Monday, 11 April 2016

Michael Murphy (Bootsy)- Αυτό το τέρας βίαζε
και κακοποιούσε τους ανήλικους μαθητές του

Monk Michael Murphy guilty of horrific catalogue of sexual and violent abuse of pupils at St Joseph's School

Καθολικό σχολείο-κολαστήριο, λειτουργούσε υπό καθεστώς τρόμου από έναν Ιρλανδό μοναχό, ο οποίος κακοποιούσε και ασελγούσε στους ανήλικους μαθητές του
Ένοχο έκρινε το δικαστήριο έναν 82χρονο καθολικό μοναχό από το ανατολικό Λόδιαν της Σκωτίας, για σωρεία περιστατικών που περιλαμβάνουν κακοποίηση παντός είδους σε καθολικό σχολείο της περιοχής.
Ο Μάικλ Μέρφι, γνωστότερος ως «Αδελφός Μπένεντικτ» ή «Αδελφός Μπεν» για τα παιδιά, τα οποία ήταν υπό τη δική του μέριμνα στο Σχολείο του Αγίου Ιωσήφ στο Τράνεντ, κατηγορήθηκε για δεκάδες υποθέσεις βίας, κακοποίησης και απρέπειας σε βάρος των παιδιών.
Ο Ιρλανδός μοναχός, αρνήθηκε φυσικά τις κατηγορίες κατά τη διάρκεια της δίκης λέγοντας ότι: «Δεν θα έπρεπε να είμαι καν σε αυτό το δικαστήριο».
Όμως το δικαστήριο τον καταδίκασε για 15 υποθέσεις επίθεσης και ασέλγειας κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας μέχρι και το 1981, στις οποίες τα θύματα ήταν ακόμα και αγοράκια μόλις 8 ετών!
Τα θύματα σε απίστευτες μαρτυρίες, εξιστόρησαν το πως ο αδίστακτος μοναχός γελούσε, καθώς έκανε στα παιδιά ηλεκτροσόκ. Αποτέλεσμα ήταν, ένα εξ αυτών να πάθει εγκαύματα στα χέρια του και άλλο ένα να λιποθυμήσει, καθώς ο Μέρφι χρησιμοποιούσε πάνω του μια συσκευή βασανιστηρίων ονόματι Tickler.
Άλλο ένα παιδί, κατήγγειλε πως κατά την ηλικία των 14-15 ετών, αναγκάστηκε να πρωταγωνιστήσει σε όργιο μεταξύ του μοναχού και ενός συνεργού του στα ντους. Μάλιστα το παιδί προειδοποιήθηκε πως αν έλεγε κάτι σε οποιονδήποτε, δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τους γονείς του.
Ακόμα ένα θύμα, που πλέον είναι 44 ετών αποκάλυψε πως το όλο καθολικό σχολείο δρούσε κάτω από ένα καθεστώς τρόμου, στο οποίο σε ρόλο αφεντικού ήταν ο «Αδελφός Μπενεντικτ» και όλοι έπρεπε να είναι υπόλογοι σε αυτόν.
Άλλη μαρτυρία αποκάλυψε πως το παρατσούκλι του Μέρφι στο σχολείο ήταν Bootsy (ο άνθρωπος με τη μπότα), επειδή κλωτσούσε τα παιδιά, φορώντας μπότες με σιδερένια μύτη. 
Ο ίδιος, βέβαια το αρνήθηκε, ισχυριζόμενος πως προέκυψε από μια σειρά της τότε τηλεόρασης.

Sunday, 10 April 2016

«Παιδιά χωρίς εφιάλτες»- "Childern Without Nightmares"
Ένα παραμύθι χωρίς λόγια

Ένα πολιτιστικό πρόγραμμα με στόχο την ισότητα

«Με λένε Τζαμίλ και είμαι πρόσφυγας»
Αυτή είναι η απάντηση ενός εφτάχρονου αγοριού, στην ερώτηση «πώς σε λένε;» Πρόσφυγας. Βλέπεις, τους τελευταίους δύο μήνες, έχει αποκτήσει αυτή την ιδιότητα και έχει μάθει να συστήνεται όχι αποκλειστικά με το όνομά του. Έχει καταλάβει πως το όνομα εκμηδενίζεται από σύνορα και υπογραφές. Ο πρόσφυγας νικάει τον Τζαμίλ.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αρκεί να επιμένουμε στην υλική και ιατρική φροντίδα των χιλιάδων ανώνυμων εφτάχρονων ή να προσέξουμε και τις δευτερεύουσες ανάγκες τους. 
Εκείνο που κάθε παιδί χρειάζεται, τη συναισθηματική φροντίδα. Με αυτό το κίνητρο συστάθηκε η δράση «Childern Without Nightmares» - «Παιδιά Χωρίς Εφιάλτες».
Πρόκειται για ένα πολιτιστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, στο πλαίσιο του οποίου δημιουργείται ένα παραμύθι χωρίς λόγια σε 10.000 αντίτυπα και διανέμεται από Έλληνες μαθητές, με τη βοήθεια της Bad Crowd, σε πρόσφυγες και μετανάστες. Στόχος είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ τους, προωθώντας έτσι το μήνυμα της ειρήνης και της αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών. Το παραμύθι θα εικονογραφείται από ένα διεθνούς φήμης καλλιτέχνη από όλο τον κόσμο. 
Ο καταξιωμένος Έλληνας εικαστικός Αλέξανδρος Ψυχούλης υπογράφει ως δημιουργός του πρώτου έντυπου των 18 σελίδων.
Οι μαθητές θα κατανοήσουν την έννοια της ειρήνης την ίδια στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες θα αισθανθούν την ισότητα, την φιλία, τη διασκέδαση, αποδοχή και εμπιστοσύνη. Στην δράση αυτή, καταλυτικό ρόλο παίζει το παραμύθι που προορίζεται ως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των αλλόγλωσσων μαθητών. Ένα παραμύθι στο οποίο οι λέξεις καταργούνται, πράγμα που μας κάνει να πιστέψουμε για άλλη μια φορά ότι η αλληλεγγύη και η τέχνη δεν έχουν γλώσσα.
Στην έκδοση που αναμένεται, θα δούμε ενδεικτικά τη συγκινητική και ταυτόχρονα αισιόδοξη ιστορία ενός προσφυγόπουλου με μορφή λαγού. Ένας εύστοχος τρόπος από τον Αλέξανδρο Ψυχούλη να συμβολίσει την διαφορετικότητα.

Η δράση όμως δεν σταματάει εδώ. Η διανομή του παραμυθιού θα επεκταθεί και στις χώρες Ολλανδία, Αυστρία, Τουρκία, Γαλλία και Γερμανία, ενώ μετά το πέρας της διανομής θα ανέβει online για να το διαβάσουν όλοι. Επίσης, θα οργανωθούν παραστάσεις κουκλοθέατρου χωρίς λόγια σε συνεργασία των προσφύγων και των Ελλήνων μαθητών. Καθώς και διαγωνισμός ζωγραφικής, με τις νικητήριες ζωγραφιές να δημοσιεύονται σε έντυπο και όλες μαζί στο διαδίκτυο.
Η ATHENS VOICE είναι χορηγός επικοινωνίας.

Το έντυπο θα διανεμηθεί ενδεικτικά: στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας του Ελαιώνα, στους ξενώνες ασυνόδευτων ανηλίκων της Πράξις σε Αθήνα και Πάτρα και της Αποστολής σε Αθήνα, Στην Σάμο, Καβάλα, Κω, Σχιστό, Λέσβο, Σάμο κ.ά.

Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το «Childern Without Nightmares» δες εδώ:
badcrowd

Η απελπισία των εγκλείστων

Ένας λαός που χρόνια αντιμαχόμενες φατρίες, θρησκευτικές, πολιτικές αντιπαλεύονταν μεταξύ τους, αλλά είχαν μάθει αν ζουν με αυτό.
Μέχρι που οι ξένοι, αποφάσισαν ότι ήρθε η σειρά του λαού αυτού, να απολέσει την εθνική περιουσία του.
Και ο τρόπος ήταν ένας. Ο πόλεμος, η πανάρχαια συνταγή.
Και ο λαός αυτός βίωσε τον πόλεμο στην χειρότερη μορφή του. Τους έβαλαν να σκοτωθούν μεταξύ τους. Τους εξόπλισαν και πυροδότησαν τις παλιές διαφορές τους.
Και τα ισοπέδωσαν όλα. Ερείπια, ερείπια παντού. Κατέστρεψαν τα πάντα. Ο λαός έχασε τα σπίτια του, το βιός του, την περιουσία του, συγγενείς, αδέρφια παιδιά.
Και μάζεψαν ότι μπόρεσαν και ξεκίνησαν να φύγουν, να φύγουν από την καταστροφή, να σώσουν ότι τους είχε απομείνει, τη ζωή τους, τη ζωή των παιδιών τους.
Και θέλησαν να πάνε στη «Νέα Γη της Επαγγελίας», στον πολιτισμένο βορρά. Εκεί που έχουν κανόνες, έχουν νόμους, έχουν συνθήκες, που σέβονται την ανθρώπινη ζωή, που περιθάλπουν τους ξενιτεμένους, που υποδέχονται τους πρόσφυγες.
Πέρασαν στη γείτονα χώρα. Εκεί τους εκμεταλλεύτηκαν, του κορόιδεψαν, τους εξαπάτησαν. Τους έβαλαν σε βάρκες και τους έριξαν στη μεγάλη θάλασσα, αφού τους πήραν το ακριβό αντίτιμο της παροχής τους. Και τους έδωσαν βάρκες καρυδότσουφλα και τους έδωσαν τρύπια σωσίβια και του έσπρωξαν στην τρικυμία. Και ήταν χειμώνας, ήταν κρύο, ήταν θαλασσοταραχή.
Σφιχταγκαλιασμένοι στις λέμβους του θανάτου, άλλοι χάθηκαν αύτανδροι, άλλοι έχασαν τα παιδιά τους, τα αδέρφια τους. Και ξεβράστηκαν, σε μια φιλόξενη γη, τους γιατροπόρεψαν, όπως μπορούσαν, τους τάισαν, τους ζέσταναν, οι άνθρωποι αυτής της φιλόξενης γης.
Αλλά κι αυτοί, οι φιλόξενοι άνθρωποι, δεν είχαν άλλα να τους δώσουν, δεν είχαν δουλειά να τους δώσουν. Είχαν πάρει και την δουλειά απ’ αυτούς. Αυτοί οι φιλόξενοι, είχαν έναν άλλο πόλεμο στο τόπο τους.
Και μάζεψαν την κομμάτια τους οι πρόσφυγες, μάζεψαν ότι τους είχε απομείνει και ξεκίνησαν για την «Νέα Γη της Επαγγελίας», τον «πολιτισμένο βορρά».
Και πήραν τον δρόμο, κινήσανε για το μακρύ ταξίδι. Και έφτασαν στα σύνορα.
Κι εκεί στα σύνορα …
Τα σύνορα ήταν κλειστά. Τείχη πελώρια είχαν υψωθεί. Κανένας δεν περνούσε.
Ο «Πολιτισμένος βορράς» είχε κλείσει τα σύνορά του. Είχε υψώσει τείχη. Η «Γη της Επαγγελίας» ήταν κλειστή. Ο πολιτισμένος βορράς, δεν ήθελε τους πρόσφυγες, για να μη μαγαρίσουν του εκλεκτούς. Οι πολιτισμένοι βόρειοι, δεν ήθελαν ξένους στη γη τους.
Και ο βόρειοι πήραν αποφάσεις. Βγάλανε κανόνες για τους πρόσφυγες. 
Για το καλό τους. 
Η απόφαση ήταν: «Πίσω». 
Θα γυρίσετε πίσω, από εκεί που ήρθατε. 
Θα πάτε εκεί που σας εκμεταλλεύτηκαν. 
Εκεί που σας έριξαν στη θάλασσα, εκεί που σας έδωσαν τρύπια σωσίβια και βάρκες μισής χρήσης.
Αλλά μη νοιάζεστε πρόσφυγες, εμείς θα τα κάνουμε όλα. 
Εμείς θα σας πάμε πίσω. 
Εσείς δεν έχετε να γνοιαστείτε για τίποτε. 
Εμείς θα σας ξεπροβοδίσουμε στην εξαποδώ γη.
Ποιος άνθρωπος, ποιος, θνητός αντέχει αυτή την απόφαση;
Ποιος άνθρωπος;;
Ο Πολιτισμένος Βορράς έφτιαξε απελπισμένους και τους έκλεισε σε μια φιλόξενη γη, αλλά που δεν της άφησαν τίποτε για να ταΐσει τους κατατρεγμένους.
Μια επιλογή έχουν οι απελπισμένοι, να πάνε από εκεί που ήρθαν. Ή να πεθάνουν, έγκλειστοι και απελπισμένοι στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου και για τους γηγενείς και για τους ξενιτεμένους.
Και οι απελπισμένοι, δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο, παρά μόνο τη ζωή τους.
Και οι έγκλειστοι απελπισμένοι είναι ικανοί για όλα.

Το χαμομηλάκι

Saturday, 9 April 2016

Το δικό μου παιδί; Δεν υπάρχει περίπτωση!

Και όμως το δικό σου παιδί έκανε φασαρία μέσα στην τάξη, χτύπησε συμμαθητή του στο διάλειμμα και έσπασε το τζάμι στο κυλικείο. 
Πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε την πραγματικότητα και τα στοιχεία όταν πρόκειται για το δικό μας παιδί;

Τη στιγμή που παίρνεις την πρώτη παρατήρηση από τη δασκάλα της τάξης ότι ο γιος ή η κόρη σου προξένησε μια ζημιά ή χτύπησε κάποιο παιδάκι δεν θέλεις να το πιστέψεις και πολλές φορές καταλήγεις να έρχεσαι σε αντιπαράθεση με τον εκπαιδευτικό.

Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα όμως αν απλά συνεργαζόμασταν οι γονείς με τους δάσκαλους και ζητούσαμε βοήθεια από κάποιον ειδικό σε περίπτωση που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε μόνοι μας τις καταστάσεις;
Σε συζήτηση με φίλες μου αυτά λέγαμε, ότι οι γονείς συνήθως δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι το παιδί μας παρουσιάζει παραβατική συμπεριφορά ακόμα και σε πολύ μικρές ηλικίες με αποτέλεσμα να αφήνουμε τις καταστάσεις στην τύχη τους και αντί να προσπαθούμε να τις διορθώσουμε καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε συνήθως μεγαλύτερα προβλήματα.
Προσωπικά, στην αρχή της φετινής σχολικής χρονιά ήρθαν στο σπίτι μας δύο χαρτάκια παρατηρήσεων από τη δασκάλα όπου το ένα αφορούσε τη συμπεριφορά στην αυλή του σχολείου. Αρχικά τηλεφώνησα στη δασκάλα για να συναντηθούμε και να τα πούμε από κοντά. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε κοινή γραμμή απέναντι στο παιδί και αν το βοηθήσουμε να δει το λάθος του.
Σε δεύτερη φάση ζήτησα βοήθεια από έναν επαγγελματία υγείας μου έδωσε κάποιες κατευθύνσεις και συζήτησε με το παιδί, δουλέψαμε πολύ στο σπίτι και η συνεργασία με τη δασκάλα έφεραν την αντιστροφή της συμπεριφοράς και την επιβράβευση.
Ωστόσο υπάρχουν και γονείς που δεν αποδέχονται πως υπάρχει κάποιο θέμα και αυτό έχει αντίκτυπο και στα άλλα παιδιά, γι'αυτό σας παρακαλώ μην αρνείστε τις καταστάσεις. Κανένας δεν είναι τέλειος ούτε όμως υπάρχουν και κακά παιδιά, τις περισσότερες φορές θέλουν λίγη βοήθεια παραπάνω, μια αγκαλιά και έναν καλό λόγο για να δουν τις πράξεις τους με άλλο μάτι. Οι γονείς θα δώσουν το παράδειγμα και τα παιδιά θα το ακολουθήσουν.

Η αδελφική αγάπη
Τα μωράκια με τα μεγαλύτερα αδέρφια

Συνήθως όταν μια οικογένεια αποκτά δεύτερο παιδάκι, οι γονείς ανησυχούν μήπως θα υπάρξουν ζήλιες, κακομεταχείριση από τα μεγαλύτερα αδέρφια, φωνές και κλάματα.
 
Η αλήθεια είναι όμως ότι τα αδέρφια πρέπει να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί. 
«Έρευνα δείχνει ότι όσοι έχουν μεγαλύτερα αδέλφια γύρω, αναπτύσσουν πιο γρήγορα τη λεκτική ικανότητα, τη γνωστική λειτουργία, τη φαντασία και τις δεξιότητες παιχνιδιού», λέει η Sara Berger, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Κολέγιο του Staten Island, στη Νέα Υόρκη.
Για να δούμε λοιπόν τι μπορεί να κάνει η αδελφική αγάπη.

Το μωρό σας αρχίζει πιο γρήγορα να κινείται

Σε μια μελέτη, η Δρ Berger διαπίστωσε ότι περισσότερο από το 60% των δεύτερων παιδιών σε μια οικογένεια, περπάτησαν πιο γρήγορα από ό,τι τα μεγαλύτερα αδέρφια τους. 

Ο λόγος; Τα μωρά συνήθως μαθαίνουν αφού πρώτα παραδειγματιστούν. Δεν υπάρχουν λοιπόν καλύτεροι προπονητές από τα αδέρφια τους! 
Ο Sebastian, ένας πατέρας τριών παιδιών από τη Νότια Καρολίνα, λέει ότι ο μικρότερος γιος τους άρχισε να περπατά σε ηλικία μόλις 8 μηνών, επειδή η μεγαλύτερη αδελφή του και ο αδελφός, ηλικίας τότε 12 και 10, κυριολεκτικά τον βοήθησαν στα πρώτα του βήματα.

Το μωρό σας παίρνει μεγαλύτερη προσοχή

Είναι η δύσκολη γέννηση κατά παραγγελία: Ένα πρωτότοκο παιδί παίρνει φυσικά μεγαλύτερη προσοχή από τους γονείς του, απ’ ο,τι τα υπόλοιπα αδέρφια του, με αποτέλεσμα οι γονείς να ανησυχούν και να αισθάνονται ενοχές για τα υπόλοιπα παιδιά. 

Μην ξεχνάτε όμως ότι το μωρό παίρνει πολύ προσοχή από τον μεγαλύτερο αδερφό ή αδερφή του. «Συνειδητοποίησα ότι το δεύτερο παιδί μου έπαιρνε μεγάλη προσοχή απ' όλους μας. Και ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό και συναρπαστικό που το μεγάλο μας παιδί δεν είχε» 
λέει η Jennifer Bingham Hull, μητέρα δύο κοριτσιών και συγγραφέας του βιβλίου Growing a Family and Getting a Life.

Το μωρό μαθαίνει από νωρίς να είναι ανεξάρτητο

Μην ανησυχείτε αν το μωρό σας γκρινιάζει επειδή για λίγα λεπτά πρέπει να ασχοληθείτε με το γεύμα του μεγαλύτερου παιδιού σας. Είναι πραγματικά ένα καλό μάθημα για να αποκτήσει μεγαλύτερη υπομονή και να μάθει να αυτό – καταπραΰνει τον εαυτό του, γεγονός που θα αποδειχθεί πολύ χρήσιμο σε μακροπρόθεσμη βάση.


Το μωρό σας έχει τον προσωπικό του διερμηνέα

Εάν το μωρό σας χρειάζεται αλλαγή πάνας, το μεγαλύτερο παιδάκι σας θα είναι ο πρώτος που θα σας ενημερώσει. 

«Τα μεγαλύτερα αδέλφια είναι πολύ πιο προσαρμοσμένα στις ανάγκες του μωρού συγκριτικά με τους γονείς, οπότε θα σας τις πουν» λέει η ψυχολόγος Eileen Kennedy-Moore. 
Αυτό συμβαίνει επειδή τα μεγαλύτερα αδέρφια θέλουν να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους αλλά και επειδή πραγματικά αγαπούν και θέλουν να βοηθήσουν το μικρότερο αδερφάκι τους. Αν λοιπόν δεν έχετε καμιά βοήθεια στο σπίτι τα μεγαλύτερα αδέρφια μπορούν πραγματικά να βοηθήσουν!

Το μωρό μαθαίνει πιο γρήγορα

Ακόμα και τα πιο απλά παιχνίδια όπως το Κου- κουτσά ή το παιχνίδι με την μπάλα μπορούν να ενισχύσουν το πνευματικό επίπεδο ενός μωρού, καθώς με ένα πρόθυμο παιδάκι να παίξει μες στο σπίτι, κάνει την καλύτερη πρακτική άσκηση! Επίσης, τα μωρά δίνουν μεγάλη προσοχή σε οτιδήποτε τους ενδιαφέρει και δεδομένου ότι τα μεγαλύτερα αδέλφια τείνουν να είναι πιο δυνατά, πιο ενεργά και απρόβλεπτα συγκριτικά με τους γονείς, είναι πάντα πιο συναρπαστικό να τα παρακολουθούν.

Τα μωρά γίνονται πιο επινοητικά

Όλα τα μωρά μαθαίνουν με την απομίμηση αλλά η αλήθεια είναι ότι περισσότερο απ’ όλους τους αρέσει να μιμούνται τα αδέρφια τους. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι τα περισσότερα παιδάκια ηλικίας 1 έτους περίπου μιμούνται το 50% της συμπεριφοράς των αδερφών τους.

Το μωρό σας διασκεδάζει

Σίγουρα, στα μωρά αρέσει να παίζουν με τους γονείς τους, αλλά τα μεγαλύτερα αδέλφια δίνουν το δικό τους ειδικό στίγμα στη ψυχαγωγία. "Το 8 μηνών μωρό μου λατρεύει τις τρεις μεγαλύτερες αδερφές τους αναφέρει η Angela Killinger από τη Βιρτζίνια. «Παίζουν όλοι μαζί, τραγουδούν και μπορούν ακόμα και να ταΐσουν το μωρό», συμπληρώνει η ίδια. Μπορούν δηλαδή τα μεγαλύτερα αδερφάκια να κρατήσουν απασχολημένο το μικρότερο παιδάκι της οικογένειας και να σας δώσουν κι εσάς μια ανάσα που τόσο έχετε ανάγκη.

Αθανασιάδου Βιολέττα

baby

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki