Μπαμπά, Μαμά, Φοβάμαι το Σκοτάδι! / Fear of the Dark

Ο φόβος είναι ένα παρεξηγημένο συναίσθημα. Όλοι τον θεωρούν ελάττωμα και μειονέκτημα, σε αντίθεση με το θάρρος και την τόλμη που δημιουργούν θαυμασμό.

.
 Fear of the Dark    

    Όμως από την ηλικία των 2-3 ετών, όταν ο εγκέφαλος του παιδιού αρχίζει να αναπτύσσεται και να προσπαθεί να διερευνήσει και να εξερευνήσει τον κόσμο γύρω του, ο φόβος αντανακλά την ανησυχία που δημιουργεί το άγνωστο, το δυσνόητο και το ανεξέλεγκτο και προειδοποιεί για τον κίνδυνο που μπορεί να υποκρύπτεται. 
Ο φόβος αναπτύσσεται μόλις ο εγκέφαλος λάβει ένα σήμα, πως κάτι κακό, δυσάρεστο και απειλητικό βρίσκεται μπροστά μας και μας προετοιμάζει για να το αντιμετωπίσουμε.
    Για να βοηθήσουμε το παιδί να ξεπεράσει το φόβο του σκοταδιού, όπως και τους άλλους φόβους, πρέπει να το στηρίζουμε για να τον εκφράσει, να τον εκλογικεύσει και να τον αντιμετωπίσει. Δεν ωφελεί να τον αγνοούμε, ούτε βέβαια να ειρωνευόμαστε και να απαξιώνουμε το παιδί που φοβάται.

Πέντε τρόποι αντιμετώπισης των φόβων ενός παιδιού
Νο 1 : Άκου
    Ενθάρρυνε το παιδί να σου μιλήσει για τις φοβίες του. Πολλές φορές αποφεύγουμε να ανοίξουμε συζήτηση για τις φοβίες με το παιδί μας, γιατί ίσως πιστεύουμε ότι θα τις κάνουμε χειρότερες αν μιλάμε γι' αυτές. Όμως, όταν ένα παιδί μιλήσει για τις φοβίες του σε κάποιον, τότε μπορεί να τις κατανοήσει και ίσως να τις ξεπεράσει. 

    Ακόμα και να μην τις ξεπεράσει με την συζήτηση, μαθαίνει ένα πολύ σημαντικό μάθημα στην ζωή του, ότι πρέπει να μιλάμε για αυτά που μας ανησυχούν και μας φοβίζουν,ώστε να καταφέρουμε να τα αντιμετωπίσουμε όταν θα είμαστε έτοιμοι.
Η φοβία του παιδιού σου ίσως δεν φύγει με την συζήτηση, αλλά η διάθεση και η όρεξή σου να το ακούσεις, του δίνει να καταλάβει ότι η φοβία του δεν είναι τόσο τρομακτική τελικά και μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Νο 2 : Αναγνώρισε τις φοβίες του - Μίλα με το παιδί σου. 
    Είναι δύσκολο να βρεις τί να πεις, χωρίς να αισθανθεί ότι το κοροϊδεύεις ή το ειρωνεύεσαι. Θέλει προσοχή γιατί, έχοντας ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί και να έχεις απεριόριστη φαντασία, μπορεί η φοβία του παιδιού σου να σου φανεί γελοία ή αστεία και να θέλεις να γελάσεις, γιατί ΕΣΥ ξέρεις ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται. 
    ΤΟ ΠΑΙΔΙ όμως δεν το γνωρίζει και πρέπει να του δώσεις να το καταλάβει. Μπορείς να πάρεις από το χεράκι το παιδί σου και να κάνετε μια μικρή βόλτα στο δωμάτιο, να κοιτάξετε μαζί κάτω από το κρεβάτι,να ανοίξετε μαζί την ντουλάπα ή το μπαούλο με τα παιχνίδια και όταν βεβαιωθείς ότι αισθάνεται ασφάλεια, να το ηρεμήσεις διαβάζοντάς του ένα παραμύθι για να χαλαρώσει και να κοιμηθεί γαλήνια και ήσυχα. Σε αυτή την ηλικία,το παιδί είναι στην διαδικασία που δημιουργεί την δική του άποψη για τον κόσμο που το περιβάλλει, οπότε είναι επιτακτική ανάγκη να πιστέψει ότι η γνώμη και η σκέψη του είναι σεβαστές.

Νο 3 : Να παρέχεις υποστήριξη
    Στην ηλικία που αρχίζουν οι φοβίες,υπάρχει ταυτόχρονα ένα κλίμα χαράς και ενθουσιασμού και από την πλευρά των γονέων,αλλά και από την πλευρά των παιδιών ,γιατί πλέον τα παιδιά αρχίζουν να ανεξαρτοποιούνται και να αναγνωρίζουν τον κόσμο σαν μικρά ανθρωπάκια. Εδώ λοιπόν είναι που πρέπει η συνεχής στήριξη των γονέων να είναι παρούσα σε στιγμές που οι φοβίες κάνουν την εμφάνισή τους. Μπορεί να χρειαστεί να επισκέπτεσαι συχνά το δωμάτιο που κοιμάται το παιδί για να τσεκάρεις ότι αισθάνεται ασφάλεια, να το αγκαλιάζεις συχνά και να του δείχνεις κάθε στιγμή ότι είσαι εκεί και θα είσαι συνοδοιπόρος του, και στις φοβίες και στις ήρεμες στιγμές και να του υπενθυμίζεις συνεχώς ότι το αγαπάς.

Νο 4 : Επέτρεψε στο παιδί να "παθιαστεί" με τον φόβο του.
    Όλως περιέργως, πολλά παιδιά αντιμετωπίζουν τις φοβίες τους με το να συζητάνε συνέχεια γι' αυτές. Μπορεί να χρειαστεί να ακούσεις την ίδια ερώτηση ξανά και ξανά ή να σου ζητάει να διηγηθείς μια τρομακτική ιστορία συνέχεια. Στην ουσία,αυτή η "τακτική" που υιοθετούν τα παιδιά είναι χαλιναγώγηση του φόβου τους. Παθιάζονται τόσο πολύ με αυτόν,ώσπου στο τέλος,αρχίζουν να τον ξεπερνάνε ή ακόμα και να τον βαριούνται μιας και δεν έχει πλέον ενδιαφέρον μετά από τόση συζήτηση!     Τώρα,αν διαπιστώσετε ότι η εμμονή του παιδιού σας με τον φόβο, ξεπεράσει το χρονικό όριο κάποιων μηνών και τραβήξει παραπάνω,ίσως είναι καλό να επισκεφτείτε έναν ειδικό για να μιλήσει είτε με το παιδί σας απευθείας,είτε με εσάς και να σας υποδείξει κάποιες στρατηγικές για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε την φοβία του παιδιού.

Νο 5 : Βοήθησε το παιδί να αναπτύξει επιδεξιότητες
    Όσο σημαντικό και αν είναι να ξεπεράσει ένα παιδί τους φόβους του, η εμπειρία αυτή προσφέρει την ευκαιρία να το βοηθήσεις να αναπτύξει επιδεξιότητες που θα του χρησιμεύσουν στην ζωή του.            Μπορείς να μάθεις στο παιδί πώς να διαχειρίζεται τον φόβο του, να τον αναγνωρίζει, να τον ερευνά σε βάθος και να εφευρίσκει στρατηγικές για να δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας στον εαυτό του. Η έρευνα σχετίζεται με την διασταύρωση πληροφοριών που θα μαζεύει από το περιβάλλον του ή την εξερεύνηση του χώρου που του προκαλεί φόβο, μόνο του. 
    Η αντιμετώπιση του σκοταδιού μπορεί να γίνει αρχικά με ένα είδος παιχνιδιού όπως το "Μπου-Τα"!με το παιδί να κρύβεται κάτω από την κουβέρτα και να την ανοιγοκλείνει όποτε θέλει αυτό, ώστε να συνηθίσει την αλλαγή από σκοτάδι σε φως και ανάποδα,αλλά υπό τον έλεγχο του ίδιου.  
    Η στρατηγική του να αισθανθεί ασφαλής από μόνο του, περιλαμβάνει την χρήση φακού ή μικρής λάμπας το βράδυ στο δωμάτιο ώστε να νιώθει ότι μπορεί να ελέγξει γύρω,εφόσον βλέπει.Το βασικό είναι να οδηγήσετε το παιδί στο να σκέφτεται ιδέες για να αντιμετωπίσει τον φόβο του. Οι ιδέες σε κάνουν δυνατό σε αντίθεση με τον φόβο που σε αφήνει ευάλωτο.

 πηγή: aggalitsa

Οι πιο συχνοί φόβοι των παιδιών και πώς θα τα βοηθήσετε να τους ξεπεράσουν!

Για εμάς τους ενηλίκους οι περισσότερες φοβίες των μικρών πολλές φορές μοιάζουν αστείες, όμως έχει μεγάλη σημασία να αντιμετωπίζουμε με σεβασμό τον όποιον φόβο τους –όσο παράλογος κι αν μας φαίνεται.

Μόνο αν αισθανθεί ότι το καταλαβαίνουμε και ότι είμαστε στο πλευρό του για να το βοηθήσουμε θα ξεπεράσει ο,τιδήποτε το τρομοκρατεί!

1. Ο φόβος του αποχωρισμού
Εμφανίζεται συνήθως όταν το παιδί πάει για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό και περιορίζεται σημαντικά μέσα σε έξι έως οχτώ εβδομάδες. Ο φόβος του αποχωρισμού (όπως και εκείνος για το σκοτάδι) είναι ο πιο συνηθισμένος και με τη μεγαλύτερη διάρκεια. Μπορεί το παιδί να φτάσει ακόμα και στην ηλικία των δέκα ετών για να τις ξεπεράσει. Παρουσιάζεται συχνότερα σε παιδιά των οποίων οι γονείς λείπουν πολλές ώρες της ημέρας από το σπίτι.
Συμβουλή: Φροντίστε το άτομο που μένει με το παιδί σας, όταν εσείς χρειάζεται να λείψετε, να είναι της απόλυτης εμπιστοσύνης σας και να ξέρετε ότι και εκείνο περνά καλά μαζί του. Πριν φύγετε, ενημερώστε το για την ώρα που θα επιστρέψετε και κρατάτε πάντα το λόγο σας. Επιπλέον, μην του υποσχεθείτε ποτέ κάτι που δεν μπορείτε να τηρήσετε, όπως, για παράδειγμα, ότι θα γυρίσετε πριν κοιμηθεί, αν σκοπεύετε να αργήσετε.

2. Ο φόβος για το σκοτάδι
Συνήθως συνοδεύεται από το φόβο για τέρατα και δράκους κρυμμένους μέσα στην ντουλάπα ή πίσω από τις κουρτίνες. Ο φόβος για τη νύχτα και το σκοτάδι έχει ως συνέπεια το παιδί να μη θέλει να πάει για ύπνο, να δυσκολεύεται ιδιαίτερα να κοιμηθεί και να ξυπνάει μέσα στη νύχτα εξαιτίας κάποιου εφιάλτη. Παιδιά μεταξύ τριών και επτά ετών που διαθέτουν έντονη φαντασία, αλλά έχουν συνειδητοποιήσει κιόλας ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν κίνδυνοι, υποφέρουν περισσότερο.
Συμβουλή: Φροντίστε το παιδί να ακολουθεί συγκεκριμένο πρόγραμμα όπου η ώρα του ύπνου είναι σταθερή. Πριν πέσει στο κρεβάτι, ακολουθήστε μια ιεροτελεστία: Τουλάχιστον μία ώρα πριν, πρέπει να χαλαρώνουν οι ρυθμοί. Το έντονο παιχνίδι ή κάποιες άγριες σκηνές που μπορεί να δει στην τηλεόραση μπορεί να επηρεάσουν το παιδί. Ένα μπάνιο, το γάλα του κι ένα παραμύθι είναι η ιδανική συνταγή για όνειρα γλυκά. Έχετε την πόρτα του δωματίου του παιδιού ανοιχτή κι ένα μικρό φωτάκι αναμμένο.

3. Ο φόβος για το σχολείο
Πάει χέρι χέρι με το φόβο του αποχωρισμού και εκδηλώνεται όταν το παιδί πάει για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό ή λίγο αργότερα, όταν ξεκινήσει το δημοτικό. Το παιδί αρνείται να δεχτεί τη νέα τάξη πραγμάτων σε σημείο που μας κάνει να αναρωτηθούμε μήπως πράγματι δεν περνάει καλά στο σχολείο. Συνήθως είναι το τελευταίο πράγμα για το οποίο μιλάει πριν κοιμηθεί («αύριο δεν θα πάω στο σχολείο») και το πρώτο μόλις ξυπνήσει («πάλι σχολείο; Δεν θέλω»).
Συμβουλή: Μείνετε σταθεροί στην απόφασή σας να πηγαίνει κάθε μέρα στο σχολείο και μην εκφράσετε μπροστά στο παιδί καμιά ανησυχία. Έχει σημασία η δική σας στάση να είναι σταθερή. Κρατήστε στενή επαφή με το σχολείο, τους δασκάλους και κάποιους συμμαθητές του. Μόνο αν το παιδί σάς εμπιστεύεται θα κατορθώσει να ξεπεράσει το φόβο του σχολείου.

4. Ο φόβος για τα ζώα
Αν δεν υπάρχει κάποια άσχημη εμπειρία που είχε το ίδιο παιδί με κάποιο επιθετικό κατοικίδιο, τότε πρέπει να ψάξετε τη ρίζα της φοβίας στην πιθανώς καταπιεσμένη ιδιοσυγκρασία του ίδιου του παιδιού.
Συμβουλή: Δώστε στο παιδί σας πολλές ευκαιρίες για ανέμελο παιχνίδι και διασκέδαση. Εξηγήστε του υπομονετικά πώς αντιμετωπίζουμε και συμπεριφερόμαστε απέναντι στα ζώα. Επισκεφθείτε κάποιο φίλο σας που έχει στο σπίτι κουταβάκι ή γατάκι, αλλά σε καμιά περίπτωση μην αναγκάσετε το παιδί να χαϊδέψει ένα ζώο αν το ίδιο δεν το επιθυμεί.  

5. Ο φόβος για τα λάθη
Εκδηλώνεται όταν το παιδί βρίσκεται σε νηπιακή ηλικία, οπότε καλείται να λειτουργεί αυτόνομα και να εισπράττει τις συνέπειες των πράξεών του. Τότε διαπιστώνει ότι η ζωγραφιά του δεν είναι πάντα η καλύτερη στην τάξη, δεν μπορεί πάντα να «κερδίσει» το αυτοκόλλητο, δεν τρέχει τόσο γρήγορα όσο τα άλλα παιδιά κ.ο.κ. Αν δεν ξεπεραστεί έγκαιρα η φοβία, ίσως συνεχιστεί και στην εφηβική ηλικία, όπου το παιδί θα τρέμει οποιαδήποτε αναμέτρηση, όπως τα διαγωνίσματα, τις εξετάσεις ή τους αθλητικούς αγώνες, και θα εμφανίζει συχνά πρόβλημα συγκέντρωσης. 
Συμβουλή: Μην προστατεύετε υπερβολικά το παιδί σας και σταματήστε να έχετε τόσες απαιτήσεις από αυτό. Ο φόβος της αποτυχίας θα ξεπεραστεί μόνο αν γνωρίζει ότι η αγάπη σας δεν έχει σχέση με τις επιδόσεις του. Είναι σημαντικό βέβαια να προσπαθεί.

6. Ο φόβος για τις αρρώστιες και το θάνατο
Εμφανίζεται στη νηπιακή ηλικία και συνήθως σε παιδιά που στον στενό τους οικογενειακό κύκλο έρχονται σε επαφή είτε με χρόνιες ασθένειες είτε με αρρωστοφοβικούς ή καταθλιπτικούς γονείς. Τα παιδιά αυτά συχνά δείχνουν κατατονικά, λυπημένα και λειτουργούν υποχόνδρια. 
Συμβουλή: Το παιδί πρέπει να σας εμπιστεύεται και να εισπράττει από εσάς αισιοδοξία για να προχωρήσει δυναμικά στη ζωή του. Αν εσείς νιώθετε διαρκώς μια «απειλή» πάνω από το κεφάλι σας χωρίς να πάσχετε από κάποια οργανική ασθένεια, τότε και εκείνο θα αποκτήσει τη φοβία αυτή. Αν χρειαστεί, αναζητήστε ψυχολογική βοήθεια.  

7. Φόβος  για το αίμα και τους γιατρούς
Εκδηλώνεται σε παιδιά που βρίσκονται σε στάδιο ανάρρωσης από κάποιο ατύχημα ή από μια ασθένεια που τα ταλαιπώρησε.
Συμβουλή: Παρηγορήστε το παιδί σας και συμπαρασταθείτε του, αλλά μη του συμπεριφέρεστε με υπερβολική προσοχή και συμπόνια. Από το δικό σας πρόσωπο «διαβάζει» πόσο καλά είναι ή μπορεί να είναι. Εξηγήστε του το ρόλο και τη σπουδαιότητα των γιατρών στη ζωή μας.

8. Φόβος για το χωρισμό των γονιών
Από αυτή τη φοβία υποφέρουν παιδιά που είναι συχνά παρόντα σε καβγάδες των γονιών τους και αντιλαμβάνονται τη δυσαρμονική σχέση μεταξύ τους.
Συμβουλή: Μη φωνάζετε ή μαλώνετε ποτέ όταν είναι το παιδί σας μπροστά. Δείξτε ότι είστε αρκετά ώριμοι ώστε να λύνετε τις διαφωνίες σας πίσω από κλειστές πόρτες. Μπροστά στο παιδί πρέπει να εκδηλώνετε τρυφερότητα και αγάπη στο σύντροφό σας. Ακόμη και στην περίπτωση που έχετε αποφασίσει να χωρίσετε, η συμπεριφορά σας μπροστά στο παιδί πρέπει να είναι κόσμια και υπεύθυνη. Διαβεβαιώστε το ότι αυτό δεν έχει καμιά ευθύνη για τον δικό σας χωρισμό. Χρειάζεται πολλή αγάπη και υποστήριξη στην περίοδο του χωρισμού.

9. Φόβος  για τα φυσικά φαινόμενα
Εκδηλώνεται συχνά τις νύχτες του χειμώνα, μαζί με τους κεραυνούς και τις βροντές.
Συμβουλή: Εξηγήστε στο παιδί σας ήρεμα και με απλά λόγια τι ακριβώς προκαλεί αυτό τον έντονο θόρυβο. Μείνετε κοντά του, πάρτε το αγκαλιά και δημιουργήστε μια τρυφερή ατμόσφαιρα, μέχρι να περάσει η κακοκαιρία.

10. Φόβος για τη βία και τους πολέμους
Η συγκεκριμένη φοβία παρατηρείται όλο και πιο συχνά, αν και δεν βασίζεται σε ρεαλιστικό κίνδυνο. Παρουσιάζεται όταν τα παιδιά γίνονται εξαιτίας της τηλεόρασης και των video games, εκτός αν έχουν γίνει μάρτυρες βίαιων περιστατικών.  
Συμβουλή: Παιδιά κάτω των δέκα ετών δεν θα πρέπει να βλέπουν ούτε με την άκρη των ματιών τους δελτία ειδήσεων και άλλες εκπομπές όπου προβάλλονται βίαιες εικόνες. Μη συζητάτε μπροστά στο παιδί θέματα σχετικά με πολέμους, καταστροφές, δολοφονίες κ.ο.κ. Τέτοιου είδους ζητήματα παίρνουν άλλες διαστάσεις στο μυαλό ενός παιδιού. Αν σας ρωτήσει οτιδήποτε, απαντήστε του απλά και καθησυχαστικά. 
Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου, ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας.

imommy

Σχολική Φοβία - School Phobia

Ο όρος «σχολική φοβία» αναφέρεται σε μια αγχώδη διαταραχή που χαρακτηρίζεται από φόβο για την παρακολούθηση του σχολείου.
Η πρώτη εμφάνιση φόβου για το σχολείο εμφανίζεται στον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο και κορυφώνεται στη Β’ τάξη του Δημοτικού.

Η σχολική φοβία όμως παρατηρείται και στο γυμνάσιο.

Many children at some time in their school career are challenged by anxiety. School phobia (known to professionals as school refusal), a complex and extreme form of anxiety about going to school (but not of the school itself as the name suggests), can have many causes (see below) and can include related anxiety disorders such as agoraphobia and selective mutism. Symptoms include stomachaches, nausea, fatigue, shaking, a racing heart and frequent trips to the toilet.
Young children (up to age 7 or 8) with school phobia experience separation anxiety and cannot easily contemplate being parted from their main carer, whereas older children (8 plus) are more likely to have it take the form of social phobia where they are anxious about their performance in school (such as in games or in having to read aloud or answer questions in class).
Children with anxieties about going to school may suffer a panic attack if forced which then makes them fear having another panic attack and there is an increasing spiral of worry with which parents often do not know how to deal.

Δεν πρέπει να συγχέουμε τη σχολική φοβία με τις πρώτες αρνητικές αντιδράσεις του παιδιού όταν πρωτοπηγαίνει στο σχολείο. Όπως ξέρουμε, το παιδί δείχνει έναν ενστικτώδη φόβο προς το άγνωστο, το καινοφανές. Το σχολικό περιβάλλον για το «νεοσύλλεκτο» μαθητή είναι κάτι άγνωστο. Είναι φυσικό λοιπόν τις πρώτες μέρες της εισόδου του παιδιού στο σχολείο να υπάρχουν ακόμη και έντονες αντιδράσεις και άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο. Οι εκδηλώσεις αυτές μετά τις πρώτες εντυπώσεις, συνήθως υποχωρούν. Επίσης, δεν πρέπει να συγχέουμε τη σχολική φοβία με άλλους συγκεκριμένους και πραγματικούς φόβους που εκδηλώνει το παιδί για το σχολείο, όπως π.χ. φόβο για κάποιο συμμαθητή ή κάποιο διαγώνισμα κλπ.

Χαρακτηριστικές συμπεριφορές και γνωρίσματα σχολειοφοβικού παιδιού
Για να φτάσει κανείς στο συμπέρασμα ότι ένα παιδί παρουσιάζει σχολική φοβία πρέπει να εμφανίζει τα ακόλουθα (Schmitt, 1991):

• Αόριστα σωματικά συμπτώματα, όπως στομαχόπονοι, πονοκέφαλοι, πόνος στο λαιμό, ναυτία ή ζάλη, διάρροια, ιδιοτροπίες στο φαγητό, νυχτερινούς εφιάλτες, ενούρηση, εγκόπριση κλπ
• Το παιδί έχει απουσιάσει πέντε ή περισσότερες μέρες από το σχολείο εξαιτίας αυτών των συμπτωμάτων
• Τα συμπτώματα εμφανίζονται κατά κύριο λόγο το πρωί. Την ώρα που πρέπει το παιδί να πάει σχολείο παρουσιάζει συμπτώματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, όπως εκρήξεις θυμού, επιθετικότητα, υπερκινητικότητα, άρνηση να δεχτεί φαγητό.
• Τα συμπτώματα επιδεινώνονται τη στιγμή της αναχώρησης για το σχολείο ή κατά την άφιξη στο σχολείο.
• Συνήθως υπάρχουν ελάχιστα συμπτώματα κατά τα σαββατοκύριακα και τις διακοπές, ενώ εμφανίζονται την Κυριακή το βράδυ και τη Δευτέρα το πρωί.
• Το παιδί αναζητά τους γονείς του κατά την παραμονή στο σχολείο και θέλει να γυρίσει στο σπίτι.
• Τα συμπτώματα έχουν αρχίσει στο νηπιαγωγείο ή στην Α΄τάξη του Δημοτικού.
• Τα συμπτώματα αρχίζουν το Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο.
• Τα παιδί σ' όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες του φαίνεται υγιές και ενεργητικό.

Το σχολειοφοβικό παιδί βασανίζεται από την έγνοια ότι πρέπει να εγκαταλείψει το σπιτικό περιβάλλον και όχι τόσο από ένα συγκεκριμένο φόβο στο σχολείο. Έτσι επικαλείται διάφορους λόγους για να παραμείνει στο σπίτι, λογικοφανείς δικαιολογίες που συνήθως δεν πείθουν τους οικείους του: μπορεί να παραπονεθεί για τον αυστηρό δάσκαλο, κάποιο μαθησιακό πρόβλημα, τα διαγωνίσματα, κοροϊδία ή χειροδικία από τους συμμαθητές του κλπ.

Επίσης, το παιδί μπορεί να εκφράσει το φόβο ότι κάτι κακό θα συμβεί στη μητέρα όσο αυτό λείπει από το σπίτι. Τα μικρότερα παιδιά συνήθως δε δίνουν εξηγήσεις για την άρνησή τους να πάνε στο σχολείο και απλώς εκδηλώνουν τα παραπάνω συμπτώματα, για τα οποία δε μπορεί να δοθεί ιατρική εξήγηση.

Αιτιολογία

Μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικούς λόγους: α) μητέρες που διακατέχονται από φοβίες, πανικό, άγχος και ανασφάλεια, είναι κλειστές και υπερπροστατευτικές και δεν έχουν ικανοποιήσει επαρκώς τις δικές τους ανάγκες, β) αρνητικές εμπειρίες στο σχολείο (αυστηρός δάσκαλος, κακές σχέσεις με συνομηλίκους), γ) στρεσογόνα γεγονότα στην οικογένεια (ασθένεια, θάνατος, διαζύγιο, οικονομικά προβλήματα, ζήλια λόγω νέου μωρού).

Αντιμετώπιση

Το παιδί πρέπει να επιστρέψει ξανά στο σχολείο.
Οι γονείς οφείλουν ν’ αναρωτηθούν:
Εδώ και πόσο καιρό αντιπαθεί το παιδί το σχολείο;
Σχετίζεται ο φόβος με προβλήματα στις διαπροσωπικές του σχέσεις, με τη χαμηλή επίδοση ή με το σχολείο γενικά;
Πώς εκφράζει το παιδί τα συναισθήματά του για το σχολείο;
Σε ποιον άλλο μπορώ να μιλήσω;

Οι γονείς πρέπει να δείξουν υπομονή, σταθερότητα στη συμπεριφορά τους και έμπρακτο ενδιαφέρον για τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Όταν το παιδί παραπονείται ότι είναι άρρωστο, πρέπει να κρίνουν απ’ όσα ξέρουν για την προσωπικότητά του κατά πόσο προσποιείται ή όχι και να ενθαρρύνουν την έκφραση των συναισθημάτων του και την επικοινωνία.
Είναι καλό να συζητηθούν πράγματα που συνέβησαν την ημέρα, είτε καλά είτε άσχημα και να διερευνηθεί η ζωή του παιδιού στο σχολείο.
Συγκεκριμένα οι γονείς θα πρέπει να είναι σταθεροί στα πρωινά που μένει στο σπίτι, να ζητήσουν βοήθεια από το προσωπικό του σχολείου και να συζητήσουν με το παιδί τους φόβους για το σχολείο.
Να το ρωτήσουν για το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στο σχολείο και αν μπορούν ν’ αλλάξουν κάτι οι γονείς, να το εξετάσουν.
Να ενθαρρύνουν το παιδί να έχει περισσότερες επαφές με συνομηλίκους (να ενταχθεί σε αθλητικές ομάδες, να πηγαίνει στα σπίτια άλλων παιδιών, να βγαίνει συχνά έξω).
Δάσκαλοι: μπορούν να βοηθήσουν εξασφαλίζοντας τάξεις υποστηρικτικές, οριοθετημένες και μη απειλητικές, με το να υποδέχονται το παιδί στην πόρτα και ενισχύοντας τον αποχωρισμό από το γονιό, χρησιμοποιώντας αμοιβές και ενισχύσεις, επικοινωνώντας με την οικογένεια, βοηθώντας τα παιδιά να κάνουν νέους φίλους.

Πρόληψη

Οι γονείς θα έπρεπε να καταλάβουν ότι κάποια παιδιά είναι πιο επιρρεπή να εμφανίσουν σχολική φοβία (Rouse, 1997). Αυτά τα παιδιά είναι:

• Όσα δεν είναι κοινωνικώς ώριμα ή δεν έχουν συνηθίσει να είναι με άλλα παιδιά.
• Όσα δεν τους αρέσει να συμμετέχουν στην ομάδα.
• Όσα απεχθάνονται την τάξη και την αυστηρή δομή.
• Όσα έχουν βιώσει αρνητικές εμπειρίες κατά τη συναναστροφή τους με ενηλίκους και συνομηλίκους.
• Όσα έχουν λάβει ελάχιστη στοργή ή πολύ συχνή επίκριση από τους ενηλίκους και συνομηλίκους.
• Όσα έχουν λάβει ελάχιστη στοργή ή πολύ συχνή επίκριση από τους ενηλίκους και ως αποτέλεσμα έχουν αναπτύξει χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Για ν’ αποφύγουν το ενδεχόμενο σχολικής φοβίας οι γονείς μπορούν ν’ ακολουθήσουν συγκεκριμένα βήματα, στα οποία περιλαμβάνονται τα εξής:

• Σταδιακή ανάπτυξη της αίσθησης ανεξαρτησίας του παιδιού.
• Η επαφή με συνομηλίκους από τον πρώτο χρόνο κιόλας της ζωής του είναι πολύ σημαντική, παρά το γεγονός ότι τα παιδιά δε συνεργάζονται στο παιχνίδι.
• Εισαγωγή του παιδιού στον παιδικό σταθμό στην ηλικία των τριών ή τεσσάρων, ιδιαίτερα στην περίπτωση που το παιδί εμφανίζει τάση υπερβολικής εξάρτησης από τους γονείς.
• Το παιδί πρέπει να βοηθηθεί στην προσαρμογή του στο νηπιαγωγείο. Πάνω από τα μισά παιδιά κατά τη μετάβασή τους εκεί κλαίνε για δύο έως πέντε μέρες. Τα συμπτώματα εξαλείφονται αν το παιδί επιστρέψει στο σχολείο και ο δάσκαλος είναι υποστηρικτικός.
• Ενθάρρυνση του παιδιού να συζητά τα συναισθήματά του και τους φόβους του με τους γονείς του.
• Οι γονείς μοιράζονται με το παιδί ιστορίες από τη δική τους παιδική ηλικία για να καταλάβει το παιδί ότι δεν αισθάνονται μόνο αυτά έτσι.
• Αντιμετώπιση των αρνητικών συναισθημάτων με αύξηση της στοργής, της συχνότητας του επαίνου και της προσοχής κατά τις πρώτες δύο εβδομάδες στο σχολείο.
• Συμμετοχή των γονιών στις δραστηριότητες του σχολείου και στις συναντήσεις με το προσωπικό.
• Εξοικείωση του παιδιού με το καθημερινό πρόγραμμα του σχολείου.

Επίσης, οι ίδιοι οι γονείς βιώνουν άγχος για την πρώτη μέρα του παιδιού στο σχολείο, που είναι κάτι συνηθισμένο. Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσουν να το αποκρύψουν, διότι συχνά το παιδί το αντιλαμβάνεται, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το δικό του άγχος.

Δεσποτοπούλου Φρόσω, Ψυχολόγος

Βιβλιογραφία

Herbert M. (1992). Ψυχολογικά Προβλήματα Παιδικής Ηλικίας. Τόμος Α΄.
Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
Παρασκευόπουλος Ι. Ν., Εξελικτική Ψυχολογία, Τόμος 3.
Rouse S. (1997). Extension Specialist Advises on First Day of School Phobia,
http://rhema.ncat.edu/news/aug.97/school/html.
Schmitt B. (1991), Preventing and Overcoming School Phobia. Your Child’s Health.
Schmitt B. (1991), Getting over the fear of school. Your Child’s Health.

Απόκριες: Γιατί το παιδί μου φοβάται τον κλόουν;

Οι απόκριες είναι μια περίοδος γιορτής και χαράς για μικρούς και μεγάλους. Όλοι σκέφτονται τι θα ντυθούν και σε ποια πάρτι θα πάνε.
Τα περισσότερα παιδιά απολαμβάνουν αυτή τη γιορτή καθώς τους δίνεται η ευκαιρία να μεταμφιεστούν στον αγαπημένο τους ήρωα.

Οι πριγκίπισσες, οι νεράιδες, οι υπερήρωες και πολλοί άλλοι παιδικοί ήρωες έχουν την τιμητική τους. Υπάρχουν όμως αρκετά παιδιά, κυρίως προσχολικής ηλικίας που μπορεί να φοβούνται τους μασκαράδες. Είναι φυσιολογική αντίδραση και καλό είναι να την αναγνωρίζουμε εγκαίρως και να την αποδεχθούμε καθώς μπορεί να καθιερωθούν φόβοι στην παιδική ψυχή.

Ένα πρώτο βήμα για να αντιμετωπίσουμε σωστά τους φόβους των παιδιών είναι να τους κατανοήσουμε.

Αρχικά, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ένας άνθρωπος που φοράει μάσκα ή έχει μακιγιαριστεί έντομα με πολύχρωμη ή περίεργη περούκα είναι λογικό να τρομάζει τα παιδιά.

Τα μικρά παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι πίσω από τη μάσκα κρύβεται ένας άνθρωπος που πολλές φορές μάλιστα είναι γνωστός τους. Η γνωστική τους αντίληψη δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα και έτσι τα παιδιά αντιλαμβάνονται αυτό που βλέπουν μπροστά τους ως πραγματικότητα. Επομένως, ένας κλόουν ή ένας άνθρωπος που φοράει μάσκα είναι ένα θέαμα αρκετά πρωτόγνωρο για τα παιδιά. Επίσης, οι μάσκες κρύβουν τα πραγματικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου, στα οποία βασίζονται τα παιδιά για να κρίνουν τις προθέσεις των άλλων.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό των μασκαράδων είναι η περίεργη συμπεριφορά. Ξαφνικά τα παιδιά βλέπουν άγνωστους ανθρώπους με περίεργη εμφάνιση να τα πλησιάζουν, να τους λένε αστεία, να χορεύουν περίεργα, να μιλάνε με διαφορετική φωνή. Όλο αυτό το σκηνικό είναι λογικό να προκαλέσει άγχος στα παιδιά προσχολικής ηλικίας καθώς δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν.

Πώς διαχειριζόμαστε τους φόβους των παιδιών.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε και να αποδεχθούμε το γεγονός ότι το παιδί μας φοβάται τους μασκαράδες. Δεν χρειάζεται να υποτιμήσουμε τους φόβους του γιατί έτσι προκαλούμε ακόμη περισσότερο άγχος στο παιδί. Αν υποτιμούμε τους φόβους του, το παιδί δεν μαθαίνει πώς να τους διαχειριστεί και τους κρύβει μέσα του. Αργά ή γρήγορα αυτοί οι ...

Πως να αντιμετωπίσετε το παιδί σας που φοβάται το σκοτάδι

Το να φοβούνται το σκοτάδι τα μικρά παιδιά είναι κάτι σύνηθες που αξίζει όμως να αντιμετωπιστεί. Βοηθώντας ένα παιδί να ξεπεράσει αυτόν τον φόβο, θα του δώσετε αυτοπεποίθηση για οτιδήποτε άλλο στη ζωή του θα κλιθεί να αντιμετωπίσει. Μερικά παιδιά αναπτύσσουν φόβο για το σκοτάδι χωρίς να έχουν κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Κάποια άλλα παιδιά πάλι μπορεί να φοβούνται το σκοτάδι, εξ αιτίας μιας τρομακτικής ιστορίας που άκουσαν, μιας τρομακτικής ταινίας που είδαν ή ακόμα και από μια ανησυχία που ενδεχομένως έχουν. Ανεξάρτητα όμως από το πώς υιοθετήθηκε η φοβία αυτή, υπάρχουν μερικά βήματα τα οποία μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί τους σε αυτόν τον τομέα.

Ακούστε το παιδί σας

Το πρώτο σημαντικό βήμα είναι να ακούσετε το παιδί σας. Προσπαθήστε να μην είστε περιφρονητικοί, ακόμα και όταν προσπαθείτε να είστε χρήσιμοι. Απλώς λέγοντας, "Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, μην ανησυχείς και επιστρέψτε στο κρεβάτι" μπορεί να κάνει το παιδί σας να αισθάνεται σαν να μην καταλαβαίνετε ή να αισθάνεστε ενσυναίσθηση γι 'αυτό. Είναι πιο χρήσιμο να ζητήσετε από το παιδί σας να σας πει τι φοβάται. Αφήστε το να γνωρίζει και να νιώθει ότι το καταλαβαίνετε και ότι μπορεί να είναι τρομακτικό το σκοτάδι. Αφήστε το παιδί σας να μιλήσει για την εμπειρία του αυτή και δείξτε του ό,τι το ακούτε με προσοχή.

Για παράδειγμα, ακούγοντας το ήρεμα και μετά λέγοντας του μερικές κουβέντες όπως, «Φαίνεται ότι φοβάσαι όταν δεν μπορείς να δεις τίποτα γιατί σκέφτεσαι ότι κάτι τρομακτικό θα είναι στη γωνία του δωματίου σου. Μπορώ να φανταστώ ότι δεν αισθάνεσαι πολύ καλά». Η ακρόαση και η ενσυναίσθηση καταδεικνύει ότι παίρνετε στα σοβαρά τους φόβους του παιδιού σας και το φροντίζετε όταν είναι αναστατωμένο.

Μην προσπαθήσετε να εξηγήσετε τους φόβους του παιδιού σας απλώς κοιτάζοντας κάτω από το κρεβάτι, στην ντουλάπα κ.λπ. Αυτό τονίζει το φοβισμένο αντικείμενο και όχι τον ίδιο τον φόβο. Δεν είναι πολύ παραγωγικό και μπορεί ακόμη και να επιδεινώσει το πρόβλημα.

Με τη φροντίδα και τη συμπόνια, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να ξεπεράσει αυτόν τον φόβο. Το πρώτο βήμα είναι να το βοηθήσετε να αντιμετωπίσει τον φόβο. Η αποφυγή - για παράδειγμα, απλώς επιτρέποντας στο παιδί σας να κοιμάται με φως ή τηλεόραση ή να κοιμάστε μαζί του στο δωμάτιο - μπορεί να κάνει τον φόβο χειρότερο και σίγουρα δεν θα τον βοηθήσει να φύγει. Αυτό διδάσκει επίσης στα παιδιά ότι η αποφυγή είναι ένας πολύτιμος τρόπος αντιμετώπισης ενός φόβου, κάτι που δεν ισχύει.

Διαβάστε μια ιστορία

Ένας άλλος τρόπος για να το αντιμετωπίσετε, είναι να ξεκινήσετε να διαβάσετε μια ιστορία ή να παρακολουθήσετε ένα βίντεο που δείχνουν τρόπους για να μην φοβάται το σκοτάδι. Αυτό δίνει την αφετηρία για να μιλήσουμε στα παιδιά για το πώς τα πράγματα που νομίζουν ότι είναι τρομακτικά μπορεί να μην είναι και τόσο τρομακτικά όσο φαντάζονται.

Λύστε το πρόβλημα

Το επόμενο βήμα είναι μια ευκαιρία για να διδάξετε στο παιδί σας πως μπορεί να λύνει προβλήματα που αντιμετωπίζει και τρόπους για να αντιμετωπίζει τους φόβους του. Ένα καλό σημείο για να ξεκινήσετε είναι να ρωτήσετε το παιδί σας τι μπορεί να το βοηθήσει να νιώθει λιγότερο φοβισμένο στο σκοτάδι. Ένα μικρό (όχι πολύ φωτεινό) νυχτερινό φως, ένα αντικείμενο που τους ενδυναμώνει (για παράδειγμα, μερικά παιδιά έχουν ένα μαγικό ραβδί), είναι όλα πιθανά παραδείγματα. Μπορεί να εκπλαγείτε με τις δημιουργικές απαντήσεις του παιδιού σας! Επαινέστε το για την εμφάνιση καλών ιδεών.

Μπορείτε να υπενθυμίσετε στο παιδί σας ότι έχει μια θαυμάσια δημιουργική φαντασία που το βοηθά να παίζει, να σχεδιάζει και να λέει ιστορίες. Μπορείτε να του πείτε ότι πρέπει να είναι χαρούμενο και περήφανο που έχει μια τέτοια φαντασία, παρόλο που μερικές φορές το μυαλό του παίζει παιχνίδια και το κάνει και φοβάται. Βοηθήστε το να μάθει να γελάει με τις ιδέες του μυαλού του και να αρχίζει να λέει στον εαυτό του τι ενδιαφέρουσα ιδέα θα ήταν εάν θα υπήρχε ένα τέρας κάτω από το κρεβάτι. Μπορεί να πει στον εαυτό του ότι, παρόλο που δεν είναι αλήθεια, το μυαλό του έχει κάνει μια καλή δουλειά σκεπτόμενος μια τέτοια ιστορία.

Επαινείστε το παιδί σας

Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, είναι να επαινείστε το παιδί σας για την προσπάθεια που θα έχει κάνει σε όλα αυτά. Πείτε του ότι είστε περήφανοι για αυτόν που αντιμετωπίζει τους φόβους του. Επίσης, μην ξεχάσετε να επαινείστε και τον εαυτό σας που διδάσκει το παιδί σας να μην αισθάνεται άσχημα όταν φοβάται κάτι, αλλά να έχει την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα να μάθει περισσότερα για αυτό, να αμφισβητήσει τις δικές του υποθέσεις και να βρει λύσεις στο πρόβλημα. Εάν το παιδί σας μπορεί να το κάνει αυτό, θα είναι καλά εξοπλισμένο για να χειρίζεται πολλά πράγματα στη ζωή του!

 

Χριστίνα - Μαρία Γούλου

timeforkids.gr

Ετοιμάζεσαι να γεννήσεις εν μέσω πανδημίας;

 Ένας γυναικολόγος απαντά σε όλες τις απορίες (και φοβίες) σου

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η περίοδος της πανδημίας του κορονοϊού COVID-19 είναι πολύ δύσκολη για όλους. Πόσο μάλλον όμως για τις έγκυες, οι οποίες ετοιμάζονται να γεννήσουν μέσα σε αυτή την τόσο περίεργη και αβέβαιη κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίες εβδομάδες.
Αν ετοιμάζεσαι κι εσύ, λοιπόν, να γεννήσεις εν μέσω πανδημίας και ο φόβος σε έχει κυριεύσει, εδώ είμαστε εμείς για να σε καθησυχάσουμε (όσο μπορούμε).

Ζητήσαμε τη βοήθεια του κ. Γιώργου Λαϊνά, Γυναικολόγου Αναπαραγωγής και Επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Αναπαραγωγής, για να σου λύσει κάθε πιθανή απορία, φοβία ή προβληματισμό σου γύρω από την εγκυμοσύνη, τη γέννα και τον κορονοϊό COVID-19.

1. Είναι οι έγκυες πιο ευάλωτες στη μόλυνση; Παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για σοβαρή επιπλοκή από τον κορονοϊό COVID-19;

«Έχουν αρχίσει έρευνες για την κατανόηση των επιπτώσεων της λοίμωξης από τον κορονοϊό COVID-19 σε έγκυες γυναίκες. Τα δεδομένα είναι περιορισμένα, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχουν στοιχεία ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο σοβαρών ασθενειών σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), φυσικά, θα συνεχίσει να αναθεωρεί και να ενημερώνει τις πληροφορίες και τις συμβουλές του καθώς διατίθενται περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία».

2. Οι έγκυες κινδυνεύουν περισσότερο από τον νέο ιο;

«Προς το παρόν, γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, δεν φαίνεται να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο σοβαρών ασθενειών, σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Τα δεδομένα, βέβαια, είναι περιορισμένα και θα πρέπει να παρακολουθούμε διαρκώς τις νέες δημοσιεύσεις και εξελίξεις, για πιθανές αλλαγές στην αντιμετώπιση και στις συμβουλές που δίνονται όσον αφορά τον ιό COVID-19. Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να λαμβάνουν προφυλάξεις για να προστατευθούν από τον νέο κορονοϊό και να αναφέρουν αμέσως πιθανά συμπτώματα (συμπεριλαμβανομένου πυρετού, βήχα ή δυσκολίας στην αναπνοή) στον ιατρό τους».

3. Ποια μέτρα προφύλαξης θα προτείνατε στις εγκυμονούσες;

«Οι έγκυες θα πρέπει να λάβουν τις ίδιες προφυλάξεις για να αποφύγουν τη μόλυνση από το COVID-19, με οποιαδήποτε άλλα άτομα.
Μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό σας ακολουθώντας τις παρακάτω συμβουλές:

• Πλένετε συχνά και σχολαστικά τα χέρια σας χρησιμοποιώντας ένα διάλυμα με βάση το οινόπνευμα ή με σαπούνι και νερό, για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα.
• Κρατάτε τις συνιστώμενες αποστάσεις με τρίτους.
• Αποφεύγετε να αγγίζετε τα μάτια, τη μύτη και το στόμα σας.
• Καλύπτετε το στόμα και τη μύτη σας με τον αγκώνα ή με χαρτομάντιλο όταν βήχετε ή φταρνίζεστε. Στη συνέχεια, απορρίψτε αμέσως το χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο.

Και φυσικά μείνετε σπίτι, αποφεύγοντας τις μετακινήσεις».

4. Τι γίνεται με τις επισκέψεις στον γυναικολόγο;

«Οι επισκέψεις των εγκύων στον γυναικολόγο θα πρέπει να ελαττωθούν, αν η κατάσταση της εγκύου και του μωρού το επιτρέπουν, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα έκθεσης στον κορονοιό COVID-19.
Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων στο ιατρείο ή στο μαιευτήριο, θα πρέπει να τηρούνται αυστηρά οι κανόνες υγιεινής. Θα πρέπει να πλένουν σχολαστικά τα χέρια τους, να φορούν μάσκα και γάντια και να αποφεύγουν τον συγχρωτισμό».

5. Ποιες κινήσεις πρέπει να ακολουθήσει μία έγκυος αν παρατηρήσει ύποπτα συμπτώματα;

«Εάν μια έγκυος παρατηρήσει πυρετό, βήχα ή δυσκολία στην αναπνοή, θα πρέπει να αναζητήσει άμεσα ιατρική φροντίδα. Θα πρέπει να καλέσει τον ιατρό της και να ενημερώσει για τα συμπτώματά της πριν ξεκινήσει να πάει στο ιατρείο και φυσικά θα πρέπει να ακολουθήσει τις οδηγίες της τοπικής υγειονομικής αρχής. Είναι σημαντικό οι έγκυες να αναφέρουν πιθανά συμπτώματα άμεσα στον ιατρό τους».

6. Συστήνετε σε μία έγκυο με συμπτώματα να βγει από το σπίτι για να κάνει το τεστ για τον κορονοϊό COVID-19; Είναι χρήσιμο για εσάς τους γυναικολόγους το αποτέλεσμα, αν παρουσιάζει ήπια συμπτώματα;

«Οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) είναι ότι οι έγκυες γυναίκες με συμπτώματα COVID-19 θα πρέπει να έχουν προτεραιότητα στους ελέγχους. Σε παρουσία συμπτωμάτων, καλό θα ήταν να υπάρχει καθημερινή επικοινωνία με τον προσωπικό τους ιατρό ή με τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας.
Παραμένει στην κρίση του ιατρού αν θα συστήσει τη διενέργεια του τεστ και αυτό θα πρέπει να εξαρτηθεί από την κλινική εικόνα της κάθε εγκύου, την ηλικία κύησης, τον τόπο διαμονής όπως και άλλες πληροφορίες από το ιστορικό της κάθε γυναίκας. Αν έχει προσβληθεί από τον COVID-19, ίσως χρειαστεί εξειδικευμένη φροντίδα».

7. Aν παρουσιάσει ύποπτα συμπτώματα ο σύζυγος ή άτομο που μένει στο ίδιο σπίτι με την έγκυο ποια διαδικασία πρέπει να ακολουθηθεί; Θα πρέπει να κάνουν το τεστ; Ποια μέτρα θα πρέπει να λάβουν;

«Για την ασφάλεια της εγκύου, καλό θα ήταν να αποφευχθεί η στενή επαφή για διάστημα 14 ημερών, σύμφωνα και με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ. Θα πρέπει να υπάρχει στενή επικοινωνία με τον προσωπικό ιατρό για τον αν είναι απαραίτητες περισσότερες ενέργειες, όπως η διενέργεια του τεστ για τον κορονοϊό COVID-19».

8. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα λένε πως δεν μεταδίδεται ο ιος από τη μητέρα στο έμβρυο. Σωστά; Iσχύει το ίδιο και για τον τοκετό; Διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για επιπλοκές τα νεογνά μητέρων που κόλλησαν τον ιό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;

«Μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί κανένα περιστατικό μετάδοσης του ιού από μητέρα που νοσεί στο μωρό της. Αυτό ισχύει τόσο κατά την ενδομήτρια ζωή του εμβρύου, όσο και μετά τη γέννηση.
Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε μια είδηση όπου αναφέρθηκε μετάδοση του ιού από μητέρα στο νεογέννητο μωρό της. Η είδηση αυτή, όμως, αφορά δημοσίευμα μιας εφημερίδας και δεν θα πρέπει να θεωρηθεί έγκυρη, αφού δεν έχει επιβεβαιωθεί από τον τοπικό οργανισμό υγείας και την τοπική κυβέρνηση».

9. Αν μια έγκυος κολλήσει τον ιό, τον περάσει και γεννήσει μετά από έναν-δύο μήνες, θα ακολουθηθεί κάποια διαφορετική διαδικασία;

«Δεν προβλέπεται να ακολουθηθεί κάποια διαφορετική διαδικασία, αν η μέλλουσα μητέρα έχει αναρρώσει πλήρως από τα συμπτώματα του ιού. Θα πρέπει, βέβαια, να υπακούσει τις συμβουλές του θεράποντος ιατρού, όσον αφορά τον επανέλεγχο που μπορεί να χρειαστεί».

10. Αν μια έγκυος νοσεί από τον κορονοϊό (αλλά δεν νοσηλεύεται) και φτάσει η ώρα του τοκετού, τι διαδικασία ακολουθείται; Ισχύει ότι δεν επιτρέπεται να γεννήσει στο μαιευτήριο, αλλά σε ένα από τα κέντρα αναφοράς;

«Σύμφωνα με οδηγία του ΕΟΔΥ θα πρέπει να γεννήσει σε κέντρο αναφοράς, ανάλογα με τον τόπο διαμονής της. Τα κέντρα αναφοράς για τον ιό Covid-19, έχουν λάβει ειδικά μέτρα για την προστασία της εγκύου, του μωρού αλλά και του προσωπικού και των υπόλοιπων ασθενών που νοσηλεύονται».

11. Βλέπουμε πως από το μικρό δείγμα που έχουμε προτιμάται η καισαρική σε όσες νοσούν. Αποκλείεται το ενδεχόμενο φυσιολογικού τοκετού κι αν ναι γιατί;

«Όχι, δεν αποκλείεται. Η συμβουλή του ΠΟΥ είναι ότι οι καισαρικές τομές πρέπει να εκτελούνται μόνο όταν υπάρχει ιατρική αιτιολογία. Ο τρόπος τοκετού πρέπει να εξατομικεύεται και να βασίζεται στις ιατρικές ενδείξεις».

12. Ισχύει πως αν η μητέρα νοσεί απαγορεύεται να έρθει σε επαφή με το νεογνό για τουλάχιστον 14 μέρες μετά τη γέννηση;

«Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση μιας και οι πληροφορίες που προσφέρουν οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί υγείας είναι συγκεχυμένοι. Η απόφαση για την προληπτική απομάκρυνση του νεογνού από τη μητέρα του δεν θα πρέπει να παρθεί με ευκολία. Και αυτό λόγω των πιθανών προβλημάτων που θα επιφέρει μια τέτοια απομάκρυνση όσον αφορά τη διατροφή του μωρού αλλά και τη δημιουργία δεσμού ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό.
Τόσο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, όσο και το Βασιλικό Κολέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων της Αγγλίας, λόγω της έλλειψης επαρκών πληροφοριών, συστήνει την παραμονή του μωρού μαζί με τη μητέρα του, αν δεν συντρέχουν λόγοι αυξημένης ιατρικής φροντίδας του μωρού. Θα πρέπει να υπάρξει, βέβαια, κατάλληλη υποστήριξη έτσι ώστε ο θηλασμός να γίνεται με ασφάλεια και σωστή τήρηση των κανόνων αναπνευστικής υγιεινής».

13. Αν μια μητέρα μολυνθεί από τον κορονοϊό COVID-19 όσο θηλάζει, διατρέχει κάποιο κίνδυνο το βρέφος;

«Είναι πολύ καθησυχαστικό ότι ο ιός δεν έχει βρεθεί σε δείγματα αμνιακού υγρού ή μητρικού γάλακτος, γυναικών που είχαν προσβληθεί από τον ιό, από τα περιορισμένα στοιχεία που έχουμε συλλέξει μέχρι στιγμής παγκοσμίως.
Οι νέες μαμάδες, λοιπόν, θα πρέπει να τηρούν τις πρακτικές αναπνευστικής υγιεινής κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Θα πρέπει να φοράνε μάσκα, να πλένουν σχολαστικά τα χέρια πριν και μετά το άγγιγμα του μωρού και να καθαρίζουν και να απολυμαίνουν τις επιφάνειες που έχουν αγγίξει.
Εάν μία μητέρα είναι πολύ άρρωστη για να θηλάσει το μωρό της, θα πρέπει να έχει την κατάλληλη υποστήριξη, ώστε το μωρό να λάβει το μητρικό γάλα με τρόπο ασφαλή και αποδεκτό από εκείνη. Η άντληση μητρικού γάλατος και η χρήση γάλατος από μπουκάλι είναι οι προτεινόμενες λύσεις».

*Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Γιώργο Λαϊνά, Γυναικολόγο Αναπαραγωγής και Επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Αναπαραγωγής για τις απαντήσεις.

ladylike.gr

Πώς αντιμετωπίζουμε καλύτερα τους φόβους των παιδιών;

Οι φόβοι των παιδιών μας είναι φυσιολογικοί, όμως είναι δουλειά μας να τα βοηθήσουμε να τους ξεπεράσουν  

Ο φόβος είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε γεγονότα που φαίνεται να απειλούν την προσωπική ασφάλειά μας.
Ειδικά στα παιδιά συνδέεται με καταστάσεις που δημιουργούν το αίσθημα της ανασφάλειας και της ανησυχίας καθώς εκείνα βρίσκονται μπροστά σε κάτι άγνωστο, ξαφνικό ή απρόβλεπτο. 

Ως γονείς αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να βοηθήσετε το παιδί σας να αισθανθεί ασφαλές.

 
Τι κάνει τα παιδιά να νιώσουν φόβο;

Τα βρέφη φοβούνται τους ξένους. Όταν τα μωρά είναι 8-9 μηνών, μπορούν να αναγνωρίσουν τα πρόσωπα των ανθρώπων του στενού περιβάλλοντός τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο νέα πρόσωπα μπορεί να τους φαίνονται τρομακτικά – ακόμη και μια νέα baby sitter ή ένας συγγενής.
Έτσι, μπορεί να κλάψουν ή να κρυφτούν στην αγκαλιά της μαμάς για να αισθανθούν ασφαλή.
Τα νήπια αισθάνονται το άγχος του αποχωρισμού. Στην ηλικία μεταξύ 10 μηνών και 2 ετών, πολλά μικρά παιδιά αρχίζουν να φοβούνται την απομάκρυνση από τον γονέα. Δεν θέλουν ο γονιός τους να τα αφήσει στον παιδικό σταθμό ή να κοιμηθούν μόνα τους. Μπορεί να φωνάξουν, να κλάψουν και να προσπαθήσουν να παραμείνουν κοντά στον γονιό τους με κάθε τρόπο.
Τα νήπια φοβούνται φανταστικά πράγματα. Παιδιά ηλικίας 4 έως 6 ετών μπορεί να φανταστούν κάτι που τα τρομάζει. Ωστόσο, δεν μπορούν πάντα να διακρίνουν τι είναι πραγματικό και τι όχι. Για εκείνα, τα τρομακτικά τέρατα που κρύβονται στην ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι είναι πραγματικά. Πολλά παιδιά σε αυτήν την ηλικία φοβούνται να κοιμηθούν στο σκοτάδι. Επίσης, μερικά δυσκολεύονται να ξανακοιμηθούν αν δουν κάποιον εφιάλτη. Επιπλέον, τα νήπια μπορεί να φοβούνται τους δυνατούς θορύβους, όπως οι βροντές ή τα πυροτεχνήματα.
Τα παιδιά σχολικής ηλικίας φοβούνται πραγματικούς κινδύνους. Όταν τα παιδιά είναι 7 ετών ή μεγαλύτερα, τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι δεν μπορούν να τα τρομάξουν ιδιαίτερα, επειδή ξέρουν ότι δεν είναι αληθινά.
Σε αυτήν την ηλικία, μερικά παιδιά αρχίζουν να φοβούνται πράγματα που θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματική ζωή. Μπορεί να φοβούνται ότι υπάρχει ένας «κακός» μέσα στο σπίτι.
Μπορεί να αισθάνονται φοβισμένα για φυσικές καταστροφές που ακούνε από τις ειδήσεις. Πιθανότατα αισθάνονται φόβο μπροστά στο ενδεχόμενο να τραυματιστούν ή ένα αγαπημένο πρόσωπο να πεθάνει.

 

Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου όταν φοβάται;

Βοηθήστε το μωρό σας να συνηθίσει ένα νέο άτομο ενώ το κρατάτε στην αγκαλιά σας και το κάνετε να αισθάνεται ασφαλές. Σύντομα, το νέο πρόσωπο δεν θα του φαίνεται ξένο.
Ηρεμήστε το μικρό σας λέγοντας: «Όλα είναι εντάξει, είσαι ασφαλής, είμαι εδώ». Είναι καλό το παιδί να γνωρίζει ότι είστε εκεί για να το προστατέψετε. Ετσι θα χαλαρώσει.
Καθώς το παιδί σας μεγαλώνει, βοηθήστε το να εκφράσει με λέξεις τα συναισθήματά του, αλλά και να τολμήσει να δοκιμάσει νέα πράγματα ακόμη και αν το φοβίζουν αρχικά.
Αφήστε το μικρό σας να μείνει μακριά από εσάς για σύντομα χρονικά διαστήματα. Οταν πρέπει να χωριστείτε από το παιδί σας, πείτε του ότι θα επιστρέψετε, αγκαλιάστε το, χαμογελάστε του και φύγετε. Έτσι το παιδί σας θα μάθει ότι πάντα θα επιστρέφετε.
Για το μικρό παιδί σας που φοβάται το σκοτάδι, υιοθετήστε μια χαλαρωτική ρουτίνα πριν από τον ύπνο. Διαβάστε του ή τραγουδήστε του. Κάντε το παιδί να αισθάνεται ασφάλεια και αγάπη.
Βοηθήστε το να βρει το θάρρος του. Για παράδειγμα, ελέγξτε μαζί αν υπάρχουν τέρατα κάτω από κρεβάτι. Με εσάς εκεί για να το υποστηρίζετε, αφήστε το να δει μόνο του ότι δεν υπάρχει κάτι για να φοβάται.
Περιορίστε τις τρομακτικές εικόνες και ταινίες που μπορεί να το φοβίζουν.

 

Φόβος ή φοβία;

Τα περισσότερα παιδιά μπορούν να αντιμετωπίσουν τους φυσιολογικούς φόβους τους με υποστήριξη από τους γονείς τους και τελικά να τους ξεπεράσουν καθώς μεγαλώνουν.
Ωστόσο, μερικά παιδιά χρειάζονται περισσότερη βοήθεια για να χειριστούν αυτό που τους προκαλεί άγχος, καθώς πιθανώς πρόκειται για φοβία. Η φοβία είναι ένας επίμονος υπερβολικός φόβος, που συνοδεύεται από εφίδρωση, ταχυκαρδία, τρόμο και ενδεχομένως συνδέεται με κάποια τραυματική εμπειρία του παιδιού.

 

Πώς θα καταλάβετε αν πρόκειται για φοβία;

Φαίνονται ακραίες ή διαρκούν πέραν της φυσιολογικής ηλικίας.
Το αναγκάζουν να είναι πολύ αναστατωμένο ή θυμωμένο.
Εμποδίζουν το παιδί από δραστηριότητες, όπως το να πηγαίνει στο σχολείο, να κοιμάται μόνο του ή να είναι μακριά σας.
Του προκαλούν σωματικά συμπτώματα, όπως στομαχόπονος, πονοκέφαλος, ταχυκαρδία, δεν μπορεί να αναπνεύσει, ζαλίζεται ή πονάει.
Σε αυτές τις περιπτώσεις καλύτερα να συζητήσετε με τον γιατρό σας το πρόβλημα, ώστε να σας καθοδηγήσει κατάλληλα.

in.gr

Μεγαλώνοντας το παιδί στη «γυάλα»

Αρκετοί γονείς αγχώνονται και αγωνιούν υπερβολικά για το παιδί τους. Τους παρέχουν το «χρυσό κλουβί» προστατεύοντας το από καταστάσεις όπως το να πέσει, να χτυπήσει, να φοβηθεί, να κάνει λάθη… και το μετατρέπουν άθελα τους σε μαλθακό, άβουλο, γεμάτο φοβίες και χωρίς εμπειρίες παιδί.

Πολλοί γονείς είναι υπερβολικοί ακόμη και με την καθαριότητα του παιδιού. Παιδί είναι! Έχει περιέργεια… θα θελήσει να αγγίξει το οτιδήποτε, να το γευτεί, να το μυρίσει, θα παίξει και τελικά θα λερωθεί. Μην κάνετε το παιδί σας μικροβιοφοβικό. Οπωσδήποτε διδάξτε του για την καθαριότητα του σώματος αλλά όχι σε σημείο που να φτάνετε στην υπερβολή.

Προσδοκίες! Άλλο ένα αγκάθι στη σχέση γονέα –παιδιού. Επιβάλλοντας και προσδοκώντας από το παιδί να πραγματοποιήσει δικά μας θέλω, όνειρα και ανάγκες που είναι πέρα από τις δυνατότητές του τότε το παιδί νευριάζει, απογοητεύεται και αισθάνεται ενοχές που δεν κατάφερε να ευχαριστήσει τους γονείς του.. Αγαπήστε το παιδί γι’ αυτό που είναι και αφήστε το να γίνει αυτό που εκείνο θέλει και όχι αυτό που εσείς θα θέλατε.

Συνήθως, οι γονείς προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την οικογένειά τους «ξεσπώντας» στο παιδί τους και το θέλουν αψεγάδιαστο, φρόνιμο, καθαρό, υπάκουο, άριστο μαθητή για να αρέσουν κυρίως στον έξω κόσμο. Αυτή η υπερβολική εμμονή στο να δείξουμε ότι περνάμε καλά και ότι είμαστε ευτυχισμένοι έχει αντίκτυπο και στο παιδί.

Δεν είναι σωστό να μεγαλώνουμε τα παιδιά μέσα σε μία γυάλα. Πρέπει να τα αφήνουμε ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους και από τα λάθη τους να μάθουν. Πολλές φορές με τα πολλά ΜΗ και την καταπίεση καταφέρνουμε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν τα παιδικά χρόνια ανέμελα και αθώα, όπως καλά γνωρίζουμε είναι τα καλύτερα χρόνια που δε θα ξαναέρθουν ποτέ.

Πρωινή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Προσωπικές μας Φοβίες: Πώς δεν θα τις μεταδίδουμε στα παιδιά μας;

Οι γονείς που έχουν συγκεκριμένους φόβους ή διαθέτουν γενικά μια προδιάθεση στο άγχος συχνά ανησυχούν ότι περνούν τα προβλήματά τους στα παιδιά τους. 

Εγώ, για παράδειγμα, αγχώνομαι στην απλή σκέψη μιας βελόνας. 

Το άγχος μου για τις ενέσεις είναι σχεδόν όσο χρονών είμαι και ανησυχώ βαθύτατα ότι θα μπορούσα να μεταδώσω τον ίδιο φόβο στα παιδιά μου. 

Υπάρχουν όμως τρόποι μέσω των οποίων μπορούμε να αποφύγουμε να περάσουμε τους προσωπικούς μας φόβους στα παιδιά μας, ασχέτως του περιεχομένου τους.

7 στρατηγικές για να αποφύγουμε να μεταδώσουμε 

τους φόβους μας στα παιδιά

1. Αν έχετε μία επίμονη φοβία, επιτρέψτε σε άλλους ενήλικες (που δεν διαθέτουν αυτή τη φοβία) να αποτελέσουν πρότυπο για τα παιδιά σας. 

Για παράδειγμα, μπορεί να φοβάστε τα σκυλιά. 

Εμπιστευθείτε σε έναν φίλο, συγγενή ή στο σύντροφό σας να φέρει το παιδί σας σταδιακά σε επαφή με κατοικίδια σκυλάκια, ώστε να βεβαιωθείτε πως δεν θα «κληρονομήσει» το δικό σας φόβο.

2. Προσέξτε τη γλώσσα και ομιλία σας. 

Οι αγχώδεις γονείς πέφτουν συχνά στην παγίδα να υπενθυμίζουν στο παιδί τους να «προσέχει». 

Αυτή η φράση είναι τόσο γενική και η επανάληψή της προκαλεί πρόβλημα στο παιδί. Αντιθέτως, μάθετέ τους μια και καλή να προσέχουν σημάδια ασφάλειας και κινδύνου. 

Για παράδειγμα, 

«Πρόσεξες ότι αυτό το δέντρο είναι έτοιμο να πέσει; Χρειάζεται να προσέχεις γύρω σου όταν περπατάς και έχει έντονο άνεμο». Το καλύτερο κόλπο είναι να τους μάθετε τρόπους επίλυσης προβλημάτων και να οξύνετε την αντίληψή τους.

3. Μην περνάτε τις ενήλικες ανησυχίες σας στα παιδιά σας. 
Ορισμένες φορές, νομίζουμε ότι τα παιδιά είναι ωριμότερα και ικανά να χειριστούν περισσότερα προβλήματα ή πληροφορίες από αυτά που τελικά μπορούν. 

Ας πούμε ότι έχετε οικονομικές δυσκολίες. 

Ένα παιδί δεν μπορεί να βοηθήσει και κάποια μπορεί να φοβηθούν ότι θα χάσετε το σπίτι σας ή ότι θα πάρετε διαζύγιο. Με άλλα λόγια, μην βαραίνετε τα παιδιά με τα ενήλικα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλύσουν.

4. Μεταλαμπαδεύστε στρατηγικές που χρησιμοποιείτε για να νιώσετε λιγότερο άγχος. 

Το πιθανότερο είναι ότι το παιδί σας θα μάθει να κάνει το ίδιο. 

Για παράδειγμα, 

«Νιώθω άγχος για την ομιλία που πρέπει να δώσω στη δουλειά. Θα κάνω επαναλήψεις και πρόβες για να είμαι σίγουρη ότι θα είμαι έτοιμη». 

Ή «όταν πάω στον οδοντίατρο, αντί να αγχώνομαι για το τι θα γίνει, σκέφτομαι πόσο όμορφα και υγιή θα είναι μετά τα δόντια μου».

5. Βοηθήστε τα παιδιά σας να καταλάβουν και να κατηγοριοποιήσουν συγκεκριμένα συναισθήματα. 

Ένα παιδί που έχει προδιάθεση στο άγχος μπορεί να αναγνωρίζει ευκολότερα πότε αυτό κάνει την εμφάνισή του και να δυσκολεύεται με άλλα συναισθήματα, όπως θυμό, θλίψη και ενοχή.

6. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να σας λέει πώς νιώθει, όταν φαίνεται αγχωμένο ή τρομαγμένο και ακούστε τι έχει να σας πει.

Οι έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που μπορούν να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους τείνουν να τα ρυθμίζουν και καλύτερα και αυτό ισχύει και για τα παιδιά. 

7. Μην τα αφήνετε να παρακολουθούν ειδήσεις. 

Είναι λογικό να θέλετε να ενημερώνεστε, αλλά τα παιδιά σας ακούνε και αυτά περιστατικά βίας, ανασφάλειας, τρομοκρατίας και χάρους. 

Αν σας κάνουν ανάλογες ερωτήσεις, απαντήστε τους όσο καλύτερα μπορείτε και υπενθυμίστε τους ότι θα κάνετε τα πάντα για να είναι ασφαλή. 

Περιορίστε λοιπόν τη συνολική σας έκθεση σε ειδήσεις και στα μέσα. Η υπερέκθεση εντείνει τους φόβους.

Susan Newman, κοινωνική ψυχολόγος

enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι