Όσα (αλλόκοτα) μου έμαθε η μαμά μου

Στα 5 μας την βλέπαμε σαν θεά. Στα 15 μας θέλαμε να την πνίξουμε. 
Στα 25 μας έγινε η καλύτερή μας φίλη και στα 35 μας αναρωτιόμαστε τι θα κάναμε χωρίς αυτήν. 
Και τώρα που γίναμε και εμείς μαμάδες αντιλαμβανόμαστε πλήρως τα «μαθήματα» που προσπάθησε όλα αυτά τα χρόνια να μας διδάξει… ακόμα κι αν δεν τα εννοούσε ακριβώς έτσι.

Και να πώς ερχόμαστε στα λόγια της:

Μας δίδαξε:
* την θρησκεία, λέγοντας «ευχήσου να βγει αυτός ο λεκές από το χαλί!»
* να αναγνωρίζουμε μια δουλειά, λέγοντας «βγάλε τα παπούτσια, μόλις καθάρισα!»
*  την λογική, λέγοντας «γιατί έτσι λέω εγώ!»
Συνέχισε να μας διδάσκει την λογική, λέγοντας «αν πέσεις από την κούνια και χτυπήσεις ξέχνα το παγωτό!»
* την ειρωνεία, λέγοντας «συνέχισε να κλαις και θα δεις!»
*  την επιστήμη πίσω από την όσμωση, λέγοντας «κλείσε το στόμα σου και τρώγε!»
*  την αντοχή, λέγοντας «θα κάτσεις εκεί και θα φας το φαγητό σου μέχρι να αδειάσει το πιάτο!»
*  την τροποποίηση συμπεριφοράς, λέγοντας «σταμάτα να κάνεις σαν τον πατέρα σου!»
* την προσμονή, λέγοντας «περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις!»
*  να σκεφτόμαστε το μέλλον, λέγοντας «αν δεν περάσεις στις εξετάσεις δεν θα καταφέρεις ποτέ να βρεις δουλειά!»
* την έκτη αίσθηση, λέγοντας «βάλε την ζακέτα σου, θα αρρωστήσεις»
* πώς θα μεγαλώσουμε, λέγοντας «αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν θα μεγαλώσεις»
*τις ρίζες μας, λέγοντας «σε στάβλο γεννήθηκες;»
* την σοφία της ηλικίας, λέγοντας «όταν φτάσεις στην ηλικία μου θα καταλάβεις» ή «μια μέρα θα κάνεις παιδιά και ελπίζω να σου κάνουν τα ίδια!»
* τον φθόνο, λέγοντας «υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά εκεί έξω που δεν είχαν την τύχη να μεγαλώσουν με τόσο υπέροχους γονείς, όπως εσύ!»

mama365
Πηγή της πηγής: ivillage.com

Πώς βλάπτουμε το μέλλον της κόρης μας (χωρίς να το καταλαβαίνουμε)

Κάποια μέρα θα θέλετε η κόρη σας, η ανιψιά σας ή η κόρη της καλύτερής σας φίλης να μεγαλώσει και να έχει την δυνατότητα να γίνει ό,τι ονειρεύεται: Χειρουργός, δικηγόρος, συγγραφέας, πυροσβέστης, χρυσή Ολυμπιονίκης ή Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

7 Ways You Could Be Holding Your Daughter Back

Και σίγουρα θέλετε, για όποιο από τα παραπάνω, να αμείβεται για τον ίδιο ακριβώς χρόνο τα ίδια ακριβώς χρήματα με τα οποία αμείβονται οι άνδρες συνάδελφοί της.
Παρόλο, όμως, που η ίση αμοιβή συζητιέται πολύ τελευταία, οι έρευνες δείχνουν πως δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί πλήρως το γιατί οι γυναίκες δεν βγάζουν όσο χρήματα βγάζουν οι άνδρες στην ίδια θέση εργασίας. Κάποιοι λένε ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν διαπραγματεύονται αρκετά. Κάποιοι λένε ότι συμβαίνει επειδή οι διαπραγματεύσεις των γυναικών απορρίπτονται ή κρίνονται ως υπερβολικά επιθετικές. Άλλοι πιστεύουν ότι γίνεται επειδή οι γυναίκες έχουν την τάση να φορτώνονται όλα τα οικογενειακά βάρη. Ίσως όλα αυτά να είναι αλήθεια. Αλλά ίσως -λέμε ίσως- να έχει να κάνει και με τα ιδανικά που μας έχουν εμφυσήσει από την μικρή μας ηλικία.

Απόδειξη ότι αυτά που λένε (και κάνουν) οι γονείς έχουν σημασία

Νέα έρευνα έδειξε πόσο εύκολο είναι να πείσεις τα παιδιά να πιστέψουν ότι δεν κάνουν κάτι καλά. Περιληπτικά, η μελέτη επεδίωξε να αποδείξει ότι τα παιδιά εύκολα υιοθετούν κοινωνικές απόψεις σχετικά με το φύλο τους, οι οποίες στην συνέχεια μπορούν να επηρεάσουν τις επιδόσεις τους στην πραγματική ζωή. Για παράδειγμα, το να λες σε ένα αγόρι ότι είναι προορισμένο να είναι καλό στα μαθηματικά επειδή είναι αγόρι, λειτουργεί ως παρότρυνση στο να μην προσπαθεί ιδιαίτερα, ενώ το να λες σε ένα κορίτσι ότι τα κορίτσια δεν είναι καλά στα μαθηματικά μπορεί να το κάνει να πιστέψει ότι πραγματικά είναι κακή στα μαθηματικά και να προκαλέσει κακές επιδόσεις, ακριβώς γι’αυτόν τον λόγο.
Όπως είχαν προβλέψει οι επιστήμονες, τα δύο πειράματα της μελέτης έδειξαν ότι η απόδοση παιδιών ηλικίας από 4 έως 7 ετών χειροτέρεψε όταν τους είπαν ότι μία άλλη ομάδα παιδιών είχε καλύτερα αποτελέσματα στο ίδιο «πρόβλημα».
Όλα δείχνουν, λοιπόν, ότι έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε στο πώς να μεγαλώνουμε κορίτσια που θα φτάσουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Μία απότομη στροφή μάθησης

Τα παιδιά ξεκινούν να αντιλαμβάνονται τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα στην ηλικία των 30 μηνών και αρχίζουν να αναπτύσσουν κοινωνικές προκαταλήψεις -μεταξύ των οποίων και προκαταλήψεις που έχουν να κάνουν με τα δύο φύλα- στην προσχολική ηλικία. Η ψυχολογία «εμείς-αντί-αυτών» κορυφώνεται μεταξύ 5 και 7 ετών και μετά σταδιακά φθίνει.
Ως γονείς ποτέ δεν θα πούμε στις κόρες μας ότι υπάρχουν «δουλειές για γυναίκες» ή ότι το κλειδί της ευτυχίας και της καταξίωσης είναι ο γάμος (φυσικά, δε μπορούμε να αποκλείσουμε τα μηνύματα που μπορεί να δέχονται από το ευρύτερο περιβάλλον όταν δεν είμαστε εκεί). Υπάρχουν, όμως, και άλλοι οδοί μέσω των οποίων τα κορίτσια παίρνουν μαθήματα ζωής από εμάς που θα τις κάνουν να αποφύγουν «προκλήσεις» όπως η τριγωνομετρία και η μηχανολογία, να δεχτούν τον χαμηλότερο δυνατό μισθό που θα τους προσφερθεί αφού πάρουν πτυχίο, και να πάθουν υπερκόπωση πριν τα 30.
Η Anea Bogue, σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης και life coach, εξηγεί ποιοι είναι αυτοί οι δρόμοι, ποια λάθη, δηλαδή, κάνουν οι γονείς και σαμποτάρουν την ισότιμη εξέλιξη των κοριτσιών τους:

Της μαθαίνουμε να είναι ευγενική και ήσυχη

Υπάρχει μία λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «έχω καλούς τρόπους» και «γίνομαι χαλί να με πατήσουν» και φαίνεται πως συχνά τα κορίτσια σπρώχνονται προς την δεύτερη επιλογή. Σύμφωνα με την Bogue, τα κορίτσια οφείλουν σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα να είναι ευγενικά, να αποφεύγουν τους καβγάδες, να μην ταράζουν τους άλλους και να μην προκαλούν το status quo, αν θέλουν να είναι αρεστά, θελκτικά και να γίνουν επιτυχημένες γυναίκες.
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μέλλον της: Κάπως έτσι οι γυναίκες καταλήγουν να μην διαπραγματεύονται για υψηλότερο μισθό, προκειμένου να μην προσβάλλουν τον εργοδότη, ή δεν υψώνουν...

Εγώ για σένα ...

☆ Io per te ☆...♥ Εγώ για σένα ♥

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Giovanni Bella and Giulio Rapetti
Πρώτη εκτέλεση: Ραλλία Χρηστίδου

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα το 'σκαγα μια μέρα απ'τη δουλειά
αν θα το 'σκαγα μια μέρα για να φύγουμε,
με τ' αυτοκίνητο για κάπου στ' άγνωστο.

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα άφηνα μια στάλα εγωισμού,
αν θα σ' άφηνα ή αν πίσω σου θα έτρεχα,
ρωτάς αν θα 'πεφτα για σένα στη φωτιά

Εγώ για σένα, εγώ για σένα
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα.
εγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.

Μη ρωτήσεις τι κάνω για σένα, τι χάνω,
αν μπορώ να κοπώ, να καώ, να πεθάνω
μη ρωτήσεις τι δίνω για σένα ψυχή μου
μια στιγμή, μια βραδιά, μια ζωή, τη ζωή μου.

Εγώ για σένα, εγώ για σένα
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα
εγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.

---

Io per te

Mi chiedi cosa farei per te,
se me la filerei un giorno dal lavoro
se me la filerei un giorno per andarcene,
con l'auto in qualche posto sconosciuto.

Mi chiedi cosa io farei per te,
se lascerei perdere una goccia di egoismo,
se ti lascerei o se ti correrei dietro,
chiedi se mi butterei nel fuoco per te

Io per te, io per te
per te cadrei piu' in basso di ogni altro.
Io cuore mio, io cuore mio
io ammazzerei i miei sogni per te.

Non chiedermi cosa faccio per te, cosa perdo,
se posso farmi tagliare a pezzi,bruciare,morire
non chiedermi cosa do per te anima mia
un istante,una serata,una vita,la mia vita.

Io per te, io per te
per te cadrei piu' in basso di ogni altro.
Io cuore mio, io cuore mio
io ammazzerei i miei sogni per te.

από το aggeloudi77

Τι πρέπει να γνωρίζει το παιδί για τη σεξουαλική παρενόχληση;

Η σεξουαλική παρενόχληση παιδιών από ενήλικα (άγνωστο ή προερχόμενο από τον οικογενειακό του περιβάλλον) είναι μια πραγματικότητα. Το φαινόμενο μάλιστα αντί να μειώνεται πολλαπλασιάζεται. Τι πρέπει λοιπόν να γνωρίζει το παιδί για τη σεξουαλική παρενόχληση;

Η σημαντικότερη αρχή είναι η εξής: το παιδί πρέπει να μπορεί να μας μιλήσει για οτιδήποτε του συμβαίνει, χωρίς φόβο.  

Η εμπιστοσύνη του παιδιού προς τους γονείς του είναι το παν. 

Η ανοιχτή συζήτηση είναι η αρχή. 

Το παιδί πρέπει να ξέρει τι σημαίνει σεξουαλική παρενόχληση και πόσο κατακριτέα είναι. 

Όσο πιο ενημερωμένο είναι πάνω στο θέμα, τόσο πιο έτοιμο θα είναι να το αντιμετωπίσει.

Τι πρέπει να γνωρίζει το παιδί

• Το «ερωτικό παιχνίδι» μεταξύ ενός ενήλικα και ενός παιδιού δεν είναι παιχνίδι. Είναι μια κακιά πράξη που δεν πρέπει να συμβαίνει.
• Η αποπλάνηση είναι μια πράξη κατακριτέα και μη αποδεκτή κοινωνικά.
• Υπάρχουν ενήλικοι οι οποίοι θέλουν να συνευρίσκονται σεξουαλικά με παιδιά.
• Ο μοναδικός κυρίαρχος του εαυτού του αλλά και του σώματός του, είναι το ίδιο το παιδί. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αγγίζει. Πρέπει το ίδιο να μάθει να προστατεύει το σώμα του.
• Μπορεί και πρέπει να μιλήσει ανοιχτά στους γονείς του, αν αισθανθεί ότι κινδυνεύει.

Πώς συμπεριφέρεται ένα παιδί θύμα σεξουαλικής κακοποίησης;
Όταν το παιδί μας πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, το πρώτο συναίσθημα που εκφράζει είναι έντονος θυμός. Ο δικός μας ρόλος είναι να το βοηθήσουμε να ελέγξει τον θυμό του και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για αυτό είναι να ελέγξουμε εμείς οι ίδιοι τον θυμό μας. 

Εάν υποπτευόμαστε ότι το παιδί μας  έχει πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης ή παρενόχλησης τα παρακάτω χαρακτηριστικά μπορεί να μας το επιβεβαιώσουν.

1. Το παιδί είναι ταραγμένο και συγχυσμένο. Παράλληλα φαίνεται ιδιαίτερα δυσαρεστημένο.
2. Ενεργεί με τρόπο που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα. Είναι ιδιαίτερα φοβισμένο και αγχώδες.
3. Έχει αϋπνίες και όταν κοιμάται βλέπει εφιάλτες και είναι ταραγμένο.
4. Θέλει να μένει μόνο του. Αποφεύγει εμάς και τους φίλους του.
5. Έχει συχνές εκδηλώσεις άγχους με πόνο στην κοιλιά και πονοκεφάλους.
6. Αν το παιδί είναι μεγάλο και πηγαίνει σχολείο, τότε υπάρχει περίπτωση να έχει αδυναμία συγκέντρωσης και χαμηλές επιδόσεις.
7. Ένα παιδί που έχει υπάρξει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή σεξουαλικής κακοποίησης, στο μέλλον ενδέχεται να παρουσιάσει ψυχολογικά και σεξουαλικά προβλήματα. 

babyspace

Ένα σχολείο γεμάτο αδικίες

Δεν έχουν όλοι οι μαθητές τις ίδιες ευκαιρίες στη γνώση

Του Χρήστου Κάτσικα

Όσοι δεν βλέπουν στα παιδιά των χαμηλών κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων, στον ίδιο τον τρόπο ύπαρξής τους, παρά μόνο ελλείψεις και μειονεκτήματα, όσοι ενδιαφέρονται για την απρόσκοπτη λειτουργία των μηχανισμών διατήρησης και αναπαραγωγής του ισχύοντος κοινωνικού συστήματος, έχουν ανακοινώσει ήδη τα συμπεράσματά τους. 

Οι προνομιούχοι ούτε βλέπουν ούτε θέλουν να δουν τη σχέση
ανάμεσα στην κοινωνική και στη σχολική ανισότητα.

Οι μη ευνοημένες καταστάσεις (μαθητές από λαϊκά στρώματα, υποβαθμισμένες περιοχές) μεταμορφώνονται σε ανεπιτηδειότητα, ασχετοσύνη, κατωτερότητα φυσική. Οι προνομιούχοι ούτε βλέπουν ούτε θέλουν να δουν τη σχέση ανάμεσα στην κοινωνική και στη σχολική ανισότητα. Αντίθετα, αποδίδουν την καλή σχολική πορεία και την αντίστοιχη επίδοση στα «φυσικά χαρίσματα» που έχει ο μαθητής και τα οποία του έχουν δοθεί «δώρο» από τη θεία πρόνοια.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους διαμορφώνουν έξεις, συνήθειες, προδιαθέσεις απέναντι στο σχολείο, την αξία της γνώσης, τη στάση απέναντι σε αυτήν, τη διάθεση να μείνουν «ήσυχα» στο σχολείο, να εργαστούν για αυτό. Μια οικογένεια που διαθέτει οικονομικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, επενδύει στην καλή σχολική πορεία των γόνων της και εμπεδώνει στο παιδί από τα πρώτα του χρόνια ένα σύστημα προδιαθέσεων ώστε κατά κάποιο τρόπο να είναι «σχολειοποιημένο» πριν ακόμη περάσει την πόρτα του σχολείου. Το παιδί αυτό έχει θετική στάση απέναντι στο σχολείο και τις νόρμες του, κατανοεί τη σχολική γλώσσα που είναι ίδια με τον δικό του γλωσσικό κώδικα, θεωρεί αυτονόητες και απόλυτα συμβατές με τις δικές του συνήθειες όλες εκείνες τις «πολιτισμικές πρακτικές του σχολικού θεσμού» (πειθαρχία, τιμωρία, γιορτές, βαθμοί, έλεγχος), οι οποίες είναι αδιανόητες και τελικά εχθρικές για πολλά παιδιά από τα λαϊκά στρώματα.

Αυτή η θετική κοινωνικά διαμορφωμένη προδιάθεση είναι η «δωρεά», το «χάρισμα», ένα χαρακτηριστικό που αφού εμφανίζεται από τα πρώτα χρόνια της σχολικής ζωής προβάλλεται σαν κάτι έμφυτο.

Ο μαθητής που προέρχεται από τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα έχει συγκεκριμένους όρους ζωής και μόρφωσης, που παράγουν πλεονεκτήματα στη σχολική πορεία του σε σύγκριση με τους άλλους μαθητές.

Συνήθως διαμένει σε αστικό κέντρο, σε καλό προάστιο, σε μεγάλο σπίτι, έχει παρακολουθήσει νηπιαγωγείο, ξένη γλώσσα, πιθανώς μουσικό όργανο, έρχεται σε επαφή με την οικογενειακή βιβλιοθήκη, κάνει «πλούσιες» διακοπές, έχει εξωσχολικές δραστηριότητες, βοήθεια στο διάβασμα, ιδιωτικό δάσκαλο, πληροφόρηση για τα εκπαιδευτικά πράγματα και τις δυνατότητες εργασιακής αξιοποίησης των σπουδών.

Η καλλιέργειά του είναι σχετική με τη σχολική παιδεία και εφοδιάζεται με μια γενική προδιάθεση στη μάθηση. Οι μη «σχολικές» γνώσεις - με άμεση όμως σχολική χρησιμότητα - που αυτός ο μαθητευόμενος αντλεί από το άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον (π.χ., στον πολιτιστικό τομέα, η καλαισθησία, το πνεύμα, η επαφή με το θέατρο, μουσική, ζωγραφική, το μουσείο), σε συνδυασμό με το εκτεταμένο πλέγμα των κοινωνικών διασυνδέσεων που του εξασφαλίζει η καταγωγή του, του δίνει τη δυνατότητα να έρχεται στο σχολείο για να μάθει, για να νομιμοποιήσει σχολικά ό,τι ήδη έχει εμπεδώσει από τη γέννησή του.

Ωστόσο από την άλλη πλευρά του λόφου βρίσκονται οι «απόκληροι», τα παιδιά από τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, που βιώνουν καθημερινά τη στέρηση των μορφωτικών αγαθών που συνοδεύει την οικονομική στέρηση. Ζώντας σε ένα στενό σπίτι και συνήθως με πολλά μέλη, όπου τα παιχνίδια είναι λίγα και στοιχειώδη, ενώ λείπει ο χώρος ξεκούρασης, ο μαθητής των λαϊκών στρωμάτων βρίσκει πάντα λιγότερες ευκαιρίες πρακτικής εξάσκησης, ανάπτυξης της κινητικής του ικανότητας και της συλληπτικής του διάκρισης. Ανοίγει τα μάτια του σε έναν κόσμο γεμάτο από ακατάστατα αντικείμενα, δεν έχει σταθερή ώρα για το φαγητό ή τον ύπνο ούτε μεθοδικό τρόπο. Μαθαίνει να υπολογίζει στις μικροπρόθεσμες χρονικές προοπτικές, όπου κυριαρχεί το παρόν. Λίγες προβλέψεις, λιγότερα μακρόπνοα σχέδια.

Σε μια εποχή που για τους προνομιούχους μαθητευόμενους είναι περίοδος άγχους, προετοιμασίας, διαγωνισμάτων με στόχο το μέλλον, αυτοί κυριαρχούνται από τον πειρασμό να επωφεληθούν από το παρόν καθώς έχουν εσωτερικεύσει ως μελλοντική τους πορεία το στατιστικό πεπρωμένο των παιδιών του κοινωνικού τους περίγυρου, τον δρόμο προς το εργοστάσιο ή κάποιο άλλο είδος χειρωνακτικής εργασίας. Προσαρμόζοντας συνειδητά ή ασυνείδητα τις φιλοδοξίες τους αυστηρά στις αντικειμενικές πιθανότητες, αυτοκαθορίζονται σε σχέση με τους καταναγκασμούς που τους καθορίζουν και όταν μιλούν για τα σχέδιά τους, τα όνειρά τους, εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνουν, αφήνουν να φανεί η δράση των αντικειμενικών συνθηκών έτσι όπως τις έχουν προοδευτικά εσωτερικεύσει.

tanea