8χρονο παιδάκι αντέγραψε… κόλπο που είδε στο YouTube και έπαθε σοβαρά εγκαύματα.

Μια υπόθεση, που προκαλεί σοκ και ταυτόχρονα υπενθυμίζει σε όλους τους γονείς, τους πολύ μεγάλους κινδύνους που κρύβει η χωρίς επίβλεψη πρόσβαση των μικρών παιδιών στο διαδίκτυο, ήρθε σήμερα στην δημοσιότητα.

Boy, 8, suffers burns, tried to do YouTube sanitizer stunt

Όπως αναφέρει το iatropedia.gr, ένα παιδί 8 ετών υπέστη εγκαύματα στο 15% του σώματός του, όταν προσπάθησε να αντιγράψει ένα

“κόλπο” που είδε στο YouTube, αλλά τα πράγματα πήγαν πολύ στραβά.

Η Ditucci λέει ότι τα αγόρια παρακολούθησαν ένα βίντεο στο YouTube, όπου κάποιος κάλυψε τα χέρια του με υγρό απολυμαντικό και στην συνέχεια τους άναψε φωτιά, χωρίς να καεί ο ίδιος.

Όταν τα παιδιά δοκίμασαν να αντιγράψουν το κόλπο, το απολυμαντικό εκτός από τα χέρια έπεσε και στην μπλούζα του μικρού James με αποτέλεσμα η φωτιά που έβαλε στα χέρια του να εξαπλωθεί γρήγορα επάνω του.

Τα δύο μεγαλύτερα αγόρια κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά την τελευταία στιγμή, καθώς, σύμφωνα με τους γιατρούς, αν ο 8χρονος καιγόταν για ακόμα ένα λεπτό, θα ήταν νεκρός.

Ο James είναι ακόμα σε θεραπεία σε νοσοκομείο της Βοστώνης. 

Οι γιατροί είναι αισιόδοξοι για την ανάρρωσή του, λέει η μητέρα του.

thestival

Donald Henderson: Ο «ασήμαντος» θάνατος ενός ανθρώπου που έσωσε 74 εκατομμύρια ζωές

Ένας ασήμαντος θάνατος και 74 εκατομμύρια ζωές
Του Κωνσταντίνου Ν. Φουντουλάκη*

Η χρονιά-δρεπάνι 2016 ήταν ίσως η χρονιά που περισσότερο από κάθε άλλη είδε τα social media να γεμίζουν από κλαψουρίσματα και νοσταλγίες για μια σειρά από διάσημα ονόματα που «έφυγαν».

Και φυσικά δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε αυτό.

Δεν υπάρχει τίποτα το κακό στο να αναπολείς τα τραγούδια του George Michael ή του Prince αλλά είναι απολύτως προβληματικό και ενδεικτικό των αξιών μας το ότι η κλάψα περιορίζεται σε ανθρώπους της εμπορικής λαϊκής διασκέδασης (ξέρω ότι δε θα αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός) και ούτε καν σε καλλιτέχνες, πολύ δε περισσότερο δε θα περιλάβει εκείνους που προσέφεραν πραγματικά στην ανθρωπότητα.

Το όνομά του είναι Donald Henderson και γεννήθηκε το 1928 στο Λέικγουντ, στο Οχάιο. Πέθανε στις 19 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 87 ετών στη Βαλτιμόρη.

Προφανώς κανείς δεν τον έχει ακούσει, δεν ξέρει καν για το έργο του και φυσικά ούτε συζήτηση για το θάνατό του.

Στη δεκαετία 1967-77 ήταν επικεφαλής μιας μικρής ομάδας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με την ονομασία Μονάδα Εκρίζωσης της Ευλογιάς (Smallpox Eradication Unit) και τη χρηματοδότηση της USAID.

Την εποχή εκείνη περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαιναν κάθε χρόνο από τη νόσο αυτή, κυρίως στη Βραζιλία και σε χώρες της Αφρικής. Ο ΠΟΥ βρέθηκε στην ευτυχή θέση να ανακοινώσει ότι από το 1979 δε σημειωνόταν πλέον κανένας θάνατος παγκοσμίως και η ευλογιά είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης.

Αυτό είχε συμβεί λόγω της επιτυχημένης στρατηγικής της ομάδας αυτής. Είχε αποδειχτεί ότι ένα επιτυχημένο πρόγραμμα εμβολιασμών δεν ήταν αρκετό για να κερδηθεί η μάχη.

Η επιτυχία ήρθε με την εγκατάσταση μηχανισμών «Παρακολούθησης και περιορισμού» (surveillance-containment) χάρη στους οποίους καταγραφόταν ταχύτατα όλα τα νέα κρούσματα και εμβολιαζόταν τάχιστα όλοι οι συγγενείς και κοντινοί κάτοικοι στη γύρω περιοχή.

Η προσπάθεια ήταν γιγάντια, πήραν μέρος 73 χώρες και το τελευταίο κρούσμα αναφέρθηκε στη Σομαλία στις 26 Οκτωβρίου 1977.

Η ευλογιά ήταν η πρώτη νόσος από εκείνες που ταλαιπωρούν το ανθρώπινο είδος επί αιώνες η οποία εξαλείφθηκε. Η επιτυχία αυτή οδήγησε στην εκπόνηση παρόμοιων προγραμμάτων που έχουν φέρει στο όριο της εξάλειψης την πολιομυελίτιδα και άλλες ασθένειες, και σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία αυτή οφείλεται στον Henderson.

Τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία και ακαδημαϊκές θέσεις συμπεριλαμβανομένου του Albert Schweitzer International Prize for Medicine, Health for All Medal of the World Health Organization και του US Presidential Medal of Freedom.

Κανένα Nobel δε δόθηκε γι’ αυτό το επίτευγμα, τα Nobel πήγαν σε τρεις προέδρους των ΗΠΑ, κανένα δάκρυ δε χύθηκε, όλη η κλάψα πήγε στον Johan Cruyff και τον David Bowie. Τυχαίο που σε όλους τους απολογισμούς των σημαντικών θανάτων για το 2016 έχει μόνο τραγουδιστές, ηθοποιούς και δευτεροκλασάτους συγγραφείς;

Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δυσκολεύεται να βρει την Αγγλία και τη Γαλλία στο χάρτη και αμφιβάλω αν ξέρει με ποιους πολέμησε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Ξέρει όμως πολύ καλά τα latest hits.

Είναι δυνατόν να έχει κανείς την απαίτηση να ξέρει τι είναι ο ΠΟΥ, τι η ευλογιά και από τι αιτίες θανάτου έχουμε γλυτώσει την τελευταία δεκαετία;

Από το 1979 που αναφέρθηκε ο τελευταίος θάνατος από ευλογιά, έχουν περάσει 37 χρόνια και έχουν σωθεί 74 εκατομμύρια ζωές. Τόσοι πέθαναν και στους δυο παγκόσμιους πολέμους μαζί.
Δε χρειάζονται δάκρυα για τον Henderson. Δεν τα έχει ανάγκη, σε αντίθεση με τα δημοφιλή λαϊκά είδωλα.

* Ο Κωνσταντίνος Ν. Φουντουλάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ.

anoixtoparathyro

Πάλι η μικρή Ελλάδα, «καθάρισε» για λογαριασμό όλης της ανθρωπότητας

Γι' αυτό καμαρώνω …

Η Μικρή Ελλάδα, η Φτωχή Ελλάδα, η Ελλάδα, των μνημονίων, η Ελλάδα του χρέους, η Μικρή αυτή χώρα, ύψωσε το ανάστημα της. Στη Γάζα υψώνονται τείχη, στο Μεξικό υψώνονται τείχη, η Ελλάδα υψώνει το Ανάστημα της.

Η μόνη χώρα που περιέθαλψε τους πρόσφυγες, που μάζεψε, τάισε , στέγασε όσους ο πόλεμος τους στέρησε τη ζωή, όταν όλη η Ευρώπη ύψωσε τείχη, τώρα έρχεται ξανά, να δώσει το Μήνυμά της.

Μετά το Μήνυμα για τις Ανθρώπινες Αξίες, τώρα δίνει Μήνυμα για τις Αρχές της Δημοκρατίας.

Η Μικρή χώρα, που είναι σε Μή Πόλεμο με τη γείτονα χώρα ...

Η Μικρή χώρα, που διαπραγματεύεται την προοπτική της Κύπρου...

Η Μικρή χώρα, που στραγγαλίζεται δέκα χρόνια οικονομικά ...
.

Τσιμουδιά, η πλούσια Ευρώπη

Άχνα η δυνατή Αμερική

Μούγκα, τα πολιτισμένα κράτη ...

Μη τυχόν και προσβάλουν τον σουλτάνο ... 

Δίνει το Μήνυμα που ξέχασε όλη η Ευρώπη .... Δίνει το Μήνυμα που ξέχασε όλος ο πολιτισμένος κόσμος ...

Ότι στη γείτονα χώρα, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, έχουν καταστρατηγηθεί.

Ότι πρώτες αξίες είναι οι Ανθρώπινες ...

Ότι πρώτες αξίες είναι οι Δημοκρατικές Αρχές ...

Και Δήλωσε αυτή η Μικρή χώρα:

«η πιθανότητα   ακυρώσεως ή περιστολής του πλαισίου δικαιωμάτων όλων των εκζητουμένων ανεξαρτήτως του βαθμού ενοχής ή βαρύτητας των αδικημάτων, δεν επιτρέπει την εφαρμογή διατάξεων που ρυθμίζουν την έκδοσή τους αφού αυτές υποχωρούν έναντι των υπέρτερης σημασίας κανόνων που προστατεύουν τα δικαιώματα του ανθρώπου».

Το δικαστήριο δέχθηκε τα επιχειρήματα τους ότι τυχόν έκδοσή τους στην πατρίδα τους θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή τους, θα τους εξέθετε σε βασανιστήρια και ταπεινωτικούς εξευτελισμούς.

Η προτεραιότητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα που επιβάλλει ο Νόμος αποτέλεσαν τη βάση της απόφασης.

Εδώ θα είμαστε ΠΑΝΤΑ για να μη ξεχνάει η ανθρωπότητα, τις προτεραιότητες της και τις υπέρτατες Αξίες.

Γι' αυτό καμαρώνω και κλαίω από υπερηφάνεια

το χαμομηλάκι

Αρχή της εφηβείας: Η ηλικία που αγχώνει περισσότερο τους γονείς

Σε αυτήν την προσπάθεια της ανεξαρτητοποίησής τους, τα παιδιά δείχνουν συχνά αποκομμένα, ευερέθιστα ή ότι περιφρονούν τους γονείς.

Οι μαμάδες με μωρά, που κοιμούνται ελάχιστα και ανησυχούν για τα πάντα μοιάζουν να είναι πιο αγχωμένες μαμάδες. Οι ειδικοί ωστόσο πιστεύουν ότι 

η αρχή της εφηβείας είναι τελικά η πιο δύσκολη περίοδος για τους γονείς.

Αμερικανοί ερευνητές έβαλαν στο στόχαστρο 2200 μητέρες με παιδιά από βρεφική ηλικία έως 18 ετών. Η μελέτη αποκάλυψε ένα σχήμα αντίστροφου V στα συναισθήματα του στρες και της κατάθλιψης, όσο τα παιδιά μεγάλωναν. 

Οι μαμάδες των παιδιών ηλικίας 11 και 12 ετών ήταν εκείνες που ανέφεραν τη μεγαλύτερη ένταση. 

Τα παιδιά αυτής της ηλικίας βιώνουν τόσες πολλές αλλαγές ταυτόχρονα, με την έναρξη της εφηβείας, τις αυξομειώσεις των ορμονών, τις αλλαγές στο σώμα τους, την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουν να είναι δημοφιλείς μεταξύ των συμμαθητών τους, τους πειραματισμούς (με το αλκοόλ, τα ναρκωτικά ή το σεξ), την προσπάθειά τους να αποκοπούν από τους γονείς και να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους, 

σημειώνει ο συγγραφέας της μελέτης, καθηγήτρια Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, Suniya Luthar. 

Σε αυτήν την προσπάθεια της ανεξαρτητοποίησής τους, τα παιδιά δείχνουν συχνά αποκομμένα, ευερέθιστα ή ότι περιφρονούν τους γονείς.

Όλο αυτό βιώνεται από τους γονείς ως ένας πραγματικός «τυφώνας αλλαγών», που τους μπερδεύει και τους προκαλεί σύγχυση για το πώς να είναι καλοί γονείς, αλλά και να διαχειριστούν παράλληλα αυτήν την κατάσταση.

Αυτό που εξέπληξε τους ερευνητές ήταν ότι οι περισσότερες μητέρες με παιδιά σε αυτήν την ηλικία αντιμετώπιζαν παρόμοια προβλήματα και αναφέρονταν σε αυτήν την περίοδο ως «το πιο δύσκολο στάδιο».

Γιατί όμως οι μητέρες επηρεάζονται περισσότερο από τους μπαμπάδες; 

«Στις πιο πολλές περιπτώσεις οι μητέρες είναι εκείνες που φροντίζουν τα παιδιά, γεγονός που σημαίνει ότι γενικά είναι οι πρώτοι "αποδέκτες", όταν τα παιδιά τους είναι στρεσαρισμένα. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι μαμάδες γενικά αντιδρούν περισσότερο στα κλάματα των μωρών τους, σε σχέση με τους μπαμπάδες».

«Εργαζόμαστε προς την κατεύθυνση ενός προγράμματος παρέμβασης για αμοιβαία υποστήριξη των μητέρων, τόσο στα πρώτα χρόνια που έχουν πολλές απορίες, όσο και στα πολύ απαιτητικά χρόνια της μετάβασης στην εφηβεία», εξήγησε η καθηγήτρια Luthar.

stogiatro

Πάλι τσιρίζει το μικρό μου. Τι να κάνω;

Πώς να χειριστείτε ένα παιδί που τσιρίζει
Μερικοί απλοί τρόποι να αντιμετωπίσετε αυτή την... κάπως ενοχλητική συνήθεια του παιδιού.

Η φάση της... τσιρίδας είναι κάτι που περνάνε πολλά παιδιά. 

Δεν είναι απαραίτητο να είναι θυμωμένα για να αρχίσουν να τσιρίζουν. Συχνά, το κάνουν από χαρά ή ενθουσιασμό, όταν θέλουν να τραβήξουν την προσοχή μας ή απλώς επειδή τους αρέσει να πειραματίζονται με τους ήχους που μπορούν να βγάλουν. 

Από την άλλη, όσο κι αν ξέρουμε ότι είναι κάτι φυσιολογικό που θα περάσει, δεν παύουμε να εκνευριζόμαστε και να δυσκολευόμαστε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει σε δημόσιο χώρο.

Γιατί τσιρίζεις, παιδί μου;
Στην ηλικία των 18 μηνών ένα παιδί γνωρίζει πάνω-κάτω 50 λέξεις. Έτσι, δεν διαθέτει ακόμα το απαραίτητο λεξιλόγιο που θα το βοηθήσει να εκφράσει κάθε είδους συναίσθημα και σκέψη. 

Γι' αυτό, προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους έκφρασης -κάποιοι από τους οποίους δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστοι για τους γονείς. 

Η... τσιρίδα είναι ένας από αυτούς τους τρόπους τους οποίους χρησιμοποιεί μέχρι να ανακαλύψει άλλους, πιο σοφιστικέ και κοινωνικά αποδεκτούς. 

Μέχρι τότε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε είναι να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε κάθε φορά το είδος της τσιρίδας και να αντιδράσουμε ανάλογα, όπως:

Όταν τσιρίζει από χαρά
Στην περίπτωση που το παιδί εκφράζει έτσι τη χαρά ή τον ενθουσιασμό του, αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να το πάρετε στην αγκαλιά σας, να το χαϊδέψετε απαλά στην πλάτη και να του μιλήσετε σε ήπιο τόνο ώστε να χαλαρώσει. 

Στη συνέχεια, προσπαθήστε να του εξηγήσετε ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουμε το ύψος και τον τόνο της φωνής μας ανάλογα με το χώρο όπου βρισκόμαστε. Έτσι, όταν είστε στην παιδική χαρά, πείτε του «εδώ φωνάζουμε όσο θέλουμε» και φωνάξτε μαζί του. Μόλις επιστρέψετε στο σπίτι, χαμηλώστε τη φωνή σας και πείτε του ψιθυριστά «εδώ, κάνουμε ησυχία».

Όταν προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή σας
Μιλάτε στο τηλέφωνο και το παιδί απαιτεί να ασχοληθείτε μόνο μαζί του; 

Πηγαίνετε κοντά του και χαϊδέψτε του το κεφαλάκι ή βάλτε το να καθίσει στα πόδια σας μέχρι να τελειώσετε το τηλεφώνημα ή απλώς κάντε του ένα νεύμα και χαμογελάστε του. 

Με αυτό τον τρόπο θα του δείξετε πως το ότι κάνετε κάτι άλλο αυτή τη στιγμή δεν σημαίνει ότι το αγνοείτε. Μόλις τελειώσετε αυτό που κάνετε εξηγήστε του ότι τώρα μπορείτε να του αφιερώσετε το 100% της προσοχής σας.

Όταν είναι θυμωμένο
Προσπαθήστε να του τραβήξετε την προσοχή σε κάτι άλλο. Πάρτε ένα βιβλίο για να διαβάσετε, ζητήστε του να σας φέρει κάτι από το δωμάτιό του ή δείξτε του ένα σκυλάκι που περνάει από το δρόμο. Κρατήστε την ψυχραιμία σας και μην ανεβάσετε με τη σειρά σας τον τόνο της φωνής σας γιατί αυτό απλώς θα αυξήσει την ένταση και τον εκνευρισμό. Εάν ο αντιπερισπασμός δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, πηγαίνετε μαζί κάπου όπου θα είστε μόνοι σας και προσπαθήστε να το ηρεμήσετε.

mamamia