100000 παιδιά αναγκάστηκαν να κλειστούν σε ιδρύματα της Ελβετίας

100000 παιδιά οδηγούνται μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, σε ιδρύματα της Ελβετίας χωρίς καμία επίσημη δικαστική απόφαση.
Σήμερα, τα θύματα της υποχρεωτικής ιδρυματοποίησης ζητούν αναγνώριση και αποζημιώσεις για τις εξευτελιστικές συνθήκες κάτω από τις οποίες έπρεπε να επιζήσουν.
Η κυβέρνηση υπόσχεται, τα παιδιά που έγιναν μεγάλοι περιμένουν...

Σε μία εποχή όπου ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής επικαιρότητας ασχολείται με την λειτουργία και τις συνθήκες που επικρατούν στα ψυχιατρικά ιδρύματα, ένα ακόμα θέμα ξετυλίγεται αυτόν τον καιρό, στην Ελβετία, αφορώντας τα ιδρύματα που λειτουργούσαν στη χώρα μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 υπό το κλίμα ενός βαρύτατα υποχρεωτικού εγκλεισμού παιδιών που απλώς είχαν ανάγκη για προστασία.

Ο εγκλεισμός σε ιδρύματα ήταν μία αναγκαία πραγματικότητα για αυτά τα 100000 παιδιά φτωχών οικογενειών που ζούσαν στην Ελβετία μέχρι το τέλος εκείνης της δεκαετίας.

Παιδιά ορφανά, παιδιά που είχαν γεννηθεί από ανύπαντρες μητέρες ή προέρχονταν από φτωχές οικογένειες μεταφέρονταν αναγκαστικά σε ιδρύματα ή αγροικίες όπου ο εγκλεισμός τους ήταν απόφαση των αρχών χωρίς να έχει προηγηθεί καμία δικαστική απόφαση. Ανήλικοι ή ενήλικοι φιλοξενούνταν στα ιδρύματα για αόριστο χρονικό διάστημα με στόχο την καταναγκαστική εργασία.

Παρόμοιες “άτυπες” αποφάσεις λαμβάνονταν και για πολλές έγκυες γυναίκες μέχρι το τέλος της χρονικής εκείνης περιόδου. Οι αναγκαστικές εκτρώσεις ήταν μέρος των αποφάσεων που έπρεπε να ληφθούν για τη “σωστή” λειτουργία της κοινωνίας. Τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στα ιδρύματα υποχρεούνταν να δουλεύουν τις περισσότερες ώρες της ημέρας χωρίς να πληρώνονται ενώ συχνά γίνονταν θύματα σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης.

Ακολουθώντας τώρα τον δρόμο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Ελβετία σταμάτησε όλες τις πρακτικές που επέτρεπαν μέχρι τότε το σύνολο των αβάσιμων εγκλεισμών. Την άνοιξη του 2013 και έπειτα από εκκλήσεις των ίδιων των θυμάτων, η υπουργός Δικαιοσύνης της Ελβετίας, Simonetta Sommaruga, κάλεσε τα θύματα της υποχρεωτικής ιδρυματοποίησης σε μία συνάντηση κατά την οποία ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της κυβέρνησης και όρισε χρηματικές αποζημιώσεις για τα θύματα με χρονικό όριο το 2017.

Οι άνθρωποι που βρέθηκαν πίσω από αυτά τα ιδρύματα, αποκαλύπτουν τις ιστορίες τους στο swissinfo.ch. Ένα από τα άτομα που έζησαν κάτω από συνθήκες περιορισμού και καταναγκαστικού κλίματος μέσα σε ένα από τα περίφημα ιδρύματα της εποχής, μιλάει για την σεξουαλική του κακοποίηση.
Ο Clement Wieilly, γεννήθηκε το 1952 μέσα σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας. Τριών ετών παραδίδεται στις αρχές μαζί με τα δύο του αδέλφια και οδηγείται σε ίδρυμα. “Υπέφερα από υποσιτισμό και δεχόμουν σωματική και σεξουαλική κακοποίηση”, όπως αναφέρει.
Στην εφηβική ηλικία και αφού τον είχαν στείλει σε μια αγροτική οικογένεια στην επαρχία, αποκτά πρόσβαση σε σχετικά αρχεία όπου και ανακαλύπτει πως η μητέρα του δεν τον είχε εγκαταλείψει, όπως του είχαν πει, αλλά ήταν αδύνατον να μεγαλώσει μόνη, χωρίς πατέρα τα παιδιά της. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, η μητέρα του είχε ζητήσει βοήθεια αλλά οι αρχές αποφάσισαν να χωρίσουν τα μέλη της οικογένειας. Ο Clement είναι ιδρυτής του συλλόγου “Δράση για την αξιοπρέπεια” και μέλος της στρογγυλής τράπεζας που δημιουργήθηκε το 2013 από την κυβέρνηση της Ελβετίας με σκοπό να αποζημιώσει τα θύματα της καταναγκαστικής ιδρυματοποίησης.
Ο Clement Wieilly ήταν ο πρώτος που αποφάσισε να κάνει την αρχή, διανύοντας σε διάστημα δέκα μηνών, 6000 χιλιόμετρα για να συγκεντρώσει τις ιστορίες των υπόλοιπων θυμάτων και να βοηθήσει να αναζητήσουν και εκείνοι οι άνθρωποι με τη σειρά τους, τις προσωπικές τους υποθέσεις στα αρχεία.

Η Rose- Marie είναι ένα από τα πρόσωπα που δέχτηκε να μιλήσει και να καταθέσει την αξομολόγητη εμπειρία εκείνης της σκοτεινής περιόδου της ζωής της.
Γεννημένη το 1936, η μητέρα της πεθαίνει σε ηλικία 25 χρονών σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο. “Ο πατέρας μου έλεγε πάντα ότι τη σκότωσαν οι γιατροί. Ο ίδιος δεν μπορούσε να μας φροντίσει και έτσι μας έστειλαν σε ορφανοτροφείο. Εκεί μας κακομεταχειρίστηκαν, ήμασταν πάντοτε πεινασμένοι και οι νοσοκόμες μετακινούνταν σε άλλα ιδρύματα ανά τέσσερα χρόνια να να μην δένονται μαζί μας”, λέει η ίδια. Στα 14 της, μεταφέρεται σε μία αγροτική οικογένεια με σκοπό να φροντίζει τα 20 παιδιά της. Πέρα από τις τραγικές συνθήκες δεν πληρωνόταν καν για τη δουλειά που προσέφερε. Η φράση που χρησιμοποιεί ξανά και ξανά είναι “Δεν πήρα ίχνος ανθρωπιάς”.

Μία ακόμη γυναίκα, η Rose- France, εξομολογείται ότι όλα αυτά τα χρόνια την βοήθησε ο θυμός. Γεννημένη το 1943, κατέληξε σε ίδρυμα ως το τελευταίο παιδί της οικογένειας. Παιδί ανύπαντρης μητέρας έπρεπε να δοθεί υποχρεωτικά σε κάποιο ίδρυμα, καθώς όπως αναφέρει, “Οι ανύπαντρες μητέρες απαγορευόταν να κρατήσουν τα παιδιά τους. Αμαρτωλές γυναίκες, έτσι τις αποκαλούσαν τότε”. Σε ηλικία δύο ετών, μεταφέρεται σε μοναστήρι όπου κανείς δεν πλήρωνε για το φαγητό και την διαμονή της με αποτέλεσμα να δουλεύει διαρκώς και να προσεύχεται.
Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή, όπως και ο θυμός που ακολουθεί και συνοδεύει αυτές τις ιστορίες. Ακόμη και εάν κάποιος έκανε αίτημα αναίρεσης της απόφασης που όριζε υποχρεωτικό εγκλεισμό, ήταν δύσκολο να εισακουστεί εκείνη την εποχή.

Ο Clement Wieilly έκανε την αρχή και ακολούθησαν πολλά ακόμα άτομα που θέλησαν να ανοιχτούν. Ωστόσο υπολογίζεται ότι μένουν ακόμη γύρω στα 20000 άτομα που βρίσκονται εν ζωή και χρειάζονται βοήθεια για όσα έζησαν εκείνες τις μακρινές ημέρες.
Τον Αύγουστο, η στρογγυλή τράπεζα της κυβέρνησης δημιούργησε ένα έκτακτο ταμείο με στόχο να προσφέρει άμεσα υπηρεσίες στα θύματα, τουλάχιστον μέχρι να δημιουργηθεί ένα μόνιμο ταμείο αποζημιώσεων.
Μέχρι τότε, είναι παρήγορο το γεγονός πως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν αρχίσει να εκδηλώνουν ένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα στίγματα που άφησαν εκείνες οι ημέρες σε πολλά από τα άτομα που με την υποχρεωτική τους μεταφορά στα ιδρύματα, δημιούργησαν έναν αιώνιο ψυχικό εγκλεισμό.

pathfinder

ΛΗΞΗ AMBER ALERT - Βρέθηκε η Λεκκάκου Χριστίνα, 9 ετών, και είναι καλά στην υγεία της

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΛΗΞΗΣ AMBER ALERT
ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΑΝΗΛΙΚΗ ΛΕΚΚΑΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ 9 ΕΤΩΝ

Στις 27/09/2014 βρέθηκε η Λεκκάκου Χριστίνα, 9 ετών, η οποία είχε εξαφανιστεί το πρωί από την περιοχή της Νίκαιας και είναι καλά στην υγεία της.
Η έγκαιρη κινητοποίηση των φορέων και των ευαισθητοποιημένων πολιτών για μία ακόμα φορά έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην άμεση εύρεση του παιδιού. Η ανήλικη βρίσκεται κοντά στην οικογένειά της χάρη στην εξειδικευμένη παρέμβαση της ΟΜΑΔΑΣ ΔΙΑΣ της ΕΛ.ΑΣ.

περισσότερα εδώ

Amber Alert: Βοηθήστε να βρεθεί η 9χρονη Χριστίνα Λεκκάκου LEKKAKOY CHRISTINA 9 YEARS OLD

Στις 27/09/14 στις 12.00, εξαφανίστηκε από την Πατριάρχου Ιωακείμ 21 περιοχή της Νίκαιας, η Χριστίνα Λεκκάκου, 9 ετών.

Η Χριστίνα έχει καστανά καρέ μαλλιά, καστανά μάτια, έχει ύψος 1,30 και ζυγίζει 30 κιλά.

Φορούσε λευκή μπλούζα και μαύρα-μωβ αθλητικά παπούτσια.

• Ονοματεπώνυμο: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΚΚΑΚΟΥ
• Ημερομηνία γέννησης:5/9/2005
• Χρώμα μαλλιών: Καστανά
• Χρώμα ματιών: Καστανά
• Ημερομηνία εξαφάνισης: 27/9/2014

Ζήνων ο Ελεάτης: «Θαυμάζω ὑμῶν τήν δειλίαν»

Ζήνων ο Ελεάτης (490 – 430π.Χ.)

«Θαυμάζω ὑμῶν τὴν δειλίαν, εἰ τούτων ἕνεκεν ὧν νῦν ἐγὼ ὑπομένω, δουλεύετε τῷ τυράννῳ»

Ένας νέος, που δεν έσκυψε το κεφάλι του,
που αντιστάθηκε στον τύρρανο,
συγκίνησε τον λαό και ανέτρεψαν τη τυρρανία,

Επειδή... 

Κι ένας μπορεί,

αν θέλει,

η ψυχή του δοσμένη σαν είναι

κι αν η καρδιά του φλέγεται,

μπορεί,

ναι, μπορεί 
τον κόσμο ν' αλλάξει!

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ, Τιμῶντας τόν Αἰσχύλο,

Β. Π. Δεδούση

===

Ο Ζήνων ο Ελεάτης, που έγινε ονομαστός με τον ηρωικό θάνατο στον αγώνα εναντίον του τυράννου, ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Παρμενίδη κατά τον Πλάτωνα, ενώ κατά τον Απολλόδωρο 40 χρόνια νεότερός του. Σε ένα πεζό σύγγραμμά του, που το είχε γράψει πολύ νέος, υποστήριζε τη θεωρία του Παρμενίδη από πλάγιο δρόμο. Αναιρούσε, δηλαδή, την κοινή αντίληψη για την πραγματικότητα με τέτοια οξύνοια, ώστε ο Αριστοτέλης τον ονόμασε εφευρέτη της διαλεκτικής.

Ο Ζήνων ο Ελεάτης θυσίασε τη ζωή του σε μία απόπειρα κατά του τυραννίσκου της πατρίδας του Νέαρχου, που διασώθηκε το όνομά του χάρη στη δραματική εκείνη απόπειρα. 
Η σύλληψή του, τα βασανιστήριά του, η καταδίκη του στο μαρτυρικό θάνατο, ξεσήκωσαν το λαό κατά του τυραννίσκου. 
Την ώρα των δραματικών ανακρίσεων, ρωτήθηκε ποιοι είναι οι φίλοι του και αφού τον πίεσαν πολύ να τους αποκαλύψει, αυτός κατονόμασε όλους τους φίλους του τυράννου, που εκτελέστηκαν όλοι και στο τέλος και τον ίδιο το Νέαρχο ως διαφθορέα και καταστροφέα της πόλης. 
Κατά την ώρα του βασανισμού του μίλησε στους συμπολίτες του και στο τέλος έκοψε μόνος του τη γλώσσα του και τη έφτυσε στο πρόσωπο του τυράννου. Ύστερα πέθανε περήφανα.

 aoristies.gr

 
[26] Γέγονε δὲ ἀνὴρ γενναιότατος καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ καὶ ἐν πολιτείᾳ· φέρεται γοῦν αὐτοῦ βιβλία πολλῆς συνέσεως γέμοντα.

Καθελεῖν δὲ θελήσας Νέαρχον τὸν τύραννον - οἱ δὲ Διομέδοντα - συνελήφθη, καθά φησιν Ἡρακλείδης ἐν τῇ Σατύρου ἐπιτομῇ. Ὅτε καὶ ἐξεταζόμενος τοὺς συνειδότας καὶ περὶ τῶν ὅπλων ὧν ἦγεν εἰς Λιπάραν, πάντας ἐμήνυσεν αὐτοῦ τοὺς φίλους, βουλόμενος αὐτὸν ἔρημον καταστῆσαι· εἶτα περί τινων εἰπεῖν ἔχειν τινα «ἔφη» αὐτῷ πρὸς τὸ οὖς καὶ δακὼν οὐκ ἀνῆκεν ἕως ἀπεκεντήθη, ταὐτὸν Ἀριστογείτονι τῷ τυραννοκτόνῳ παθών.

[27] Δημήτριος δέ φησιν ἐν τοῖς Ὁμωνύμοις τὸν μυκτῆρα αὐτὸν ἀποτραγεῖν. Ἀντισθένης δὲ ἐν ταῖς Διαδοχαῖς φησι μετὰ τὸ μηνῦσαι τοὺς φίλους ἐρωτηθῆναι πρὸς τοῦ τυράννου εἴ τις ἄλλος εἴη· τὸν δ' εἰπεῖν, « Σὺ ὁ τῆς πόλεως ἀλιτήριος. » Πρός τε τοὺς παρεστῶτας φάναι· « Θαυμάζω ὑμῶν τὴν δειλίαν, εἰ τούτων ἕνεκεν ὧν νῦν ἐγὼ ὑπομένω, δουλεύετε τῷ τυράννῳ· » καὶ τέλος ἀποτραγόντα τὴν γλῶτταν προσπτύσαι αὐτῷ· τοὺς δὲ πολίτας παρορμηθέντας αὐτίκα τὸν τύραννον καταλεῦσαι. Ταὐτὰ δὲ σχεδὸν οἱ πλείους λαλοῦσιν. Ἕρμιππος δέ φησιν εἰς ὅλμον αὐτὸν βληθῆναι καὶ κατακοπῆναι.

Διογένης Λαέρτιος Βίοι Φιλοσόφων, Θ΄ 26 – 27 

Philippe Remacle 

Υπήρξε άνδρας ξεχωριστός καί στη φιλοσοφία καί στην πολιτική. Του αποδίδονται βιβλία που διακρίνονται για τη σύνεσή τους. Όπως αναφέρει ο Ηρακλείδης στη «Σατύρου επιτομή», θέλησε να ανατρέψει τον τύραννο Νέαρχο – άλλοι λένε τον Διομέδοντα – καί συνελήφθη. Στη διάρκεια της δίκης, όταν τον ρωτούσαν για τους συνεργούς του καί για τα όπλα που είχε πάει στη Λιπάρα, αποκάλυψε όλους τους φίλους του τυράννου με σκοπό να τον αφήσει μόνο του. Έπειτα είπε πως κάτι είχε να του πει για κάποιους κρυφά στο αυτί καί τότε του το δάγκωσε καί δεν το άφησε μέχρι που τον σκότωσαν. Έτσι έπαθε τα ίδια με τον τυραννοκτόνο Αριστογείτονα.

Ο Δημήτριος στους «Ομωνύμους» λέει πως του δάγκωσε τη μύτη. Ο Αντισθένης στις «Διαδοχές» λέει πως, αφού αποκάλυψε τους φίλους, ρωτήθηκε από τον τύραννο, αν υπάρχει καί κάποιος άλλος. Τότε απάντησε «εσύ, ο καταστροφέας της πόλης». Στους παρευρισκομένους είπε: «Θαυμάζω τη δειλία σας, αν εξαιτίας αυτών, που τώρα υπομένω, είστε δούλοι του τυράννου». Τέλος, έκοψε τη γλώσσα του καί του την έφτυσε κατάμουτρα. Ενθαρρυμένοι απ’ αυτό οι συμπολίτες του σκότωσαν τον τύραννο. Τα ίδια σχεδόν λένε οι περισσότεροι. Ο Έρμιππος λέει ότι τον έριξαν σε πέτρες που χρησίμευαν για άλεσμα καί κατακομματιάστηκε.

Μετάφραση από τις εκδόσεις Κάκτου

Δεν είναι παιδόφιλοι, δεν είναι παιδεραστές. ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΕΣ είναι.

Γράφει ο αγαπημένος μας Κλεισθένης

Λάθος, οι λάθος λέξεις;;;
Με αφορμή τα τελευταία ανατριχιαστικά νέα των παιδοβιαστών εκπαιδευτικών που εξακολουθούσαν να διδάσκουν στα σχολεία και να έρχονται σε επαφή με τα τρυφερότερα πλάσματα, τα παιδιά. Είναι τυχαίο ότι πολλοί απ' αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη είχαν παρελθόν και δικαστικές εκκρεμότητες κι όμως εξακολουθούσαν να “εργάζονται” δίπλα σε μικρά και αθώα πλάσματα;;;

Υπάρχουν ευθύνες κάποιων για αυτό το κατάντημα του εκπαιδευτικού μας αλλά και του νομικού μας συστήματος;;;
Θα αποδοθούν ποτέ αυτές οι ευθύνες;;;
Φταίμε μήπως κι όλοι εμείς που αδρανούμε σαν κοινωνία;;;
Φταίμε όλοι εμείς που με τις λάθος λέξεις απομειώνουμε την βαρύτητα του εγκλήματος;;;

Η αδράνεια είναι χαρακτηριστικό της σαπισμένης κοινωνίας μας. 

Σ' αυτό συντείνει και το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε λάθος λέξεις για τον προσδιορισμό των ανθρωπόμορφων κτηνών. Χρησιμοποιούμε τις λέξεις παιδόφιλος ή παιδεραστής. Η σωστή λέξη είναι παιδοβιαστής, είτε του σώματος είτε της ψυχής.

Τα Ελληνικά μου είναι αρκετά καλά ώστε να ξεχωρίζω τις έννοιες. Παιδόφιλος σημαίνει φίλος με τα παιδιά. 

Είναι ο παιδοβιαστής φίλος των παιδιών;;; Δεν θα τρελαθούμε κιόλας.
Παιδεραστής σημαίνει εραστής ενός παιδιού. 

Είναι σωστός ο προσδιορισμός;;;

Για να χαρακτηριστεί κάποιος εραστής σημαίνει ότι αποδέχεται την ερωτική συνεύρεση και συμμετέχει ενεργά σ' αυτήν. Αποδέχονται τα παιδιά όσα με την βία ή τις απειλές υπομένουν από τις κτηνώδεις και διαστροφικές ορέξεις των παιδοβιαστών;;;

Η αναίσχυντη και απάνθρωπη πράξη του εξαναγκασμού μιας ενήλικης γυναίκας σε ερωτική πράξη χωρίς την θέλησή της χαρακτηρίζεται βιασμός, γιατί την ίδια αποτρόπαιη συμπεριφορά στα ανήμπορα και αθώα παιδιά την ονομάζουμε παιδοφιλία ή παιδεραστία;;;

Ποιοι είναι οι νονοί αυτών των χαρακτηρισμών;;;
    Το θέμα είναι βαθύ και με πολλές προεκτάσεις. Η κοινωνία μας είναι έντονα φαλλοκρατική και ρατσιστική. Τα ωραία λόγια ότι οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαν ρατσιστές δεν πείθουν, τουλάχιστον εμένα. Για δε το ότι είμαστε φαλλοκράτες ουδείς το αμφισβητεί.
Θα αναρωτηθεί κάποιος, τι σχέση έχει το φαλλοκρατικό και ρατσιστικό της κοινωνίας με τους παιδοβιαστές.
    Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι παιδοβιαστές είναι άντρες. Άρα η φαλλοκρατική αντίληψη της κοινωνίας απομειώνει το βάρβαρο, αναίσχυντο και κτηνώδες της πράξης του παιδοβιασμού.
Γιαυτό πιστεύω ότι χρησιμοποιούμε τις περισσότερο ανώδυνες λέξεις παιδόφιλος και παιδεραστής και όχι την σωστότερη λέξη παιδοβιαστής.
    Στην περίπτωση που ο παιδοβιαστής είναι γυναίκα και το βιαζόμενο είναι αγόρι δεν μας ενοχλεί σχεδόν καθόλου.
Όσον αφορά τον ρατσισμό της Ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με την ερωτική πράξη, το ακόλουθο παράδειγμα θα βοηθήσει στην αποδοχή της ύπαρξής του.
    Μπορούμε άνετα να αποδεχτούμε την ερωτική πράξη ενός λευκού άνδρα με μία έγχρωμη γυναίκα αλλά δεν “χωνεύουμε” εύκολα την ερωτική πράξη ενός έγχρωμου άνδρα με μια λευκή γυναίκα. Υπάρχει αντίρρηση επ' αυτού;;;
Τελικά προτείνω με όση δύναμη έχει ένας ασήμαντος κειμενογράφος να αντικατασταθούν οι λέξεις παιδόφιλος και παιδεραστής με την σωστότερη και ακριβέστερη λέξη παιδοβιαστής.

ideopigi