Έφυγε, πλήρης ημερών, ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος «Το μέγα μήνυμα»

.......................

Την ιστορία σου
την πήραν οι άνθρωποι, τα πουλιά και οι άνεμοι,
την έκαναν τραγούδι
και την τραγουδούν
όλα τα στόματα.
Την ιστορία σου
την πήρε η φήμη στ’ άσπρα της φτερά
και την ακούμπησε πα στο κατώφλι της αιωνιότητας.
Εσύ ποτέ δε θα πεθάνεις.
Τον τόπο που σε γέννησε τον λεν
Ε λ λ ά δ α.

ολόκληρο το ποίημα εδώ: tetradia

H «μοντέρνα» ανατροφή των παιδιών δυσχεραίνει τη συναισθηματική τους ανάπτυξη

Ας δούμε μερικά ιδιόμορφα (και ενοχλητικά) γεγονότα για την κοινωνία μας:

Τα παιδιά είναι περισσότερο υπέρβαρα από κάθε άλλη φορά στην ιστορία.
Παίζουν περισσότερα βιντεοπαιχνίδια και βλέπουν περισσότερη τηλεόραση από ποτέ.
Βρίσκονται σε υπερδιέγερση από τα αναψυκτικά και τα κινούμενα σχέδια και, στη συνέχεια, τα γεμίζουμε με φάρμακα, όταν δεν μπορούν να εστιάσουν τη προσοχή τους μέσα στη τάξη.
Οι γονείς παίρνουν διαζύγιο σε υψηλότερο ποσοστό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία, γεγονός το οποίο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση της αξίας ενός παιδιού και την προσωπική ανάπτυξη.

Και για να μην ξεχάσουμε, υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από ψευδείς γονεϊκές και πολιτισμικές πεποιθήσεις που έχουν αποδειχθεί να προκαλούν πνευματικά και συναισθηματικά προβλήματα υγείας στα παιδιά:

«Απερίσκεπτες πρακτικές και πεποιθήσεις έχουν γίνει κοινότοπες στον πολιτισμό μας, όπως η χρήση παρασκευασμάτων για βρέφη, η απομόνωση των βρεφών στα δωμάτιά τους ή η πεποίθηση ότι η πολύ γρήγορη ανταπόκριση στο κλάμα ενός μωρού θα ‘το κακομάθει’», λέει η Ντάρσια Ναρβάεζ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Notre Dame αναφερόμενη σε μια πρόσφατη μελέτη.

Πόσο βαθιά πάνε οι επιπτώσεις της κακής ανατροφής;
Εκτός από τις προφανείς μορφές της κακοποίησης των παιδιών, υπάρχουν κάποιες πιο βαθιές και λεπτές μορφές κακοποίησης που βρίσκονται στο επίκεντρο της κατάθλιψης και των αισθημάτων ανεπάρκειας: όταν λένε στα έφηβα αγόρια να “μεγαλώσουν” και ότι οι άνδρες δεν κλαίνε και στα κορίτσια ότι πρέπει να φαίνονται και να ενεργούν με έναν ορισμένο τρόπο, σαν “κυρίες”.

....................
Είναι δυνατόν να υπάρχουν και άλλα βαθιά ριζωμένα συστήματα πεποίθησης μέσα σε παλαιότερες γενιές που έχουν επηρεάσει αρνητικά την συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη των νέων;
Τα παιδιά διδάσκονται ότι κλαίγοντας πολύ στους γονείς τους, σημαίνει ότι είναι ανώριμα ή αδύναμα και ότι η ανάγκη να είναι γύρω από τη μαμά και το μπαμπά, τους κάνει να φαίνονται περισσότερο σαν ένα «μεγάλο παιδί» ή ένα «μεγάλο κορίτσι». Το «αγόρι της Μαμάς» είναι το παιδί που γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας και εμπαιγμού από τα υπόλοιπα παιδιά ως ένα σημάδι αδυναμίας και η ανάγκη να το αγκαλιάζουν συνεχώς ή να του δείχνουν την αγάπη τους οι δύο γονείς, είναι ένα σημάδι αδύναμης θέλησης ή αδύναμης ανάγκης. Στην πραγματικότητα όμως, η κοινωνία είναι που το σκέφτεται λάθος:

«Ο θηλασμός των βρεφών, η ανταπόκριση στο κλάμα, η σχεδόν συνεχής επαφή και η ύπαρξη πολλαπλών ενήλικων φροντιστών είναι μερικές από τις πατροπαράδοτες πρακτικές ανατροφής των παιδιών που έχουν αποδειχθεί να επηρεάζουν θετικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου, η οποία διαμορφώνει όχι μόνο την προσωπικότητα, αλλά βοηθά επίσης τη σωματική υγεία και την ηθική ανάπτυξη», λέει η Ναρβάεζ.

Οι γονείς όμως επιλέγουν το σύντομο δρόμο
Μελέτες έχουν επίσης δείξει ότι η ανταπόκριση στις συναισθηματικές ανάγκες των βρεφών όταν κλαίνε, συμβάλλει στην ικανότητά τους να συμπάσχουν με τους άλλους ανθρώπους και έχει ακόμη συσχετιστεί με υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης. Αλλά τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, όταν ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί, αρχίζει να κλαίει;

Λοιπόν για να ξεκινήσουμε, τα παιδιά περνούν περισσότερο χρόνο από ποτέ στα καρεκλάκια, στα καθίσματα αυτοκινήτου και στα καροτσάκια βρεφών. Και όταν τα παιδιά αρχίζουν να κλαίνε ή να τα πιάνει υστερία, οι γονείς τους δίνουν ηλεκτρονικά και τους δείχνουν περιοδικά με κόμικ στα πρόσωπά τους για να τα απασχολήσουν και να τους παρέχουν μια ψευδή αίσθηση ανακούφισης.

Σήμερα, υπάρχει λιγότερη άμεση επαφή, λιγότερος θηλασμός (ειδικά όταν τα μωρά είναι σε δημόσιο χώρο) και λιγότερη συναισθηματική υπομονή από ό,τι χρειάζονται εκείνη τη στιγμή στη ζωή τους. Τα παιδιά δεν χρειάζεται να παρακολουθούν 4 ώρες τηλεόραση την ημέρα. Θα πρέπει να περνούν τον χρόνο με τους τους γονείς τους και να αναπτύσουν το αριστερό και δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου τους με την υποστήριξή τους.

Τι κάνει αυτή η ανατροφή στην ψυχολογία ενός παιδιού;
Διδάσκει στα παιδιά ότι τα συναισθήματά τους δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια ενόχληση για τους μεγαλύτερους, ότι υπάρχει κάτι λάθος στις συναισθηματικές αντιδράσεις τους, ότι η διασκέδαση είναι προτιμότερη από τη συναισθηματική διαθεσιμότητα και ότι οι ανησυχίες τους δεν αξίζουν αρκετά για να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τους γονείς τους (πράγμα που τα κάνει να αισθάνονται αντιπαθή ή σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά με αυτά).
Αυτό μπορεί να συνοψιστεί στα εξής δύο σημεία: Ο πήχυς στη σωστή ανατροφή των παιδιών έχει πέσει και οι γονείς επιλέγουν όλο και περισσότερες εκπτώσεις στην ανατροφή των παιδιών τους. Έχετε ακούσει ποτέ τους γονείς να καυχιούνται για το πώς αγνοούν τα παιδιά τους όταν κλαίνε, πώς τα χτυπάνε ή πώς τα κάνουν να κλείνουν το στόμα τους βάζοντας μία ταινία στην τηλεόραση; Γιατί αυτές οι μορφές ανατροφής είναι ακόμα αποδεκτές;

Η σωστή ανατροφή των παιδιών γελοιοποιείται

Οι μητέρες και οι πατέρες που φροντίζουν περισσότερο τα παιδιά τους συνήθως εμπαίζονται από τους άλλους γονείς επειδή είναι υπερβολικά μαλακοί ή κακομαθαίνουν πάρα πολύ το παιδί τους. Αν δεν τους φωνάζουν αρκετά, τα αντιμετωπίζουν πάρα πολύ χαλαρά. Αν δεν τα χτυπούν, τα αντιμετωπίζουν πάρα πολύ χαλαρά. Ακόμη και να ξοδεύουν πολύ χρόνο με τα παιδιά τους γελοιοποιούνται από άλλους γονείς σαν να μην δίνουν στα παιδιά αρκετό χώρο ή να μην τους επιτρέπουν χώρο για να αναπτυχθούν και να εξερευνήσουν τη ζωή μόνα τους. «Δεν θα μεγαλώσουν για να γίνουν άντρες. Δεν θα μεγαλώσουν για να γίνουν ανεξάρτητοι».

Να θυμάστε, ότι η γενιά των γονέων που γελοιοποιεί τη σωστή ανατροφή των παιδιών ενθαρρύνει επίσης να γεμίζει το μυαλό των παιδιών τους με αντιπερισπασμούς και ηλεκτρονικά gadgets, να δίνει φάρμακα στα παιδιά τους όταν δεν μπορούν να εστιάσουν στο σχολείο, να αστειεύεται για το ό,τι χτυπούν τα παιδιά τους και να περνά περισσότερο χρόνο καταγράφοντας τις σχολικές παραστάσεις των παιδιών με τα iPads τους από ό,τι πραγματικά χρειάζονται, δηλαδή το χειροκρότημα και την επευφημία εκείνων που τα αγαπούν περισσότερο.

Το αποτέλεσμα; Συναισθηματική παραμέληση, με συνέπεια το υψηλότερο ποσοστό των αυτοκτονιών των νέων στο Δυτικό κόσμο, η οποία αυτοκτονία είναι η τρίτη κατά σειρά αιτία θανάτου σε άτομα μεταξύ των ηλικιών 15 και 24 ετών. Αλλά υπάρχει κάποια ελπίδα εδώ. Η καθηγήτρια Ναρβάεζ υποστηρίζει ότι υπάρχουν τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση και την αναστροφή των αποτελέσματων της συναισθηματικά αμελούς ανατροφής:

«Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το οποίο ρυθμίζει ένα μεγάλο μέρος της αυτορρύθμισης, της δημιουργικότητας και της ενσυναίσθηση μας, μπορεί να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου αναπτύσσεται αν η εμπειρία αφορά όλο το σώμα όπως τα σκληρά παιχνίδια, ο χορός ή η ελεύθερη καλλιτεχνική δημιουργία. Έτσι, οποιοδήποτε χρονική στιγμή ο γονέας μπορεί να αναλάβει μια δημιουργική δραστηριότητα με ένα παιδί και μπορούν να αναπτυχθούν μαζί».

Ο γονέας φτάνει τελικά στο σημείο να γνωρίζει ότι υποστηρίζει και μεγαλώνει το παιδί του με τον τρόπο που θα ήθελε να ανατραφεί όταν θα ήταν ακόμη εκείνος παιδί. Ο κοινωνικός αυτοματισμός έχει κάνει τους γονείς πιο ανεύθυνους και υπάκουους, κάτι που εμποδίζει τη σωστή ανάπτυξη του εγκεφάλου και τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, αλλά με το κατάλληλο αφυπνιστικό ερέθισμα και ένα χρονικό διάστημα επούλωσης μαζί με τα παιδιά τους, οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να ανταποκρίνονται στις συναισθηματικές ανάγκες τους, πριν αυτές εξελιχθούν σε μορφές κατάθλιψης ή εθισμών.
--------------------------------
Πηγή: thespiritscience
Συγγραφέας: Steven Bancarz

psychologynow

Τα παιδιά που θα συναντήσει το παιδί σας στο σχολείο

Αν σε λίγες μέρες το παιδάκι σας πρόκειται να περάσει για πρώτη φορά την πόρτα του παιδικού σταθμού ή του νηπιαγωγείου, τότε σίγουρα το άγχος σας έχει αρχίσει από τώρα να «χτυπά» κόκκινο!

Χιλιάδες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό σας, όπως αν θα του αρέσει η δασκάλα, αν θα τρώει το φαγητό του, αν θα κάνει φιλίες με αλλά παιδάκια, αν θα καταφέρνει να πηγαίνει μόνο στην τουαλέτα και κυρίως αν θα κλαίει κάθε πρωί όταν το αφήνετε.
Όλα τα παραπάνω είναι καταστάσεις που λίγο-πολύ όλοι οι γονείς προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν, ωστόσο αυτό που πολύ συχνά τους πιάνει απροετοίμαστους είναι η συμπεριφορά των άλλων παιδιών και πώς πρέπει να την εξηγήσουν στο δικό τους παιδί:

• Το παιδί που δε μοιράζεται: Πολλές φορές το παιδί σας θα έρθει στενοχωρημένο στο σπίτι, γιατί ο Γιωργάκης του πήρε τα τουβλάκια ή δεν του έδινε να παίξει με το αυτοκινητάκι, παρ’ όλο που «η κυρία είπε ότι πρέπει να μοιραζόμαστε».

• Το παιδί που βρίζει: Μην απορήσετε αν το μικρό σας αρχίσει να χρησιμοποιεί λέξεις που εσείς προέχετε να μην λέτε στο σπίτι σας, αφού σίγουρα τις άκουσε από κάποιο συμμαθητή του.

• Το παιδί που τα έχει όλα και τα επιδεικνύει: Αν και η δασκάλα δεν επιτρέπει να φέρνουν παιχνίδια στο σχολείο, εκείνο επιμένει να φέρνει κάθε καινούριο παιχνίδι που του αγοράζουν οι γονείς του, να το δείχνει στα άλλα παιδιά και φυσικά να μην τα αφήνει να το ακουμπήσουν. «Γιατί το κάνει αυτό, μαμά;», θα σας ρωτήσει σίγουρα κάποια στιγμή το παιδί σας.

• Το παιδί που τα ξέρει όλα: Έχει απάντηση για κάθε ερώτηση της δασκάλας, πριν προλάβει καν να την απευθύνει. Είναι ο αυτόκλητος αρχηγός της τάξης και θέλει να καθορίζει τι θα κάνουν οι άλλοι. Αν το μικρό σας έχει ισχυρό χαρακτήρα, τότε συχνά θα έχουν τσακωμούς.

• Το παιδί που χτυπά ή κλέβει: Υπάρχουν σχεδόν σε κάθε τάξη παιδιά που εμφανίζουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, γι’ αυτό καλό θα είναι να εξηγήσετε στο παιδί σας ότι, όταν κάποιος συμμαθητής του το ενοχλεί, θα πρέπει αμέσως να απευθύνεται στη δασκάλα του.

Με λίγα λόγια, το σχολικό περιβάλλον είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, όπου το μικρό σας θα συναντήσει πολλά παιδάκια με διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικότητες. Γι’ αυτό θα πρέπει να το προετοιμάσετε από τώρα, ειδικά αν είναι παιδί που έχει μεγαλώσει σε ένα πολύ κλειστό και προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον.

mother.gr

Η προσφορά των Τεχνών στα παιδιά Elliot Eisner: Ten Lessons the Arts Teach

Η προσφορά της Τέχνης και του μαθήματος της Εικαστικής Αγωγής στο παιδί

Ten Lessons the Arts Teach      

 

Ten Lessons the Arts Teach from Nancy Walkup       
..................

Κατά τον Elliot W. Eisner κάποια από τα «μαθήματα» που η τέχνη διδάσκει είναι:

1) οι τέχνες μαθαίνουν στα παιδιά να κρίνουν τις ποιοτικές σχέσεις, αντίθετα από την υπόλοιπη διδακτέα ύλη όπου υπάρχουν μόνο σωστές και λάθος απαντήσεις,

2) οι τέχνες διδάσκουν τους μαθητές ότι τα προβλήματα δεν έχουν πάντα μόνο μία λύση,

3) οι τέχνες μας δείχνουν ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσει κανείς τον κόσμο,

4) οι τέχνες εξοικειώνουν τα παιδιά με τη ρευστότητα των πραγμάτων, τους μαθαίνουν να παραδίνονται στις απροσδόκητες πιθανότητες του έργου καθώς αυτό ξεδιπλώνεται,

5) οι τέχνες ζωντανεύουν το γεγονός ότι τα όρια της γλώσσας μας δεν είναι τα όρια της γνώσης μας,

6) οι τέχνες διδάσκουν στους μαθητές ότι μικρές διαφορές μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες επιπτώσεις,

7) οι τέχνες βοηθούν τα παιδιά να πουν τα ανείπωτα,

8) οι τέχνες μαθαίνουν στα παιδιά να σκέφτονται μέσω των υλικών για να κάνουν τις εικόνες πραγματικότητα,

9) οι τέχνες μας βοηθούν να αποκτήσουμε μοναδικές εμπειρίες και μέσα από αυτές να ανακαλύψουμε το εύρος και την ποικιλία των πραγμάτων που είμαστε ικανοί να κάνουμε,

10) η θέση των τεχνών στο σχολείο συμβολίζει για τους νέους αυτό που οι ενήλικες πιστεύουν ότι είναι σημαντικό (στο ΝΑΕΑ, 2010).

..................

περισσότερα εδώ: artmag

H πατρότητα βοηθάει τους άντρες να κόψουν τις κακές συνήθειες!

Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Oregon State University, όταν οι άντρες γίνονται για πρώτη φορά γονείς, μειώνουν τη χρήση καπνού και αλκοόλ και συμπεριφέρονται λιγότερο βίαια.

Fatherhood Helps Men Break Bad Habits

Οι ερευνητές αξιολόγησαν πάνω από 200 άντρες «υψηλού κινδύνου» από την ηλικία των 12 μέχρι την ηλικία των 31 ετών, και εξέτασαν πώς μεταβλήθηκε στο διάστημα αυτό η εγκληματική συμπεριφορά, το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ και μαριχουάνας.

Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι ο γάμος αλλάζει τις αρνητικές συμπεριφορές των ανδρών, αλλά, πρώτη φορά εξετάστηκε μεμονωμένα η επιπλέον επίδραση της πατρότητας.

Ο David Kerr, καθηγητής του πανεπιστημίου, σημείωσε ότι «οι παραπάνω αλλαγές, είναι επιπρόσθετες της γενικής τάσης των νεαρών αγοριών να απομακρύνονται από επιβλαβείς συμπεριφορές καθώς πλησιάζουν την ενηλικίωση. Η πατρότητα αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα ο οποίος, όσο ο χρόνος περνά, «προβλέπει» την μείωση της χρήσης καπνού, αλκοόλ και βίας».
..................

Οι ερευνητές κατέληξαν ακόμα, ότι η μείωση της χρήσης βίας και αλκοόλ ήταν μεγαλύτερη όταν οι άντρες γίνονταν γονείς στα τέλη της τρίτης και στην αρχή της τέταρτης δεκαετίας της ζωής τους παρά όταν γίνονταν στα τέλη της εφηβείας ή λίγο μετά την ενηλικίωση.

Ο David Kerr δήλωσε ότι «οι άντρες που κάνουν παιδιά σε πιο αναμενόμενες – αναπτυξιακά – ηλικίες είναι πιο πιθανό να αφοσιωθούν στην πατρότητα και να απορρίψουν τον επιβλαβή τρόπο ζωής». Ο Kerr πρόσθεσε ότι «είναι πολύ ενθαρρυντική η μείωση του καπνίσματος μετά την γέννηση του πρώτου παιδιού τόσο από νέους όσο και από μεγαλύτερους γονείς. 

Η αλλαγή αυτή έχει θετικές συνέπειες για την υγεία όλης της οικογένειας. Η μελέτη αυτή έρχεται να προστεθεί σε ένα σύνολο ερευνών οι οποίες καταδεικνύουν τις περιόδους στην ζωή, κατά τις οποίες άνδρες από προβληματικά ή μειονεκτικά περιβάλλοντα είναι πιο ανοικτοί σε θετικές παρεμβάσεις.

Η πατρότητα μπορεί να είναι μια εμπειρία που μεταμορφώνει ακόμα και άντρες που έχουν υψηλού κινδύνου τρόπο ζωής. Αυτό μας προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για παρέμβαση αφού οι νέοι γονείς είναι πάντα πιο πρόθυμοι να ακούσουν τα θετικά μηνύματα και να προχωρήσουν σε θετικές αλλαγές στην ζωή τους» κατέληξε ο Kerr.

imommy