Save Our Children ♦ Σώστε τα Παιδιά μας
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ,
Προστατεύστε το Χαμομηλάκι, Είναι το Φως.
Κίνημα για την προστασία του παιδιού
hamomilaki@gmail.com ♦ ♦
Η ευτυχία είναι απλή, σαν τη σκέψη ενός παιδιού
Στην Αγγλία της βασίλισσας Βικτωρίας απαγορεύονταν ακόμα και να λες τη λέξη «πόδια». Σκέπαζαν δε ακόμα και τα πόδια των επίπλων με ειδικά ραμμένα υφάσματα γιατί είχαν καμπύλες.Πλούτος και εξουσία. Υπήρχες αν τα είχες, με κάθε κόστος.
Οι εύγλωττοι παραλληλισμοί με τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, της έκρηξης της τεχνολογίας, της αποθέωσης της επικοινωνίας, του τέλους των δοξασιών και του σκοταδισμού της μη πληροφόρησης, εμπλουτίζονται απ' τα πνιγμένα παιδιά στο Αιγαίο και τα χιλιάδες χαμένα απ αυτά που βρίσκονται ήδη, στα χέρια εκμεταλλευτών, τη βία που τα έχει στόχο, το μπούλινγκ που ευνοείται απ την καθιέρωση του δικαίου του πλούσιου, του ισχυρού, του δυνατού απέναντι σε ότι δε μοιάζει. Περιθώριο. Τότε δεν σιωπούσαν οι λογοτέχνες και απ τις σελίδες τους, μαθαίνουμε ακόμα την αλήθεια. Τώρα σιωπούν κι αυτοί, οι δικοί μας καταδικάζοντας μας στη μη παρηγοριά…Τα έργα λογοτεχνίας εκείνου του αιώνα είναι μαύρα.
Ανάγνωσμα «Οι Άθλιοι» για μεγάλους και εφήβους αναγνώστες, ενώ οι ήρωες του έχουν γίνει ξανά και ξανά κινηματογραφικοί και τηλεοπτικοί επικοί χαρακτήρες. Μόνο για τα παιδιά;Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο πιο διαβασμένος παραμυθάς, πίσω και αυτός στον 19ο αιώνα, ήξερε την φτώχεια από πρώτο χέρι, όντας γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας. Ορφανός νωρίς από πατέρα, θα κάνει κάθε δουλειά από 11 χρόνων για να ζήσει με την μάνα του. Το σχολείο ήταν πολυτέλεια. Μόνη διέξοδος, στο κρύο, την πείνα, την ανεργία, την απουσία κοινωνικής πρόνοιας, την έξαρση των ασθενειών, το πρόωρο θάνατο νέων ανθρώπων όπως οι γονείς του, είναι η φαντασία.
Παραμύθια. Παραμύθια που οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες, αλλά εκπρόσωποι ανθρώπινων αμαρτιών, όπως η ματαιοδοξία, ο σνομπισμός των αριστοκρατών της εποχής και των νεόπλουτων «αστών» που καυχιούνται για αυτό στις μέρες μας, η εγωιστική αδιαφορία, ο πλουτισμός ως μόνη αρετή. Επειδή γράφει για παιδιά το καλό και το ωραίο, συχνά κερδίζουν ή πρέπει να κερδίζουν, άλλα συνήθως τα έργα του είναι βαθιά απαισιόδοξα και με δυσάρεστο τέλος… όπως ο αιώνας του!Ο Κάρολος Ντίκενς, ένας καινοτόμος της μυθιστοριογραφίας και ένας μυθοπλάστης αξεπέραστος στον χρόνο, μιλάει και αυτός για παιδιά που υποφέρουν, για δανειστές που ρίχνουν στις φυλακές ανθρώπους για μικρά χρέη τους, για άθλιες συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης και κυρίως των παιδιών-εργαζομένων, για επαιτεία, κάθε λογής εκμετάλλευση και για πλούσιους αμοραλιστές όλο σκληρότητα.
Μέσα απ’ τον πόνο, θα μάθουν να δουλεύουν οι άνθρωποι χωρίς απαιτήσεις, σκληρότερα. Οι έξυπνοι επιχειρηματίες, θα πάρουν στα χέρια τους τα πάντα μιας και οι άτυχοι, ή οι φτωχοί είναι, απλά, ανίκανοι! Αν πεθαίνουν στους δρόμους, δεν πειράζει! Σημασία έχει η γενικότερη εικόνα. Άλλωστε η ατυχία του ενός, είναι η τύχη του άλλου… Ο πόνος είναι η σωτήρια, για το καλό των ανθρώπων! Αυτά τα τόσο παρωχημένα οικονομικά κατασκευάσματα, που κατέρρευσαν με την επικράτηση των θεωριών του Κέινς, ξεσηκώνουν σήμερα οι υπουργοί οικονομικών της Ευρώπης και του κόσμου, με τους δικούς μας μέσα, έχοντας ως μοντέλο προόδου τον 19ο αιώνα της απανθρωπιάς!Θυμάμαι τον εαυτό μου, 10 χρόνων να μη μπορώ να τελειώσω τον Ολιβερ Τουίστ από το κλάμα και την στενοχώρια. Θυμάμαι πόσο σοκαριζόμουν από ένα παιδί στους δρόμους και το μόνο καλό άνθρωπο του βιβλίου «Χωρίς οικογένεια» να μπαίνει φυλακή γιατί χρωστούσε… στις τράπεζες! Θυμάμαι ακόμη, την έκδοση για το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα», όπου η ξανθιά μικρούλα, ξυπόλητη, αφού έχασε τις παντούφλες της, φορεί κόκκινη κουρελιασμένη φούστα και ένα μαύρο πλεκτό σάλι μες στα σκανδιναβικά, ανελέητα χιόνια.
Τα παιδιά, τα δικά μου και των άλλων, σήμερα, δεν σοκάρονται. Έχουν δει τους άστεγους στα πεζοδρόμια. Το ξέρουν το κοριτσάκι με τα σπίρτα και ας τα αντικατέστησε, απλά, με ένα μαγκάλι. Έχουν δει τα παιδιά των φαναριών, ξυπόλητα στο κρύο. Έχουν μάθει πως ένα άλλο κοριτσάκι απ’ αυτά, στις άκρες του δρόμου, που καθαρίζουν τζάμια, παρασύρθηκε από ένα αυτοκίνητο και έμεινε εβδομάδες στα αζήτητα. Έχουν ήδη, νιώσει τι σημαίνει η ανεργία των γονιών, το σπίτι χωρίς ρεύμα, χωρίς ζέστη, το διπλανό τους στο σχολείο να πεινάει. Και αν το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έφερε σχετικά κοινωνική εξισορρόπηση και οι μεγάλοι οικονομικοί φιλόσοφοι ανέπτυσσαν τις θεωρίες τους, όλα τους πεταχτήκαν στον κάλαθο των αχρήστων, εν μια νυκτί.
Ο απαίδευτος νους προσκολλάται πάντοτε στον εκάστοτε Δυνατό. Είναι μια αυτόματη, αντανακλαστική κίνηση. Ο απαίδευτος νους δέχεται τη δωροδοκία, την εύνοια, την υπεροπτική ανοχή του Δυνατού. Μια δουλειά, λίγα χρήματα, ένα αντάλλαγμα. Θα δεχτεί να βελτιώσει πρόσκαιρα τη θέση του και θα επιτρέψει στον βασιλιά, τον κυβερνήτη, τον πρωθυπουργό να συντηρήσει το εκάστοτε διεφθαρμένο καθεστώς του.Ο απαίδευτος νους επιτρέπει την αθλιότητα, όσο εκείνη λειτουργεί υπέρ του. Με τον καιρό θα καμαρώσει κρυφά τη δύναμη της Εξουσίας και τη βαρβαρότητα που την συντηρεί.
Όταν ο Δυνατός δεν έχει πια τα μέσα- το χρήμα και την επιρροή- για να τον κρατήσει πιστό, τότε αμέσως στρέφεται στον επόμενο Δυνατό. Σβήνει ξαφνικά με απαξία τη συμμετοχή και την ανοχή του στο θλιβερό παρελθόν. Γίνεται με θρασύτητα ο πιο σκληρός πολέμιος του παλαιού κι ο πιο πιστά οργισμένος ακόλουθος του καινούριου Δυνατού. Και παράλληλα με αυτόν τον φαύλο κύκλο της εξουσίας και τα σερνόμενα πλήθη του, ο απαίδευτος νους πάντοτε εντοπίζει τον αδύναμο.
Ο απαίδευτος νους πιστεύει. Ο θεός του είναι η Ισχύς. Αυτή είναι η ιερή του δύναμη. Μόνο αυτή μπορεί να αντιληφθεί. Μπορεί να περιφέρει λεκτικά έννοιες όπως... η Αγάπη και η Ελευθερία, να τις περιγράφει, να τις κορνιζάρει με μεγάλα γράμματα, αλλά ποτέ δεν τις ενσωματώνει χωρίς αντάλλαγμα στη μικρή ζωή του. Μόνο μέσα στην επιφάνεια του συγκριτικού βαθμού βρίσκει νόημα. «Είμαι πιο καλός. Ο θεός μου είναι πιο καλός. Είμαι ανώτερος».
Ο απαίδευτος νους δηλώνει απερίφραστα και μεγαλόφωνα την ύπαρξη του. Είναι η παράλογη προβολή του πλούτου του, είναι η μίζερη προβολή της ατυχίας του, είναι η αλαζονική προβολή της τιμιότητάς του, της ηθικής του ανωτερότητας.
Ο απαίδευτος νους δεν διστάζει ν’ αφεθεί στα πιο βάρβαρα ένστικτά του – γιατί είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να κάνει. Η κάθε εποχή θα του δώσει συνθήματα/ επιχειρήματα για κάθε άθλιο εαυτό του.
Ο απαίδευτος νους ξέρει. Κατέχει την αλήθεια. Την Απόλυτη Αλήθεια. Δημιουργεί ένα σύννεφο, ένα νεφέλωμα ιδεοληψιών, προκαταλήψεων, στερεοτύπων κι απαράβατων κανόνων. Κρέμεται με υστερία πάνω απ’ το σύννεφο αυτό και πιστεύει πως τον σηκώνει ψηλά, πως μαζί πηγαίνουν βόλτα πάνω απ’ τις ζωές των άλλων πλασμάτων. Νιώθει θεός τους για μια μέρα – για μια ζωή. Πάνω στο σύννεφο κάνει περίεργες κινήσεις με το σώμα και τα χέρια του, λατρεύει ξύλα, χρυσάφια ,υφάσματα και ρούχα, φτιάχνει τελετές και καταναγκασμούς, αλλά αδυνατεί να πει μια καλημέρα – και να την εννοεί.
Ο απαίδευτος νους ζει μέσα σε μια διαρκή αντίφαση. Πολεμά στο όνομα της Ειρήνης, Σκοτώνει στο όνομα της Ζωής, Πονά στο όνομα της Αγάπης, Σκλαβώνει στο όνομα της Ελευθερίας, Αδικεί στο όνομα της Δικαιοσύνης, Παρανομεί στο όνομα του Νόμου, Καταστρέφει στο όνομα της Ύπαρξης.
Ο απαίδευτος νους ζει μέσα απ’ τους άλλους. Παραμονεύει. Χάνει χρόνο, απ τον ελάχιστο που διαθέτει στην ενσαρκωμένη ζωή του, για να ασχοληθεί με τα πλάσματα που πιστεύει πως κλέβουν κάτι από τον ζωτικό του χώρο. Δεν αντέχει τη μοναξιά της περισυλλογής. Δεν εμβαθύνει.
Ο απαίδευτος νους δεν ζει στο παρόν. Θα στοιχημάτιζε και τη ζωή του για το τι έγινε πριν από χιλιάδες χρόνια, έχει τη βεβαιότητα για το τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα για το Τώρα.
Ο απαίδευτος νους δημιουργεί τη γραφειοκρατία. Αγαπά τους τύπους, γιατί δεν απαιτούν βαθύτερη αντίληψη της ζωής, δεν ζητούν κάποια πνευματική διαδρομή, είναι ευκόλως αναγνώσιμοι. Υπάρχουν εκεί, αμετακίνητα παρόντες, ένα έτοιμο εγχειρίδιο.
Ο απαίδευτος νους δεν έχει καμία εσωτερική ευγένεια. Ο αληθινά ευγενής άνθρωπος φαίνεται μόνο από τους τρόπους του απέναντι σε εκείνους, τους οποίους δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη.
Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι μορφωμένος, σοβαρός, καλοντυμένος, να κατέχει φήμη κι αξιώματα, δύναμη, επιρροή και πλούτο.
Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι αμόρφωτος, κακοντυμένος, χωρίς κοινωνική θέση κι αξιώματα. Σχηματίζει ομάδες , φράξιες, παρατάξεις, στρατούς, διαχωρισμούς. Οι περισσότερες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας ευνοούν τον απαίδευτο νου. Γιατί εκείνος βρίσκει πάντοτε το κατάλληλο έδαφος μέσα στις αυστηρές δομές, στις έτοιμες απαντήσεις, σε ιδεολογικά κατασκευάσματα....
Ο απαίδευτος νους είναι υπάκουος – ή οργανωμένα, κατόπιν προσταγής, ανυπάκουος. Ψάχνει πάντοτε για την πιο ασφαλή φυλακή και τη βαφτίζει ζωή του.
Αντίθετα, η καταπίεση μέσα στο σχολείο δρα αρνητικά στην ανάπτυξη υγιούς διαπαιδαγώγησης. (Να σημειωθεί ότι όλα αυτά έχουν αποσταλεί στο Υπουργείο Παιδείας).
Εξάλλου όποιος περπατήσει στους κεντρικούς δρόμους της Μελβούρνης (αλλά και στις άλλες μεγάλες πόλεις) θα δει πολλούς άστεγους να κοιμούνται στα πεζοδρόμια.
Αναπόφευκτο είναι μεταξύ των χιλιάδων αστέγων να υπάρχουν και Έλληνες.
«Εκτιμώ ότι ανέρχονται σε δεκάδες» είπε και πρόσθεσε ότι είναι κυρίως άνδρες «αλλά υπάρχουν και Ελληνίδες».
 |
| Τα μαλλιά του μικρού αγοριού πάγωσαν μετά από 1 ώρα περπάτημα στους -9 βαθμούς κελσίου. |
 |
| Τα χέρια του μικρού είναι ταλαιπωρημένα, αφού διαβάζει σε μια αίθουσα χωρίς θέρμανση. |
Η βία εις βάρος των κοριτσιών θεωρείται κάτι δεδομένο για αυτά, αποκαλύπτει μελέτη που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Ένα τρίτο όλων των γυναικών υφίστανται σωματική ή σεξουαλική βία κάποια στιγμή στη ζωή τους.
Τα κορίτσια είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες οικιακές εργασίες και για την φροντίδα, ενώ η βία, περιλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας, παραβλέπεται.
Πολύ συχνά τα κορίτσια έχουν ελάχιστο ή καθόλου λόγο στο πότε και με ποιον θα παντρευτούν ή στο αν θα πάνε στο σχολείο.
Πρόκειται για άστεγο ουκρανικής υπηκοότητας που είχε πάρει το φαγητό υπό το φως της άμεσης και επείγουσας ανάγκης σίτισης, τόνισε το δικαστήριο.Επομένως πρόσθεσε δεν πρόκειται για έγκλημα.
Το 2015 καταδικάστηκε για κλοπή και του επεβλήθη ποινή έξι μηνών φυλάκισης αλλά και πρόστιμο ύψους 100 ευρώ.Σύμφωνα με την απόφαση, ήταν σαφές πως ο κατηγορούμενος «δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τροφή, έτσι ενήργησε από ανάγκη» τονίζοντας πως «το ένστικτο της επιβίωσης υπερισχύει της περιουσίας».Η Corriere della Sera έσπευσε να επισημάνει την ειρωνεία του νομικού συστήματος της Ιταλίας, θεωρώντας πως η κλοπή εμπορευμάτων αξίας λιγότερο των 5 ευρώ χρειάστηκε να περάσει από 3 γύρους δικαστικών διαδικασιών πριν απορριφθεί.
"Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε εκατοντάδες εκατομμυρίων ανθρώπων να πεινάνε όταν οι πόροι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τους βοηθήσουν απορροφώνται από αυτούς στην κορυφή", είπε η διευθύντρια της Oxfam International, Γουίνι Μπιάνιμα.Περίπου 7,6 τρισεκατομμύρια δολάρια από προσωπικό πλούτο βρίσκονται σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους, και αν πληρωνόταν φόρος στο εισόδημα που παράγει αυτός ο πλούτος, ένα ποσό της τάξης των 190 δις δολαρίων θα ήταν διαθέσιμα σε κυβερνήσεις σε ετήσια βάση, σύμφωνα με υπολογισμούς του Γκέιμπριελ Ζάκμαν, λέκτορα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ.
Αναφερόμενη στην εργασία του καθηγητή, η Oxfam είπε ότι 30% όλου του χρηματικού πλούτου της Αφρικής βρίσκεται σε εξωχώριους λογαριασμούς, φέρνοντας απώλειες της τάξης των 14 δις δολαρίων το χρόνο σε χαμένες φοροεισπράξεις. Τα χρήματα αυτά θα αρκούσαν για την υγεία και περίθαλψη 4 εκατομμυρίων παιδιών το χρόνο, και για την πρόσληψη αρκετών δασκάλων να εγγυηθούν ότι κάθε παιδί της Αφρικής μπορεί να πάει σχολείο, είπε στην έκθεσή της η οργάνωση."Οι πολυεθνικές εταιρείες και οι πλούσιοι ελίτ παίζουν με διαφορετικούς όρους παιχνιδιού από όλους τους άλλους, αρνούμενοι να πληρώσουν τους φόρους που χρειάζεται η κοινωνία για να λειτουργήσει. Το γεγονός ότι 188 από τις 201 κορυφαίες επιχειρήσεις έχουν παρουσία σε τουλάχιστον έναν φορολογικό παράδεισο δείχνει ότι έχει έρθει η ώρα για πράξη", είπε η Μπιάνιμα.
Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε μεγάλη φτώχεια έχει πέσει κατά 650 εκατομμύρια από το 1981, παρότι ο πληθυσμός του κόσμου παγκόσμια αυξήθηκε κατά 2 εκατομμύρια στο ίδιο διάστημα, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Το μεγαλύτερο ποσοστό της αλλαγής οφείλεται στην άνοδο της Κίνας, όπου μισό δισεκατομμύριο ανθρώπων βγήκαν από την ακραία φτώχεια.Οι περισσότεροι φτωχοί δεν ζουν πια στις φτωχότερες χώρες, αλλά σε χώρες με μέσο εισόδημα όπως η Ινδια, είπε ο οργανισμός σε πρόσφατη έκθεσή του.
«Είναι εντελώς απαράδεκτο το γεγονός ότι στον 21ο αιώνα 100.000 παιδιά σε όλη τη Βρετανία θα περάσουν τα Χριστούγεννα άστεγα, με σχεδόν 5.000 από αυτούς στη Σκωτία.»
«Είναι ακόμα πιο καταδικαστικά ότι στη Σκωτία αυτό αντιπροσωπεύει το 15 τοις εκατό αύξηση σε σχέση με τα ίδια στατιστικά στοιχεία του περασμένου έτους – έτσι το πρόβλημα φαίνεται να επιδεινώνεται, δεν είναι καλύτερα»
«Οικογένειες με παιδιά μπορούν να περάσουν πολλές εβδομάδες, μήνες ή ακόμη και χρόνια να έχουν κολλήσει σε προσωρινή διαμονή, περιμένοντας για ένα σπίτι»Η Γλασκόβη αντιπροσωπεύει περίπου το ένα πέμπτο του συνόλου, με περισσότερα από 1.000 παιδιά στην πόλη αναμένεται να ξυπνήσουν άστεγα την ημέρα των Χριστουγέννων.
Συνολικά 1.230 παιδιά ζουν σε προσωρινά καταλύματα στη Σκωτία, μέχρι 13 τοις εκατό περισσότερα σε σχέση με πέρυσι.Η Γλασκόβη έχει ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων σε ενοικιαζόμενα καταλύματα, με 17 τοις εκατό των νοικοκυριών στον ιδιωτικό τομέα και το 35 τοις εκατό το Συμβούλιο ή την κοινωνική στέγαση.
Λογικά, δε θεωρείς υπερβολικό ένα ποσό στα 10 € ημερησίως για τα υπόλοιπα έξοδά του (φαγητό, βενζίνη, τσιγάρα, καφέδες, τηλέφωνα). Κάνε το άθροισμα … 600 €. Ωραία. Του περισσεύουν άλλα 340 €, να στείλει και στην οικογένεια.Αμ δε.Την εφορία την υπολόγισες; Άκου και το πιο παράλογο. Το ενοίκιο, που πληρώνει, αν το δηλώσει κανονικά, δεν αποτελεί ποσό που απαλλάσσεται από φόρο, αλλά αντίθετα αποτελεί τεκμήριο, που αυξάνει το φόρο. Τα τετραγωνικά του σπιτιού, που νοικιάζει, προστίθενται στα τετραγωνικά του σπιτιού της μόνιμης κατοικίας του και αυξάνουν το τεκμήριο διαβίωσης. Αν μάλιστα έχει και παιδί, που σπουδάζει, η ιστορία μετατρέπεται σε σόκιν ανέκδοτο.
Τι κάνει λοιπόν ο ταλαίπωρος; Αίτηση για απόσπαση. Μετατρέπει τον εαυτό του όμηρο του κάθε πολιτικάντη. Γίνεται ικέτης, για να διεκδικήσει το αυτονόητο. Περιδιαβαίνει τα βουλευτικά γραφεία και παρακαλάει. Και ελπίζει. Και περιμένει. Και ρωτάει ή ψάχνει στο Internet, πότε θα ανακοινωθούν οι αποσπάσεις.Βλέπει τις αποσπάσεις συναδέλφων του (που δεν έχουν κανένα πρόβλημα) σε Διευθύνσεις, Μητροπόλεις, υπηρεσίες και φορείς του υπουργείου παιδείας και η ζήλεια του μετατρέπεται σε φθόνο. Αναρωτιέται, τι μέσο έχουν και πώς θα μπορούσε και ο ίδιος να τους μιμηθεί. Απευθύνεται σε αιρετούς στα υπηρεσιακά συμβούλια ή σε κομματικούς μηχανισμούς, που είναι πρόθυμοι να τον εξυπηρετήσουν.
Και ξαφνικά κάποιος αποφασίζει, πως ο τόπος χρειάζεται εκλογές. Ορκίζεται Υπηρεσιακή Κυβέρνηση και η διαδικασία των αποσπάσεων των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σταματά. Απαγορεύεται η οποιαδήποτε υπηρεσιακή μεταβολή στο δημόσιο. Δημιουργείται μεγάλο πρόβλημα και στις τοποθετήσεις. αφού και τα υπηρεσιακά συμβούλια δε έχουν στοιχεία για να προχωρήσουν τις διαδικασίες.Τα σχολεία καλούνται να ξεκινήσουν τη νέα σχολική χρονιά, να κάνουν κατανομές μαθημάτων και εργασιών, να βγάλουν προγράμματα, χωρίς να γνωρίζουν, ποιους καθηγητές θα έχουν στη συνέχεια της χρονιάς.
Χιλιάδες εκπαιδευτικοί, σαν αυτόν του παραδείγματός μας, δεν ξέρουν σε ποια περιοχή θα εργαστούν, δεν μπορούν να κάνουν τον οικογενειακό τους προγραμματισμό, αδυνατούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στα έξοδα περιττών μετακινήσεων.Αν μετά από όλα αυτά ζηλεύεις τις «διακοπές» που έχω Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι, μην ξεχνάς. Το επάγγελμα (λειτούργημα το λέμε εμείς) του εκπαιδευτικού δεν ανήκει στα κλειστά επαγγέλματα.
Ο καιρός περνούσε, ο Φαταούλας όλο χόντραινε και ο Νηστικός όλο και αδυνάτιζε, γιατί τελευταία τα σκουπίδια του Φαταούλα ήταν αδειανά από φαγώσιμα.
Posts
