Οι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν ως «χαριτωμένη επιθετικότητα» (cute aggression) την παράξενη, καθαρά υποθετική, παρόρμηση/καταναγκασμό που νιώθει κανείς να… τσιμπήσει τα μάγουλα ενός βρέφους,να «φάει» ένα γλυκύτατο «παιδάκι» ή να σφίξει ένα χαριτωμένο σκυλάκι.
Η ίδια ομάδα ερευνητών που καθιέρωσε τον όρο αυτό πριν από περίπου ένα χρόνο, προχώρησε σε περαιτέρω μελέτη της ψυχολογίας πίσω από τη «χαριτωμένη επιθετικότητα» σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Psychological Science.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα του βρετανικού Independent, οι ερευνητές εξηγούν το γιατί οι άνθρωποι νιώθουν τόσο παράδοξες, βίαιες ορμές για πράγματα που απολαμβάνουν.
Διατυπώνουν την άποψη, ότι το συναίσθημα αυτό είναι παρόμοιο με το νευρικό γέλιο ή τα δάκρυα χαράς, ότι είναι μια προσπάθεια να ρυθμίσει το άτομο τα συναισθήματά του πηγαίνοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση, «επιστρέφοντας» με αυτόν τον τρόπο σε μια κανονική κατάσταση.
«Οι άνθρωποι που επιδεικνύουν δίμορφες εκφράσεις ως απόκριση σε χαριτωμένα ερεθίσματα, όπως τα μωρά ή τα κουτάβια, τείνουν να εμφανίζουν την ίδια συμπεριφορά και σε άλλες θετικές καταστάσεις και συναισθήματα, όπως το κλάμα κατά τη διάρκεια μιας ευτυχισμένης στιγμής σε μια ταινία» γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης.
«Αυτό υποδηλώνει, ότι οι δίμορφες εκφράσεις μπορεί να λειτουργούν ως ένας γενικός μηχανισμός έκφρασης, ο οποίος βοηθά στη ρύθμιση των θετικών συναισθημάτων».
«Οι συμμετέχοντες εμφάνισαν μεγαλύτερες εκφράσεις προστασίας και προσοχής στα μικρότερα βρέφη, λέγοντας ότι ήθελαν να τα προστατεύσουν και φροντίσουν. Ακόμη, παρουσίασαν υψηλότερες εκφράσεις επιθετικότητας ως προς αυτά, λέγοντας ότι ήθελαν να τους τσιμπήσουν τα μάγουλα και να τα "φάνε"» προσθέτουν.
Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι ερωτηθέντες που έδειξαν υψηλότερες εκφράσεις επιθετικότητας κοιτώντας τα μωρά, έτειναν να εμφανίζουν μεγαλύτερη πτώση στα θετικά συναισθήματα πέντε λεπτά μετά την προβολή των εικόνων.
Εκφράσεις του τύπου «θα μπορούσα να σε φάω ζωντανό» φαίνεται να μας βοηθούν να ξεπεράσουμε συναισθήματα, όπως το γέλιο κατά τη διάρκεια μιας στενάχωρης ταινίας μπορεί να μας βοηθήσει να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας. ____________________ newsbeast.gr antikleidi
Ενσυναίσθηση: Μια αρετή που κάθε γονιός πρέπει να έχει (και να την καλλιεργεί στα παιδιά του)
από Μαρία Κωνσταντοπούλου
«Πάλι κλαίει το παιδί; Τι έπαθε;» ή «Να δω πώς θα το ηρεμήσω...» είναι σκέψεις που περνούν καθημερινά από το μυαλό των γονιών.
Όσο και αν αγαπάμε τα παιδιά μας πολλές φορές μένουμε στην επιφανειακή αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, χωρίς να προσπαθούμε να μπούμε στη θέση τους.
Δείχνουμε δηλαδή ότι τα υποστηρίζουμε χωρίς όμως να τα καταλαβαίνουμε ουσιαστικά.
Για το λόγο αυτό, η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης στους γονείς είναι πολύ σημαντική, αν θέλουν όντως να είναι δίπλα στα παιδιά τους.
Δείτε το βιντεάκι, αξίζει τον κόπο
Τι ακριβώς είναι η ενσυναίσθηση
Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να βλέπουμε και ν' αξιολογούμε τι αισθάνεται ο συνάνθρωπός μας.
Αν ένα κοντινό μας άτομο στενοχωριέται ή πονάει και αισθανόμαστε πραγματικά τον πόνο του ή όταν πραγματικά χαιρόμαστε με την χαρά του, σημαίνει αυτό που λέει και η ίδια η λέξη: μοιραζόμαστε τα ίδια συναισθήματα μ' εκείνον.
Είναι ένα χαρακτηριστικό που μας βοηθά να δεθούμε με τους γύρω μας.
Έτσι, όταν δείχνουμε ενσυναίσθηση προς το παιδί, σημαίνει ότι το κατανοούμε, συμπάσχουμε μαζί του και του μαθαίνουμε το σωστό και το λάθος, δείχνοντάς του απεριόριστη αγάπη. Γιατί είναι σημαντική η ενσυναίσθηση στους γονείς; 1. Μπορούν να καταλάβουν πραγματικά το παιδί Με τον όρο «ενσυναίσθηση» εννοούμε ότι συμπάσχουμε με το παιδί, ακόμα και σε πράγματα που, ως μεγάλοι, ίσως θεωρούμε ασήμαντα.
Αν για παράδειγμα, δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνο του ένα βράδυ, είναι πολύ πιθανό να σκεφτούμε ότι είναι, απλά, ένα καπρίτσιο του, ενώ στην πραγματικότητα εκείνο μπορεί να φοβάται το σκοτάδι.
Η «ξερή» αντιμετώπιση του να ικανοποιήσουμε απλώς την ανάγκη του και να το αφήσουμε να κοιμηθεί μαζί μας για να μην παραπονιέται ή να σταματήσει να κλαίει, δεν ταυτίζεται με την ενσυναίσθηση.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα έπρεπε να συζητήσουμε το πρόβλημά του, να το ρωτήσουμε γιατί αισθάνεται έτσι και να του δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε τους φόβους του γιατί κάποτε κι εμείς ήμαστε παιδιά και φοβόμαστε το σκοτάδι.
Στα παιδιά, εξάλλου, οι συναισθηματικές ανάγκες ή ελλείψεις συνήθως εκδηλώνονται μέσω κάποιων φυσικών αναγκών και ανησυχιών.
2. Του δείχνουν πώς να είναι δίπλα στους συνανθρώπους του. Τα παιδιά, όπως είναι γνωστό, λειτουργούν μιμητικά. Επομένως, για να μάθουν να είναι δίπλα στους συνανθρώπους τους, είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να τους δώσουν το σωστό παράδειγμα και να τα κάνουν να καταλάβουν ότι η ευτυχία των κοντινών μας ανθρώπων είναι το ίδιο σημαντική με τη δική μας.
Στο χέρι μας είναι να τους δείξουμε ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από εκείνα και ότι οι ανάγκες των υπολοίπων είναι το ίδιο σημαντικές με τις δικές τους.
3. Το βοηθούν να αναγνωρίζει και να χειρίζεται τα συναισθήματά του. Αν τα παιδιά δεν σκέφτονται τους υπόλοιπους ή δεν τα ενδιαφέρει αν θα πληγώσουν τα συναισθήματά τους, δεν σημαίνει ότι δεν «έχουν» ενσυναίσθηση, αλλά ότι κάποια άλλα συναισθήματά τους υπερισχύουν και έτσι δεν την εκφράζουν.
Το να νοιαζόμαστε για τους άλλους μπορεί κάποιες φορές να «φορτώνει» την ψυχολογία μας και να περιλαμβάνει αρνητικά συναισθήματα, όπως ο θυμός, η ντροπή, η ζήλεια, συναισθήματα που τα παιδιά δεν μπορούν εύκολα ν' αντιληφθούν ή που, ακόμα και εάν τ' αντιλαμβάνονται, προσπαθούν να τ' αποφύγουν.
Γι' αυτό, είναι σημαντικό κάθε φορά που το παιδί νιώθει κάποιο απ' αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα να τα κατονομάζουμε και να του εξηγούμε γιατί αισθάνεται έτσι. Αν παρά τις προσπάθειές μας, είναι ακόμα ταραγμένο, καλό θα είναι να το αφήσουμε πρώτα να ηρεμήσει και μετά να το βοηθήσουμε να έρθει αντιμέτωπο μ' αυτά.
Η διαχείριση των συναισθημάτων μας δεν είναι εύκολη υπόθεση, είναι όμως το πρώτο βήμα για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον εαυτό μας και μετά τους γύρω μας.
4. Το δέχονται όπως είναι. Η ενσυναίσθηση δεν σχετίζεται μόνο με την αναγνώριση των συναισθημάτων των συνανθρώπων μας, αλλά και με το να τους αποδεχόμαστε όπως ακριβώς είναι. Φυσικά, τα παιδιά, όσο ακόμα είναι μικρά, δεν έχουν καλλιεργήσει ακόμα κάποια βασικά στοιχεία του χαρακτήρα τους, ωστόσο έχουν τη δική τους προσωπικότητα, την οποία θα πρέπει να σεβαστούμε και ν' αποδεχθούμε.
Είναι σημαντικό να ακούμε όσα έχουν να μας πουν και, ακόμα και αν κάτι μας φαίνεται υπερβολικό ή αστείο να μην το δείξουμε. Ό,τι εμείς θεωρούμε εκείνη την ώρα ανάξιο λόγου ή ασήμαντο, μπορεί για το παιδί να είναι σημαντικό!
Γι' αυτό, δεν πρέπει να υποτιμάμε τα λόγια του, τις επιθυμίες ή τις φιλοδοξίες του, αλλά να του δείχνουμε κάθε στιγμή ότι θα είμαστε δίπλα του σε ό,τι μας χρειαστεί. Τι να κάνετε για να τονώσετε την ενσυναίσθηση του παιδιού Δείξτε του ότι το καταλαβαίνετε: «Μήπως φοβάσαι το σκυλάκι του γείτονα; Δεν θα σε πειράξει αλλά γαβγίζει πολύ και καταλαβαίνω ότι αυτό μπορεί να σε τρομάζει. Θα σου κρατάω το χέρι μέχρι να περάσουμε το δρόμο!».
Μιλήστε για τα συναισθήματα των άλλων: «Η αδελφή σου στενοχωρήθηκε όταν την έσπρωξες. Καλό θα είναι να της ζητήσεις συγγνώμη και να της πεις ότι δεν ήθελες να την πονέσεις ή να την στενοχωρήσεις.»
Φέρτε το παράδειγμα των κοντινών σας ανθρώπων: «Ο παππούς είναι άρρωστος. Θες να του γράψεις μια κάρτα και να του την δώσεις για να μάθει ότι τον σκέφτεσαι;». Χρησιμοποιήστε το «εγώ»: «Δεν μου αρέσει όταν μου μιλάς άσχημα. Με στενοχωρείς και δεν θέλω να το ξανακάνεις.» ή «Καταλαβαίνω γιατί φοβάσαι. Κι εγώ στην ηλικία σου είχα τον ίδιο φόβο!». Με την χρήση του α' ενικού, είτε με αρνητική είτε με θετική χροιά, έρχεστε πιο κοντά του και κερδίζετε περισσότερο την προσοχή και το σεβασμό του. Να εξηγείτε τη «συγγνώμη»: Τα παιδιά πολλές φορές βλέπουν τη «συγγνώμη» σαν ένα μέσο για να γλυτώσουν τις δυσάρεστες συνέπειες χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει. Γι' αυτό, εξηγήστε του κάθε φορά που κάνει κάποιο λάθος τον λόγο για τον οποίο θα πρέπει να ζητήσει συγγνώμη και ρωτήστε το αν καταλαβαίνει το γιατί.
Διαβάστε μαζί βιβλία για τα συναισθήματα: Βοηθήστε το παιδί να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του, διαβάζοντας σχετικά παιδικά βιβλία που θ' αναπτύξουν τη συναισθηματική του νοημοσύνη. mama365
«Αυτά τα παιδιά ζούνε το χειμώνα μέσα στις λάσπες το καλοκαίρι μέσα στις σκόνες και είναι κρίμα αυτά τα παιδιά αλλά δεν φταίμε εμείς... που δεν τα θέλουμε στα σχολεία μας. Δεν είναι μόνο θέμα εμβολίου είναι θέμα καθημερινότητας. Κι εμείς έχουμε παιδιά!»
Ο πρόεδρος Συλλόγων Γονέων του 4ου δημοτικού του δήμου Αλεξάνδρειας της Ημαθίας αν και δεν είναι ρατσιστής ούτε ξενόφοβος, δεν επιθυμεί, όπως και άλλοι 120 γονείς να πλησιάζουν στο σχολείο τα προσφυγόπουλα.
Μιλώντας στο ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ FM ο κ. Ευαγγελόπουλος δήλωσε:
«Αυτά τα παιδιά ζούνε το χειμώνα μέσα στις λάσπες το καλοκαίρι μέσα στις σκόνες και είναι κρίμα αυτά τα παιδιά αλλά δεν φταίμε εμείς... που δεν τα θέλουμε στα σχολεία μας. Δεν είναι μόνο θέμα εμβολίου είναι θέμα καθημερινότητας. Κι εμείς έχουμε παιδιά!»
Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε:
«Τι μπορεί να μεταδοθεί από ένα παιδί που μάλιστα έρχεται στο σχολείο απόγευμα μετά τη λήξη του σχολείου των παιδιών σας»,
ο κ. Ευαγγελόπουλος απάντησε:
«Δεν είμαστε ξενοφοβικοί αλλά... βλέπετε τι έγινε στη Μόρια».
Ο δημοσιογράφος του επισημαίνει ότι ο εγκλεισμός και η μη φοίτηση σε σχολείο δημιουργεί παρόμοια προβλήματα και τον ξαναρωτάει για ποιο λόγο επομένως και εφόσον τα παιδιά είναι εμβολιασμένα εκφράζονται αυτές οι ρατσιστικές απόψεις;
Ο κ. Ευαγγελόπουλος είπε:
«Πάνω από 90% γονέων συμφωνούμε τις απόψεις αυτές. Είναι όλοι ρατσιστές; Ρωτηθήκαμε από τον διευθυντή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Ημαθίας αν συμφωνούμε να έρθουν τα παιδιά μας στα σχολεία (!) Μας ρώτησαν δια μέσου των διευθυντών των σχολείων και μάλιστα ζήτησαν να απαντήσουμε αμέσως. Πήρα το ΔΣ του συλλόγου γονέων και κάναμε άτυπη γενική συνέλευση και αποφασίσαμε 120 γονείς, με μειοψηφία 5-6 που είπαν, ότι δεν θέλουμε να έρθουν». ......................
Δυστυχώς μέσα στα πλαίσια της... ενημέρωσης όλοι φαίνεται να ξεχνούν ότι στην Ελλάδα υπάρχει τεράστιο (συγκριτικά με την υπόλοιπη ΕΕ) ποσοστό κακοποίησης και βιασμών παιδιών μέσα από το συγγενικό τους περιβάλλον.
Και το χειρότερο;
Κακοποιημένα παιδιά πηγαίνουν σχολείο, δεν ζούνε σε στρατόπεδα, ενώ οι υπόλοιποι γονείς συχνά γνωρίζουν, υποψιάζονται αλλά τις περισσότερες φορές σιωπούν μπροστά στον κίνδυνο να ξεφτιλιστεί η μικρή ή η μεγάλη τους κοινωνία!
Χώρια που πολλοί από αυτούς που λένε σήμερα όχι στα προσφυγόπουλα στο όνομα της υγείας των παιδιών τους (!) είναι βέβαιο ότι δεν το έχουν σε τίποτα να σπάσουν τα εμβολιασμένα τους βλαστάρια στο ξύλο αν τα «πάρουν στο κρανίο»!
Κάθε χρόνο η καινούργια σχολική χρονιά είναι μία αγχώδης περίοδος όχι μόνο για το παιδί αλλά και για τον γονιό.
Είναι μία περίοδος που αλλάζει η καθημερινότητα μίας οικογένειας, και το μικρό παιδί αφήνει για πρώτη φορά το προστατευτικό και ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού, και μπαίνει σε μία νέα ρουτίνα, με νέα πρόσωπα, νέα παιδιά, και κανόνες τους οποίους πρέπει να υπακούσει.
Έχει παρατηρηθεί ότι πολλά παιδιά, μπαίνουν στον κύκλο της σχολικής άρνησης, δηλαδή αρνούνται να πάνε σχολείο ή κλαίνε όταν βρίσκονται εκεί.
Αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη για ένα μικρό παιδί αλλά και τον γονιό που έχει την έγνοια του παιδιού. Πολλές φορές όταν το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο αρχίζουν τα παράπονα του πονοκεφάλου, ή πόνο στην κοιλιά συνήθως από το άγχος τους που νιώθουν πίεση να πάνε σχολείο.
Πώς να βοηθήσω το παιδί να προσαρμοστεί; * Θυμίστε στο παιδί άλλα σενάρια του παρελθόντος που ίσως στην αρχή να ήταν αρνητική και στην συνέχεια τους άρεσε. * Μην αλλάξετε την ρουτίνα σας στο σπίτι, το παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι στο σπίτι έχουν παραμείνει όλα ίδια. * Ενθαρρύνετε το παιδί σας να γίνει μέλος σε διάφορες σχολικές δραστηριότητες του σχολείου. * Βρες τα θετικά στοιχεία του σχολείου του παιδιού σου, της τάξης του, για να μπορείς να τον ενθαρρύνεις. * Βάλτε μαζί στόχους για την νέα σχολική χρονιά *ΥΠΟΜΟΝΗ, πάνω απ όλα!
Posts
