ξεχάσεις πως ακόμα και σήμερα, είσαι το αγοράκι μίας μάνας, το κοριτσάκι ενός μπαμπά…
Και ας έχεις μεγαλώσει…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γίνε «χαζός», εκούσια....

Σαν ένα μικρό παιδί.

Θες να γίνεις άνθρωπος χαρούμενος;
Γίνε πρώτα άνθρωπος "χαζός".
Θες να γίνεις άνθρωπος ελεύθερος;
Γίνε πρώτα άνθρωπος "χαζός".

Σταύρωσε τον εγωισμό σου. Σταύρωσε τον λογισμό σου. 

Σταύρωσε τις όποιες βεβαιότητες.

.......

 Σταύρωσε όλα αυτά που σε κρατάν δεμένο.

Στα λόγια των ανθρώπων μην δίνεις σημασία. 

Οι προσβολές τους, από το ένα αυτί να μπαίνουν και να βγαίνουν από το άλλο.

Κοίτα το σήμερα. Κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς και άσε το αύριο στο Θεό. Μη μεριμνάς.

Μη κρίνεις κανέναν. Δεν είναι δουλειά δική σου.
Μην κατηγορείς. Κανένας δε σε έχει βάλει δικαστή.
Συγχώρα. Όσο πιο πολύ και όσους πιο πολλούς μπορείς.

Γίνε "χαζός".
Εκούσια.
Σαν ένα μικρό παιδί.

Έτσι θα γίνεις άνθρωπος ελεύθερος, άνθρωπος ευτυχισμένος…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν υπάρχει τίποτε πιο θαυμαστό... / Καληνύχτα σας...

... και ασύλληπτο και τίποτε πιο αλλόκοτο κι ολότελα χαμένο για μας, 

από την ψυχή του παιδιού, όταν παίζει.

Ε. ΕΣΣΕ

περισσότερα για τα παιδιά εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

“iPhone”: Το τελευταίο «μοντέλο»...

Το δικό τους “iPhone”....

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδί μου, εύχομαι να είμαι εκεί όταν θα αλλάζεις τον κόσμο

Πόσα αβίαστα ένα δίχρονο πλησιάζει ένα έγχρωμο παιδάκι για να παίξει; Όσο αβίαστα ένα παιδί ενός έτους δοκιμάζει τα πάντα με το στόμα.

Γεννήθηκαν με ένα μυαλό ελεύθερο, άσπρο χαρτί. Με μία πηγαία ευτυχία και καλή πρόθεση. Με μία θετική στάση και ανοιχτά αυτιά.

Με πρόφαση την ομαλή κοινή συμβίωση, χύνουμε το κατάμαυρο μελάνι μας στις λευκές σελίδες τους. Γράφουμε λέξεις, συνήθειες, φόβους, τα πρέπει και τα γιατί.

Παιδιά – αυτοβιογραφικά ημερολόγια των κακών μας στιγμών. 

Μόλις γεμίσουμε όλες τις σελίδες τους, τα αμολάμε στον κόσμο να συμβιώσουν με άλλα αντίστοιχα. Κάπως έτσι γεννιέται μία φοβισμένη κοινωνία. Μία κοινωνία ανάπηρη συναισθηματικά, που ξέχασε να εκτιμά τα απλά.

Ονειρεύομαι αθώους ενήλικες. Τους βλέπω να καλημερίζονται στον δρόμο κι ας μην γνωρίζονται. Να γελούν αυθόρμητα χωρίς αντικαταθλιπτικά. Να χαϊδεύουν τα φύλλα των δέντρων.
Υπάρχουν. 

Είδα προχθές μία τροφαντή γιαγιά γύρω στα εβδομήντα με σαμπό. Κρατούσε από το χέρι τον εγγονό της. Του είχε βάλει γαλότσες και τον έβγαλε στην καταρρακτώδη βροχή, μόνο και μόνο για του δώσει την ευκαιρία να χοροπηδήσει στις λακκούβες και να γίνει λούτσα. Αφού βράχηκαν ως το κόκκαλο και οι δύο, γύρισαν στο σπίτι ξεκαρδισμένοι. 

Δέκα λεπτά μαγείας ήταν αρκετά κι ένιωσα ευτυχής.

Ονειρεύομαι αθώες πόλεις, αθώες χώρες. Ονειρεύομαι ένα αθώο πλανήτη.

Ο χρόνος σίγουρα δεν γυρίζει πίσω. Κι ο αγώνας της επιβίωσης συνεχίζεται.

Γι αυτό παιδί μου,

Μου προκαλεί δέος η ύπαρξή σου.
Δεν μου ανήκεις, δεν είσαι «δικό μου». Δεν είσαι κανενός. Είσαι αυτοφυής, αυτάρκης και δίνεις προσωπικό και τεκμηριωμένο αγώνα επιβίωσης. Και τα καταφέρνεις μια χαρά. Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη και επιβραβεύεις τον εαυτό σου, δοκιμάζοντας κάτι ακόμα. Δοκιμάζοντας τα οριά σου.

Αλλά δεν έχεις όρια.
Είσαι ενέργεια που απλώνεται παντού και κυριεύει τον κόσμο.

Εύχομαι να είμαι εκεί, όταν θα τον αλλάξεις. Όσο λίγο, τόσο πολύ. Φτάνει να του δώσεις κάτι από την μαγεία που δίνεις σε μένα.

Εύχομαι ορδές υπάρξεων, σαν κι εσένα, να κατακλύσουν τον πλανήτη με καθαρότητα, ειλικρίνεια, απλότητα κι ενσυναίσθηση.

Και μην ξεχάσεις μεγαλώνοντας, να παραμείνεις ένα από τα αυθεντικά κομμάτια της συλλογής κι να μην καταντήσεις μία φθηνή δυσλειτουργική και αναποτελεσματική απομίμηση σαν κι εμάς.

ΝΑΤΑΛΥ ΔΟΥΚΑ

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έστειλε γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της και έλαβε την καλύτερη απάντηση...!

Αυτό το κοριτσάκι όταν πέθανε ο σκύλος της η Άμπι, έστειλε γράμμα στο Θεό να τον προειδοποιήσει για τον ερχομό της, έτσι ώστε να την φροντίσει.
Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έμενε και η 4χρονη τότε Μέρεντιθ με την οικογένειά της και την 14 ετών σκυλίτσα της Άμπι.
Τον Αύγουστο του 2006 όμως η Άμπι πέθανε και η μικρή Μέρεντιθ Σκρίνεβερ στεναχωρήθηκε τόσο που θέλησε να στείλει ένα γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της.

Αφού έγραψε το γράμμα μαζί με τη μαμά της, το ταχυδρόμησαν στο ταχυδρομείο του Μπρουκ Χόλοου, στο Τέξας. 
Δύο εβδομάδες μετά έκπληκτη η οικογένεια βρήκε έξω από την πόρτα της, ένα πακέτο, τυλιγμένο με χρυσό χαρτί και με όνομα παραλήπτη «Μέρεντιθ», ενώ όνομα αποστολέα είχε «Θεός, και ένας από τους αγγέλους!».

Μέσα στο μυστηριώδες αυτό πακέτο, υπήρχε ένα βιβλίο με τίτλο, «Όταν ένα σκυλί πεθαίνει» και ένα γράμμα «απάντηση», σε αυτό που είχε στείλει η ίδια πριν μέρες στον Θεό για να φροντίζει τη σκυλίτσα της Άμπι. 
Το γράμμα έγραφε.

 

Οι γονείς της μικρής Μέρεντιθ, Τζόι και Γκρέγκ, έμειναν έκπληκτοι από το γεγονός ότι κάποιος από το ταχυδρομείο μπήκε στον κόπο να κάνει όλο αυτό για την μικρή τους κόρη. 
«Πίστευα ότι θα στέλναμε ένα γράμμα και θα τελείωνε εκεί το θέμα» είπε η Τζόι Σκρίνεβερ σε τοπική εφημερίδα του Τέξας, 
«Όταν πήρε το πακέτο στα χέρια της η Μέρεντιθ, ήταν αρκετά χαρούμενη αλλά καθόλου έκπληκτη. Ήταν σίγουρη ότι το γράμμα θα έφτανε στο Θεό και ότι θα έπαιρνε απάντηση!».

«Ως γονέας αλλά και ως φιλόζωος, αυτή ήταν η πιο ευγενική χειρονομία που έχω βιώσει ποτέ. Δεν έχω κανένα τρόπο να μάθω ποιος το έστειλε. 
Κάπου όμως, σε κάποιο άψυχο γραφείο υπάρχει ένας όμορφος άνθρωπος με υπέροχη καρδιά, ένας άγγελος.

paidiki gonia

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Το 2017 "Ἔτος προστασίας τῆς ἱερότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας"

Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου 

για τα Χριστούγεννα 2016

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *
................
Δυστυχῶς, τὸ Εὐαγγέλιον τῶν Χριστουγέννων κηρύσσεται καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον, ὅπου ἠχεῖ ἡ κλαγγὴ τῶν ὅπλων, ὅπου ἀσκεῖται ἀπρόκλητος βία εἰς βάρος ἀτόμων καὶ λαῶν, ὅπου κυριαρχεῖ ἀνισότης καὶ κοινωνικὴ ἀδικία. Ἀφόρητος εἶναι ἡ κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται τὰ ἀναρίθμητα παιδία, θύματα πολεμικῶν συγκρούσεων, ἐκρύθμων καταστάσεων, ποικιλωνύμων ἐκμεταλλεύσεων, διωγμῶν καὶ διακρίσεων, πείνης, πενίας καὶ ἐπωδύνων στερήσεων.

Κατὰ τὸν παρελθόντα Ἀπρίλιον εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν, μετὰ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καὶ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου, νὰ διαπιστώσωμεν ἰδίοις ὄμμασιν ἐν Λέσβῳ τὰς περιπετείας τῶν προσφύγων καὶ τῶν μεταναστῶν καὶ ἰδίως τὰ ὀξέα προβλήματα τῶν ταλαιπωρημένων παιδίων, τῶν ἀθώων καὶ ἀνυπερασπίστων θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν φυλετικῶν καὶ θρησκευτικῶν διακρίσεων καὶ τῆς ἀδικίας, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁποίων αὐξάνει συνεχῶς.

Ἡ ἑορτὴ τοῦ νηπιάσαντος δι᾿ ἡμᾶς Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ παιδίου Χριστοῦ, τὸν ἀφανισμὸν τοῦ ὁποίου ζητεῖ ἡ κοσμικὴ ἐξουσία συμφώνως πρὸς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ματθαῖον , εἶναι ὑπόμνησις καὶ κλῆσις νὰ μεριμνήσωμεν διὰ τὰ παιδία, νὰ προστατεύσωμεν τὰ εὐάλωτα αὐτὰ θύματα καὶ νὰ σεβασθῶμεν τὴν ἱερότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας.
Τὰ παιδία καὶ αἱ εὐαίσθητοι ψυχαί των ἀπειλοῦνται βεβαίως καὶ εἰς τὰς χώρας τοῦ ἀνεπτυγμένου οἰκονομικῶς καὶ σταθερωτέρου πολιτικῶς κόσμου, ἀπὸ τὴν μεγάλην κρίσιν τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας, ἀπὸ ποικιλομόρφους παρεμβάσεις καὶ τὴν ἄσκησιν σωματικῆς καὶ ψυχικῆς βίας. 
Ἀλλοιώνεται ἡ παιδικὴ ψυχὴ ἐκ τῆς καταλυτικῆς ἐπιρροῆς τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων καὶ ἰδίως τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ διαδικτύου εἰς τὴν ζωήν των καὶ ἀπὸ τὴν ριζικὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἐπικοινωνιακοῦ περιβάλλοντος. Ὁ ἄκρατος οἰκονομισμὸς τὰ μετατρέπει ἐνωρὶς εἰς καταναλωτὰς καὶ ὁ εὐδαιμονισμὸς ἐξαφανίζει ταχύτατα τὴν παιδικὴν ἀθωότητα.

Ἐν ὄψει τῶν κινδύνων αὐτῶν ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπευθυνθεῖσα "μετ᾿ ἰδιαιτέρας ἀγάπης καὶ στοργῆς" πρὸς τὰ παιδία καὶ τοὺς νέους, ἀναφέρει ἐν τῇ Ἐγκυκλίῳ αὐτῆς τὰ ἑξῆς: 

"Μέσα εἰς τὸν κυκεῶνα τῶν ἀλληλοαναιρουμένων ὁρισμῶν τῆς ταυτότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, ἡ ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία προβάλλει τὰ Κυριακὰ λόγια, "ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν" καὶ τὸ "ὅς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν" , ὡς καὶ ὅσα ἀναφέρει ὁ Σωτὴρ ἡμῶν δι᾿ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι "κωλύουν" τὰ παιδία νὰ Τὸν πλησιάσουν καὶ δι᾿ ὅσους τὰ "σκανδαλίζουν".
Τὸ μυστήριον τῶν Χριστουγέννων συμπυκνοῦται εἰς τοὺς λόγους τοῦ Κοντακίου τῆς ἑορτῆς "Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός". Ὁ Θεὸς Λόγος ὡς παιδίον καὶ τὸ παιδίον ὡς Θεὸς ἀποκαλύπτεται εἰς ἀνθρώπους μὲ "καθαρὰν καρδίαν" καὶ μὲ τὴν ἁπλότητα τοῦ παιδίου. 
Τὰ παιδία κατανοοῦν ἀληθείας, τὰς ὁποίας "οἱ σοφοὶ καὶ οἱ συνετοὶ" ἀδυνατοῦν νὰ προσεγγίσουν. "Ἀπὸ παιδιὰ καὶ μόνον φτιάχνεις Ἱεροσόλυμα", σημειώνει ὁ Ἐλύτης εἰς τὸ "Ἐκ τοῦ πλησίον".
Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρὸς πάντας, νὰ σέβωνται τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἱερότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας. 
Ἐνώπιον τῆς παγκοσμίου προσφυγικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία θίγει κατ᾿ ἐξοχὴν τὰ δικαιώματα τῶν παιδίων, ἐνώπιον τῆς μάστιγος τῆς παιδικῆς θνησιμότητος, τῆς πείνης, τῆς παιδικῆς ἐργασίας, τῶν σωματικῶν κακώσεων καὶ τῆς ψυχολογικῆς βίας, ἀλλὰ καὶ τῶν κινδύνων ἀλλοιώσεως τῆς παιδικῆς ψυχῆς λόγῳ τῆς ἀνεξελέγκτου ἐκθέσεώς των εἰς τὴν ἐπιρροὴν τῶν συγχρόνων ἠλεκτρονικῶν μέσων ἐπικοινωνίας καὶ τῆς καθυποτάξεως αὐτῶν εἰς τὸν καταναλωτισμόν, ἀνακηρύσσομεν τὸ 2017 Ἔτος προστασίας τῆς ἱερότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, καλοῦντες πάντας νὰ ἀναγνωρίζουν καὶ νὰ σέβωνται τὰ δικαιώματα καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν παιδίων.
Ὅπως τονίζεται εἰς ἕτερον σπουδαῖον κείμενον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸν λόγον αὐτῆς, δὲν ἀποβλέπει πρωτίστως «εἰς τὸ νὰ κρίνῃ καὶ νὰ καταδικάσῃ τὸν κόσμον» , ἀλλὰ εἰς τὸ νὰ προσφέρῃ εἰς αὐτὸν ὡς ὁδηγὸν τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλπίδα καὶ βεβαιότητα ὅτι τὸ κακόν, ὑπὸ οἱανδήποτε μορφήν, δὲν ἔχει τὸν τελευταῖον λόγον εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀφεθῇ νὰ κατευθύνῃ τὴν πορείαν της».
..............
Χριστούγεννα ‚ βις΄† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ολόκληρο το μήνυμα εδώ

Εγώ Γεννήθηκα Μικρό ... - Ένα πανέμορφο τραγούδι, αφιερωμένο σε όλους τους φίλους μας :)

Sentimental paintings by Gianni Strino

Εγώ γεννήθηκα μικρό

κι ένα πουκάμισο έχω

μ` αν είχα κι ένα δεύτερο

θα το πουλούσα πάλι.

Εγώ γεννήθηκα μικρό.

Για ν` αγοράσω, μάτια μου

τρία μικρά λουλούδια,

το ένα να κόψω σε πολλά

τον κόσμο να στολίσω.

Εγώ γεννήθηκα μικρό.

Και να σου δώσω ύστερα

το δεύτερο λουλούδι,

το τρίτο να κρατήσω εγώ

και να 'ναι πάντα Μάης.

Εγώ γεννήθηκα μικρό. 

Προτεινόμενος δίσκος: Ένα φτωχό χαμόγελο - 2016

Στίχοι: Μανιάτης Γιώργος
Μουσική: Διαμαντόπουλος Κορνήλιος
Ερμηνευτές: Γιαννάτου Σαββίνα

Παρ' όλη την ασχήμια που μας περιβάλλει, υπάρχει Ελπίδα

40 παιδιά που θα αποκαταστήσουν την πίστη μας 

στην ανθρωπότητα.

Παιδί από το Μπανγκλαντές βουτάει στα νερά 

για να σώσει ένα μωρό ελάφι που πνίγεται.

Το 2016 έχει τόσες αρνητικές καταστάσεις που έχουμε χάσει πραγματικά το μέτρημα. Με τόσες πολλές αρνητικές καταστάσεις που βλέπουμε γύρω μας τον τελευταίο καιρό δεν παρατηρούμε τα θετικά πράγματα που συμβαίνουν.

Έτσι αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια λίστα με παιδιά που κάνουν τον κόσμο μας λίγο καλύτερο με τις πράξεις τους και μας δίνουν ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. 

Φωτογραφίες παιδιών που μας υπενθυμίζουν ότι όσο κακό και να γίνεται εκεί έξω πάντα θα υπάρχει το καλό για να ισορροπήσει την κατάσταση.

Γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον.

δείτε όλες τις φωτογραφίες εδώ
=====================

Ένα παιδάκι προσπαθεί να βοηθήσει ένα άγαλμα.

Ένα παιδί δημιούργησε ένα καταφύγιο 

αδέσποτων ζώων στο πίσω μέρος του σπιτιού του.

Ένα μικρό μωράκι προσπαθεί να σκουπίσει

τα δάκρυα ενός Ιάπωνα πολιτικού.

Μια μικρούλα δωρίζει τα μαλλιά της επειδή ρώτησε την μαμά της γιατί ένα άλλο κοριτσάκι δεν έχει μαλλιά, η μαμά της τότε της είπε ότι το άλλο κοριτσάκι είναι άρρωστο και δεν μπορεί να έχει μαλλιά και τότε η μικρούλα θέλησε να κόψει τα δικά της και να τα δωρίσει.

Έπεφτε θύμα bullying για 2 χρόνια επειδή μεγάλωνε τα μαλλιά του για να τα δωρίσει σε καρκινοπαθή παιδιά, που τα είχαν ανάγκη.

Αυτή η μικρούλα ζήτησε από την μαμά της να δέσει 

με επίδεσμο έναν γδαρμένο δεινόσαυρο 

και στην συνέχεια τον παρηγόρησε.

Δυο τελείως άγνωστα παιδιά αγκαλιάζονται σε ένα εστιατόριο 

όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά.

Άστεγο αγοράκι διαβάζει τα μαθήματα του για το σχολείο 

κάτω από το φως τον McDonald΄s

Αυτός ο μικρός Φιλιππινέζος προσπαθεί να σώσει 

τον σκύλο του από τις πλημμύρες που σάρωσαν την περιοχή του.

Φτιάχνει στο μπαμπά της κολατσιό για την δουλειά του 

κάθε πρωί χωρίς αυτός να της το έχει ζητήσει.

Ένας μικρούλης επί ένα χρόνο τύλιγε τον αδέσποτο γάτο που μάζεψε η οικογένεια του για να νιώθει ότι δεν είναι παραμελημένος.

Αυτά τα δυο μωρά δεν έχουν ποτέ ξανά δει το ένα το άλλο 

αλλά αποφάσισαν να αγκαλιαστούν στα ξαφνικά στο κέντρο 

ενός αεροδρομίου.

Μικρός Πορτογάλος παρηγορεί δακρυσμένο Γάλλο 

μετά από τον τελικό του Euro 2016

Ένα παιδί βοηθάει τον φίλο του να κάνει την ανάγκη του, 

επειδή δεν φτάνει.