Γιατί, πριν πάει σχολείο, πονάει πάντα η κοιλιά του;

Τα δύσκολα πρωινά της ζωής μας.
Και εκεί που λες, οκ, συνήθισε, μπήκε σε μια ροή με το σχολείο, άντε λίγο ακόμα και τη βγάλαμε τη χρονιά, τσουπ, σκάει η γνωστή ιστορία με την κοιλιά.

Κάθε πρωί πονάει η κοιλιά του. Όχι τα σαββατοκύριακα, τότε είναι περδίκι. Δεν θέλει να πάει σχολείο. Και εσύ, μάνα είσαι, από τη μια ανησυχείς, από την άλλη σκέφτεσαι ότι παρακολουθείς θέατρο.

Το βέβαιο είναι ότι σε φτάνει στα όριά σου. Και αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του. Να κερδίσει την αμέριστη προσοχή σου.

Κυρίως εάν μιλάμε για νήπιο, είναι αυτή η εποχή που τα λουλουδάκια ανθίζουν και τα παιδάκια βαριούνται αφόρητα το σχολείο. 

"Γιατί να μην είμαι στο σπίτι με τη μαμά μου, να πηγαίνουμε βόλτες και παιδική χαρά;": Μια εύλογη απορία- παράπονο του παιδιού, ασχέτως εάν η μαμά εργάζεται και πού χρόνος για βόλτες.

Πώς να το χειριστείς;
* Πρότρεψε το παιδί να κάνει φιλίες στο σχολείο και να μοιράζεται κοινές δραστηριότητες.
* Δείξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την καθημερινότητά του. Πώς πέρασε; Τι έκανε; Τι έμαθε; Να νιώσει ότι το σχολείο είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του.
* Εάν γκρινιάζει, κλαίει, παραπονιέται όταν εσύ φεύγεις νωρίτερα από το σπίτι για να πας στη δουλειά, υπάρχει δηλαδή ένα μεσοδιάστημα χωρίς τη μαμά μέχρι να πάει σχολείο, δώστου να κάνει μια δραστηριότητα, να ολοκληρώσει μια ζωγραφιά ή ένα παζλ, που θα σου δείξει αργότερα μέσα στην ημέρα, όταν θα είστε μαζί. 

Για να νιώσει ότι και χωρίς τη μαμά μπορεί να κάνει τόσο ωραία πράγματα.

Ακολουθώντας αυτές τις πρακτικές θα δεις ότι θα πηγαίνει στο σχολείο με άλλο κέφι. Γιατί δεν είναι το σχολείο που του φταίει, αλλά η μαμά που του λείπει πολύ.

Αλεξάνδρα Παπαδάκη 

allyou.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο

Δεν υπάρχει κάποιο παιδί στον κόσμο που να θέλει να πηγαίνει σχολείο κάθε μέρα, είναι λογική αυτή η άρνηση επειδή κατά κάποιον τρόπο τους στερεί τη βολή. Υπάρχουν παιδιά που ανυπομονούν να πάνε στο σχολείο, είτε επειδή θα συναντήσουν τους φίλους τους, είτε επειδή είναι ευχάριστο το κλίμα στο σχολείο, είτε επειδή ανυπομονούν για τη συνέχεια του μαθήματος.

Αν κάνει τον κόπο ο γονέας να θυμηθεί τα δικά του σχολικά χρόνια θα του είναι περισσότερο εύκολο να συναισθανθεί τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του παιδιού του. Υπάρχουν βέβαια ορισμένοι εξωτερικοί παράγοντες που αναστέλλουν τη χαρά του παιδιού να πάει στο σχολείο. Ας δούμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί.
Ένας πυρηνικός παράγοντας είναι το οικογενειακό περιβάλλον. Η οικογένεια είναι το πρώτο κοινωνικό σύνολο-σύστημα που συναντάει το παιδί. Το σύστημα αυτό χρειάζεται να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να ενθαρρύνει το παιδί να εκφράζεται και να είναι αποδεχτό, παράλληλα να του ικανοποιεί τις ανάγκες ανάλογα με το εξελικτικό στάδιο που βρίσκεται το παιδί και να είναι οριοθετημένο ώστε να αισθάνεται ασφάλεια. Αρκεί ένας από τους παραπάνω θεμελιώδεις κανόνες να μην λειτουργεί εποικοδομητικά (για συνεχόμενο χρονικό διάστημα) για να παρουσιάσει το παιδί ένα σύμπτωμα. Όταν το παιδί διανύει τη σχολική περίοδο, το σύμπτωμα αυτό εκδηλώνεται αρχικά ως κακή διάθεση, δυσαρέσκεια και θυμό τον οποίο ίσως αρχικά τον εκδηλώσει με την άρνηση του να φάει, να διαβάσει, να παίξει, να συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες που έχει και αν διαιωνιστεί η κατάσταση καταλήγει σε σχολική άρνηση. Με απλά λόγια, όταν οι γονείς δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ή έχουν κάποιο πρόβλημα στην μεταξύ τους σχέση, η κατάσταση αυτή επιβαρύνει το παιδί. Αντίθετα, όταν το παιδί λαμβάνει την απαραίτητη γονική φροντίδα, καθημερινό ενδιαφέρον που πετυχαίνεται αποκλειστικά μέσω της συζήτησης, παιχνίδι με τους γονείς, οικογενειακές δραστηριότητες, αθλητικές δραστηριότητες, σταθερά όρια στο χαρτζιλίκι, στην ώρα του φαγητού και του ύπνου, χαρά και χιούμορ στην οικογένεια, απουσία εντάσεων, είναι δύσκολο να εμφανίσει δυσαρέσκεια για το σχολείο, εκτός αν έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία ή εκτός αν συμβαίνει κάτι αρνητικό στο σχολικό περιβάλλον.

Εξίσου σημαντικός παράγοντας με την οικογένεια είναι και το σχολικό περιβάλλον. Ο εκπαιδευτικός έχει διπλή αποστολή η οποία είναι κάποιες φορές δύσκολη, πετυχαίνεται όμως. Το πρώτο σκέλος του έργου του είναι να μεταδώσει τη γνώση με τέτοιο τρόπο ώστε να παρακινήσει το ενδιαφέρον των παιδιών και το δεύτερο σκέλος είναι ότι χρειάζεται να συμβάλλει διακριτικά στην ομαλή σχέση των παιδιών μεταξύ τους.

Τι σημαίνει αυτό
Υπάρχουν παιδιά που ίσως έχουν διαφορετική αντίληψη και σκέψη από άλλα παιδιά, αυτά χρειάζεται να τα ενσωματώσει στο υπόλοιπο σύνολο και να μην επιτρέψει κανένα μα κανένα είδος bulling προς αυτά. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά που μπορεί να έχουν κάποια ιδιαίτερα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος καλό είναι να μην επιτρέπει σαρκαστικά σχόλια και να δίνει χώρο και χρόνο ισότιμα σε όλους έτσι ώστε να μην υπάρχουν διακρίσεις. Αν υπάρχεις κάποιος μαθητής/-ρια που είναι ντροπαλός χρειάζεται να τον/την ενθαρρύνει.

Το σχολικό περιβάλλον είναι η δεύτερη και ευρύτερη κοινωνία που συναντάει το παιδί και για αυτό πέρα από τη γνωστική εκπαίδευση χρειάζεται να είναι σαν μία μεγάλη αγκαλιά ισότιμη προς όλα. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί θετικά προς την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η εφαρμογή των παραπάνω θα αποτρέψει τυχόν εντάσεις μεταξύ των μαθητών. Εντάσεις θα υπάρχουν και είναι λογικό, παιδιά είναι, σε ένα τέτοιο κλίμα οι εντάσεις λύνονται άμεσα δίχως να υπάρχει διαιώνιση αυτών.

Τέλος είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει συνεργασία της οικογένειας με το σχολείο, είναι δύο θεμελιώδη περιβάλλοντα που είναι άμεσα υπεύθυνα για την ομαλή και υγιής ανάπτυξη του παιδιού.

Τι σημαίνει αυτό
Όταν το παιδί γυρνάει από το σχολείο είναι γεμάτο από ερεθίσματα, εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα τα οποία χρειάζεται να τα επικοινωνήσει με ανθρώπους που νοιώθει εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Αυτοί είναι οι γονείς. Η απουσία της κριτικής δηλώνει την αποδοχή και είναι απαραίτητη η ύπαρξη της για την επίτευξη της παραπάνω ανάγκης. Καθημερινά οι γονείς καλό είναι να ακούν με προσοχή και ενδιαφέρον το πώς κύλησε η μέρα στο σχολείο και να συζητούν με το παιδί τυχόν δυσκολίες ή αρνητικές καταστάσεις που θα προκύψουν. Συζήτηση σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει «δίνω συμβουλές», αντιθέτως σημαίνει «ακούω», και ακούει αυτό που λέει και αυτό που δεν λέει. Επίσης οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνονται τακτικά από τους εκπαιδευτικούς τόσο για την γνωστική πορεία του παιδιού τους όσο και για τη συμπεριφορά του. Είναι επίσης υποχρεωμένοι να ενημερώσουν τη διεύθυνση για κάτι αρνητικό που συνέβη στο παιδί τους και η διεύθυνση με τη σειρά της είναι υπεύθυνη για την άμεση επίλυση του. Αυτά τα δύο περιβάλλοντα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία και για αυτό καλό είναι να έχουν μία καλή σχέση.

Κάποιες φορές τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού και είναι επόμενο αυτό επειδή το παιδί επικοινωνεί με έναν μη αρθρωμένο λόγο, τη συμπεριφορά του. Σε αυτό το σημείο τη σκυτάλη την αναλαμβάνει κάποιος «ειδικός».

Τάσος Δαφνομήλης, Συνθετικός Ψυχοθεραπευτής, εργάζεται αποκλειστικά με ενήλικες στον ιδιωτικό του χώρο και τον ενδιαφέρουν περισσότερο οι σχέσεις Γονέων-παιδιών. Τηλ.: 6985089194
schooltime.gr

Σχολική Άρνηση — Τότε που δεν συζητούσα με το παιδί μου, γιατί... είχα δουλειές

«Δε νιώθω καλά σήμερα, δε θα πάω σχολείο».

Έτσι αρχίζει.

Και στην αρχή δεν το παίρνεις σοβαρά, λες μέσα σου: 

Και τι έγινε να μην πάει μία μέρα σχολείο; 

Και λες ακόμη πιο μέσα σου, σιγανά να μην σε ακούσει ούτε ο εαυτός σου: 

Και εγώ που ήμουν πάντα συνεπής στο σχολείο, ούτε μία απουσία, ούτε ένα σκασιαρχείο ποτέ, τι κατάλαβα; 

Οπότε αφήνεις το παιδί να μην πάει μία μέρα στο σχολείο. 

Καλύπτεις την απουσία και χαίρεσαι και λίγο, που έκανες μέσω του παιδιού σου και τη δική σου επανάσταση, αναδρομικά. 

Εξάλλου δεν είσαι καμία ανάλγητη μάνα, ξέρεις και λίγο από ψυχολογία, ξέρεις πως, που και που, πρέπει να κάνεις τα στραβά μάτια σε κάτι τέτοια μικρά στραβοπατήματα – για να μπορείς να αποφύγεις τα μεγάλα.

Την επόμενη μέρα το παιδί σου πάει σχολείο. Μία χαρά. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, λοιπόν…

Την μεθεπόμενη όμως, σου ξαναλέει: 

«Δε θέλω να πάω σχολείο». Και στο τέλος δε πάει σχολείο όλη τη βδομάδα. Υποψιάζεσαι καμία ίωση- τι άλλο μπορεί να’ ναι; 

Κάποια κούραση ίσως, του έχουν πέσει ίσως πολλά και τα εξωσχολικά, έπεσε η άμυνα του οργανισμού. Βρίσκεις χίλια άλλοθι στο παιδί. Και εκατομμύρια άλλοθι στον εαυτό σου. 

Και πολύ βολικά ξεχνάς, για παράδειγμα, πως έβλεπες το παιδί να κάθεται με τις ώρες στο ιντερνετικό παιχνίδι, καμία φορά ως αργά, καμία φορά ως το ξημέρωμα. 

Και όταν το ρωτούσες, σου έλεγε: 

«Παίζω λίγο για να ξεσκάσω» και εσύ το πίστευες. Έτσι σε βόλευε. Να το πιστέψεις σε βόλευε. 

Ήσουν και κουρασμένη, πιεσμένη και από τη δουλειά, γυρνούσες πτώμα, δεν είχες όρεξη για συγκρούσεις. Στο κάτω- κάτω διασκέδαζε και λίγο. Κακό ήταν;

Οπότε δικαιολογείς τις απουσίες στο σχολείο και ελπίζεις πως πέρασε και πάει. Κρατάς την ανάσα σου από αγωνία, κάνεις μαλαγανιές, και το παιδί πάει τελικά σχολείο. 

Για κανά δυο μέρες. Αλλά μετά σου λέει πως δε θα ξαναπάει. 

Το ενοχλεί η δομή του σχολείου, το ενοχλεί η οπτική του σχολείου, όλα του προκαλούν στρες. 

Συζητάς μαζί του με τις ώρες, παρατάς και τη δουλειά, και τα πάντα. Αλλά δεν βγάζεις άκρη. Κάνεις την άνετη, το πας μαλακά το πράγμα, γιατί ξέρεις (όλοι το ξέρουν!) πως τα παιδιά είναι αντιδραστικά καμία φορά. Οπότε πας με το κύμα, κάνεις υπομονή, κάνεις προσευχή, κάνεις ντρίπλες μπας και πιάσουν.

Σου ζητάει να μην το πιέσεις. Στην αρχή δεν το πιέζεις. 

Οι μέρες περνούν, κι, όσο κι αν κάνεις πως δεν βλέπεις πως το παιδί σου είναι πρωί- πρωί στο σπίτι, αντί να είναι στο σχολείο, όπως όλα τα παιδιά του Θεού, φυσικά δεν μπορείς να αγνοήσεις το γεγονός μέσα σου. 

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ. Το παιδί σου δεν πάει σχολείο. 

Και πονάς, λιώνει η ψυχή σου, νιώθεις πως όλο αυτό είναι άρρωστο, αλλά θέλεις να μην το πιέσεις. Έτσι σου ζήτησε. Αλλά ο καιρός περνάει, η υπομονή εξαντλείται, οι ενοχές σου φουντώνουν, μετά τις θάβεις, και μετά εξαγριώνεσαι. Με το παιδί σου. Και με τον εαυτό σου. 

Οπότε αρχίζεις να το πιέζεις. Ξυπνάς και κοιμάσαι και το πιέζεις.

Πότε έμμεσα: «Αύριο, που θα πας σχολείο θες να φορέσεις το μπλε φούτερ;», 

πότε άμεσα: «Αύριο θα πας σχολείο, δεν έχεις άλλες απουσίες, θα μείνεις» 

και πότε άγρια: «Σε διατάζω να πας σχολείο αλλιώς θα σου κόψω τα πάντα, θα κόψω την τηλεόραση, θα κόψω το ίντερνετ, θα σε αφήσω χωρίς χαρτζιλίκι!» 

Τίποτα όμως δεν πιάνει. 

Πας στο σχολείο, πιάνεις τους καθηγητές, ψάχνεις να βρεις αιτίες, βρίσκεις και μερικές αφορμές, θυμώνεις με το σχολείο, ρίχνεις μερικές απειλές, μετά συνετίζεσαι γιατί ξέρεις πως δεν φταίει ούτε το 16 που πήρε στην χημεία, ούτε ο καθηγητής που του ‘δωσε ωριαία αποβολή. Ξέρεις μέσα σου πως αυτά είναι ίσως αφορμές, αλλά δεν είναι οι πραγματικές αιτίες. 

Αποφασίζεις να κάνεις σύμμαχο το σχολείο. Παρακαλείς να σε βοηθήσουν. Και σε βοηθούν. Παίρνουν τηλέφωνα, παρακαλούν κι αυτοί, εμψυχώνουν το παιδί, του λένε πως θα πάνε όλα καλά, πως το περιμένουν πίσω στο σχολείο. 

Αλλά τίποτα δεν γίνεται. 

Το παιδί συνεχίζει να μην πηγαίνει σχολείο. Επιστρατεύεις συγγενείς, τους φίλους, τους συμμαθητές για να το συνετίσουν.

Τίποτα δεν γίνεται.

Το παιδί μένει στο σπίτι. 

Κι εσύ η μάνα μαζί με τον πατέρα, είσαι σε σύγχυση, είσαι σε θολούρα. Αλληλοκατηγορείστε, μονιάζετε, μαλώνετε ξανά. 

Υπάρχει ένταση, υπάρχει θυμός, υπάρχει απελπισία. 

Το παίρνεις σηκωτό και το πας σε γιατρό, σε ψυχολόγο, σε ψυχίατρο. 

Και σου λένε πως η σχολική άρνηση είναι η κορυφή του παγόβουνου, ένα σύμπτωμα μιας άλλης πιο πολύπλοκης κατάστασης. 

Και καθώς ψάχνεις βρίσκεις πως υπάρχουν κι άλλοι γονείς σαν κι εσένα. Κι άλλα παιδιά σαν το δικό σου. Παιδιά που καταλήγουν να παίρνουν χαρτιά για εκπαίδευση στο σπίτι, αποφεύγοντας τον πιο ζωντανό χώρο της παιδικής και εφηβικής ζωής, την πιο όμορφη μορφή της κοινωνικοποίησης. Το σχολείο. 

Και, καθώς όλο και πιο πολύ ψάχνεις, συνειδητοποιείς πως δεν έχει αποκαλυφθεί μόνο η κορυφή του παγόβουνου αλλά πως έχει αποκαλυφθεί όλο το παγόβουνο. Ένα παγόβουνο που έρχεται καταπάνω σου, να σε πλακώσει …

Σταδιακά, θυμάσαι όλο και πιο πολλά. 

Θυμάσαι που το έβλεπες από καιρό κάπως απομονωμένο αλλά δεν ήθελες να δώσεις σημασία. 

Θυμάσαι που το έβλεπες κουρασμένο από το βαρύ πρόγραμμα στο σχολείο και εσύ του φόρτωνες τα εξωσχολικά ( αφού ‘τραβάει’ το παιδί…). 

Θυμάσαι τους συζυγικούς καυγάδες που γινόντουσαν μπροστά του. 

Θυμάσαι πως το άφηνες μπροστά στην «ηλεκτρονική νταντά» του ίντερνετ, για να ηρεμήσεις. 

Θυμάσαι πως δεν προλάβαινες να συζητήσεις μαζί του γιατί έτρεχες για να βγάλεις χρήμα. 

Θυμάσαι πως δεν το πήγαινες στους φίλους του, όταν στο ζητούσε, γιατί εκείνοι ήταν μακριά- τι να πρωτοπρολάβεις; 

Θυμάσαι πως του μιλούσες με μηνύματα στο ψυγείο, πως δεν προλάβαινες να του μαγειρέψεις, πως ποτέ δεν τρώγατε όλοι μαζί. 

Θυμάσαι πως απαξίωνες κι εσύ έμμεσα την παιδεία – τι κι αν σπούδασα, δουλεύω όλη μέρα σαν τον χαμάλη, ζωή είναι αυτή;

Θυμάσαι τα λάθη σου, τις ευθύνες σου, τα ελλείμματά σου, τις ανεπάρκειες σου. 

Και μετά παρατηρείς και τα λάθη, τα ελλείμματα, τις ανεπάρκειες όλης της σύγχρονης ζωής, όλης της σύγχρονης κοινωνίας.

Τότε καταλαβαίνεις πια την αντίδραση του παιδιού σου. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να το βοηθήσεις. 

****

Αλίκη Φασουλή

themamagers

antikleidi

Δυσκολεύεται το παιδάκι σας να ενταχθεί στο σχολείο και αρνείται να πάει; Υπομονή!

Κάθε χρόνο η καινούργια σχολική χρονιά είναι μία αγχώδης περίοδος 
όχι μόνο για το παιδί αλλά και για τον γονιό.

Είναι μία περίοδος που αλλάζει η καθημερινότητα μίας οικογένειας, και το μικρό παιδί αφήνει για πρώτη φορά το προστατευτικό και ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού, και μπαίνει σε μία νέα ρουτίνα, με νέα πρόσωπα, νέα παιδιά, και κανόνες τους οποίους πρέπει να υπακούσει.

Έχει παρατηρηθεί ότι πολλά παιδιά, μπαίνουν στον κύκλο της σχολικής άρνησης, δηλαδή αρνούνται να πάνε σχολείο ή κλαίνε όταν βρίσκονται εκεί.

Σχολική Φοβία - School Phobia

Αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη για ένα μικρό παιδί αλλά και τον γονιό που έχει την έγνοια του παιδιού. Πολλές φορές όταν το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο αρχίζουν τα παράπονα του πονοκεφάλου, ή πόνο στην κοιλιά συνήθως από το άγχος τους που νιώθουν πίεση να πάνε σχολείο.

Σχολική Φοβία, Άρνηση ή απλώς «Σκασιαρχείο»;

Πώς να βοηθήσω το παιδί να προσαρμοστεί;
* Θυμίστε στο παιδί άλλα σενάρια του παρελθόντος που ίσως στην αρχή να ήταν αρνητική και στην συνέχεια τους άρεσε.
* Μην αλλάξετε την ρουτίνα σας στο σπίτι, το παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι στο σπίτι έχουν παραμείνει όλα ίδια.
* Ενθαρρύνετε το παιδί σας να γίνει μέλος σε διάφορες σχολικές δραστηριότητες του σχολείου.
* Βρες τα θετικά στοιχεία του σχολείου του παιδιού σου, της τάξης του, για να μπορείς να τον ενθαρρύνεις.
* Βάλτε μαζί στόχους για την νέα σχολική χρονιά
* ΥΠΟΜΟΝΗ, πάνω απ όλα!

reporter

- «Μαμά, δε θέλω να πάω στο σχολείο» -«Έλα να δεις τι κάνουν αυτά το παιδάκια για να πάνε στο σχολείο τους!»

Κάθε μέρα, ένα μικρό αγόρι στο βόρειο Πακιστάν διακινδυνεύει τη ζωή του στο δρόμο για το σχολείο.

Ο πιτσιρικάς πρέπει να διασχίσει ένα ποτάμι ισορροπώντας σε ένα διπλό συρματόσχοινο που είναι δεμένο στις δύο όχθες.

Οι μικροί μαθητές του χωριού Sanghiang Tanjung στην Ινδονησία, για να φτάσουν στο σχολείο περνούν το ποτάμι πιασμένοι από μια κατεστραμμένη γέφυρα.

το βρήκαμε στην αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Τι κάνουμε όταν το παιδί δεν «τα βρίσκει» με τη δασκάλα;

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!

Οι λόγοι 

Το σημαντικότερο βήμα είναι να ακούσουμε το παιδί και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τους λόγους που δηλώνει ότι δεν θέλει την δασκάλα. 

Χρειάζεται μια ειλικρινής κουβέντα, χωρίς να προσπαθήσουμε να το κατευθύνουμε. 

Μερικές ερωτήσεις που μπορούμε να του κάνουμε:
* Τι κάνει η δασκάλα που σε ενοχλεί;
* Τι μπορεί να κάνει η δασκάλα για να είσαι καλύτερα;
* Τι έχεις προσπαθήσει εσύ από την πλευρά σου για να γίνετε φίλοι με την δασκάλα;
* Τι λένε για τη δασκάλα τα παιδιά που την συμπαθούν;
* Τι λένε για τη δασκάλα τα παιδιά που δεν την συμπαθούν;

Είναι σημαντικό να προσέξουμε τον τρόπο, το ύφος, τη χροιά της φωνής του παιδιού καθώς μιλά για τη δασκάλα. Εάν διακρίνουμε φόβο, θυμό, άμυνα, διάθεση για να μιλήσει για το θέμα.

Τι μπορεί να συμβαίνει;
Ίσως φταίει η κακή χημεία μεταξύ τους ή ακόμα χειρότερα η απόρριψη να αφορά τα άλλα παιδιά του σχολείου και όχι την ίδια τη δασκάλα. 

Ένας ακόμα λόγος μπορεί να σχετίζεται με καταστάσεις ενδοοικογενειακές και όχι εντός του σχολείου. 

Ωστόσο, ας μην παραμερίζουμε το ένστικτο του μικρού σας και ας δώσουμε την πρέπουσα σημασία.

Η λύση:

• Να ξεκαθαρίζουμε, αν το πρόβλημα εντοπίζεται στο παιδί ή στο δάσκαλο, με αντικειμενικότητα.
• Να επικοινωνούμε με τον εκπαιδευτικό και να του εκθέτουμε το πρόβλημα.
• Είναι σημαντικό να μην χτυπάμε την πόρτα του διευθυντή, εάν πρώτα δεν έχουμε έρθει σε άμεση επαφή με τον αρμόδιο δάσκαλο. 
• Είναι σημαντικό ο γονιός να προσπαθήσει να μπει στην θέση του δασκάλου και να κατανοήσει πως δεν είναι εχθροί, αλλά σύμμαχοι.

verysorry

- Μανούλα δε θέλω να πάω σχολείο! - Γιατί καρδούλα μου;

Η αρχή της νέας σχολικής χρονιά απέχει μόλις λίγες μέρες! 

Είστε έτοιμοι;

Τα περισσότερα παιδιά περιμένουν πώς και πώς να αρχίσουν και πάλι τα σχολεία. Ανυπομονούν να δουν τους αγαπημένους τους συμμαθητές, να μάθουν καινούρια πράγματα και να ξεκινήσει και πάλι η σχολική καθημερινότητα που μας έχει χαρίσει και εμάς τις πιο όμορφες παιδικές αναμνήσεις. 

Κάποια παιδιά όμως, αντιμετωπίζουν με άρνηση το σχολείο και κάθε πρωί οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με την ίδια επαναλαμβανόμενη δήλωση: «Δε θέλω να πάω σχολείο!». Γιατί συμβαίνει αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε;

Η άρνηση για το σχολείο πηγάζει είτε από τη δυσκολία του παιδιού να αποχωριστεί το οικογενειακό περιβάλλον, είτε από τα διαφόρων ειδών προβλήματα που μπορεί να έρχεται αντιμέτωπο στο σχολείο, όπως οι μαθησιακές δυσκολίες, η άσχημη συμπεριφορά από κάποιον συμμαθητή του ακόμα και η αντιπάθεια σε κάποιον δάσκαλο.

Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεστε. Με υπομονή και σωστό χειρισμό η κατάσταση αυτή μπορεί να αλλάξει.

-Ρωτήστε το μικρό σας γιατί δε θέλει να πάει σχολείο
Ενδέχεται να μην πάρετε απάντηση αμέσως, όμως σιγά σιγά και με τη συζήτηση, θα το βοηθήσετε να σας εκμυστηρευτεί τα άγχη, τις ανησυχίες του και την πραγματική αιτία που κρύβεται πίσω από αυτήν του τη δήλωση.
-Συζητήστε το πρόβλημα με τη δασκάλα
Το σχολείο είναι ένας μικρόκοσμος με ένα ιδιαίτερο περιβάλλον και η δασκάλα είναι το κατάλληλο άτομο για να σας πει πώς συμπεριφέρεται το παιδί σας μέσα σε αυτόν. Εκμυστηρευτείτε της την ανησυχία του παιδιού σας και η ίδια μπορεί να σας βοηθήσει να βρείτε την αιτία αλλά και το πώς θα το αντιμετωπίσετε.
-Βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν μαθησιακές δυσκολίες
Οι περισσότερες μαθησιακές δυσκολίες στις μικρές ηλικίες είναι αντιμετωπίσιμες, είναι όμως βασικό να γνωρίζετε αν αυτές υπάρχουν ή όχι. Αν όντως υπάρχουν,το μικρό σας είναι λογικό να μην ξέρει πως να τις διαχειριστεί και ενδέχεται να αισθάνεται άβολα στην τάξη.
-Το σχολείο δεν είναι αγγαρεία
Μιλήστε στο παιδί σας για το σχολείο με ενδιαφέρον και θετικά λόγια. Εμπνεύστε του τον ενθουσιασμό και την έννοια της μάθησης. Αν το παιδί εκδηλώνει κάποιο συγκεκριμένο ενδιαφέρον για κάποιο μάθημα, όπως τη λογοτεχνία ή τη γυμναστική φροντίστε να ενισχύσετε την τάση του αυτή για να πηγαίνει με περισσότερη διάθεση στο σχολείο.
-Ενδιαφερθείτε για το σχολείο
Τα παιδιά πηγαίνουν καλύτερα στο σχολείο όταν οι γονείς εκδηλώνουν ενδιαφέρον για αυτό. Μπορείτε να συμμετέχετε στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, να βοηθάτε όσο περισσότερο μπορείτε στις εκδηλώσεις και τις γιορτές και φυσικά όταν το μικρό σας γυρνάει σπίτι να μιλάτε διεξοδικά για την σχολική καθημερινότητά του.
-Μη δίνετε έμφαση στους βαθμούς
Για να αγαπήσει το παιδί σας το σχολείο, οι καλοί βαθμοί δεν πρέπει να είναι το κίνητρο και δεν πρέπει να νιώσει πίεση για αυτό το θέμα. Αν αγαπήσει τη μάθηση, το περιβάλλον και την καθημερινότητα του σχολείο, οι καλοί βαθμοί θα είναι η φυσική συνέπεια!

e-didaskalia