Wednesday, 21 May 2014

Ειδική φοβία στα παιδιά και τρόποι αντιμετώπισης

Το παιδί σας παρουσιάζει υπερβολικό φόβο όταν βλέπει μύγες.
Φωνάζει, παθαίνει πανικό, βάζει τα κλάματα. Από μικρή τις φοβότανε ωστόσο το τελευταίο διάστημα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί.
Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε;

Specific phobia in Children

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει:

Ειδική φοβία είναι η παράλογη ανησυχία ή το άγχος για ένα ειδικό αντικείμενο ή κατάσταση, όπως τα ύψη, τα ζώα, το αίμα κ.α.
Τρόποι αντιμετώπισης
Οι ειδικές φοβίες αντιμετωπίζονται με διάφορους τρόπους αλλά συνήθως με συνδυασμό θεραπειών. Είναι σημαντικό ο έφηβος να μην αποφεύγει αυτό που φοβάται. Όπως αποδεικνύεται από έρευνες, οι φοβίες αντιμετωπίζονται με πολύ καλά αποτελέσματα με τη γνωσιακή θεραπεία. Ο έφηβος εκτίθεται σε αυτό που φοβάται κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες και έτσι, νιώθοντας ασφαλής, μαθαίνει σταδιακά να βρίσκει άλλους τρόπους αντίδρασης σε ό,τι τον φοβίζει ή τον αγχώνει. Σιγά σιγά ο φόβος του μειώνεται και μπορεί να ελέγχει το άγχος ακόμα και όταν είναι μόνος. Μαθαίνει να ξεχωρίζει τις ρεαλιστικές σκέψεις από τις μη ρεαλιστικές και αποκτά έναν έλεγχο στις σκέψεις που τον βασανίζουν. Καμιά φορά χρειάζεται και φαρμακευτική αγωγή.
Τι πρέπει να κάνετε
Αν διαπιστώσετε ότι το παιδί σας παρουσιάζει κάποιες ειδικές φοβίες, ενημερωθείτε για αυτές όσο πληρέστερα μπορείτε.
Μιλήστε του και διαβεβαιώστε το ότι θα του περάσει.
Ζητήστε αμέσως βοήθεια από ειδικό, ψυχολόγο ή παιδοψυχολόγο.
Ίσως πρέπει να εκπαιδευτείτε κι εσείς όχι μόνο για να αντιδράτε σωστά στις ανησυχίες του παιδιού αλλά πιθανόν και στις δικές σας. Πολλές φορές πίσω από ένα παιδί που παρουσιάζει φοβίες κρύβεται ένας γονιός με παρόμοιες δυσκολίες.
Ζητήστε του, σε συνεργασία με τον ειδικό που το παρακολουθεί, να "εξασκηθεί" σαν να κάνει πρόβα σε συνθήκες που το αγχώνουν.
Προτρέψετε το να έχει φίλους και μάλιστα να τους μιλήσει για τις δυσκολίες του, αν τους εμπιστεύεται. Θα βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές να το στηρίξουν ψυχολογικά.
Οι αθλητικές δραστηριότητες βοηθούν αρκετά.
news

Πότε μπορεί να βάλει το παιδί μου σιδεράκια;

Όταν τα δοντάκια του παιδιού μας είναι στραβά, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο νου, είναι ότι θα πρέπει μεγαλώνοντας να βάλει σιδεράκια.
      Ποια είναι όμως η πιο κατάλληλη ηλικία για να τα βάλει;
Σύμφωνα με τους ειδικούς η καλύτερη ηλικία είναι όταν το παιδί γίνει 7 ετών, κι αυτό διότι έχει αναπτύξει την πλειοψηφία των μόνιμων δοντιών του.
Αν το πρόβλημα είναι μεγάλο, υπάρχουν ορθοδοντικοί που προτείνουν στους γονείς το παιδί τους να βάλει μία οδοντιατρική συσκευή σε μικρότερη ηλικία, ακόμη κι αν έχει πολλά από τα μωρουδιακά δοντάκια.
Αφού αυτά «πέσουν», μπορεί να συνεχιστεί η θεραπεία με οδοντικά στηρίγματα. Αυτό πάντως που συνιστούν οι περισσότεροι ορθοδοντικοί είναι τα σιδεράκια καθώς το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Αυτό μπορεί να γίνει όταν το παιδί γίνει 7 ετών μέχρι και 14.
Βέβαια επειδή το κάθε πρόβλημα με τα δόντια, από παιδί σε παιδί διαφέρει, το καλύτερο είναι να συζητήσετε με τον οδοντίατρο ή τον ορθοδοντικό σας. Είναι ο αρμόδιος που θα σας δώσει την κατάλληλη θεραπεία.

Εμείς, τα παιδιά που γεννηθήκαμε 1980-1989

Δείτε την απίστευτη μετάλλαξη των γενεών του 1990 και του 2000 και πόσο αδικημένα είναι αυτά τα παιδιά...
Ήμασταν στην τελευταία δεκαετία που προλάβαμε τα ομαδικά παιχνίδια Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α. Ακόμα, βλέπαμε Στρουμφάκια, Thunder cats, Κabamaru και Candy Candy
και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh…

Παίζαμε με Playmobil και LEGO και όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί…
Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και ποιος θα ξεχάσει τη φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια!
Επίσης, κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε παιδότοπους. Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία, αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία – χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα…

Ακούγαμε τη φωνή του άλλου, όταν παίρναμε τηλέφωνο, μέχρι που μας έφαγαν τα SMS…
Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και τρώγαμε Κουκουρούκου και Σοκοφρέτες…
Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό…

Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, Space και Cuervo…

Είδαμε τα πρώτα Χρυσά σε Ολυμπιακούς αγώνες με τη Βούλα Πατουλίδου και τον Πύρρο Δήμα… Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές … από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν…
Ξέραμε μόνο την Μπαλαρίνα και τον Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G…
Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι… Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουμε 20 ευρώ κοιτάζουμε με μισό μάτι…
Ακόμα και το Game Boy δεν μας έκλεινε σπίτι…. το παίρναμε και τρέχαμε έξω να το μοιραστούμε με τους φίλους μας…
Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε twitter και Facebook!
Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και δεν κινδυνεύαμε τόσο…

Θυμάστε τους Ευχούληδες;
Ποιος θα ξεχάσει το Χάρρυ Κλυν σόου και τους Δέκα Μικρούς Μήτσους, το Κόντρα Πλακέ, τον Τροχό της Τύχης, Μέγκα Μπάγκα, ‘Αλλα Κόλπα (Ά ρε Βλάσση)…
Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1….
Τους Ghost busters
Karate Kid – ET – Home Alone – Γκούνις – Σεξογήινη (Ποιός δεν είχε κολλήσει με την Κίμ Μπάσιτζερ;), Carousel και Disney club στο Mega…
Τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν Μήλα – Σχοινάκι – Μακριά γαϊδούρα
Προλάβαμε όλη την εξέλιξη του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς και το Baywatch, καθώς και τον Ιππότη της Ασφάλτου…
Τραγουδήσαμε «Το νού σου κύριε οδηγέ» και χορέψαμε λαμπάντα…

Πηγαίναμε στα «Ηλεκτρονικά» και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Street fighter, Bubble Bubble, Tetris, Arkanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα…
Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα… Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι…
Θυμάστε τα καραμελάκια που όταν τα έβαζες στο στόμα ανατινάσσονταν; Και τη μόδα με τις τσίχλες Shock, το σπανάκι του Ποπάυ και τα τσιγάρα του Αστερίξ;

Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια, πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια!
Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες και τα μπουγέλα γενικά στα σχολεία…
Ντυνόμασταν Νίτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης…
Ψάχναμε για αυτοκόλλητα και τάπες στα γαριδάκια…
Είχαμε τα κλασσικά Walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες…

Κάναμε κοπάνες για να παίξουμε ποδόσφαιρο και όχι για να πάμε στα WEB και στα In Spot
Βλέπαμε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Αυθαίρετους, Ρετιρέ και Μικρομεσαίους…
Συνωστιζόμασταν στα Βίντεο Κλαμπ, για να πάρουμε κασέτες με τον Μουστάκα, τον Τσάκωνα, τον Ταμτάκο και τους νέους τότε Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη, Ψάλτη και Στίβ Ντούζο…
Παίζαμε ακόμα με μπίλιες… Παίζαμε με τα ΥΠΕΡΑΤΟΥ καρτελάκια… αυτοκίνητα-πλοία-αεροπλάνα
Παίρναμε τα φακελάκια με τις φάρσες, μελανό μάτι, σκουλήκια στο νερό, τρύπιο δάχτυλο και άλλα πολλά… Είχαμε τις χλαπάτσες…

To πρώτο μας ηλεκτρονικό το Atari και ακολούθησαν NES, Super Nintendo, Mega Drive…
Βλέπαμε Παντρεμένους με παιδιά και τσαντιζόμασταν που η μαμά μας ήθελε να βλέπει Ατίθασα Νιάτα και Τόλμη και Γοητεία…
Πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν τα μπαλάκια με τα δωράκια και είχαμε αγωνία τι θα πετύχουμε…
Λέγαμε 6 αριθμούς για το νεόφερτο τότε Λόττο στους γονείς, αλλά ποτέ δεν μας κάθισαν…Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό…

Είδαμε να ξεφυτρώνουν καρτοτηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και κάναμε συλλογή από τηλεκάρτες…
Βάζαμε τα σπορτεξάκια με τα φώτα και είχαμε κολλήσει με τις τσάντες PAXOS…και ξερός…
Βλέπαμε Μάπετ Σόου…
Παίρναμε το μπλοκ με τις χειροτεχνίες και με το ασημόχαρτο και το χρυσόχαρτο φτιάχναμε στολίδια τα Χριστούγεννα…
Βλέπαμε Παιχνίδια χωρίς Σύνορα…
Είδαμε Michael Jordan και μαζεύαμε κάρτες ΝΒΑ…
Το πρώτο μας φιλί δινόταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο…
Μαζεύαμε καπάκια από αναψυκτικά στα ταβερνάκια που πηγαίναμε με τους γονείς.
Πιάναμε τα καλαμάκια και βάζοντάς τα κάτω από τη μασχάλη, κάναμε τεχνητά Αέρια…
Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, Οmega Vibes, Αλέξια και Κωνσταντίνα…
Βρέχαμε χαρτοπετσέτες και τις πετούσαμε σε ακαθόριστες πορείες και όποιον έβρισκε…
Τρώγαμε τυράκια BABYBEL και «La Vache Qui Rit»(που το λέγαμε πάντα λαβάς τυρί)…
Διαβάζαμε Αλμανάκο, Κατερίνα, Μανίνα και Σαΐνια…
Βάζαμε κολόνια Μυρτώ…

Λουζόμασταν με Johnson’s όχι πια δάκρυα και βάζαμε τραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγή…
Τρώγαμε Καραμπόλα, αλλά ανοίγαμε το δωράκι πριν φάμε το παγωτό…
Παίζαμε τα επιτραπέζια της ΜΒ, όπως ΗΟΤEL, Μάντεψε ποιος, Το στοιχειωμένο σπίτι…
Είδαμε τον Casper και τον Σκαθαροζούμη…

Περάσαμε την επιδρομή από ψείρες και κόνιδες, και όμως είμαστε εδώ….Το φάρμακο που είχαν οι μαμάδες βρωμούσεεε…
Eίδαμε το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά και λατρέψαμε τα Cheerios από την σκηνή με τον μπαμπά στο πιάτο…
Τρώγαμε μπισκότα Rondo…και ανοίγαμε πρώτα να φάμε τη σοκολάτα ή τη βανίλια και μετά το μπισκότο…
Bλέπαμε τα Ρακούνς και τον Ντένις τον Τρομερό… Παράλληλα με το Για πα Ντα μπα Ντου του Φρεντ από τους Flintstones που τα άκουγε μονίμως από τη Βίλμα…
Βλέπαμε τη σειρά με το ανθρώπινο σώμα και το πως λειτουργεί ο οργανισμός…
Tραγουδούσαμε το Μ’ αρεσει να μη λέω πολλά και το Λιωμένο Παγωτό (που κολλούσε πάντα στο χέρι)…
Το σεξ ήταν ταμπού και κουβέντα στα κρυφά…

Κάθε βράδυ λέγαμε «Καληνύχτα» ένας, ένας και αν δεν τελειώναμε, δεν κοιμόμασταν… Κοιμόμασταν σε φίλους Σαββάτο βράδυ και το κανονίζαμε από την Κυριακή…
Όταν μας επισκεπτόταν κάποιος, δεν τον κοιτούσαμε στα χέρια…
Αγοράζαμε καινούρια τετράδια και κάθε χρόνο ορκιζόμασταν ότι θα τα κρατήσουμε καθαρά. 2 βδομάδες μετά είχαν γεμίσει στιχάκια και μηνύματα με τον διπλανό…

Όταν βλέπαμε προφυλακτικά κοκκινίζαμε… Θεωρούσαμε πορνό τη «Γαλάζια Λίμνη»…

Ερωτευόμασταν και το μάθαινε όλο το τμήμα… Αργήσαμε να μάθουμε το πώς γίνονται τα παιδιά…ενώ τώρααα…
Βλέπαμε το λικέρ στο σύνθετο του σαλονιού και δοκιμάζαμε…
Τις Κυριακές, σηκωνόμασταν από νωρίς για να προλάβουμε τα «παιδικά»….
Ζωγραφίζαμε ακόμη σε χαρτί και όχι με προγράμματα στα VISTA…

Φτιάχναμε ακόμη παζλ και οι γονείς μας τα έκαναν κορνίζες…
Την πίτσα που την τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμε ότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία…

 
celebrity

Tuesday, 20 May 2014

Τι κάνουν διαφορετικά οι μπαμπάδες; Σε τι διαφέρουν οι μαμάδες;

Πόσες φορές θα έχετε ακούσει ή και ομολογήσει ότι ο μπαμπάς δεν ανακατεύεται πολύ με τα παιδιά αλλά όταν το κάνει πάντα μοιάζει να ξέρει τον τρόπο να λύνει τα προβλήματα μονομιάς; 
Τι κάνουν διαφορετικά οι μπαμπάδες;
Σε τι διαφέρουν οι μαμάδες;

1. Αφήνουν τα παιδιά να ρισκάρουν
Σας έχει τύχει να βλέπετε το μικρό σας να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε μια ψηλή καρέκλα και να τρέχετε πανικόβλητη να το κατεβάσετε από το φόβο μήπως πέσει και χτυπήσει; Ο μπαμπάς πιθανόν να το άφηνε να πάρει μόνο του το ρίσκο και να ανέβει ακόμη και με τον προφανή κίνδυνο να πέσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι μπαμπάδες θέλουν το κακό των παιδιών τους ή ότι δεν τα προστατεύουν αρκετά. 
Σε τι διαφέρει η μαμά; 

Οι μητέρες δημιουργούν έναν προστατευτικό δεσμό με το παιδί τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οπότε και εστιάζουν στο να αποκτήσουν ένα υγιές παιδί που θα είναι και ασφαλές. Για το λόγο αυτό το ένστικτό τους τούς επιβάλλει να προλαμβάνουν κάθε επικίνδυνη συμπεριφορά.

2. Εμπιστεύονται τον εαυτό τους περισσότερο από τους ειδικούς
Χαρακτηριστικό ίδιον των ανδρών είναι να θεωρούν ότι μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους, στηριζόμενοι αποκλειστικά στις δυνάμεις τους και χωρίς να πάρουν τη γνώμη ειδικού. Από το αυτοκίνητο και τα ηλεκτρικά του σπιτιού μέχρι τα παιδιά οι μπαμπάδες έχουν αυτοπεποίθηση ότι κατέχουν τα πάντα. Οι περισσότερες μαμάδες θέλουν επιβεβαίωση για κάθε τους βήμα ενώ οι μπαμπάδες πιστεύουν ότι γνωρίζουν τι είναι καλύτερο για την οικογένεια ακόμη κι αν κάτι αποδειχτεί λάθος.
Σε τι διαφέρει η μαμά; 

Οι μαμάδες έχουν τη τάση να θέλουν να τα κάνουν όλα σωστά σύμφωνα με το «γράμμα του νόμου» και έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτό καθώς εάν κάτι συμβεί στο παιδί συνήθως η ευθύνη βαραίνει περισσότερο τη μαμά. Επιπλέον πολύ συχνά-και ενίοτε λανθασμένα- οι μαμάδες συγκρίνουν το εαυτό τους με άλλες μαμάδες για επιβεβαίωση, πράγμα που οι μπαμπάδες δεν νιώθουν τόσο την ανάγκη να πράξουν. Όμως οι μαμάδες είναι συχνά πολύ πιο παρατηρητικές από τους μπαμπάδες εξαιτίας της εμμονής τους με τη λεπτομέρεια και βοηθούν συχνά το γιατρό στο να κατανοήσει μια κατάσταση χάρη στο ότι είναι «ψείρες» και θέλουν τη γνώμη του ειδικού!

3. Δεν δίνουν τόση σημασία στις λεπτομέρειες
Οι μπαμπάδες δεν έχουν εμμονή με τη λεπτομέρεια σε ό,τι αφορά στα παιδιά. Για παράδειγμα μπορεί ακόμη και να βάλουν τη μπλούζα του παιδιού ανάποδα και να μη δώσουν σημασία από τη στιγμή που δεν ενοχλεί το παιδί!
Σε τι διαφέρει η μαμά; 

Οι μαμάδες είναι «ψείρες»! Η αυξημένη αίσθηση του καθήκοντος που τις διακατέχει δεν τους επιτρέπει να κάνουν μισές δουλειές. Θέλουν τα πάντα στην εντέλεια και ειδικά όταν πρόκειται για καθημερινές ρουτίνες όπως το ντύσιμο, το φαγητό, το πλύσιμο. 

4. Συμπεριφέρονται σαν παιδιά
Οι μπαμπάδες κρύβουν ένα παιδί μέσα τους, αυτό είναι κοινώς παραδεκτό! Το γεγονός αυτό συχνά λειτουργεί υπέρ τους αφού μπορούν να παίζουν παραγωγικά με το παιδί τους για ώρες σαν να είναι συνομήλικοι! 
Σε τι διαφέρουν οι μαμάδες; 

Ο παλιμπαιδισμός και το χαζολόγημα μοιάζει να είναι μια συμπεριφορά που «βγαίνει» εύκολα στους μπαμπάδες ενώ η μαμά είναι σχετικά πιο σοβαρή. Για ένα παιδί όμως , όσο σημαντικό είναι να έχει πρόγραμμα στο φαγητό, τον ύπνο, το διάβασμα αργότερα εξίσου σημαντικό είναι να απολαμβάνει «την ώρα του παιδιού», στιγμές δηλαδή που δεν θα το κυνηγάει καμία υποχρέωση ούτε το ρολόι μαζί με τους γονείς του. Οι μαμάδες έχοντας το άγχος να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις του νοικοκυριού ώστε το τραπέζι να είναι στρωμένο στην ώρα του και τα ρούχα καθαρά δεν αφήνονται να απολαύσουν τις μικρές ανέμελες στιγμές με τα παιδιά τους ή δεν αφήνουν τα παιδιά να χαζολογήσουν!

5. Διαλέγουν τις μάχες τους
Ένα καλό των μπαμπάδων-που θα έπρεπε να αντιγράψουν και οι μαμάδες- είναι ότι διαλέγουν τις «μάχες» που θα δώσουν σε ό,τι αφορά στα παιδιά τους. Αν για παράδειγμα το παιδί αρνείται πεισματικά να φάει ή να κάνει μπάνιο δεν επιμένουν και πολύ. 

Σε τι διαφέρουν οι μαμάδες;
 

Οι μπαμπάδες γενικά αποφεύγουν τις συναισθηματικές συγκρούσεις με τα παιδιά τους πράγμα που οι μαμάδες δεν κάνουν. Με άλλα λόγια οι μαμάδες χρησιμοποιούν συχνά τον συναισθηματικό «εκβιασμό» για να καταφέρουν το σκοπό τους. Σαν να λένε στο παιδί «αν με αγαπάς, θα κάνεις αυτό που σου λέω». Αντίθετα οι μπαμπάδες μοιάζουν να γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι κάποιες «μάχες» είναι χαμένες και δεν μπαίνουν στη διαδικασία να «παλέψουν» γεγονός που εκνευρίζει τις μαμάδες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το φαγητό. Οι μαμάδες κυνηγούν τα νήπια με το κουτάλι και αγχώνονται και ανησυχούν που το παιδί τους δεν τρώει. Μηχανεύονται κόλπα, το κάνουν μέγα ζήτημα και τηλεφωνούν στους πάντες! Οι μπαμπάδες είναι πιο πιθανόν να πουν «άσε το παιδί νηστικό, όταν πεινάσει θα φάει»! Η ευελιξία τους οφείλεται και σε έναν ακόμη λόγο, ότι καθώς δεν βρίσκονται όλη μέρα στο σπίτι δεν ασχολούνται με το να τηρείται το πρόγραμμα των παιδιών κατά γράμμα. 

6. Περιμένουν πριν ριχτούν στη «μάχη»
Σχετικό με τα προηγούμενα είναι και το ότι οι μπαμπάδες, σκεπτόμενοι στρατηγικά συχνά περιμένουν λίγο πριν αναλάβουν δράση. Για παράδειγμα, όταν κλαίει το μωρό στην κούνια και ο μπαμπάς είναι στο μπάνιο δεν τρέχει αμέσως να δει τι γίνεται. Αντίθετα η μαμά με το πρώτο «ουά» έχει βρεθει δίπλα στην κούνια και ψάχνει να δει τι συμβαίνει. Αυτό δεν είναι απόλυτο καθώς υπάρχουν μπαμπάδες που αγχώνονται εξίσου και μαμάδες που το παίζουν «αναίσθητες» για να μην κακομάθουν το παιδί. 

Σε τι διαφέρουν οι μαμάδες; 

Το ανδρικό ένστικτο υπαγορεύει στον μπαμπά να αφήσει το παιδί του να λύσει τα προβλήματά του μόνο του πριν ζητήσει βοήθεια από τους γονείς. Έτσι σκληραγωγείται για τον πραγματικό κόσμο. Οι μαμάδες από την άλλη είναι πιο τρυφερές και θέλουν ει δυνατόν να προλαμβάνουν τις ανάγκες των παιδιών τους, γι’αυτό και είναι πιο προστατευτικές και φυσικά ενδίδουν πιο εύκολα στο κλάμα του παιδιού τους. 

tlife
treloi

Το παιδί του διαζυγίου εξομολογείται…
Voice of the Child of Divorce

Ακόμα και αν το γράμμα δεν το έγραψε το παιδάκι, αλλά κάποιος ενήλικας, δεν μπορούμε παρά να δεχτούμε ότι λέει αλήθειες
..................................
Ένα γράμμα είναι αρκετό για να μας κάνει να καταλάβουμε το πως νοιώθει ένα παιδί όταν χωρίζουν οι γονείς του. Ένα παιδί, λοιπόν, γράφει γράμμα στους γονείς του… γιατί καμιά φορά μέσα στην «παραζάλη» των γεγονότων που μας συνεπαίρνουν σαν ανεμοστρόβιλος ξεχνάμε τι πραγματικά αξίζει.

Και σε ένα διαζύγιο οι «απώλειες πολέμου», οι «παράπλευρες απώλειες» είναι πάντα τα παιδιά μας. Αυτά πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πριν κάνουμε ή πούμε το οτιδήποτε και ο λόγος βρίσκεται στο γράμμα που έγραψε αυτό το παιδί…

divorce αντίγραφο

Αγαπητοί μητέρα & πατέρα,
Ξέρω ότι πονάτε, το ξέρω γιατί πονάω και εγώ! Αισθάνομαι την ένταση, τον φόβο, το σοκ που νοιώθετε και εσείς. Εάν και είμαι αρκετά μικρός για να εκφράσω ακριβώς αυτό που μου συμβαίνει υφίσταμαι τις επιπτώσεις. Η καρδιά μου πονάει κάθε φορά που πρέπει να αποχωριστώ έναν από τους δυο σας. Η αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας στη ζωή μου έχει χαθεί.



Μην υποθέτετε ότι είμαι ανθεκτικός, ότι η ζωή για μένα θα συνεχίσει όπως πριν. Είμαι άνθρωπος όπως και εσείς και έχω τις ίδιες ανάγκες. Χρειάζομαι αγάπη, προσοχή, σταθερότητα, φροντίδα, κατανόηση, υπομονή και κυρίως θέλω να αισθάνομαι ότι με θέλουν.
Όταν τσακώνεστε για εμένα με βάζετε στη μέση των καυγάδων σας περνώντας μου το μήνυμα ότι η μάχη ανάμεσα σας είναι πιο σημαντική από τη ζωή μου. Με αυτό τον τρόπο μου μαθαίνετε να αναζητώ το δίκιο μου και όχι την αγάπη. Μου μαθαίνετε ότι για κάποιο λόγο είμαι και εγώ λάθος…. κλέβετε την παιδικότητα μου, με κάνετε να πιστεύω ότι η αγάπη χρειάζεται ανταλλάγματα. Μου περνάτε το μήνυμα να γίνω σκληρός, να μην αγαπάω γιατί θα πληγωθώ. Προφανώς δεν σκέφτεστε το μέλλον μου, το γεγονός ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πάρω και εγώ διαζύγιο με τον ίδιο τρόπο όταν μεγαλώσω.
Ρισκάρετε την «ασφάλεια μου» και μην ξεχνάτε ότι το να είμαι ασφαλής είναι μέρος της «δουλειάς σας» γιατί χωρίς εσάς και την προστασία σας είμαι ανήμπορος, είμαι εκτεθειμένος. Κάποια ημέρα το αρχικό σοκ του χωρισμού σας θα περάσει αλλά το πως επιλέγετε να με «κατευθύνεται» μέσα από αυτήν την κρίση, πως επιλέγετε να μου συμπεριφερθείτε τώρα που περνάμε οικογενειακώς κρίση θα μείνει πάντα χαραγμένο στο μυαλό και στην ψυχή μου…γιατί μπορεί να μείνει σημάδι στην καρδιά μου ότι τα καλά πράγματα συμβαίνουν στους καλούς ανθρώπους… μάλλον είμαι κακός εγώ!
4moms

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki