Το Σύνδρομο Οκαμότο και η μικρή Μαριλένα

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ Ή ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ.
ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ!

Η Μαριλένα ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ
και θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς!
Με όλο τον σεβασμό,
Άννα Κυρώζη Γερογιάννη
Τηλ: 2108064366, 6932239978

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την τρομερή περιπέτεια που ζούμε εδώ και 8 χρόνια, από τότε δηλαδή που γεννήθηκε η Μαριλένα μας με το σπανιότατο "Σύνδρομο Οκαμότο".
Μόλις το 2ο παιδάκι και μάλιστα Ελληνόπουλο (το άλλο είναι Γιαπωνεζάκι), που ζει διεγνωσμένο με αυτό το Σύνδρομο σε όλτον πλανήτη ανάμεσα σε 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους (συνολικά τα παιδάκια μαζί με το δικό μας ήταν 4, εκ των οποίων τα 3
Γιαπωνεζάκια). Αυτό το αναφέρω για να καταλάβετε την σπανιότητα της ασθένειας αυτής και την βαρύτητα που πρέπει να δοθεί.....
Από εκείνη τη μέρα αγωνιζόμαστε μόνοι μας. Το Κράτος απουσιάζει.
Παντού βρίσκουμε κλειστές πόρτες. Και συνεχίζουμε μόνοι μας. Με όλες μας τις δυνάμεις. Χρειαζόμαστε όμως βοήθεια και γι'αυτό στρεφόμαστε σε εσάς...επειδή μόνο εσείς μπορείτε να βοηθήσετε. Όπου κι αν έχω απευθυνθεί, το Κράτος είναι σαν να με τιμωρεί που έφερα στον κόσμο ένα άρρωστο παιδί.
Εύχομαι να έχετε την υπομονή να διαβάσετε τι ακριβώς συμβαίνει στο παιδί μου και τι χρειαζόμαστε για να κάνουμε τη ζωή της λίγο καλύτερη.
Η Μαριλένα ήρθε στον κόσμο πρόωρα και με βαριά παθολογία τον Ιούνιο του 2004. Νοσηλεύτηκε στην Εντατική Μονάδα του ΙΑΣΩ με μηχανική υποστήριξη λόγω αναπνευστικής δυσχέρειας και πολλών άλλων προβλημάτων. Μου είπαν ότι θα πέθαινε! Η Μαριλένα όμως άντεξε.
Τους 2,5 επόμενους μήνες παρέμεινε στο Παίδων Αγία Σοφία στη μονάδα των πρόωρων. Εκεί έγιναν κάποιες λάθος διαγνώσεις και παραλείψεις, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα την επιδείνωση της κατάστασής της.
Σε ηλικία 3 μηνών πήραμε την Μαριλένα από το Νοσοκομείο. Δεν ένοιωθα μαμά της. Φοβόμουν ότι δεν θα ένοιωθε ούτε εκείνη ότι είμαι η μαμά της.
Από την γέννησή της και για 3 μήνες το μόνο που ένοιωθε ήταν πόνος και άκουγε μόνο ξένες φωνές, χωρίς μια αγκαλιά, χωρίς την φωνή μου, παρά μόνο για μισή ώρα που είχα δικαίωμα να την βλέπω κάθε μέρα.
Ούτε μία μέρα δεν σταματήσαμε να πηγαίνουμε σε γιατρούς, να κάνουμε εξετάσεις. Οι λάθος διαγνώσεις από το νοσοκομείο Παίδων συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Πριν 6 μήνες πήγαμε στο Παίδων Αγία Σοφία δεδομένου ότι έχει πρόβλημα στο ισχίο της και ζήτησε Ορθοπεδικός να της βγάλουμε ακτινογραφία. Ο ακτινολόγος με έδιωξε διότι είχα πάει μόνη μου με το παιδί
(δεν είχα άλλο συνοδό) και το παιδί δεν συνεργαζόταν για να βγει η ακτινογραφία. Αναγκάστηκα να ζητήσω βοήθεια από άλλους, ξένους γονείς, για να την κρατήσουν…. Βγήκε μια ακτινογραφία θολή και λάθος, αλλά δεν δεχόντουσαν να της βγάλουν άλλη. Όταν την έδειξα στον Ορθοπεδικό με ενημέρωσε ότι έπρεπε σχεδόν άμεσα να χειρουργηθεί. Αποφάσισα βέβαια
να πάρω δεύτερη γνώμη από τον Ορθοπεδικό Καθηγητή κο Κανελλόπουλο, ο οποίος συνεργάζεται με ιδιωτικό νοσοκομείο. Βγάλαμε καινούργιες ακτινογραφίες με την βοήθεια ευγενέστατων νοσηλευτών. Η διάγνωση ήταν ότι αν γίνει τώρα χειρουργείο θα είναι καταστροφικό για το παιδί! Θα την
ξαναδεί σε ένα χρόνο και βλέπουμε.
Μας έχουν φερθεί πάρα πολύ άσχημα! Το παιδί το έχουν ταλαιπωρήσει πάρα πολύ και φοβάμαι να ξαναπλησιάσω σε Δημόσιο Νοσοκομείο!
Η Μαριλένα μας έφθασε 2 ετών μέχρι να μάθουμε τι της συμβαίνει και αυτό σχεδόν τυχαία. Ως τότε το Ερευνητικό Κέντρο (Χωρέμειο) στο Παίδων δεν είχε καταφέρει να βγάλει διάγνωση. Την άνοιξη του 2006, όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, ο Καθηγητής Καρπάθιος (Διευθυντής Παιδιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών) έδειξε προσωπικό
ενδιαφέρον και σε συνεργασία με μία ομάδα ιατρών διαφόρων ειδικοτήτων, διέγνωσε ότι το παιδί μας πάσχει από το "Σύνδρομο Οκαμότο". 

Μόνο 4 παιδιά στον κόσμο έχουν διαγνωσθεί προς το παρόν ότι πάσχουν αυτό το σπάνιο σύνδρομο. Από αυτά τα παιδιά πλέον, όπως ανέφερα και παραπάνω, μόνο δύο είναι εν ζωή. Η Μαριλένα και ένα ακόμα στην Ιαπωνία.
Κύρια χαρακτηριστικά του Συνδρόμου είναι πρόβλημα στα νεφρά
(υδρονέφρωση), η κορμική υποτονία, η σχιστία υπερώας (λυκόστομα), μικροκεφαλία, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά προσώπου, στένωση πνευμονικής αρτηρίας και ανοιχτό βοτάλιο (είναι καρδιολογικά προβλήματα) ψυχοκινητική καθυστέρηση (δεν μασάει, δεν μιλάει κλπ) και άλλα τα οποία ήταν κοινά και
στα 4 παιδιά. Η Μαριλένα επιπλέον έχει στοιχεία αυτισμού (χωρίς να είναι όμως αυτιστική), σοβαρό πρόβλημα στο έντερο, δυσπλαστικό και χαμηλής λειτουργίας νεφρό, πρόβλημα ισχίου, καθήλωση τελικού νηματίου.
Η Μαριλένα ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ και θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς! Είναι απίστευτο το πόσο πολύ υπομονή και δύναμη δείχνει. Από εκείνη αντλούμε και εμείς την δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα. Πρέπει η Εκκλησία να βοηθήσει για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια. Είμαστε άνθρωποι και έρχεται
κάποια στιγμή που καταρρέουμε!
Ήταν μόλις 7 μηνών όταν υπεβλήθη στην πρώτη εγχείρηση...ακολούθησαν πολλές. Συνολικά 10 χειρουργικές επεμβάσεις σε ιδιωτικά νοσοκομεία, εκ των οποίων οι 3 μέσα στο 2012 μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου και μάλιστα
βαριές επεμβάσεις. Μια στα νεφρά και δύο στο έντερο.
Λόγω της ιδιαιτερότητας και της σπανιότητας του "Συνδρόμου Οκαμότο", το οποίο είναι εντελώς άγνωστο στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουμε τεράστια προβλήματα.
Το Κράτος όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά μας «τιμωρεί»!
Σε όλη αυτή την «περιπέτεια» το Κράτος ήταν απών, οι αποζημιώσεις για τις νοσηλείες από το ΙΚΑ εξευτελιστικά μικρές και ο αγώνας μας τεράστιος!
Με έκαναν και ένοιωθα ένοχη που γέννησα αυτό το παιδί. Ένοιωθα ζητιάνα που ζητούσα τα αυτονόητα (να μου καλύψουν τις θεραπείες και τις νοσηλείες της). Ένοιωθα ντροπή που έκανα ένα παιδί με τόσα προβλήματα!
Καθημερινά προσπαθούσα να έρθω σε επαφή με αρμόδιους Υπουργείων, την Διοίκηση του ΙΚΑ, έκανα ενστάσεις για τα ποσά που μου χορηγούσαν από το ΙΚΑ. Προσπαθούσα να βρω κάποιον να βοηθήσει. Ακόμα και οι γιατροί του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» αλλά και του Παίδων
Πεντέλης, που αρχικά είχα απευθυνθεί, έφερναν «δυσκολίες» για να την χειρουργήσουν.
Κάθε φορά που πλησιάζω σε Δημόσια Υπηρεσία, Νοσοκομείο, ΙΚΑ, Υπουργείο, φεύγω κλαίγοντας… Γιατί;
Το 2010 έγραψα επιστολή στον τότε Πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου. Το γραφείο του το προώθησε σε διάφορα Υπουργεία τα οποία με την σειρά τους μου έστειλαν απαντήσεις… με λίγα λόγια ότι ήταν εκτός των αρμοδιοτήτων τους τα αιτήματά μου. Μα τελικά, ποιός είναι αρμόδιος για ένα παιδί που είχε
την ατυχία να γεννηθεί με το Σύνδρομο Οκαμότο; Τελευταία έχουμε δώσει δημοσιότητα στο θέμα όπου έχει αναρτηθεί σε διάφορους ιστότοπους ειδήσεων. Επίσης ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθήνα 9,84 είχε δημοσιοποιήσει από 12/06/12 το θέμα με συνεντεύξεις του παιδονευρολόγου της κόρης μας
κυρίου Α. Ντινόπουλου, της ΠΕΣΠΑ (Πανελλήνια Ένωση Σπανίων Παθήσεων), αλλά και δικής μου. Μίλησε και ο τότε Γ.Γ της Πρόνοιας του Υπουργείου Υγείας κος Μπαλασόπουλος, αλλά ακόμα δεν έχει γίνει κάτι.
Έχω ξαναστείλει επιστολές στο Υπουργείο Υγείας, στον ΕΟΠΥΥ με κοινοποίηση και στο Γραφείο Τύπου του κου Α. Σαμαρά, στον Δήμαρχο του Αμαρουσίου κου Πατούλη, στους Γιατρούς του Κόσμου όπου μίλησα και με τον Πρόεδρο τον κο Κανάκη και δεν σκοπεύω να σταματήσω τις προσπάθειες. Όμως δεν μπορώ να αφήνω το παιδί μου αβοήθητο ούτε μέρα.
Γιατί πρέπει για το κάθε τι, που θεωρείται σε άλλο κράτος αυτονόητο, εμείς να τρέχουμε χάνοντας έτσι ώρες ουσιαστικών υποχρεώσεων;
Τον Νοέμβριο του 2009 αναγκάστηκα να παραιτηθώ και να είμαι μόνιμα άνεργη, ώστε να είμαι κοντά της και να της παρέχω το καλύτερο δυνατόν.
Εκτός από τις επεμβάσεις, χρειάζεται κάθε μήνα πολλές εξετάσεις, αρρωσταίνει συχνά και δεν είναι δυνατόν να απουσιάζω τόσο συχνά από την εργασία μου.
Δεν ξέρω αν είναι δυνατό να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα. Θεωρώ όμως, ότι είναι δυνατό να καταλάβετε πως βασιζόμαστε σε σας να μας βοηθήσετε και να ασχοληθείτε με κάτι τόσο σπάνιο και μοναδικό στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη!. Γιατί αξίζει στη Μαριλένα μία καλύτερη, πιο ποιοτική ζωή. Γιατί πρέπει να δώσετε την ευκαιρία στο κοριτσάκι μας να φθάσει σε
σημείο να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται όσο είναι δυνατό.
Εμείς, οι γονείς της, χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας. Έχουμε "λυγίσει" ψυχολογικά και οικονομικά. Τα μηνιαία έξοδα της Μαριλένας είναι υπέρογκα και δεν μπορούμενα ανταποκριθούμε.
Η Μαριλένα μας, παρακολουθεί εδώ και 3 χρόνια το ημερήσιο πρόγραμμα στην Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών στην Αργυρούπολη όπου κάνει κάποιες θεραπείες αλλά είναι ελάχιστες σε σχέση με τις ανάγκες της και δεν επαρκούν.
Έτσι χρειάζεται να αναλάβει κάποιος τουλάχιστον τα έξοδα για τα εξής:
1) Λογοθεραπείες, οι οποίες γίνονται από ειδικό λογοθεραπευτή εκπαιδευμένο και με πολύ πείρα σε δυσφαγία και εναλλακτική επικοινωνία (δεν μασάει και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να πνιγεί πριν ένα χρόνο περίπου είχε πάθει εισρόφηση, δεν μιλάει), θεραπευτική ιππασία (πολύ σημαντική για την
κινητική και συναισθηματική της ανάπτυξη, την στήριξή της, τον σχηματισμό της κοτύλης του ισχύου που έχει πρόβλημα, όπως μας έχουν επισημάνει ο παιδονευρολόγος κος Ντινόπουλος (Αττικό Νοσοκομείο), ο ορθοπεδικός κος Κανελλόπουλος και η φυσίατρος κα Δαληβίγκα). Τα ποσά για αυτές τις θεραπείες ανέρχονται περίπου στα 600 ευρώ/μήνα. Οι τιμές του Κρατικού
τιμολογίου του ΕΟΠΥΥ είναι πολύ χαμηλές, ενώ εγκρίνονται πολύ λίγες μηνιαίες θεραπείες, χωρίς να εξετάζεται η ιδιαιτερότητα κάθε περίπτωσης ξεχωριστά (βάση νόμου).
2) Αναβατόριο εξωτερικού χώρου, προκειμένου να έχει η κόρη μας πρόσβαση στην είσοδο της πολυκατοικίας στην οποία κατοικούμε και έχει 10 σκαλιά.
Το κόστος είναι 12.000 ευρώ και δεν καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ.

Εύχομαι να μας βοηθήσετε στον αγώνα μας να μεγαλώσει η κορούλα μας όσο καλύτερα γίνεται. Είναι ένα θαρραλέο και υπομονετικό παιδί, με αστείρευτη ψυχική δύναμη. Της αξίζει η ευκαιρία να είναι ευτυχισμένη!
Γνωματεύσεις, εξετάσεις, άρθρα κλπ είναι όλα στην διάθεσή σας.
 

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!
Με όλο τον σεβασμό,
Άννα Κυρώζη Γερογιάννη
Τηλ: 2108064366, 6932239978

Αναρτήθηκε από Xrhstos Frik

Η παιδική φτώχεια στην Πορτογαλία βρίσκεται σε άνοδο

Κάτι μου θυμίζει, βρε κάτι μου θυμίζει...

ααα, θυμήθηκα!! 

Παιδική φτώχεια στην Ελλάδα

Πάντως, για να είμαστε σωστοί και δίκαιοι, πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι, αφού πρώτα βυθίσουν μια χώρα στη δυστυχία, 
βάζουν μετά τον επίτροπο να μας την περιγράφει!!

---

Παιδική φτώχεια, μεγάλη ανεργία, επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης στους ηλικιωμένους και σωρεία εξώσεων είναι μεταξύ άλλων οι επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας στην Πορτογαλία,  

η παιδική φτώχεια στην Πορτογαλία
βρίσκεται σε άνοδο

διαπιστώνει ο Επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς.

Οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και οι άνεργοι, υφίστανται περισσότερο απ' όλους, τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και της επιβολής των μέτρων λιτότητας στην Πορτογαλία, τονίζει σε έκθεση του ο Επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς. 

Με βάση τα όσα είδε κατά την επίσκεψη του στην Πορτογαλία στο τριήμερο 7-9 Μαΐου 2012, ο Επίτροπος διαπιστώνει ότι εξαιτίας των μέτρων λιτότητας και περικοπών η παιδική φτώχεια στην Πορτογαλία βρίσκεται σε άνοδο ενώ ο συνδυασμός της αυξανόμενης ανεργίας, των περικοπών των μισθών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης των επιδομάτων ανεργίας είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των εισοδημάτων και την αύξηση της φτώχειας σε δεκάδες χιλιάδες οικογένειες. 

Η αδυναμία των νοικοκυριών να καταβάλλουν τα ενοίκια για τα σπίτια που έμεναν ή να καταβάλλουν τις δόσεις των ενυπόθηκων δανείων για τα σπίτια που απέκτησαν, έχει προκαλέσει σωρεία εξώσεων από τους ιδιοκτήτες και κατασχέσεων ακινήτων από τις Τράπεζες, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Επίτροπος. 

Ο Επίτροπος εκφράζει την έντονη ανησυχία του διότι οι δημοσιονομικοί περιορισμοί που επιβλήθηκαν στην εκπαίδευση και είχαν ως αποτέλεσμα την πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου από ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών ενδέχεται να οδηγήσουν στην αναβίωση της παιδικής εργασίας στους τομείς της παραοικονομίας και της Γεωργίας. 

Το πάγωμα των συντάξεων και των περικοπών στις κοινωνικές παροχές, σε συνδυασμό με την αύξηση στις τιμές της υγειονομικής περίθαλψης, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, του φυσικού αερίου, ηλεκτρικής ενέργειας και των τροφίμων, έχουν επιδεινώσει τις συνθήκες διαβίωσης των ηλικιωμένων ατόμων, ειδικότερα εκείνων που είχαν χαμηλά εισοδήματα ή διαμένουν σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές, τονίζεται στην έκθεση του Επιτρόπου. 

Η βία εναντίον των ηλικιωμένων έχει αυξηθεί και σχεδόν το 40% του πληθυσμού των ηλικιωμένων στην Πορτογαλία έχει υποστεί κακοποίηση μέσα στην οικογένεια, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Επίτροπος.

tokoutsavaki

Το ξύλο στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού-Τι να κάνετε για να αλλάξετε τον τρόπο διαπαιδαγώγησης του παιδιού σας

Το παρακάτω άρθρο έχει σκοπό να ενημερώσει, να γνωστοποιήσει, να ενθαρρύνει τους γονείς να ψάξουν νέους θετικούς και παραγωγικούς τρόπους για το μεγάλωμα των παιδιών τους.

---

Υπάρχει κάποιος ασφαλής, γρήγορος και εύκολος τρόπος να απομακρύνω το παιδί μου από μένα, να το κάνω να αισθάνεται ανασφάλεια και να του δημιουργήσω φόβο;  

Υπάρχει κάποιος σίγουρος τρόπος που θα εμφυσήσω στο παιδί μου τη βία και θα του καλλιεργήσω μια χαμηλή αυτοεκτίμηση;  
Υπάρχει κάποιος τρόπος που μπορεί να επιφέρει άμεσα αποτελέσματα υπακοής εκ μέρους του παιδιού αλλά μακροπρόθεσμα θα φέρει πολλά προβλήματα; 
Υπάρχει κάποιος τρόπος που να διδάξει στο παιδί μου το «νόμο του δυνατότερου»; 
Υπάρχει κάποιος τρόπος που να δείχνει ότι,  επιφανειακά «έχω το πάνω χέρι» στη σχέση μου με το παιδί μου αλλά ταυτόχρονα υποσκάπτει αυτή τη σχέση; 
Υπάρχει κάποιος τρόπος όπου να καλλιεργείται ένας μόνιμος θυμός ανάμεσα σε μένα και στο παιδί μου; 
Υπάρχει κάποιος τρόπος να κάνω το παιδί μου λιγότερο έξυπνο από ότι είναι;

«Πραγματικά πρέπει να μου αξίζει αυτή η συμπεριφορά»

Φυσικά και υπάρχει: Αυτός ο τρόπος είναι,  το να του ρίχνω «ένα χέρι ξύλο» κάθε φορά που δεν με υπακούει. Όσο σκληρή και παράδοξη μπορεί να φαίνεται η παραπάνω παράγραφος, είναι μια πραγματικότητα (έπειτα από σειρά ερευνών και μελετών με παιδιά) ότι η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού που περιλαμβάνει το ξύλο οδηγεί το παιδί και τη σχέση του με τους γονείς σε πολλαπλά και σοβαρά προβλήματα.

Η σωματική τιμωρία του παιδιού του διδάσκει μια σειρά από μαθήματα. Μερικά από αυτά είναι:
o    Αυτός που είναι πιο δυνατός – επιβάλλεται
o    Η βία φέρνει λύσεις
o    Είναι δικαίωμα μου να χρησιμοποιώ το ξύλο
o    Ο θυμός μου θα εκφράζεται με επιθετικότητα

Το παιδί μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του,  από τη μόνη σταθερή πηγή πληροφόρησης που έχει στη διάθεση του: Τους γονείς του. 

Εάν οι γονείς χρησιμοποιούν το ξύλο στη διαπαιδαγώγησή του το μήνυμα το οποίο το παιδί λαμβάνει είναι: «Πραγματικά πρέπει να μου αξίζει αυτή η συμπεριφορά».

Ως φορέας εξουσίας όμως, ένας γονιός θα έπρεπε να εμπνέει σεβασμό, αγάπη και εμπιστοσύνη. Πολλοί γονείς το γνωρίζουν αυτό για αυτό και αισθάνονται ενοχές όταν καταφεύγουν στο ξύλο. Γνωρίζουν ότι το παιδί ναι μεν μπορεί να υπακούσει αλλά η υπακοή αυτή θα είναι προϊόν φόβου και όχι σεβασμού ή αναγνώρισης των ορίων. 
Κάποιοι γονείς χρησιμοποιούν το ξύλο για διαφορετικούς λόγους.  
Ορισμένοι πιστεύουν πραγματικά ότι «δεν βλάπτει», κάποιοι άλλοι το χρησιμοποιούν περιστασιακά και «μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις» και κάποιοι άλλοι ενώ γνωρίζουν ότι είναι βλαπτικό καταλήγουν εκεί μόνο όταν όλα τα άλλα μέσα δεν έχουν επιφέρει αποτέλεσμα. Ορισμένοι γονείς αισθάνονται ενοχές και κάποιοι πιστεύουν ότι «αυτή είναι η λύση».

Τι να κάνετε για να αλλάξετε τον τρόπο διαπαιδαγώγησης του παιδιού σας

Ενημερωθείτε όσο πιο πολύ μπορείτε για τις συνέπειες του ξύλου στα παιδιά. Χρησιμοποιήστε το internet, τα βιβλία ή ότι άλλο μπορείτε για να διαμορφώσετε τη δ ι κ ή σας άποψη για το θέμα αυτό. Μάθετε για τους νέους τρόπους οριοθέτησης των παιδιών  (όρια αντί για τιμωρία) και προσπαθήστε να εφαρμόσετε αυτούς τους τρόπους.

Ξεκουραστείτε. Χαλαρώστε. Διασκεδάστε. Όσο παράδοξο και αν ακούγετε αυτό,  η αλήθεια είναι ότι όταν ένας γονέας είναι κουρασμένος είναι πιο πιθανό να καταφύγει σε μία συμπεριφορά που θα μετανιώσει για αυτήν αργότερα. Ένας γονέας είναι πάνω από όλα άνθρωπος. Οι άνθρωποι χρειάζονται να εκπληρώνουν τις βασικές σωματικές και ψυχολογικές τους ανάγκες. Αν για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτές οι ανάγκες δεν εκπληρώνονται τότε δημιουργούνται πολλά και ποίκιλα προβλήματα που καθρεφτίζονται στη συμπεριφορά μας.
Εξετάστε τη σχέση σας με το θυμό σας. Τι κάνετε όταν θυμώνετε; Που διοχετεύεται αυτήν την ενέργεια; Μήπως τι μεταθέτετε στα παιδιά σας; Τι άλλες επιλογές θα μπορούσατε να βάλετε σε εφαρμογή;
Μην εκλογικεύετε ή μη μειώνεται την αξία της σωματικής βίας. Το «ήταν μόνο ένα χαστούκι και μάλιστα το χρειαζόταν» μπορεί να οδηγήσει κλιμακωτά και σε άλλες πράξεις «δικαιολογημένης» βίας.
Ζητήστε βοήθεια. Αν βλέπετε ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου, μη διστάσετε να ζητήσετε επαγγελματική βοήθεια. Είναι πολλοί οι γονείς εκείνοι που καταφεύγουν σε κάποια πηγή ενημέρωσης και στήριξης ώστε να αλλάξουν δυσλειτουργικές συμπεριφορές.

Το παραπάνω άρθρο δεν έχει σκοπό να φορτώσει ενοχές τους γονείς. Έχει ως σκοπό να βάλει ακόμα ένα μικρό λιθαράκι στην επί χρόνια δομημένη αντίληψη ότι το «ξύλο βγήκε από τον παράδεισο». Η παραπάνω ρήση μόνο συμβολικά μπορεί να εξηγηθεί και όχι επί της ουσίας. Τα παραδείγματα γενεών ολόκληρων που μεγάλωσαν με τη βία στη ζωή τους φαίνονται σήμερα, πιο εμφανή από ποτέ.

Νάνσυ Ψημενάτου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
www.understanding-self.gr
από goneis-paidia

Πέντε έξτρα λόγοι για να ασχοληθεί το κοριτσάκι σας με τα σπορ

Εκτός από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η άσκηση βοηθάει στην εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που αποτελούν κίνητρο για ένα παιδί να ασχοληθεί με τα σπορ.

Get Girls Active!

Σύμφωνα με το Women's Sports Foundation, τα κορίτσια που ασχολούνται με τα σπορ κερδίζουν πολλά περισσότερα από ένα απλά ωραίο και γυμνασμένο κορμί.

Διαβάστε τους πέντε λόγους που εξέδωσε το Women's Sports Foundation ως κίνητρο για να παρακινήσετε το κοριτσάκι σας να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και διαπιστώστε ότι τα ίδια ισχύουν και για τα αγόρια.

Αναλυτικά:

1. Τα κορίτσια που ασχολούνται με τα σπορ έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο. Οι έρευνες δείχνουν ότι τα κορίτσια που αθλούνται βελτιώνουν την ικανότητα τους στην αποστήθιση και στη συγκέντρωση, με αποτέλεσμα να γίνονται καλύτερες μαθήτριες.

2. Τα κορίτσια που επιδίδονται σε ομαδικά σπορ, μαθαίνουν να λειτουργούν με πνεύμα συνεργασίας βάζουν στόχους, εργάζονται σκληρά για να τους πραγματοποιήσουν και τείνουν να είναι πιο αποτελεσματικές.

3. Τα σπορ βοηθάνε στη διατήρηση μιας καλής υγείας, καθώς η ενασχόληση με τα σπορ λειτουργεί αποτρεπτικά από «κακές συνήθειες» όπως το τσιγάρο, ή η κατανάλωση επιβαρυντικών για τον οργανισμό τροφών. Μάλιστα σύμφωνα με έρευνες τα κορίτσια που αθλούνται έχουν πολύ λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο του στήθους και οστεοπόρωση αργότερα στη ζωή τους.

4. Η ενασχόληση με τα σπορ προσδίδει αυτοπεποίθηση. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι μαθαίνουν ότι με την προσπάθεια, η απόδοση βελτιώνεται και μπορεί κανείς να κατακτήσει τους στόχους τους.

5. Η άσκηση βοηθάει στο να μην υπάρχει έντονο στρες. Ο εγκέφαλος απελευθερώνει κατά τη διάρκεια της άσκησης αλλά και μετά, χημικά που βοηθούν στη διατήρηση καλής διάθεσης.

capitalhealth.gr, Περισσότερα στο mother.gr

Το «ξύλο» συνδέεται με εμφάνιση ψυχικών διαταραχών

η σωματική τιμωρία μπορεί να αυξήσει
τις πιθανότητες εμφάνισης προβλημάτων

Physical Punishment and Mental Disorders

Οι ενήλικες που είχαν «φάει ξύλο» ως παιδιά έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να νοσήσουν από ψυχικές νόσους, όπως για παράδειγμα διαταραχές στη διάθεση, άγχος, προβλήματα με το αλκοόλ και τη χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο Manitoba του Καναδά μελέτησαν κατά πόσο σχετίζεται η ύπαρξη ψυχολογικών προβλημάτων στους ενήλικες με το αν είχαν «φάει ξύλο» ή δεχτεί άλλου είδους κακοποίηση ως σωματική τιμωρία όταν ήταν παιδιά.

Όσοι είχαν τιμωρηθεί με «ξύλο» είχαν από 2% έως 7% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ψυχικά προβλήματα αργότερα στην ενήλικη ζωή τους.

Το ποσοστό αυτό μπορεί να φαίνεται μικρό, καθώς σχεδόν ο μισός πληθυσμός των ΗΠΑ «θυμάται» να έχει υποστεί σωματική τιμωρία στην παιδική ηλικία, αναφέρει άρθρο που δημοσίευσε η βρετανική Daily Mail. Ωστόσο, δείχνει ότι η σωματική τιμωρία μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες εμφάνισης προβλημάτων μετέπειτα, επισημαίνουν οι ειδικοί.

Στην τελευταία αυτή μελέτη, που δημοσιεύεται στο US journal Pediatrics, συμμετείχαν περισσότεροι από 600 ενήλικες Αμερικανοί, ενώ σε αυτήν δε συμπεριελήφθησαν οι περιπτώσεις ενηλίκων που ως παιδιά είχαν υποστεί σεξουαλική και σωματική κακοποίηση σε βαθμό που να έχουν τραυματιστεί σοβαρά.

Ως «σωματική τιμωρία» οι επιστήμονες όρισαν το σπρώξιμο, το δυνατό τράβηγμα ή τα χαστούκια.

Ενώ σε 32 χώρες στον κόσμο έχει απαγορευτεί η σωματική κακοποίηση των παιδιών, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς δεν είναι ανάμεσα σε αυτές. Στη Μεγάλη Βρετανία οι γονείς μπορούν να «χτυπούν» τα παιδιά τους, αρκεί να μην είναι τόσο δυνατά που να… κοκκινίζει το δέρμα τους.

Όπως αναφέρει η μελέτη ψυχικές διαταραχές όπως η κατάθλιψη, το άγχος, η διπολική διαταραχή, η ανορεξία και η βουλιμία σχετίζεται με τη σωματική τιμωρία που μπορεί να έχει υποστεί ένα παιδί.

Πηγή: newsbeast.gr

Real Υγεία