Saturday, 20 December 2014

Γιατί οι Έλληνες στολίζουμε καράβι τα Χριστούγεννα;

Πού βρίσκονται, οι ρίζες της παράδοσης του στολισμού καραβιού, τις μέρες της γέννησης του Χριστού;
Και γιατί το χριστουγεννιάτικο δέντρο κατάφερε να εκτοπίσει το καράβι από τα ελληνικά σπίτια και τις πλατείες;

Γιατί οι Έλληνες στολίζουμε καράβι τα Χριστούγεννα;
Η ιστορία μάς πάει αρκετά πίσω και οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι πιο απλές από όσο θα νόμιζε κανείς.
Ας τις δούμε.


Η Ελλάδα είναι ευλογημένος τόπος. Ευλογημένος με το δώρο της θάλασσας και του απέραντου γαλάζιου. Και οι Έλληνες αγαπήσαμε από νωρίς τα μυστήρια και τα μυστικά της και βαλθήκαμε να την κατακτήσουμε. Έτσι, η Ελλάδα υπήρξε, ιστορικά, χώρα ναυτικών. Και είναι ακόμα, έχοντας βιώσει έντονα όσα καλά, αλλά και κακά φέρνει η θάλασσα, στο πέρασμα των χρόνων.
Λογικό ήταν, λοιπόν, η καθημερινότητα των κατοίκων της να περιστρέφεται γύρω από το υγρό στοιχείο. Γεγονός που ήταν, μάλιστα, εντονότερο πριν αρκετές δεκαετίες, όταν σχεδόν από κάθε σπίτι, θα έλεγε κανείς, ο πατέρας ή ο γιος – πολλές φορές και οι δύο – έλειπαν “στα καράβια”, παλεύοντας για το ψωμί της οικογένειας.
Και τα Χριστούγεννα δεν μπορούσαν να διαφέρουν.
Τα παιδιά που έμεναν πίσω, οπλισμένα με πολλή φαντασία, συνήθιζαν να κατασκευάζουν μόνα τα παιχνίδια τους, χρησιμοποιώντας ό,τι είχαν πρόχειρο· συνήθως, ξύλο και λίγο χαρτί ή κουρέλια. Τα περισσότερα κατέληγαν να φτιάχνουν το παραδοσιακό, πλέον, καραβάκι, εμπνευσμένα από τα μακρινά ταξίδια των αγαπημένων τους προσώπων και τη νοσταλγία να τα ξαναδούν.
Γιατί οι Έλληνες στολίζουμε καράβι τα Χριστούγεννα;
 Τα κάλαντα με τη συνοδεία στολισμένου καραβιού
στη Σύρο, παραμονή Χριστουγέννων
Δεν μας είναι ξένη η εικόνα παιδιών (ή και μεγαλύτερων) να γυρνάνε από πόρτα σε πόρτα για να πούνε τα κάλαντα, κρατώντας στα χέρια ένα τέτοιο, χειροποίητο καραβάκι. Στολισμένο με χρωματιστά χαρτιά και σχοινιά, γέμιζε από γλυκά και χριστόψωμα από τους γείτονες. Αν και το συγκεκριμένο έθιμο έχει ατονίσει, κρατάει ακόμα στα νησιά, από όπου και προέρχεται.

Το καραβάκι ενδεχομένως να συμβόλιζε, όχι μόνο την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και τη δική τους αγάπη για τη θάλασσα. Παράλληλα, μικρά καραβάκια είχαν τον ρόλο και ενός τιμητικού καλωσορίσματος για τους Έλληνες θαλασσοπόρους που επέστρεφαν στα σπίτια και τις οικογένειές τους, καθώς και τάματος για να είναι ασφαλείς στα άγρια κύματα.

Ως τέτοιο βρήκε, σιγά - σιγά, μεγαλύτερη θέση και μέσα στα σπίτια των Ελλήνων - κυρίως όσων ασχολούνταν με τη θάλασσα - και καθιερώθηκε το έθιμο του στολισμού του. Όπως, όμως, επισημαίνει ο συγγραφέας Δημήτριος Λουκάτος, το καραβάκι ήταν, συχνά, συνυφασμένο με την αίσθηση του αποχωρισμού και με δυσάρεστες αναμνήσεις και δεν μπόρεσε να εδραιωθεί ως γιορτινό σύμβολο.
Γιατί οι Έλληνες στολίζουμε καράβι τα Χριστούγεννα; 

Για το λόγο αυτό, ήταν εύκολο να αντικατασταθεί, αργότερα, από το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, το οποίο απαλλαγμένο από τέτοιους συσχετισμούς στις συνειδήσεις των Ελλήνων, κατάφερνε να πλαισιώσει ιδανικά συνεστιάσεις θαλπωρής, με παρόντα όλα τα μέλη της φαμίλιας και να τονώσει τον οικογενειακό τους χαρακτήρα.
Ακόμα κι έτσι, όμως, το έθιμο με το καραβάκι άντεξε για αρκετά χρόνια μετά το …ντεμπούτο του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην ελληνική πραγματικότητα. Το πρώτο δέντρο στην Ελλάδα – πιθανότατα ένα έλατο – στολίστηκε το 1833, στα ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα, στο Ναύπλιο. Παρόλα αυτά, μόλις την δεκαετία του 1950 κατάφερε να μπει μαζικότερα στα ελληνικά σπίτια.

Τη δεκαετία του 1970, μάλιστα, υπήρξε μία προσπάθεια “κατάργησης” του εθιμικού στολισμού δέντρου και επαναφοράς του στολισμού καραβιού, με κύρια επιχειρήματα ότι το καραβάκι είναι σύμβολο παράδοσης, αλλά και προάγει την οικολογική συνείδηση. Τελικά, παρά τις έντονες συζητήσεις, η ιδέα απορρίφθηκε και το χριστουγεννιάτικο δέντρο καθιερώθηκε για τα καλά.
Γιατί οι Έλληνες στολίζουμε καράβι τα Χριστούγεννα; 
Το παραδοσιακό καράβι και το πιο σύγχρονο δέντρο συνυπάρχουν αρκετές φορές σε ελληνικές πλατείες

Πάντως, κυρίως ανάμεσα σε ναυτικούς, ψαράδες και θαλασσοπόρους, το έθιμο με το στόλισμα καραβιού κρατάει ακόμα γερά. Ίσως και σαν μία μορφή τάματος στον Άη Νικόλα, προστάτη άγιο των ναυτικών, ο οποίος γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου, για μπουνάτσες τη νέα χρονιά. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι σε αρκετές δυτικές χώρες, με το όνομα Santa Claus εννοούν τον Άγιο Νικόλαο και όχι τον Άη Βασίλη!
Τα καραβάκια, λοιπόν, εξακολουθούν να στολίζονται σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας – περισσότερο στα νησιά. Και αν και πιο σπάνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία στροφή αρκετών δήμων στην παράδοση, με καράβια να κάνουν την εμφάνισή τους σε όλο και περισσότερες πλατείες της χώρας. Τα βήματα αυτών είναι που ακολουθεί φέτος και η Αθήνα.
Το στολισμένο καράβι, λένε ότι, συμβολίζει την καινούρια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Ιησού. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, το καράβι του Δήμου Αθηναίων, τοποθετημένο στην πλατεία Συντάγματος, απέναντι από το ελληνικό κοινοβούλιο, να δώσει νέα πλεύση στη χώρα το 2014, να την ταξιδέψει σε ήρεμα νερά και να μας δείξει τον δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον.

Πηγή: ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ

Friday, 19 December 2014

Γράμμα - προσευχούλα από ένα χαμομηλάκι
στον Άγιο Βασίλειο


Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλειε,

γράφω γράμμα σε σένα
και όχι σε αυτόν που φοράει
κόκκινα ρούχα,
επειδή εσύ είσαι ο πραγματικός
από την Καισαρεία
και θέλω να σου πω
ότι ούτε κούκλα θέλω
ούτε ούτε κουκλόσπιτο θέλω
ούτε μπογιές ούτε τίποτα από αυτά επειδή έχω

αλλά θέλω το νέο χρόνο που έρχεται
να κάνεις ένα δώρο στους μεγάλους
και όχι στα παιδάκια
θέλω να δώσεις μυαλό
σε όλους τους μεγάλους
για να μη χτυπάνε τα παιδάκια
και ούτε να τους κάνουνε
άλλα φοβερά κακά
και με το μυαλό που θα δώσεις
όλες οι μαμάδες και οι μπαμπάδες
θα προσέχουνε τα παιδάκια τους

αυτό το δώρο θέλω και τίποτα άλλο
Σε αγαπάω πολύ

το χαμομηλάκι

Χριστουγεννιάτικα δεντράκια με χωνάκια παγωτού!


Έτσι για να διασκεδάσουμε!

Μπαίνουμε στην κουζίνα και στολίζουμε χωνάκια παγωτού με μικρές καραμέλες και λιωμένη σοκολάτα!
  1. Στρώνουμε ένα τραπεζομάντηλο στην κουζίνα και χαμογελάμε γιατί ξέρουμε ότι θα γίνει χάλια!
  2. Λιώνουμε τη σοκολάτα σε μπεν μαρί, και δίνουμε στα παιδιά να διακοσμήσουν τα χωνάκια βάζοντας επάνω τα καραμελάκια σοκολάτας!
infokids

Τα πεισματάρικα παιδιά είναι ΕΥΛΟΓΙΑ!! Strong Willed Children Are a Blessing...

Αναρωτιέστε αν το πεισματάρικο παιδί σας θα φτάσει ποτέ να γίνει ένας συνεννοήσιμος και συνεργάσιμος άνθρωπος; Αυτή η μαμά-blogger, της οποίας τα παιδιά, αφού της «έβγαλαν το λάδι», έχουν πλέον μεγαλώσει, καθησυχάζει και εξηγεί σε ένα απολαυστικό κείμενο.
 
 
«Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά, αναρωτιόμουν συχνά τι είχα κάνει λάθος και από όλα τα παιδιά φίλων και γνωστών τα δικά μου έπρεπε να βγουν τόσο μα τόσο πεισματάρικα. Παρατηρούσα άλλους γονείς, των οποίων τα παιδιά έδειχναν τόσο γλυκά και «εύκολα».
Τα δικά μου ήταν ζωηρά. Πολύ συχνά ήταν ανυπάκουα. Διαρκώς δοκίμαζαν την υπομονή μου. Είτε θα γινόταν το δικό τους είτε τίποτα –ή τουλάχιστον για να γίνει το δικό μου θα έπρεπε να ουρλιάζω για ώρες. Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν το πείσμα είναι κληρονομικό «χάρισμα».
Μια Κυριακή ήμουν έξω από την εκκλησία με τον Ανδρέα, 3 ετών τότε, σε κατάσταση αλλοφροσύνης. Ενώ εκείνος φώναζε και χτυπιόταν με πλησίασε μία γλυκιά ηλικιωμένη γυναίκα και μου είπε «τα παιδιά σου είναι τόσο χαριτωμένα». 
Κοίταξα τον γιο μου που χτυπιόταν σαν το χταπόδι και αναρωτήθηκα αν με κοροϊδεύει.
«Είναι θαρραλέα και δυναμικά» συνέχισε να μου λέει «που σημαίνει ότι θα καταφέρουν σημαντικά πράγματα στην ζωή τους».
Της είπα «εύχομαι να έχετε δίκιο» και με σιγουριά με διαβεβαίωσε πως είχε. Ειλικρινά, σοκαρίστηκα με τα λόγια της, γιατί με είχε δει αρκετές φορές στην εκκλησία να παλεύω να συμμαζέψω τα θορυβώδη παιδιά μου. Ήξερε πως περισσότερη ώρα περνάω για να τα ησυχάζω, παρά για να παρακολουθώ τη λειτουργία. Δεν ξέρω γιατί είχε διαλέξει την συγκεκριμένη στιγμή να μου μιλήσει, όταν η υπομονή μου είχε εξαντληθεί και ο μικρός ούρλιαζε στα πόδια μου, για να μου πει ότι τα παιδιά μου είναι γεμάτα δυνατότητες.
Καταλάβαινα, ωστόσο, ότι δεν ήταν μια οποιαδήποτε γυναίκα.
Ήταν μια γυναίκα που όλοι θαύμαζαν. Η ίδια είχε μεγαλώσει πέντε εκπληκτικά παιδιά. Ήταν πάντα ήσυχη, μα όταν μιλούσε όλοι την άκουγαν με προσοχή, γιατί ήταν η προσωποποίηση της σοφίας. Ήθελα να γίνω σαν αυτήν όταν θα μεγάλωνα. Και να που στεκόταν μπροστά μου και μου έλεγε ότι τα πράγματα με τα παιδιά μου, τα οποία εκείνη την στιγμή με είχαν βγάλει έξω από τα ρούχα μου, θα πήγαιναν μια χαρά. Γνώριζε, άραγε, την εσωτερική μου μάχη κάθε φορά που ξεκινούσα να πάω στην εκκλησία και αναρωτιόμουν «γιατί μπαίνω στον κόπο; Θα κερδίσουν κάτι από αυτή την διαδικασία;». Ήθελα απελπισμένα να την πιστέψω. Αλλά πώς θα μπορούσα να είμαι σίγουρη. Δεν ήξερε τα παιδιά μου, ούτε εμένα.  
Καθώς απομακρυνόμουν και σκεφτόμουν τα λόγια της, η καρδιά μου γέμισε με ελπίδα. Παρόλο που εκείνη ήταν μια δύσκολη στιγμή, έπρεπε να πιστέψω ότι ήξερε κάτι που εγώ δεν ήξερα. Μάλλον ήξερε πολλά που εγώ δεν ήξερα. Και ίσως αυτή να ήταν και η απάντηση στις προσευχές μου: Μια γλυκιά επιβεβαίωση ότι αυτή η κατάσταση δεν θα κρατούσε για πάντα και ότι τα φαινομενικά ανυπόφορα παιδιά μου είχαν «βγει» με τόση ισχυρογνωμοσύνη γιατί θα την χρειαζόντουσαν αργότερα στην ζωή τους, προκειμένου να πετύχουν σημαντικά πράγματα. Και βρήκα παρηγοριά στην σκέψη αυτή.
Έχω ανατρέξει στο περιστατικό αυτό πολλές φορές από τότε. Έχω σκεφτεί τα λόγια της καθώς έδινα αμέτρητες μάχες με τα παιδιά μου ενώ μεγάλωναν. Τα θυμόμουν καθώς παρατηρούσα, με τα χρόνια, τα δύσκολα στάδια ανάπτυξής τους να γίνονται στάδια κατανόησης και ωριμότητας. Τα έχω σκεφτεί καθώς παρακολουθούσα τα «δύσκολα» παιδιά μου να γίνονται σοβαροί έφηβοι με αυτοπεποίθηση, των οποίων η ισχυρογνωμοσύνη έχει τώρα γίνει μέρος του χαρακτήρα τους με τέτοιον τρόπο ώστε τους έχει κάνει δυνατούς ανθρώπους που δυναμώνουν και τους γύρω τους. Πλέον δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η γλυκιά αυτή γυναίκα ήξερε τι έλεγε πριν τόσα χρόνια. Ήξερε, όπως τώρα ανακαλύπτω και εγώ, ότι το πείσμα στο παιδί δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάται κανείς. Είναι ΕΥΛΟΓΙΑ.
Φυσικά, τέτοια παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση. Χρειάζονται επιπλέον υπομονή. Χρειάζονται ισχυρούς ηγέτες (γονείς) που ήπια αλλά σταθερά θα τους θυμίζουν ότι έχουν πολλά ακόμα για να μάθουν –ότι ο τρόπος τους, τον οποίον θέλουν να επιβάλλουν, δεν είναι πάντα ο καλύτερος. Χρειάζονται γονείς που να μπορούν να τα διδάξουν πώς να διοχετεύουν την ισχυρογνωμοσύνη τους σε χρήσιμες αναζητήσεις, κάτι που μερικές φορές μοιάζει τρομακτικό –αλλά δεν είναι.
Έχουν υπάρξει στιγμές, καθώς πάσχιζα να δώσω μαθήματα ζωής στα πεισματάρικα παιδιά μου, που ένιωσα ότι μιλούσα σε τοίχο.
Έχουν υπάρξει στιγμές που ένιωσα ότι πήγαινα πίσω αντί για μπροστά. Έχουν υπάρξει στιγμές που κυριολεκτικά τραβούσα τα μαλλιά μου. Αλλά έχουν υπάρξει και στιγμές που ένιωθα πως εγώ ήμουν η μαθήτρια και εκείνα οι δάσκαλοι. Έχουν υπάρξει στιγμές που απλά στεκόμουν στην άκρη και παρατηρούσα με δέος την πυγμή και την πίστη των παιδιών αυτών στις προσπάθειές τους. Και ήταν αυτές οι στιγμές που έβλεπα καθαρά το μεγαλείο που έκρυβαν μέσα τους –το μεγαλείο δύο ανθρώπων έτοιμων να αδράξουν την ζωή.
Με το μεγάλο μου παιδί να είναι σήμερα μόλις 15 ετών, ξέρω ότι έχω ακόμα πολλά να μάθω και ότι θα περάσουν χρόνια μέχρι να δω τα αποτελέσματα της δουλειάς μου. Ξέρω ότι τα αποτελέσματα αυτά δεν είναι εγγυημένα, παρά τις προσπάθειές μου. Ωστόσο, πλέον εμπιστεύομαι τα λόγια της ηλικιωμένης εκείνης φίλης μου, της οποίας η σοφία ξεπερνά την δική μου. Και συνεχίζουν να μου δίνουν δύναμη τα λόγια αυτά στις δύσκολες μέρες.
Ίσως από τα λόγια αυτά να μπορέσουν να βρουν δύναμη και άλλοι γονείς. Και καλά θα κάνουν να τα πιστέψουν όταν τα πράγματα με τα παιδιά δυσκολεύουν. Όταν αναρωτιούνται αν τα παιδιά τους θα φτάσουν ποτέ στο σημείο να γίνουν συνεννοήσιμα και συνεργάσιμα.
Βρείτε καταφύγιο στα λόγια αυτά όταν η υπομονή σας θα φτάνει διαρκώς στα όριά της και όταν θα είστε βέβαιοι ότι μία ακόμα μέρα να περάσει με εσάς να ουρλιάζετε, δεν θα γλυτώσετε το εγκεφαλικό.
Εμπιστευτείτε την σοφή ηλικιωμένη φίλη μου. Ξέρει
 
Πηγή πρωτότυπου άρθρου: simplyforreal.com 
Μετάφραση στα Ελληνικά: www.mama365.gr

Μμμμ... μαζί με τη μανούλα θα φτιάξουμε Χριστουγεννιάτικο Σπιτάκι από Μπισκότο!!
Christmas house with cookies - video με οδηγίες

Είναι ένα γλυκό που θα απαιτήσει δημιουργία και έμπνευση. 
Ετοίμασέ το μαζί με παιδιά και απόλαυσε τη διαδικασία
 
Συστατικά
* 1 κιλό βρώμη
* 125 γραμμάρια βούτυρο λιωμένο
* 2 κουταλάκια του γλυκού μπέικιν
* 500 γραμμάρια νερό
* 250 γραμμάρια ζάχαρη καστανή
ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΑΣΟ:
* 550 γραμμάρια ζάχαρη άχνη
* 3 ασπράδια αυγού
* Xρώματα ζαχαροπλαστικής της αρεσκείας σου
* Καραμέλες διάφορες για το στόλισμα



Παρασκευή
* Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί και αφήνουμε τη ζύμη 20 λεπτά στο ψυγείο
* Ανοίγουμε τη ζύμη όσο πιο λεπτή γίνεται και κόβουμε διάφορα σχήματα για να δημιουργήσουμε ένα σπιτάκι
* Μια καλή ιδέα είναι να σχεδιάσεις τις πλευρές και τη σκεπή σε ένα χαρτί και να κόψεις αντίστοιχα τη ζύμη
* Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 οC για μισή ώρα τουλάχιστον και αφήνουμε τα μπισκότα να κρυώσουν

ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΑΣΟ:
Χτυπάμε στο μίξερ το ασπράδι με την άχνη για αρκετή ώρα έως ότου αφρατέψει και σταθεροποιηθεί
Προσθέτουμε το χρώμα ζαχαροπλαστικής εφόσουν θέλουμε οι ενώσεις μας να είναι χρωματιστές
Μπορείς να μοιράσεις το γλάσο σε δυο, τρία μπολ βάζοντας άλλο χρώμα στο καθένα
Βάζουμε το γλάσο σε κορνέ και μ' αυτό κολλάμε τις πλευρές των μπισκότων έτσι ώστε να συναρμολογήσουμε το σπίτι
Κάνε σχέδια με το γλάσο και κόλλησε επάνω διάφορες καραμέλες για ντεκόρ

Το διαβάσαμε στο TLife.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki