Έτρωγε από τα σκουπίδια και πέθανε από δηλητηρίαση Ακούει κανείς;;;;

Ούτε ένα πιάτο φαγητό δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ένας 49χρονος που διέμενε στην περιοχή της Ανδραβίδας και βρέθηκε νεκρός το απόγευμα της Κυριακής.

Σύμφωνα με πληροφορίες του ilialive.gr, ο άτυχος άνδρας πέθανε από οξεία τροφική δηλητηρίαση.

Ο 49χρονος, βουλγαρικής καταγωγής, εντοπίστηκε το απόγευμα της Κυριακής νεκρός σε μια καλύβα που διέμενε έξω από την πόλη της Ανδραβίδας, από έναν Έλληνα που περνούσε από το σημείο. Σύμφωνα με πληροφορίες ο θάνατος του 49χρονου εκτιμάται πως έχει επέλθει τουλάχιστον 48ώρες πριν.

Ο χώρος της καλύβας ήταν σε κακή κατάσταση με υπολείμματα τροφής μουχλιασμένα και εκατοντάδες έντομα τριγύρω.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο 49χρονος αναζητούσε εργασία χωρίς όμως να καταφέρει να βρει, ούτε περιστασιακά μεροκάματα.
Έτσι προσπαθώντας να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό, αναζητούσε υπολείμματα τροφών στα σκουπίδια και στους κάδους της πόλης.

madata

Μαμάααα, με τσίμπησε τσούχτρα (μέδουσα)

Ποιο παιδί δεν αγαπάει τη θάλασσα, το κολύμπι
και τις βουτιές;
 

Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όλα τα παιδιά τρελαίνονται να περνούν ατελείωτες ώρες μέσα στη θάλασσα. Θέλει όμως προσοχή γιατί κι αυτή έχει τους κινδύνους της.
Ένας από αυτούς είναι οι τσούχτες ή μέδουσες.

Το τσίμπημά τους προκαλεί έντονο πόνο και τσούξιμο και πολλά παιδιά τρομάζουν. Κάτι βέβαια που είναι απολύτως φυσιολογικό.

Εμείς σας παρουσιάζουμε μερικές συμβουλές για το τι πρέπει να κάνετε σε μία τέτοια περίπτωση.
• Αρχικά ξεπλύνετε την περιοχή του τσιμπήματος με αμμωνία ή με θαλασσινό νερό.
Προσοχή. Μην χρησιμοποιήσετε σε καμία περίπτωση γλυκό νερό, καθώς ενεργοποιείται με αυτόν τον τρόπο το δηλητήριο που υπάρχει στα πλοκάμια της τσούχτρας.
• Καλό είναι να έχετε μαζί σας μία αλοιφή για τσιμπήματα.
Αν δεν έχει κανείς στην παραλία, κάντε κομπρέσες με ξύδι προκειμένου να αντιμετωπιστεί άμεσα η φαγούρα και το τσούξιμο.
• Αν το παιδί σας είναι αλλεργικό, επικοινωνήστε άμεσα με τον παιδίατρό σας ο οποίος θα σας δώσει το κατάλληλο αντισταμινικό σιρόπι.

Πηγή: mothersblog

Eίναι φυσιολογικό το παιδί μου να έχει φανταστικό φίλο;

Είναι σύνηθες τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να έχουν
έναν ή περισσότερους φανταστικούς φίλους.

Οι φίλοι αυτοί μπορεί να έχουν οποιαδήποτε μορφή. Μπορεί να είναι μικροσκοπικοί, να είναι υπέρ ήρωες, ζωάκια ή παιδιά της ηλικίας τους. Ο φανταστικός φίλος κάνει την εμφάνισή του όταν τα παιδιά το επιθυμούν για να παίξουν και όχι μόνο.

Πολλές φορές μάλιστα πράγματα που απαγορεύονται, τα κάνει εκείνος ή τους λέει να τα κάνουν. Το σίγουρο είναι ότι η επινόηση ιστοριών με φανταστικούς φίλους δίνει στα μικρά μια αίσθηση δύναμης, τη δύναμη να αντισταθούν στο αίσθημα ενοχής όταν έχουν κάνει π.χ. μια ζημιά, να ονειρευτούν, ακόμη και να δημιουργήσουν ένα δικό τους κόσμο. Όλο αυτό τρομάζει τους γονείς και συχνά τους θυμώνει. Νιώθουν αβοήθητοι και συχνά χρησιμοποιούν μη αποτελεσματικές μεθόδους αντιμετώπισης.

Αν και εύκολα θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι τα παιδιά που δημιουργούν φανταστικούς φίλους το κάνουν γιατί νιώθουν μοναξιά και έχουν προβλήματα κοινωνικοποίησης, οι έρευνες δεν δείχνουν να συμφωνούν με αυτή την υπόθεση.

Η δημιουργία φανταστικού φίλου έχει βρεθεί να σχετίζεται με θετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των παιδιών. Για παράδειγμα, σε αντίθεση με τα παιδιά που δεν έχουν φανταστικούς φίλους, τα παιδιά που δημιουργούν τέτοιου είδους συντροφιά, έχει βρεθεί να είναι πιο κοινωνικά και λιγότερο ντροπαλά, έχουν πιο πολλούς πραγματικούς φίλους, είναι πιο δημιουργικά και συμμετέχουν πιο πολύ σε οικογενειακές δραστηριότητες.

Επιπλέον έχει βρεθεί ότι ο φανταστικός φίλος βοηθά το παιδί στο να αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες και στην εξάσκηση του διαλόγου. Τα παιδιά που έχουν φανταστικούς φίλους παίζουν περισσότερο ειρηνικά με τα συνομήλικα παιδιά και συνεργάζονται καλύτερα με τους γονείς και τους άλλους ενήλικες.

Ο φανταστικός φίλος έχει βρεθεί να ωφελεί τα παιδιά τόσο στη γνωστική, όσο και στη συναισθηματική τους ανάπτυξη. Είναι πολύ πιθανό η προσποίηση και η φαντασία να βοηθούν το παιδί στο να ξεχωρίσει το πραγματικό από το φανταστικό και στη δημιουργική σκέψη. Έχει βρεθεί ότι τα περισσότερα παιδιά που δημιουργούν φανταστικούς φίλους δεν βλέπουν πολύ τηλεόραση. Άρα ο μη δομημένος χρόνος αποτελεί ευκαιρία για δημιουργικό και φανταστικό παιχνίδι.

Επίσης, βοηθάει το μικρό σας να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους. Τα παιδάκια συχνά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη σημασία των ορίων. Έτσι, αν για παράδειγμα, το παιδί σας κατηγορήσει τον φανταστικό του φίλο ότι έφαγε μπισκότα πριν από το φαγητό, είναι συχνά σημάδι ότι το παιδί καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους, απλά δεν είναι ακόμη έτοιμο να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του.

Ο φανταστικός φίλος ενθαρρύνει το παιδί σας να αντιμετωπίσει καλύτερα καταστάσεις, που ενδεχομένως του προκαλούν άγχος, όπως ο ερχομός ενός μωρού ή ακόμη και ένα διαζύγιο.

Ακόμα, φανταστικός φίλος των μικρών σας δίνει μια ευκαιρία να κατανοήσετε τους φόβους και τα συναισθήματα του μικρού σας. Αν ακούσετε, για παράδειγμα, το παιδί σας να παρηγορεί τον φανταστικό του φίλο, στον οποίο πρόκειται να κάνουν εμβόλιο, μπορεί να είναι σημάδι ότι το αγγελούδι σας φοβάται περισσότερο απ’ ότι φαίνεται.

Πόσο συχνά δημιουργούν τα παιδιά φανταστικούς φίλους;

Τα περισσότερα μικρά παιδιά προσποιούνται μέσα από το παιχνίδι ότι αλληλεπιδρούν με τα παιχνίδια τους ή τα κουκλάκια τους σαν να είναι ζωντανά. Οι έρευνες δείχνουν ότι πάνω από το 65% των παιδιών έχουν φανταστικούς φίλους.

Τα παιδιά μπορούν πολύ εύκολα να περιγράψουν το φανταστικό τους φίλο στο πώς μοιάζει αλλά και στο πώς συμπεριφέρεται. Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που προσωποποιούν αντικείμενα τείνουν να διαμορφώνουν μαζί τους μια σχέση που μοιάζει περισσότερο με αυτή γονιού – παιδιού (το συμβουλεύουν, το ντύνουν, το φροντίζουν κ.α.), ενώ τα παιδιά που έχουν αόρατους φίλους δημιουργούν περισσότερο μια ισότιμη σχέση όπως με έναν πραγματικό φίλο.
Αν και τα παιδιά μπορεί να βιώνουν έντονα την αλληλεπίδραση με τους αόρατους φίλους τους, σχεδόν πάντοτε ξέρουν ότι οι φίλοι αυτοί δεν είναι πραγματικοί. Σε μια μελέτη που συμμετείχαν 86 παιδιά με αόρατους φίλους, το 77% των παιδιών απάντησαν θετικά όταν ρωτήθηκαν αν έχουν φανταστικό φίλο και σχεδόν τα μισά παιδιά αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αναγνώρισαν ότι ο φίλος τους είναι φανταστικός και δεν υπάρχει στην πραγματική ζωή.

Θα πρέπει τελικά οι γονείς να ανησυχούν;

Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι γονείς ανησυχούν για τη ψυχική υγεία των παιδιών τους. Ρωτούν φίλους και συγγενείς αν είναι φυσιολογικό και πολλές φορές απευθύνονται σε κάποιο ειδικό.


Ωστόσο, μετά το πρώτο σοκ, έρευνα δείχνει πως οι γονείς ηρεμούν και αντιλαμβάνονται πως το παιδί τους επικαλείται το φανταστικό φίλο, όταν θέλει να παίξει και να διασκεδάσει. Ακόμα, παρατηρούν πως ο φανταστικός φίλος εμφανίζεται όταν τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη και στρεσογόνο κατάσταση. Τα παιδιά μικρότερης ηλικίας αρκετά συχνά χρησιμοποιούν τους αόρατους φίλους για να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις των γονιών τους σε συμπεριφορές που θα μπορούσαν να αποδοκιμαστούν, βοηθώντας τους έτσι να μάθουν να ρυθμίζουν και να ελέγχουν τη συμπεριφορά τους.

Οι γονείς επομένως είναι καλό να είναι χαλαροί με το φανταστικό φίλο του παιδιού και να το αντιμετωπίσουν περισσότερο ως ευκαιρία γιατί θα μάθουν κάτι παραπάνω για το ίδιο το παιδί τους. Είναι καλό να κάνετε ερωτήσεις για να μάθετε περισσότερα για το φανταστικό φίλο αλλά και για τη σπουδαιότητα που έχει στη ζωή του παιδιού σας. Με τον τρόπο αυτό θα πάρετε τις πληροφορίες που χρειάζεστε προκειμένου να μάθετε τις ανάγκες του.

Ο φανταστικός φίλος είναι μια μοναδική και μαγική έκφραση της φαντασίας των παιδιών, οπότε ας τους αφήσουμε να το απολαύσουν και να τον αποχωριστούν όταν εκείνα το αποφασίσουν.

 jenny

Πατέρα, δώσε χρόνο στο παιδί σου

Δεν αρκεί η φυσική παρουσία του δίπλα στο παιδί

Ένας καθηγητής Ψυχολογίας και μια παιδίατρος, μιλούν για τον ρόλο του σύγχρονου πατέρα μέσα στην οικογένεια

ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ γονείς, έχουν πολλές ώρες στο σπίτι μετά το σχολείο και μπορούν να έχουν ποιοτικό χρόνο μαζί με τα παιδιά τους

«Πρέπει ως πατέρας και γονιός να δίνεις ποιοτικό χρόνο στα παιδιά σου. Σειρά ερευνών καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν αρκεί η φυσική σου παρουσία δίπλα στο παιδί, αλλά χρειάζεται να ανταλλάζεις απόψεις μαζί του, να το βοηθάς να διαμορφώνει τη σκέψη του, να του δίνεις το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αναπτύξει την προσωπικότητά του, δηλαδή την ικανότητά του να σκέφτεται και να διαχειρίζεται τον κόσμο γύρω του.

Αυτό απαιτεί καθαρό μυαλό από τον ενήλικα - γονέα, εκπαιδευτικό ή άλλο», ανέφερε στη «Σημερινή» ο Γιώργος Σπανούδης, Λέκτορας Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, πατέρας δύο αγοριών 14 και 17 χρόνων, όταν κλήθηκε να τοποθετηθεί στο θέμα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα, που γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου.«Είναι αξιοπαρατήρητο», σχολίασε ο κ. Σπανούδης, «ότι τα παιδιά των δασκάλων - και στην Κύπρο και στην Ελλάδα - έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να κινηθούν κοινωνικά προς τα πάνω κι αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι οι δάσκαλοι γονείς, έχουν πολλές ώρες στο σπίτι μετά το σχολείο και μπορούν να έχουν ποιοτικό χρόνο μαζί τους».

Ένας χωρισμένος πατέρας…

-Ένας χωρισμένος πατέρας μπορεί να ανταποκριθεί σωστά στο ρόλο του;

-Εξαρτάται από τη μητέρα και την απόφαση του δικαστηρίου, που συνήθως ορίζει συγκεκριμένο χρόνο συναντήσεων με τα παιδιά. Αν ο χωρισμός είναι ήπιος και αν οι δύο γονείς θέλουν να υποστηρίξουν τα παιδιά τους, έστω κι αν δεν είναι πια ζευγάρι και συνεχίσουν να συνεργάζονται, τότε τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τον χωρισμό. Εκεί όμως που οι γονείς συνεχίσουν μετά το χωρισμό, τη σύγκρουση που είχαν πριν από αυτόν, είναι καταστροφικό.

Κάτι από τη δουλειά του άλλου

-Οι παραδοσιακοί ρόλοι του πατέρα και της μητέρας, μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά μέσα στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα;

-Αν πάει κανείς μερικές δεκαετίες πίσω, όταν οι κοινωνίες μας είχαν αγροτικά χαρακτηριστικά ή ακόμα και η αστική κοινωνία είχε κάποια σαφή μορφή, ήταν προδιαγεγραμμένος ο ρόλος του πατέρα και της μητέρας. Ο πατέρας είχε βασικό στόχο να φέρει χρήματα στην οικογένεια, ήταν ο κουβαλητής και η μητέρα ήταν στο σπίτι της αφοσιωμένη τρυφερά στη συναισθηματική διαμόρφωση των παιδιών. Σήμερα τα σύγχρονα ζευγάρια δεν μπορούν και δεν πρέπει να μείνουν στους αυστηρούς αυτούς ρόλους.
Σήμερα καλούνται να κάνουν ο καθένας κάτι από τη δουλειά του άλλου. Μπορεί να πλύνει σήμερα τα πιάτα ή να σιδερώσει η μητέρα και αύριο να το κάνει ο πατέρας. Επειδή η γυναίκα βγήκε από το σπίτι στην εργασία και - καλώς - ανέλαβε διαφορετικά καθήκοντα στην κοινωνία, λειτουργεί και πολύ διαφορετικά μέσα στο σπίτι.

Υπάρχει μια διακριτή δομή στην οικογένεια τι πρέπει να κάνει ο μπαμπάς και τι πρέπει να κάνει η μαμά, αλλά τα όρια είναι πια, αδιαφανή…

-Τι γίνεται όταν οι γονείς είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους;

-Όταν έχεις δύο γονείς που ο καθένας ενσωματώνει κάποιους ρόλους και δημιουργούν ένα πλέγμα εποπτείας, παραδειγματισμού, παρότρυνσης και ενίσχυσης για το παιδί, αυτό περιμένεις να λειτουργεί καλύτερα από την περίπτωση που είναι ένας γονέας ή δύο μέτριοι ή ανταγωνιστικοί μεταξύ τους, γονείς. Πρέπει οι δύο γονείς να είναι σύμφωνοι για το πώς θα λειτουργήσουν ως καλοί γονείς απέναντι στα παιδιά, ενσαρκώνοντας διαφορετικά μοντέλα τρυφερότητας, αυστηρότητας κλπ. Όταν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, έχεις μια καλή οικογένεια και μεγαλύτερες πιθανότητες τα παιδιά να βρουν το δρόμο τους.
Ενώ όταν πας προς την άλλη κατεύθυνση, έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να λοξοδρομήσουν, με κάποια μορφή παραβατικότητας ή και με κάτι σοβαρότερο. Το κύτταρο της οικογένειας χρειάζεται δυο στοιχεία που να λειτουργούν ισότιμα και σε σύμπνοια - τον πατέρα και τη μητέρα. Και οι δυο μπορούν και πρέπει να συμβάλουν ο καθένας με τον τρόπο του, στην οργάνωση και λειτουργία της οικογένειας για ανατροφή των παιδιών.

Σε διαφορετικές ηλικιακές φάσεις, έχουν διαφορετικούς ρόλους - έχει ιδιαίτερη βαρύτητα ο ένας έναντι του άλλου. Στις μικρές ηλικίες, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η μαμά, ιδιαίτερα για τη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού, αλλά στην εφηβεία, έχει μεγαλύτερη σημασία η παρουσία του πατέρα.

Ένα σπίτι με καλά θεμέλια

-Μια διάκριση ρόλων μεταξύ πατέρα και μητέρας, είναι έτσι κι αλλιώς απαραίτητη;

Κάποιοι υποστηρίζουν κοινωνιολογικά, ότι ο πατέρας πρέπει να ενσαρκώνει το μοντέλο του δικαίου, μεταφέροντας αρχές ασφάλειας, σταθερότητας, πρωτοβουλίας, ειδικά στα αγόρια. Μέσα στο ζευγάρι υπάρχει ο άντρας και η γυναίκα ως προσωπικότητες και μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις η γυναίκα να είναι πολύ πιο δυναμική από τον άντρα.
Εμένα δεν θα με ενοχλούσε αν το μοντέλο του δικαίου, το ενσάρκωνε σε αυτές τις περιπτώσεις η γυναίκα. Σίγουρα χρειάζεται μια διάκριση ρόλων μέσα στην οικογένεια και μια συμφωνία ανάμεσα στο ζευγάρι για τα «παραδοσιακά» πρότυπα, αλλά αν αυτά υπάρχουν και με ένα πιο μοντέρνο τρόπο, πάλι υπηρετούν την οικογένεια. Στο δικό μου μυαλό η οικογένεια δεν είναι απλώς ένας θεσμός γέννησης του παιδιού και βιολογικής ύπαρξης απογόνων, αλλά είναι περισσότερο ένας ψυχολογικός θεσμός.
Αν ήθελε κανείς να το αναπαραστήσει, θα ήταν ένα σπίτι με καλά θεμέλια, όπου το παιδί πρέπει να αντιλαμβάνεται και να νιώθει ότι είναι προστατευμένο μέσα στην οικογένεια. Αν δει κανείς τις περιπτώσεις παθολογίας, π. χ. παιδιών χρηστών ναρκωτικών, ή με παραβατική συμπεριφορά, συχνά εξηγούνται, είτε στο πλαίσιο μιας προγενετικής προδιάθεσης στο σπίτι, είτε στο κακό περιβάλλον που ο γονέας διαμόρφωσε και σφράγισε το μέλλον του παιδιού. Ένα παιδί που ενδεχομένως θα πάρει κακά γονίδια, αλλά έχει γονείς που το αγαπούν και είναι δίπλα του, δημιουργούν ένα προστατευτικό θεμέλιο.

Όταν πετούν τα μικρά πουλιά…

-Πώς αντιλαμβάνεστε το ζήτημα της υπερπροστατευτικότητας απέναντι στα παιδιά, από τον πατέρα και τη μητέρα;

-Οι καλοί γονείς έχουν συνήθως την τάση να γίνονται υπερπροστατευτικοί κι αυτό δημιουργεί μεγάλα προβλήματα, αφού πάλι για παθολογία μιλάμε. Ένα είναι να μην είσαι προστατευτικός κι ένα άλλο είναι να είσαι υπερπροστατευτικός - και τα δυο κάνουν κακό. Πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο και πρέπει ο γονέας ν’ αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να λειτουργήσει όπως τα πουλιά, που όταν είναι να πετάξουν τα μικρά τους, αφού τα αναθρέψουν μέσα στη φωλιά, τα πηγαίνουν στην άκρη και όταν αισθανθούν οι γονείς ότι είναι έτοιμα να πετάξουν, τα σπρώχνουν και μετά παρακολουθούν μαγεμένοι τη πτήση τους.
Αυτό πρέπει να κάνει ο καλός γονέας. Δεν πρέπει ν’ αντιλαμβάνεται τα παιδιά ως κτήμα του που θ’ αποφέρει κάποιο «κέρδος». Οι γονείς της προηγούμενης γενιάς, ιδιαίτερα της αγροτικής παραδοσιακής κοινωνίας, θεωρούν ότι τα παιδιά θα τους γηροκομήσουν - μια μορφή επένδυσης που πρέπει να ξεπληρωθεί στο τέλος. Αυτό δημιουργεί μια κτητικότητα απέναντι στα παιδιά, που μπορεί να είναι επικίνδυνη.

-Ποιο είναι το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα, στους πατέρες ανάμεσά μας;

-Ο άντρας που είναι πατέρας, πρέπει να κάνει μια αναδρομή, να δει τα λάθη του και να συνειδητοποιήσει ότι μαζί με τη μαμά και σύζυγό του, ως καλός μπαμπάς, πρέπει να προσπαθήσει να υλοποιήσει τον στόχο του, που είναι να δώσει καλούς πολίτες στην κοινωνία. Για να το κάνει αυτό, πρέπει ο ίδιος να αισθάνεται σίγουρος για τον εαυτό του και κατά πού πάει το καράβι του. Να αντιληφθεί τα όρια και τις ευθύνες και τις χαρές και τις λύπες ως πατέρας. Είναι σοφή η λαϊκή κουβέντα ότι η πιο δύσκολη δουλειά, είναι του γονιού.
Δεν είναι εύκολο να είσαι μητέρα ή πατέρας, απαιτεί να μπεις εσύ στο περιθώριο και να έρθει στο προσκήνιο το παιδί σου. Και για να το πετύχεις αυτό, χρειάζεται μια μέρα το χρόνο, να καθήσεις να σκεφτείς, να ενδοσκοπήσεις τι έκανες καλά ή όχι και τι κάνεις και πώς θα κάνεις καλύτερα τα παιδιά σου και τον εαυτό σου.
Καλός γονέας, είναι και καλός άνθρωπος και δεν μπορεί να είναι αντικρουόμενες έννοιες - είναι συμπληρωματικές. Και κάτι τελευταίο. Οι γονείς πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους ως επίγειοι θεοί αγάπης, δηλαδή με αβρότητα και καλοσύνη. Να μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά τους όλα τα θετικά στοιχεία που έχουν και να είναι έτοιμοι να συγχωρέσουν και να συμπαρασταθούν στα παιδιά τους… να τους δείξουν το δρόμο.

Τιμή στον Πατέρα από Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου

Μας είπε η παιδίατρος στο Παραλίμνι Δρ Δέσποινα Οικονόμου, Πρόεδρος της Κυπριακής Λέσχης Βιβλίου, μητέρα μιας κόρης 29 χρόνων και ενός γιού 25 χρόνων: «Όσο ψηλός κι αν είναι ο γιος μας κι όσο κι αν η κόρη μας έχει πολλές γνώσεις, εμείς πρέπει να στεκόμαστε ψυχικά στο ύψος μας και να τους αντιμετωπίζουμε σαν γονείς, που σημαίνει να τους προσφέρουμε ασφάλεια και στήριξη. Ο γονιός πρέπει να είναι ταπεινός, να ξέρει να λέει συγνώμη, να αποδέχεται ότι το παιδί του έχει γίνει άντρας ή γυναίκα και ότι πρέπει να τους δεχτεί σε αυτή... 

Η θαυμάσια παιδική χορωδία Rosarte χρειάζεται τη βοήθειά μας

Ένα ψηλό παράθυρο είναι το τραγούδι.
Βλέπει στο δρόμο, βλέπει και στον ουρανό.
Απ’ αυτό το παράθυρο κοιτάμε τον κόσμο.

Γ. Ρίτσος

...............................................
Η Rosarte ιδρύθηκε το 2008 από τη μαέστρο της, Ρόζη Μαστροσάββα και απαρτίζεται από 250 παιδιά και εφήβους, ηλικίας 5-20 ετών.
Η χορωδία έχει τρία τμήματα: φωνητικής προετοιμασίας, παιδικό και παιδικό-νεανικό τμήμα.

Υποστηρίξτε την Rosarte να εκπληρώσει το όνειρό της και να διαγωνιστεί στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Χορωδιών 2014.
Ακολουθήστε μας στην πλατφόρμα οικονομικής ενίσχυσης εδώ
.......................
Support Rosarte to compete and win for Greece in the World Choir Games 2014.
Follow our funding project here

Μεταξύ των πολλών εμφανίσεών της περιλαμβάνονται η συμμετοχή της σε χορωδιακά φεστιβάλ, σε συναυλίες στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, στα Δημήτρια της Θεσσαλονίκης και στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Η χορωδία έχει συνεργαστεί με σημαντικούς μαέστρους, όπως ο Ph. Augen, ο Λ. Καρυτινός, ο Α. Μπαλτάς, ο Μ. Μιχαηλίδης, ο Β. Φιδετζής, ο Ν. Τσούχλος, ο Ι. Βουδούρης, ο Α. Πυλαρινός, ο Ν. Χαλλιάσας, και με συμφωνικές ορχήστρες και χορωδίες όπως της Εθν.Λυρικής Σκηνής, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, την Καμεράτα και άλλες.
Επιπλέον, έχει πάρει μέρος σε ντοκυμαντέρ, ηχογραφήσεις, διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έχει δραστηριοποιηθεί σε αφιλοκερδείς συναυλίες για ευπαθείς ομάδες πληθυσμού (και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά παιδιά με προβλήματα υγείας)

 

Διαδικτυακοί τόποι:

https://www.facebook.com/pages/CHILDRENS-CHOIR-ROSARTE/247818604792

http://rosartechoir.wordpress.com/

http://www.rosarte.gr