Ο θυμός δημιουργεί ρυτίδες στην ψυχή μας και στην ψυχή των παιδιών μας!

Την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε, ας σκεφτούμε καλύτερα.
Ποιος θέλουμε να έχει το πάνω χέρι, εμείς ή ο θυμός;
.
Σίγουρα έχουμε πολλούς λόγους να θυμώνουμε. Κάποιες φορές είναι σαν όλα γύρω μας να είναι φτιαγμένα για να μας θυμώνουν.

Όμως ο θυμός γεννάει θυμό και καταλήγουμε να είμαστε όλοι συνοφρυωμένοι και άσχημοι, μας λέει η ψυχολόγος Σμαρούλα Παντελή. Το μέτωπό μας γεμίζει ρυτίδες, τα μάτια μας γεμίζουν ρυτίδες, μα πάνω απ’ όλα η ψυχή μας έχει ρυτιδιάσει κι αυτή, και έχουμε ξεχάσει πια να χαμογελάμε.

Οι έρευνες δείχνουν πως η ηρεμία μας εξαρτάται κατά πολύ από τον μυ που βρίσκεται στο μέτωπό μας και λέγεται προμετωπιαίος μυς. Όσο πιο χαλαρός είναι αυτός ο μυς του μετώπου μας, τόσο πιο ήρεμοι είμαστε. Όσο περισσότερο σουφρώνουμε το μέτωπό μας, τόση μεγαλύτερη ένταση δημιουργούμε στο σώμα μας. Σαν συνέπεια, βιώνουμε άγχος και κρίσεις πανικού που μας οδηγούν στη χρήση ηρεμιστικών και αντικαταθλιπτικών.

Είναι καιρός να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Και εφόσον δεν μπορούμε να δώσουμε λύση από μόνοι μας στα προβλήματα της χώρας, ή να αυξήσουμε το μισθό μας, είναι ευκαιρία τουλάχιστο να ζήσουμε πιο συνειδητά με μεγαλύτερη ηρεμία. Όλοι ξέρουμε πως η ένταση και το άγχος πολύ συχνά σωματοποιείται και αρρωσταίνουμε. Ας φροντίσουμε λοιπόν τον εαυτό μας προσπαθώντας να αποφύγουμε το θυμό.

Μια σπουδαία ψυχολόγος, έλεγε πως δεν αξίζει να δίνουμε  το λόγο στο συναίσθημα του θυμού περισσότερο από 1 λεπτό.
 Όταν ο θυμός κατακλύζει τη ζωή μας περισσότερο από 1 λεπτό, τότε απίστευτες ποσότητες τοξινών κυκλοφορούν στο αίμα μας και είναι σαν να υποβάλλουμε την ύπαρξή μας σε ένα κατακλυσμό αρνητικότητας. Τέτοιοι κατακλυσμοί τοξικών συναισθημάτων, όπως ο θυμός,  μπορούν αργά και ύπουλα να μας αρρωστήσουν.

Ως γονείς, θα θυμώσουμε πολλές φορές.
Τη μια γιατί το παιδί μας δεν υπακούει, την άλλη γιατί ο σύντροφός μας δεν μας βοηθάει, την Τρίτη γιατί είχε πολλή κίνηση, την Τετάρτη  γιατί μας ήρθε ο νέος φόρος, την Πέμπτη γιατί χάλασε το αυτοκίνητο, την Παρασκευή γιατί αρρώστησε η νταντά και δεν έχουμε πού να αφήσουμε το μωρό, και πάει λέγοντας. Η ζωή είναι γεμάτη ευκαιρίες για να θυμώσουμε. Στην πραγματικότητα έχουμε πολλούς λόγους για να είμαστε συνεχώς θυμωμένοι.

Αλλά πόσο καλό είναι αυτό για την υγεία μας και την υγεία των παιδιών μας; 

Πόσα προβλήματα μας λύνει ο θυμός; 

Τις περισσότερες φορές μας δημιουργεί περισσότερα προβλήματα παρά μας λύνει.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα θυμώσουμε, ας σκεφτούμε καλύτερα. Ποιος θέλουμε να έχει το πάνω χέρι, εμείς ή ο θυμός;
.
dearmom.gr

Βοηθώντας το παιδί να διαχειριστεί τις εκρήξεις θυμού

Πολλά είναι τα παιδιά, ειδικά κατά την νηπιακή ηλικία, που θυμώνουν, νευριάζουν και χωρίς να προλάβετε να το συνειδητοποιήσετε «εκρήγνυνται» από το θυμό τους.

Αυτές οι εκρήξεις θυμού έχουν πιθανότατα να κάνουν με την προσωπικότητα του παιδιού, η οποία μπορεί να είναι πολύ έντονη και ενίοτε μπορεί να εκφραστεί ιδιαίτερα δυναμικά.

Οι συχνές εκρήξεις θυμού δεν υποδηλώνουν απαραιτήτως κάποιο πρόβλημα, αντίθετα για ορισμένους ερευνητές, μπορεί και να σημαίνουν ιδιαίτερα υψηλό IQ.

Σε κάθε περίπτωση όμως, θα ήταν καλό να βοηθήσετε το παιδί να μάθει να ελέγχει και να εκφράζει σωστά τα συναισθήματά του.

Όταν το παιδάκι σας θυμώνει και νευριάζει έντονα, θα ήταν καλό να μην του φωνάξετε αλλά αντίθετα να το βοηθήσετε να εστιάσει την ενέργειά του σε άλλες ασχολίες και να την διοχετεύσει εκεί.

Η βοήθεια που μπορείτε να του προσφέρετε, περιλαμβάνει:

ΣυμπαράστασηΤα παιδιά βιώνουν πολλά μέσα σε μία ημέρα, ακριβώς όπως και οι ενήλικες.

Όταν βλέπετε ότι χάνει την ψυχραιμία του και ότι αρχίζει να φωνάζει είναι σημαντικό να θυμάστε ότι πιθανότατα το κάνει επειδή δεν διαθέτει τις λεκτικές δεξιότητες, για να εκφράσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.

Αγνοήστε την έκρηξη θυμού, μέχρις ότου το παιδί ηρεμήσει. Μόλις ηρεμήσει, βοηθήστε το να εκφράσει όλα όσα αισθάνεται λεκτικά.

Σταθερότητα
Είναι σημαντικό να τηρείτε τα όρια που βάζετε και να αντιδράτε με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά στις εκρήξεις θυμού.

Σε κάθε περίπτωση, η σταθερότητα είναι ιδιαίτερα σημαντική για σχεδόν κάθε πτυχή της ανατροφής του παιδιού.

Θα ήταν καλό, να μην υποκύψετε στις φωνές ή το θυμό του. Αντίθετα, παραμείνετε ψύχραιμοι και περιμένετε μέχρι να ηρεμήσει για να μπορείτε να συζητήσετε μαζί του.

Συνέπεια
Την ίδια σταθερότητα θα πρέπει να επιδεικνύουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Είναι σημαντικό να μην υποκύπτει κανείς από τους δύο στο θυμό του παιδιού, καθώς ενδέχεται να επαναλάβει την ίδια συμπεριφορά, προκειμένου να πάρει από αυτό που θέλει.

Ταυτόχρονα, τα «διπλά» μηνύματα μπορεί να αναστατώσουν ακόμα περισσότερο το παιδί, καθώς είναι λογικό να μπερδευτεί, καθώς δεν θα γνωρίζει πώς πρέπει να αντιδράσει.

Ψυχραιμία
Οι εκρήξεις θυμού αποτελούν πρόκληση για τους περισσότερους γονείς και όχι αδίκως, αφού μπορεί ξαφνικά να δημιουργηθεί δίχως σοβαρή αιτία ένα ιδιαίτερα αρνητικό και στρεσογόνο κλίμα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να αντιδράτε με ψυχραιμία, καθώς εκείνη την στιγμή λειτουργείτε ως πρότυπο για το παιδί, μαθαίνοντας του ότι μπορεί να εκφράζει τα συναισθήματά του, όσο έντονα και αν είναι αυτά.

imommy.gr

Πώς να διαχειριστώ τον θυμό μου όταν ο έφηβος με φτάνει στα όριά μου

Συχνά δέχομαι παράπονα από γονείς εφήβων για συμπεριφορές των παιδιών τους που αισθάνονται ότι αδυνατούν να διαχειριστούν. Είναι αλήθεια ότι καθώς οι έφηβοι μεγαλώνουν στρέφονται περισσότερο προς τον έξω κόσμο και τις παρέες και απαιτούν μεγαλύτερη αυτονομία. Αυτή η διαδικασία της πορείας προς την ενηλικίωση τους φέρνει συχνά σε αντιπαράθεση με τους γονείς.  Τι γίνεται όταν η επικοινωνία με τον έφηβο φτάνει τους γονείς στα όριά τους; Τι θυμώνει τους γονείς;

Αρχικά ας αναγνωρίσουμε ότι η εφηβεία είναι φάση επαναστατικότητας και διεκδίκησης. Ο έφηβος αρχίζει να διαμορφώνει την δική του άποψη για τον κόσμο και θέλει να την εκφράσει. Οι τρόποι με τους οποίους εκφράζονται οι έφηβοι μπορεί  να εκλαμβάνονται από τους ενήλικες ως  εκκεντρικοί και υπερβολικοί.  Μπορεί  ακόμα να έρχονται σε αντίθεση με επιθυμητά από την οικογένεια πρότυπα.  Η εφηβεία είναι ακόμα μια φάση ζωής που περισσότερο από άλλες χαρακτηρίζεται από διακυμάνσεις. Έτσι, δεν είναι ασυνήθιστο για τους εφήβους να εκδηλώνουν μεταπτώσεις στη διάθεση και το συναίσθημά τους αλλά, και να εκφράζουν ασυνέπεια ως προς τη στάση και τις απόψεις τους για τη ζωή και τις συμπεριφορές τους που απορρέουν από αυτές. Όλα αυτά σχετίζονται με το γεγονός ότι η εφηβεία είναι επίσης μια μεταβατική  φάση ζωής. Λόγω ακριβώς αυτού του γεγονότος, του ότι δηλαδή ο έφηβος δεν είναι πια παιδί αλλά δεν είναι ακόμα και ενήλικας  πρέπει να πειραματιστεί ώστε να μπορέσει τελικά να διαμορφώσει την ταυτότητά του και να ορίσει τη θέση του στον κόσμο. Αν λοιπόν δούμε την επαναστατικότητα και την διεκδίκηση αυτονομίας από πλευράς του εφήβου ως φυσιολογικές πλευρές της ανάπτυξης και της διεργασίας ωρίμανσης, τότε θα μπορούμε πιο εύκολα να κατανοήσουμε τα κίνητρά του και να τον υποστηρίξουμε στις αναζητήσεις του.
Τι γίνεται αν οι γονείς διαφωνούν με τις απόψεις που εκφράζει ο έφηβος; Τι γίνεται όταν γονείς και έφηβοι έρχονται σε σύγκρουση; Είναι απόλυτα φυσιολογικό βέβαια και το να διαφωνήσουν οι γονείς και το να έρθουν σε σύγκρουση με τον έφηβο. Οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις δεν είναι απαραίτητα καταστάσεις προς αποφυγή. Εννοώ με αυτό ότι εκφράζοντας την διαφωνία μας μπορεί να εισάγουμε νέες οπτικές σε ένα ζήτημα. Έτσι, η σύγκρουση μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός για την αλλαγή καταστάσεων. Η σύγκρουση δεν είναι άρα απαραίτητα αρνητική. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα οδηγήσει σε θετικά αποτελέματα αν στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης δεν τηρείται απόλυτος σεβασμός του ενός προς τον άλλο. Δεν χρειάζεται  να αισθάνεστε ενοχές επειδή κάποιες συμπεριφορές και αντιδράσεις του παιδιού σας, σας θυμωνουν. Ο θυμός είναι συναίσθημα, ο τρόπος όμως με τον οποίο εκφράζεται είναι συμπεριφορά και τις συμπεριφορές τις επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι. Εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε πώς θα εκφράσουμε τον θυμό μας και πώς θα συμπεριφερθούμε σε μια αντιπαράθεση.
Ως ένα βαθμό, είναι αναμενόμενο για τους εφήβους να μην έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να διαχειριστούν τα αρνητικά τους συναισθήματα με τρόπους λειτουργικούς. Μπορεί να ξεσπούν υπερβολικά και να εκφράζουν το θυμό τους με τρόπους που δεν προάγουν την θετική επικοινωνία, που δυσκολεύουν τον περίγυρο και που ακόμα και οι ίδιοι τους μετανιώνουν αν σκεφτούν τις αντιδράσεις τους αργότερα. Βρίσκονται όμως στην κατάλληλη φάση ζωής για να μάθουν να διαχειρίζονται το θυμό, την ματαίωση και την απογοήτευσή τους από καταστάσεις που τους δυσκολεύουν. Η διαδικασία της έκφρασης και της διαχείρισης των συναισθημάτων ξεκινά φυσικά από την οικογένεια. Τα παιδιά εκπαιδεύονται στην συναισθηματική έκφραση από μικρή ηλικία μέσα από τα μηνύματα που λαμβάνουν από τους γονείς τους. Περισσότερο σημαντικά από τα λεκτικά μηνύματα είναι φυσικά τα μηνύματα που λαμβάνουν μέσα από την συμπεριφορά των γονέων. Μην ξεχνάτε λοιπόν ότι λειτουργείτε με την συμπεριφορά σας ως πρότυπα για τον έφηβο. Αν χάνετε την ψυχραιμία σας συχνά ο έφηβος παίρνει το μήνυμα ότι δεν είναι αποδεκτές οι απόπειρες που κάνει για την υιοθέτηση προσωπικών απόψεων και τρόπων έκφρασης. Αν σε συστηματική βάση αντιδράτε με θυμό στα αιτήματά του, τότε ο έφηβος εισπράττει μήνυμα απόρριψης και γίνεται και ο ίδιος αντιδραστικός. Αν στα πλαίσια των συγκρούσεών σας με τον έφηβο ξεσπάτε και εκφράζετε τον θυμό σας με υπερβολικούς και ακραίους τρόπους, τότε αυτό ακριβώς το μήνυμα λαμβάνει ο έφηβος: Ότι επιλύουμε τις συγκρούσεις μας με ξεσπάσματα. Αυτό το μήνυμα θα μεταφέρει και στην επικοινωνία του με άτομα εκτός της οικογένειας με επιβαρυντικές βέβαια συνέπειες για την κοινωνική του ζωή. Θα δυσκολευτεί πιθανόν στην επικοινωνία του με τους συνομηλίκους του στην παρούσα φάση αλλά  και στην ενήλικη ζωή του αν αυτά τα πρότυπα δεν ανατραπούν.
Είναι φυσικά αυτονόητο ότι δεν μπορείτε να έχετε απαιτήσεις από τον έφηβο όταν εσείς οι ίδιοι ως γονείς είστε ασυνεπείς. Δηλαδή, δεν μπορείτε να απαιτείτε από τον έφηβο να διατηρεί την ψυχραιμία του σε καταστάσεις που τον θυμώνουν, αν εσείς οι ίδιοι δεν διατηρείτε την ψυχραιμία σας. Δεν μπορείτε να απαιτείτε από τον έφηβο να μην βρίζει και  να μην ξεσπάει με υπερβολικούς τρόπους αν εσείς οι ίδιοι δεν καταφέρνετε να αποφύγετε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Ως γονείς οφείλετε να θέσετε όρια και κανόνες για το τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται στο πλαίσιο μιας σύγκρουσης. Αν δεν θέλετε να βρίζει το παιδί σας, τότε μην βρίζετε. Αν δεν θέλετε να ξεσπάει βίαια τότε μην ξεσπάτε έτσι ούτε και εσείς.
Τα συναισθήματα μέσα σε μια οικογένεια είναι μεταδοτικά. Οι συμπεριφορές του κάθε μέλους επηρεάζουν τις συμπεριφορές όλων των άλλων και επηρεάζουν σε συνολικό επίπεδο και το συναισθηματικό κλίμα που επικρατεί στην οικογένεια. Οι συχνές εκρήξεις θυμού επιβαρύνουν το συναισθηματικό κλίμα της οικογένειας. Ως γονείς όμως εσείς είστε υπεύθυνοι για την καλλιέργεια  μέσα στην οικογένεια ενός θετικού κλίματος για  την έκφραση συναισθημάτων και την επικοινωνία.
Σας προτείνω  να κρίνετε προσεκτικά για ποια ζητήματα αξίζει πραγματικά τον κόπο να έρθετε σε αντιπαράθεση με τον έφηβο.  Ο γενικός κανόνας στην προσέγγιση των γονέων είναι το να επικεντρώνουν στην τήρηση  των ορίων που αφορούν την φυσική και συναισθηματική ασφάλεια του εφήβου. Με απλά λόγια, όταν μια συμπεριφορά του εφήβου δεν τον θέτει σε κίνδυνο, του αφήνουμε το περιθώριο να εκφραστεί ακόμα και αν διαφωνούμε. Φυσικά και  η κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της κανόνες που απορρέουν από το σύστημα αξιών της  και απαιτεί από τα παιδιά να εκφράζονται στο πλαίσιο αυτού του αξιακού συστήματος. Το σύστημα αξιών σας το μεταδίδετε στα παιδιά σας μέσα από την προσωπική σας στάση απέναντι σε σημαντικά ζητήματα ζωής. Αν ο έφηβος εκφράσει διαφωνία ως προς τις οικογενειακές αξίες, τότε οφείλετε να τον ακούσετε και να κατανοήσετε τι τον απομακρύνει από τις οικογενειακές αξίες. Στη συνέχεια και μέσα από διάθεση προσέγγισης και κατανόησης,  μπορείτε  είτε να προσπαθήσετε να τον πείσετε να σας πλησιάσει, είτε να δείξετε ευελιξία και να προσαρμόσετε το σύστημα αξιών ώστε να πλησιάσετε εσείς τον κόσμο του παιδιού σας.
Σας έχει συμβεί ποτέ να τσακωθείτε με το παιδί σας και την επόμενη μέρα να μην θυμάστε τον λόγο για τον οποίο τσακωθήκατε; Μαντεύω ότι η απάντησή σας θα είναι θετική. Αναρωτηθείτε λοιπόν ποιες καταστάσεις σας οδηγούν στα όρια της υπομονής σας και διαχωρίστε τα σοβαρά από τα λιγότερο σοβαρά ζητήματα. Προσπαθείστε να αντιμετωπίσετε κάποιες καταστάσεις με χιούμορ. Δείξτε κατανόηση  και ανεκτικότητα για τη φάση ζωής την οποία διανύει το παιδί σας. Θυμηθείτε τον εαυτό σας και τους δικούς τρόπους έκφρασης όταν ήσασταν έφηβοι. Είναι πολύ σημαντικό να μην παίρνετε τις αντιδράσεις του εφήβου προσωπικά. Όταν εκλαμβάνετε τα ξεσπάσματα του εφήβου ως προσωπικές επιθέσεις απέναντί σας, τότε είναι εύκολο να πέσετε στην παγίδα του θυμού. Όταν συγκρούεστε με τον έφηβο, φροντίστε να μην παρασύρεστε από το θυμό σας στο να πείτε πράγματα για τα οποία θα μετανιώσετε αργότερα. Ακόμα  όμως και αν αυτό συμβεί, μιλήστε με τον έφηβο αφού τα πράγματα θα έχουν ηρεμήσει. Εξηγείστε του ότι χάσατε τον έλεγχο και δώστε του να καταλάβει ότι δεν εννοούσατε αυτά που είπατε.
Για να διαχειριστείτε τον θυμό σας χρησιμοποιείστε  το απλό τέχνασμα της καθυστέρησης στην αντίδρασή σας. Δηλαδή, αποχωρείστε όταν αισθάνεστε πολύ θυμωμένοι για να  μπορέσετε να επανέλθετε για μια ήρεμη συζήτηση σε μεταγενέστερη φάση όταν θα έχει υποχωρήσει το ερέθισμα που σας έφερε στα όριά σας. Αν δεν μπορείτε να αποχωρήσετε, στρέψτε την προσοχή σας αλλού. Δεν βλάπτει ακόμα και το να πάρετε μερικές βαθιές ανάσες ή να μετρήσετε μέχρι το 100 για να δώσετε στον εαυτό σας χρόνο ώστε να μην ξεσπάσετε με τρόπους επιζήμιους για τη σχέση με το παιδί σας. Θυμηθείτε ότι το ζητούμενο είναι η διατήρηση της σύνδεσης με το παιδί σας.
Σε μια σύγκρουση προσπαθήστε να αποφύγετε την κριτική απέναντι στον έφηβο. Προσπαθήστε να αποφύγετε τα παράπονα για όλα τα ζητήματα που σας απασχολούν μαζί. Εστιάστε στην συμπεριφορά του εφήβου που σας θυμώνει στην  παρούσα φάση και προσπαθήστε να ερμηνεύσετε την στάση σας και  τον θυμό σας τόσο απέναντι στον έφηβο, όσο και απέναντι στον εαυτό σας. Αναρωτηθείτε πρώτα εσείς οι ίδιοι γιατί δεν εγκρίνετε τη συμπεριφορά του εφήβου και δώστε του να καταλάβει την οπτική σας όσο το δυνατό πιο ήρεμα. Κρίνετε την συμπεριφορά και όχι την προσωπικότητα του παιδιού σας. Ο διαχωρισμός αυτός είναι κρίσιμος αν θέλουμε να διατηρήσουμε ανοιχτή τη δίοδο της επικοινωνίας με τον έφηβο. Αν πλησιάσετε τον έφηβο με ανοιχτή δάθεση είναι πολύ πιθανό να κατανοήσετε τα κίνητρα πίσω από τις εκφράσεις και τις συμπεριφορές του. Σίγουρα η κατανόηση θα μειώσει τις αφορμές για το αίσθημα και την εκδήλωση  θυμού. Άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο στη σχέση με τον έφηβο: Να κατανοήσουμε τα κίνητρά του  και να τον καθοδηγήσουμε στην πορεία προς την διαμόρφωση και την έκφραση του δικού του κόσμου. Προϋπόθεση για αυτά βέβαια, είναι να διατηρήσουμε τη σχέση και τη σύνδεσή μας με τον έφηβο μέσω της ανοιχτής επικοινωνίας. Μέσα από μια τέτοια οπτική δεν έχει νόημα η αντιπαράθεση δυνάμεων στην οποία οδηγούν τα ξεσπάσματα θυμού.
Αν ο έφηβος είναι συστηματικά προκλητικός ή αν εκφράζεται συχνά με ακραίους τρόπους, τότε θα πρέπει να διερευνήσετε τι μπορεί να υποκρύπτουν αυτές του οι αντιδράσεις. Συχνά τα παιδιά εκφράζονται με προκλητικούς τρόπους επειδή αδυνατούν να εκφράσουν με άλλο τρόπο τα συνασισθήματά τους. Αν αποκρυπτογραφήσουμε λοιπόν το συναισθηματικό μήνυμα που βρίσκεται στο υπόβαθρο των συμπεριφορών του, τότε μπορούμε να καθοδηγήσουμε τον έφηβο στην αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων του.
Αν εσείς αισθάνεστε ότι τα ξεσπάσματα του θυμού σας είναι συχνά και υπερβολικά, τότε θα πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια ώστε να καθοδηγηθείτε στην έκφραση και διαχείριση του θυμού σας.
Τέλος, αν συνειδητοποιείτε ότι το συναισθηματικό κλίμα στην οικογένειά σας είναι αρνητικό και συγκρουσιακό, τότε θα πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικό ο οποίος θα καθοδηγήσει την οικογένεια προς την υιοθέτηση πιο λειτουργικών προτύπων επικοινωνίας και  συμπεριφοράς.

Γράφει στο efiveia.gr η Δρ. Αναπτυξιακής Ψυχολογίας – Ψυχοθεραπεύτρια Ευφροσύνη Αλεβίζου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πάλι τσιρίζει το μικρό μου. Τι να κάνω;

Πώς να χειριστείτε ένα παιδί που τσιρίζει
Μερικοί απλοί τρόποι να αντιμετωπίσετε αυτή την... κάπως ενοχλητική συνήθεια του παιδιού.

Η φάση της... τσιρίδας είναι κάτι που περνάνε πολλά παιδιά. 

Δεν είναι απαραίτητο να είναι θυμωμένα για να αρχίσουν να τσιρίζουν. Συχνά, το κάνουν από χαρά ή ενθουσιασμό, όταν θέλουν να τραβήξουν την προσοχή μας ή απλώς επειδή τους αρέσει να πειραματίζονται με τους ήχους που μπορούν να βγάλουν. 

Από την άλλη, όσο κι αν ξέρουμε ότι είναι κάτι φυσιολογικό που θα περάσει, δεν παύουμε να εκνευριζόμαστε και να δυσκολευόμαστε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει σε δημόσιο χώρο.

Γιατί τσιρίζεις, παιδί μου;
Στην ηλικία των 18 μηνών ένα παιδί γνωρίζει πάνω-κάτω 50 λέξεις. Έτσι, δεν διαθέτει ακόμα το απαραίτητο λεξιλόγιο που θα το βοηθήσει να εκφράσει κάθε είδους συναίσθημα και σκέψη. 

Γι' αυτό, προσπαθεί να βρει άλλους τρόπους έκφρασης -κάποιοι από τους οποίους δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστοι για τους γονείς. 

Η... τσιρίδα είναι ένας από αυτούς τους τρόπους τους οποίους χρησιμοποιεί μέχρι να ανακαλύψει άλλους, πιο σοφιστικέ και κοινωνικά αποδεκτούς. 

Μέχρι τότε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε είναι να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε κάθε φορά το είδος της τσιρίδας και να αντιδράσουμε ανάλογα, όπως:

Όταν τσιρίζει από χαρά
Στην περίπτωση που το παιδί εκφράζει έτσι τη χαρά ή τον ενθουσιασμό του, αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να το πάρετε στην αγκαλιά σας, να το χαϊδέψετε απαλά στην πλάτη και να του μιλήσετε σε ήπιο τόνο ώστε να χαλαρώσει. 

Στη συνέχεια, προσπαθήστε να του εξηγήσετε ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουμε το ύψος και τον τόνο της φωνής μας ανάλογα με το χώρο όπου βρισκόμαστε. Έτσι, όταν είστε στην παιδική χαρά, πείτε του «εδώ φωνάζουμε όσο θέλουμε» και φωνάξτε μαζί του. Μόλις επιστρέψετε στο σπίτι, χαμηλώστε τη φωνή σας και πείτε του ψιθυριστά «εδώ, κάνουμε ησυχία».

Όταν προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή σας
Μιλάτε στο τηλέφωνο και το παιδί απαιτεί να ασχοληθείτε μόνο μαζί του; 

Πηγαίνετε κοντά του και χαϊδέψτε του το κεφαλάκι ή βάλτε το να καθίσει στα πόδια σας μέχρι να τελειώσετε το τηλεφώνημα ή απλώς κάντε του ένα νεύμα και χαμογελάστε του. 

Με αυτό τον τρόπο θα του δείξετε πως το ότι κάνετε κάτι άλλο αυτή τη στιγμή δεν σημαίνει ότι το αγνοείτε. Μόλις τελειώσετε αυτό που κάνετε εξηγήστε του ότι τώρα μπορείτε να του αφιερώσετε το 100% της προσοχής σας.

Όταν είναι θυμωμένο
Προσπαθήστε να του τραβήξετε την προσοχή σε κάτι άλλο. Πάρτε ένα βιβλίο για να διαβάσετε, ζητήστε του να σας φέρει κάτι από το δωμάτιό του ή δείξτε του ένα σκυλάκι που περνάει από το δρόμο. Κρατήστε την ψυχραιμία σας και μην ανεβάσετε με τη σειρά σας τον τόνο της φωνής σας γιατί αυτό απλώς θα αυξήσει την ένταση και τον εκνευρισμό. Εάν ο αντιπερισπασμός δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, πηγαίνετε μαζί κάπου όπου θα είστε μόνοι σας και προσπαθήστε να το ηρεμήσετε.

mamamia

Παίζοντας, νικήστε το θυμό του παιδιού σας!

Ο θυμός και η επιθετικότητα είναι έντονα συναισθήματα που, πραγματικά, μπορούν να καταβάλουν τα παιδιά. Ακόμη και έμπειροι δάσκαλοι δυσκολεύονται αρκετά συχνά να αντιδράσουν κατάλληλα, ιδιαίτερα σε κρίσιμες καταστάσεις, όταν είναι δύσκολο ακόμη και να κατορθώσει κανείς να τραβήξει την προσοχή ενός παιδιού.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιδιώξει κάποιος, σε μία τέτοια περίπτωση, είναι να προσπαθήσει να κατευνάσει την οργή και το θυμό ενός παιδιού και ύστερα να συζητήσει τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος που το οδήγησε στο σημείο αυτό.

Η ακόλουθη άσκηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιαδήποτε στιγμή και λειτουργεί το ίδιο καλά είτε με ένα παιδί είτε με ολόκληρη ομάδα. Για πολλά παιδιά είναι απελευθερωτικό να βιώνουν το γεγονός πως όλοι μας λίγο πολύ θυμώνουμε πότε πότε και πως μία τέτοια αντίδραση είναι φυσιολογική και επιτρεπτή εξηγεί η Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων. 

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν είναι πως κανείς οφείλει να βρει έναν αποδεκτό τρόπο να εκφράζει το θυμό του κάθε φορά, χωρίς να πληγώνει τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω του.

Ο στόχος των τεχνικών αυτών είναι να εκφορτιστεί η επιθετικότητα και να εξασκηθεί το παιδί σε λογικές μεθόδους με τη βοήθεια των οποίων θα μπορούν να διαχειρίζονται τα έντονα και αρνητικά συναισθήματά τους.

Κάθε οικογένεια ή ομάδα πρέπει να έχει ένα «Κουτί Θυμού» μέσα στο οποίο θα υπάρχουν ένα μαξιλάρι, μία εφημερίδα, πλαστελίνη ή μια πετσέτα.

1. Χαλαρωτικό Διάλειμμα
Τα παιδιά που βρίσκονται εκτός εαυτού εξαιτίας του θυμού τους είναι εξαιρετικά βοηθητικό να τα μεταφέρετε σε ένα άλλο δωμάτιο για δύο ή τρία λεπτά, όπου δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν κακό στον εαυτό τους ή σε όσους βρίσκονται γύρω τους.

Μείνετε μαζί με το παιδί και, αν είναι εφικτό, αγκαλιάστε το και με πολύ ήρεμη φωνή προσπαθήστε να του εξηγήσετε πως καταλαβαίνετε την οργή του και πως σίγουρα θα μπορέσετε να βρείτε μία λύση. Η αντίδρασή σας αυτή είναι πιθανό να λειτουργήσει ως γέφυρα για μία άλλη άσκηση θυμού ή ως μέσο για να επιστρέψετε στην οικογένεια ή στην υπόλοιπη ομάδα.

2. Μαξιλάρι Θυμού
Ένα σκληρό μαξιλάρι είναι ένα αντικείμενο πολύ χρήσιμο πάνω στο οποίο ένα παιδί μπορεί να διοχετεύσει το θυμό του. Μπορεί να το χτυπήσει, να το ζουλήξει, να το βρίσει ή να τον φωνάξει, να το πετάξει στον τοίχο ή να χοροπηδήσει πάνω του μέχρι που να νιώσει καλύτερα. 
Μετά από αυτό μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να κουλουριαστεί πάνω του και να χαλαρώσει.

3. Μπάλα Θυμού
Μία εφημερίδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ραβδί που εκτοξεύει φως. Μπορεί, επίσης, κανείς να τη σκίσει, να την κομματιάσει, να την τσαλακώσει κάνοντας θόρυβο, να την πατήσει ή να την κάνει κουβάρι, μέχρι που να σχηματιστεί μία μικρή μπάλα, μία «μπάλα θυμού» που κανείς μπορεί να την πετάξει όπου θέλει χωρίς να προκαλέσει καμία ζημιά, έστω κι αν κατά λάθος χτυπήσει κάποιον στο πρόσωπο.

Στα πλαίσια μίας ομάδας η δραστηριότητα αυτή μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε πόλεμο με μπάλες από εφημερίδες, κάτι το οποίο, με τη σειρά του, είναι πιθανό να εξελιχθεί σε παιχνίδι με κανόνες, αφού πρώτα τα παιδιά εξασκηθούν σε ένα συγκεκριμένο στόχο: κάποιο συγκεκριμένο σημείο του τοίχου ή ένα κουτί από παιχνίδι στο πάτωμα ή κάποιο ελαφρύ αντικείμενο που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. 

Μέχρι η δραστηριότητα αυτή να λάβει τέλος, η οργή των παιδιών έχει συνήθως ξεθυμάνει.

4. Το Άγριο Λιοντάρι
Τα παιχνίδια ρόλων ταιριάζουν πάρα πολύ σε παιδιά μικρότερης ηλικίας. Το παιδί υποδύεται ένα θυμωμένο άγριο λιοντάρι. Το λιοντάρι μπορεί να τρέξει γύρω γύρω και από τοίχο σε τοίχο, να πηδήξει πάνω στον καναπέ, να συρθεί και φυσικά, να βρυχηθεί, να μουγκρίσει, να δείξει τα γαμψά του νύχια και τα κοφτερά του δόντια. 
Ο μόνος όρος του παιχνιδιού αυτού είναι κανείς από όσους βρίσκονται γύρω του να μην υποστεί την επιθετικότητα του λιονταριού.

5. Ο Οργισμένος Πύραυλος
Και η άσκηση αυτή μπορεί να γίνει είτε με ένα παιδί είτε με ομάδα. Σε μία έντονη κατάσταση θυμού και οργής, ο κηδεμόνας (ή ο εκπαιδευτικός) ζητά από τα παιδιά να χτυπήσουν τους μηρούς τους, όλο και πιο δυνατά κάθε φορά, και την ίδια στιγμή να χτυπούν τα πόδια τους στο πάτωμα με όση περισσότερη δύναμη μπορούν. 

Με τον τρόπο αυτό ο πύραυλος ετοιμάζεται για να απογειωθεί. Όταν πια είναι έτοιμος να απογειωθεί, τα παιδιά σηκώνουν τα χέρια τους όσο πιο ψηλά μπορούν, και με δυνατή φωνή στέλνουν τον πύραυλο στο διάστημα. 

Τις περισσότερες φορές ο θυμός και η οργή τους απογειώνονται μαζί με τον πύραυλό τους.

6. Η Κουβέρτα που τα Αφήνει Όλα Έξω
Η κουβέρτα που τα αφήνει όλα έξω μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο ώστε μία οικογένεια ή μία ομάδα να απελευθερώσει την ένταση που πιθανόν την έχει καταβάλει.

Όλοι εκτός από το άτομο εκείνο που ηγείται της ομάδας ή τον κηδεμόνα (ή τον εκπαιδευτικό), κάθονται στο πάτωμα σχηματίζοντας κύκλο με τα πόδια τους απλωμένα μπροστά. 

Χρησιμοποιώντας μία κουβέρτα (σεντόνι, τραπεζομάντιλο ή παλιά κουρτίνα) τα παιδιά καλύπτουν τα πόδια τους, ενώ την ίδια στιγμή κρατούν, καθένα από το σημείο στο οποίο βρίσκεται, την κουβέρτα σφιχτά με τα χέρια του. Ο κηδεμόνας (ή ο εκπαιδευτικός) δίνει το σήμα και όλα τα παιδιά κρύβουν το κεφάλι τους κάτω από την κουβέρτα. 

Αμέσως μετά δίνει δεύτερο σήμα και όλα τα παιδιά είναι ελεύθερα να «εκφραστούν» κάτω από την κουβέρτα με φωνές, κραυγές, βρισιές ή οποιαδήποτε επιφωνήματα και φράσεις! Αυτό μπορεί να επαναληφθεί αρκετές φορές, ενώ μπορεί να συμμετέχει ακόμη και αυτός που ηγείται της ομάδας ή ο κηδεμόνας (ή ο εκπαιδευτικός). Όλα όσα λέγονται κάτω από την κουβέρτα παραμένουν μυστικά.

infokids
allyou

Όλοι θυμώνουμε. Το ίδιο και τα παιδιά.

«τὸ μὲν γὰρ πάθος ἐστὶν ὀργή, τὰ δ᾽ ἐμποιοῦντα πολλὰ καὶ διαφέροντα. ὁ μὲν οὖν ἐφ᾽ οἷς δεῖ καὶ οἷς δεῖ ὀργιζόμενος, ἔτι δὲ καὶ ὡς δεῖ καὶ ὅτε καὶ ὅσον χρόνον, ἐπαινεῖται· πρᾶος δὴ οὗτος ἂν εἴη, εἴπερ ἡ πραότης ἐπαινεῖται.»

Ἀριστοτέλους Ἠθικὰ Νικομάχεια 1125b- 30

Όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα αλλά και χρήσιμα. Ο θυμός είναι η άμυνα ενάντια σε βαθύτερα συναισθήματα όπως ο φόβος, η απογοήτευση, η ζήλια και ο πόνος. 

Όταν αυτά τα συναισθήματα γίνονται πολύ έντονα και συσσωρεύονται μέσα μας, τότε αυτόματα θυμώνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από τον υπερβολικό πόνο. Με αυτό τον τρόπο τα συναισθήματα αυτά βρίσκουν και μια διέξοδο. Έτσι, όταν κάτι μας απειλήσει συναισθηματικά προχωρούμε στην επίθεση, δηλαδή τον θυμό. 

Τα παιδιά συνήθως θυμώνουν:
- με τον μικρό τους αδερφό (που έκανε ζημιά σε κάποιο σημαντικό παιχνίδι)
- με τους γονείς τους (οι οποίοι του συμπεριφέρθηκαν «άδικα»)
- με τη δασκάλα τους (που τους ντρόπιασε)
- με κάποιο άλλο παιδί που τους εκφόβησε

Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν σε ένα σπίτι όπου ο θυμός αντιμετωπίζεται με υγιή τρόπο, τότε μαθαίνουν να χειρίζονται και το δικό τους θυμό πιο εποικοδομητικά. Άλλωστε αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο: στα μάτια των παιδιών οι γονείς είναι το καλύτερο παράδειγμα ! Ο θυμός λοιπόν, παρόλο που φοβίζει μικρούς και μεγάλους, είναι μια καλή ευκαιρία για σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών εάν οι γονείς τον αξιοποιήσουν σωστά.

Υγιής αντιμετώπιση θυμού σημαίνει:

Έλεγχος επιθετικών συμπεριφορών. 

Μέχρι το νηπιαγωγείο τα παιδιά πρέπει να μπορούν να ελέγχουν την αύξηση της αδρεναλίνης και άλλων χημικών στο σώμα τους όταν θυμώνουν, έτσι ώστε να ηρεμούν από μόνοι τους και να μην ενοχλούν κανέναν όταν αναστατώνονται για οποιοδήποτε λόγο. Για να φτάσει το παιδί σας όμως σε αυτό το σημείο, πρέπει να το βοηθήσετε και σεις. Η ρύθμιση των διαφόρων χημικών διαμορφώνεται τα πρώτα χρόνια του παιδιού ανάλογα με τα βιώματα και τις συμπεριφορές που βλέπει γύρω του. Αποδεχτείτε το θυμό του παιδιού σας και παραμείνετε ήρεμοι. Αυτό βελτιώνει τις συναισθηματικές δεξιότητες του παιδιού, μαθαίνοντας το να ηρεμεί και να μην κάνει κακό σε κανέναν.

Αναγνώριση των πιο απειλητικών συναισθημάτων που βρίσκονται κάτω από το θυμό. 

Μόλις το παιδί βιώσει τη θλίψη για το σπασμένο παιχνίδι, τον πόνο για την «άδικη» μητέρα του, την ντροπή όταν δεν ήξερε την απάντηση στην τάξη ή τον φόβο όταν ο συμμαθητής του τον απείλησε, τότε μπορεί να προχωρήσει μπροστά. Δεν χρειάζεται πλέον το θυμό για να υπερασπιστεί αυτά τα συναισθήματα, κι έτσι ο θυμός εξατμίζεται. Σε αντίθεση, εάν δεν βοηθήσετε τα παιδιά σας να βρουν την πραγματική πηγή του θυμού τους, τότε θα συνεχίσουν να χάνουν τη ψυχραιμία τους χωρίς να λύνουν το βαθύτερο πρόβλημα.

Εποικοδομητική επίλυση προβλημάτων. 

Στόχος είναι το παιδί σας να χρησιμοποιήσει το θυμό έτσι ώστε κάνει τις αλλαγές που χρειάζεται για να μην επαναληφθεί ξανά αυτό που τον θυμώνει. Αυτό μπορεί να σημαίνει μετακίνηση των παιχνιδιών μακριά από τον μικρό του αδερφό, ή γονική υποστήριξη για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού από το συμμαθητή του. Ακόμη, μπορεί να αναγνωρίσει τη δική του συμβολή στο πρόβλημα, ακολουθώντας καλύτερα τις συμβουλές των γονιών του ή να κάνει καλύτερη προετοιμασία για το σχολείο.

Χρειάζονται χρόνια γονικής υποστήριξης για να μάθουν τα παιδιά αυτές τις δεξιότητες. 

Εάν οι γονείς βοηθήσουν το παιδί τους έτσι ώστε να αισθάνεται την ασφάλεια για να εκφράσει ελεύθερα το θυμό του και να διερευνήσει τα συναισθήματα που βρίσκονται από κάτω, τότε θα μάθει πιο γρήγορα να ξεπερνά το θυμό του κατά τη διάρκεια του δημοτικού.

Πως μπορείτε να βοηθήσετε τα παιδιά σας να διαχειρίζονται το θυμό τους;

1. Να θυμάστε ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά. 

Μόνο οι πράξεις πρέπει να περιορίζονται.
2. Βάλτε όρια. 

Επιτρέποντας το συναίσθημα δεν σημαίνει πως επιτρέπονται και οι καταστροφικές πράξεις. Τα παιδιά δεν πρέπει ποτέ να κτυπούν άλλους ανθρώπους, ούτε καν τους γονείς τους. Όταν κτυπούν όμως τους γονείς τους, τότε τα παιδιά ζητούν ουσιαστικά από αυτούς να θέσουν τα όρια έτσι ώστε να τα βοηθήσουν να συγκρατήσουν το θυμό τους. 

Μπορείτε να πείτε στο παιδί σας «Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις όμως δεν μπορείς να κτυπάς». Μην αφήσετε το παιδί σας να σπάσει πράγματα πάνω στο θυμό του. Αυτό θα το κάνει να αισθάνεται τύψεις. Η δουλειά σας είναι να προσφέρετε ασφάλεια και να ακούσετε τι έχει να σας πει.
3. Ποτέ μη στέλνετε ένα παιδί μακριά για να ηρεμήσει μόνο του. 

Να θυμάστε πως τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο την αγάπη σας εκείνες τις στιγμές που θεωρείτε πως την αξίζουν λιγότερο. Αντί να αφήσετε το παιδί σας μόνο του με αυτά τα μεγάλα και τρομακτικά συναισθήματα, παραμείνετε δίπλα του και βοηθήστε το. Μένοντας κοντά από το παιδί σας αισθάνεται λιγότερο μόνο και αβοήθητο. Θα εκπλαγείτε με τον αυτοέλεγχο που αποκτούν τα παιδιά όταν υιοθετήσετε αυτή την πρακτική.
4. Μείνετε κοντά στο παιδί σας όταν είναι αναστατωμένο. 

Αναγνωρίστε αυτό που συνέβη εάν γνωρίζετε, και επιτρέψτε λεκτικά και συγκεκριμένα το κλάμα, τη λύπη, λέγοντας του «Είναι εντάξει. Όλοι θέλουν μερικές φορές να κλαίνε». Μπορείτε να τον ακουμπήσετε στην πλάτη για να παραμείνετε συνδεδεμένοι μαζί του. Εάν πάλι σας διώχνει μακριά, απομακρυνθείτε λίγο όμως παραμείνετε στον ίδιο χώρο λέγοντάς του πως δεν θα τον αφήσετε μόνο του με αυτά τα έντονα συναισθήματα.
5. Παραμείνετε ήρεμοι. 

Φωνάζοντας σε ένα θυμωμένο παιδί ενισχύεται αυτό που ήδη νιώθει και κάνετε τα πράγματα χειρότερα. Η δουλειά σας είναι να επαναφέρετε την ηρεμία γιατί μόνο έτσι τα παιδιά μπορούν να μάθουν και να καταλάβουν πώς να γίνουν καλύτερα. Εάν έχετε τη συνήθεια να φωνάζετε στα παιδιά σας τότε και αυτά θα υιοθετήσουν τη συμπεριφορά σας όταν θα είναι έφηβοι εάν όχι και πιο νωρίς.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν από εσάς ότι ο θυμός και τα άλλα συναισθήματα που αναστατώνουν δεν είναι τελικά τόσο τρομακτικά, μιας και ούτε η Μαμά κι ο Μπαμπάς τα φοβούνται. Η παρουσία σας τα κάνει να αισθάνονται ασφαλή, επιτρέποντας την ανάπτυξη του αυτοέλεγχου και της λογικής ψύχραιμης σκέψης. Έτσι μαθαίνουν τα παιδιά πώς να καταπραΰνουν τον εαυτό τους.

6. Δώστε τρόπους στο παιδί σας για να διαχειριστεί το θυμό του εκείνη τη στιγμή. 

Μπορείτε να προτείνετε στο παιδί σας όταν είναι θυμωμένο να κτυπήσει για λίγο κάποιο μαξιλάρι. Εάν είναι λίγο μεγαλύτερο το παιδί σας, μπορείτε να του προτείνετε να ζωγραφίσει ή να γράψει πάνω στο χαρτί γιατί είναι θυμωμένο και μετά να το σκίσει σε μικρά κομματάκια. Μπορείτε να προτείνετε επίσης να πάρει μια ανάσα μετρώντας μέχρι το 4 και μετά να εκπνεύσει μετρώντας μέχρι το 

8. Όταν το παιδί σας είναι ήρεμο, 

μπορείτε να κάνετε μια λίστα μαζί με εποικοδομητικούς τρόπους εκτόνωσης συναισθημάτων και φωτογραφίες και να τη βάλετε στο ψυγείο. Αυτό μπορείτε και σεις οι γονείς να το χρησιμοποιήσετε ως παράδειγμα όταν θα είστε θυμωμένοι.
7. Βοηθείστε το παιδί σας να αναπτύξει συναισθηματική νοημοσύνη. 

Τα παιδιά που αισθάνονται άνετα με τα συναισθήματα τους χειρίζονται το θυμό τους πιο εποικοδομητικά. Μάθετε και δείξτε στα παιδιά σας να μη φοβούνται τα συναισθήματά τους, όποια και αν είναι αυτά. Κάντε τα παιδιά σας να αισθάνονται ασφάλεια και ενθαρρύνετέ τα να εκφράζουν οποιαδήποτε άβολα συναισθήματα.

10 σημάδια που δείχνουν πως το παιδί χρειάζεται βοήθεια από ειδικό στη διαχείριση του θυμού
1. Δεν μπορεί να ελέγξει την επιθετικότητά του και κτυπά ανθρώπους μετά την ηλικία των 5.
2. Παθαίνει συχνές κρίσεις θυμού, δείχνοντας πως κουβαλά ένα μεγάλο δοχείο θυμού που έχει ξεχειλίσει.
3. Είναι εύκολα αρνητικό και αντίθετο με ότι του λέτε.
4. Δεν μπορεί να ακολουθήσει την εποικοδομητική λύση ενός προβλήματος και δεν αναγνωρίζει την ευθύνη που έχει το ίδιο στη δημιουργία του προβλήματος. Αισθάνεται συνεχώς πως είναι το θύμα.
5. Χάνει συνεχώς φίλους, απομακρύνει τους μεγάλους ή εμπλέκεται σε διαπροσωπικές συγκρούσεις.
6. Σκέφτεται συνεχώς την εκδίκηση.
7. Απειλεί να κάνει ή κάνει κακό στον εαυτό του.
8. Προκαλεί ζημιά σε ιδιοκτησία.
9. Εκφράζει επανειλημμένα μίσος για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον.
10. Κάνει κακό σε μικρότερα παιδιά ή σε ζώα.

Για τα παιδιά που έχουν δυσκολίες στη διαχείριση θυμού, η θεραπευτική παρέμβαση μπορεί να τα βοηθήσει να επεξεργαστούν τα βαθύτερα συναισθήματα που κρύβονται κάτω από το θυμό και να αναπτύξουν την ικανότητα να διαχειρίζονται όλα τους τα συναισθήματα. Προλαμβάνοντας και αντιμετωπίζοντας το συσσωρευμένο θυμό του παιδιού σας μέσω μιας θεραπευτικής παρέμβασης, το βοηθάτε να γίνει ένας πιο ισορροπημένος ενήλικας.

paidiatros

Ο θυμός καλά κρατεί στην Ελληνική οικογένεια. Ένα θυμωμένο παιδί έχει θυμωμένους γονείς

Δεν είναι και νέο αυτό έτσι δεν είναι; Όχι δεν είναι νέο γιατί οι περισσότεροι γονείς είναι θυμωμένοι και έτσι ο θυμός καλά κρατεί στην Ελληνική οικογένεια. Δεν είναι νέο και καλό είναι να το αντιληφθούμε για να το αλλάξουμε. 

Μεγάλη φασαρία γίνεται τελευταία με τον Σχολικό Εκφοβισμό (bulling). Πολλή βία γενικώς επικρατεί μέσα μας και γύρω μας. Όλα συνηγορούν για την εγκατάσταση του θυμού που είναι προοίμιο ή και συνέπεια της βίας. Είναι άξιο παρατήρησης πάντως το πόσο οι γονείς αγνοούν αυτές τις παραμέτρους όπως αγνοούν κάτι που μοιάζει ολοφάνερο τονίζει η Ερατώ Χατζημιχελάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος, ειδικευμένη στις σχέσεις γονιών-παιδιών.

Ένα θυμωμένο παιδί έχει θυμωμένους γονείς. Έρχονται συνήθως να πάρουν βοήθεια (όσοι τέλος πάντων το τολμούν) για να αλλάξουν το παιδί τους, αντί να αρχίσουν από την αλλαγή του εαυτού τους. Την ώρα της συνεδρίας και όταν με λίγη προσπάθεια αντιληφθούν ότι εκείνοι ευθύνονται για το θυμό του παιδιού τους, είναι φανερή η αναγνώριση της ευθύνης και βαθιά μέσα στα μάτια τους βλέπεις την παραδοχή αυτή να αρχίζει δειλά αλλά σταθερά να αλλάζει την κοσμοθεωρία τους. 

Τις περισσότερες φορές φεύγουν από τη συνεδρία με το κεφάλι χαμηλωμένο, αισιοδοξώντας όμως πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Έχοντας όμως και μεγάλες αμφιβολίες για το αν μπορούν οι ίδιοι να διαχειριστούν το δικό τους θυμό. Το θυμό τους που δεν οφείλεται πάντα (για να είμαστε ειλικρινείς έτσι είναι τις περισσότερες φορές) στο παιδί και στις συμπεριφορές του αλλά στην έλλειψη υπομονής και καλής πρόθεσης που έχουν απέναντι στο παιδί. Σε δικά τους άλυτα προβλήματα είτε προσωπικά είτε σχέσης. Ας μην αφήσουμε βέβαια στην άκρη και τις σημαντικές κοινωνικές αντιξοότητες που ενισχυμένες στις μέρες μας εντείνουν το θυμό και στενεύουν τα όρια της ανοχής.

Ένα παιδί που γεννιέται δεν έχει το θυμό μέσα του. Δεν είναι θυμωμένο γιατί πήρε απ’ τον πατέρα του ή απ’ τον παππού του το ταπεραμέντο του επιθετικού και θυμωμένου ατόμου. Δεν το κληρονόμησε όπως ίσως κληρονόμησε τα πράσινα μάτια του. 

Ναι ευθύνεται όμως ο πατέρας και ο παππούς ή μαμά και η γιαγιά (για να μην κάνουμε διαχωρισμό στα φύλα), γιατί καθώς το βρέφος μεγαλώνει παρατηρεί πως οι φωνές, η βία, η επιβολή, ο ανταγωνισμός, η απειλή, η τιμωρία είναι μέρος της ζωής γύρω του. 

Σιγά σιγά μεγαλώνοντας γίνεται και το ίδιο ο στόχος όλων αυτών των παραπάνω και για να είμαστε ειλικρινείς τις περισσότερες φορές γίνεται συχνά ο σάκος του μποξ αναίτια και αδικαιολόγητα.

 

Είναι η εύκολη λύση. Μην το περνάτε αβασάνιστα αυτό! 

Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο η συμπεριφορά του ενήλικα προς το παιδί να γίνεται απαράδεκτη γιατί τσακώθηκε με κάποιον άλλο ενήλικα. Πέρα λοιπόν από την παρατήρηση που έχει ιδιαίτερα αυξημένη το παιδί και βλέπει με κάθε λεπτομέρεια το τι κάνουν οι μεγάλοι γύρω του, έρχεται κάποια στιγμή και η δική του σειρά. 

Ενώ λοιπόν (για να δούμε ένα παράδειγμα) κάθε μέρα αργεί στο φαγητό του, αυτή ειδικά την ημέρα, επειδή η μαμά είναι θυμωμένη η συμπεριφορά της απέναντί του γίνεται βίαιη και απειλητική. Γίνεται με άλλα λόγια ο στόχος της εκτόνωσης του θυμού της μητέρας αδικαιολόγητα. 

Δεν είναι ανάγκη εδώ να αμφισβητήσουμε την αλήθεια των λεγομένων γιατί η βία δεν εκφράζεται μόνον με ακραίες συμπεριφορές. Βία είναι και το τράβηγμα απ’ το μπράτσο με λίγη περισσότερη δύναμη. Βία είναι και το να αρπάξει η μητέρα με θυμό το πιάτο από μπροστά του γιατί αργοπορεί στο φαγητό του. Βία είναι και τα κατεβασμένα μούτρα. Βία είναι και το χτύπημα της πόρτας φεύγοντας απ’ το δωμάτιο.

Προχωρώντας το λίγο περισσότερο ας δούμε τι νοιώθει το παιδί που είτε η βίαιη συμπεριφορά του ενήλικα οφείλεται σε αίτιο που αφορά το ίδιο το παιδί ή ακόμη χειρότερα σε αναίτια αφορμή από μέρους του, απλά γίνεται ο αποδέκτης χωρίς να ευθύνεται.

Στην περίπτωση που ευθύνεται το ίδιο - υπάρχει πιθανότητα να το αντιλαμβάνεται αλλά μπορεί και όχι,- τα πράγματα είναι απλούστερα. Ίσως οι ενοχές να ισορροπήσουν -κακώς φυσικά- τη βία μέσα του, ίσως να αντιληφθεί το μερίδιο της ευθύνης του. 

Οπωσδήποτε όμως ως αποδέκτης μιας κακής θυμωμένης συμπεριφοράς του ενήλικα, αναπτύσσει μηχανισμούς άμυνας οι οποίοι οδηγούν σε σκέψεις και συναισθήματα υπεραναπλήρωσης της συνέπειας της κακής του συμπεριφοράς. 

Σκέψεις όπως «δεν με αγαπά», «δεν έχει δίκιο», «δεν φταίω εγώ…» κλπ έρχονται να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά χωρίς καν να του δοθεί η δυνατότητα να σκεφτεί το λάθος και να επανορθώσει. 

Δεν ευνοεί λοιπόν ο θυμός ή η τιμωρία για την αρνητική συμπεριφορά του παιδιού. Και όχι μόνον δεν ευνοεί πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο. 

Αν υπήρχε μία περίπτωση να αντιληφθεί το παιδί την εσφαλμένη συμπεριφορά του, η έκρηξη θυμού του ενήλικα το οδηγεί σε άλλα μονοπάτια σε εκείνα της μάχης για τη δύναμη ή των ενοχών που υποσκάπτουν και ενισχύουν ακόμη πιο πολύ τις μη λειτουργικές συμπεριφορές που θα ακολουθήσουν αργά ή γρήγορα. Ακόμη λοιπόν και αν το παιδί ευθύνεται ας επανεξετάσει ο ενήλικας τα αίτια της εσφαλμένης του συμπεριφοράς βάζοντας και τον εαυτό του στο μεγεθυντικό φακό. 

Συχνά εδώ οι γονείς θα πούνε πως «του έχω πει χιλιάδες φορές να μη χτυπά τον αδελφό του, τι άλλο να κάνω;» Έχει άραγε σκεφτεί ο γονιός που σπεύδει να δικαιολογήσει τη θυμωμένη του συμπεριφορά πόσο ο ίδιος ευθύνεται για το ότι το παιδί του έχει καταλήξει να χτυπά τον αδελφό του; Τις περισσότερες φορές από άγνοια δεν το αντιλαμβάνεται. Ο χορός λοιπόν του «εσύ φταις» όχι «εσύ φταις» καλά κρατεί. 

Το ζητούμενο είναι να αναλάβουν την ευθύνη οι μέντορες και οι προπονητές των νέων ανθρώπων και όχι ως κατήγοροι να στέκονται έτοιμοι να απονείμουν δικαιοσύνη. Μεγάλη ιστορία το δίκιο και το άδικο. Ας το προσεγγίζουμε προσεκτικά και με σύνεση και κυρίως με ενδοσκόπηση.

infokids

Τα θυμωμένα μπαλόνια - Anger Balloons

Η τεχνική αυτή βοηθά τα παιδιά στη διαχείριση του θυμού τους

Φώτης Παπαναστασίου, Ειδικός Παιδαγωγός

Ο θυμός είναι από τα συναισθήματα που τα περισσότερα παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να διαχειριστούν. Μπορούν να περιγράψουν τι τους θυμώνει, αλλά δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν τον θυμό. Τον ταυτίζουν με την επιθετική συμπεριφορά που χρησιμοποιούν για να τον εκφράσουν.

Μια τεχνική που οπτικοποιεί τον θυμό και βοηθά τα παιδιά να τον κατανοήσουν είναι “τα θυμωμένα μπαλόνια”.
Η συγκεκριμένη τεχνική βοηθά τα παιδιά να διαχωρίσουν τον θυμό από την επιθετικότητα, να δουν τι συμβαίνει όταν δεν εξωτερικεύουμε ή δεν εκτονώνουμε ορθά το θυμό μας και να καταλάβουν πως να θυμώνει κάποιος είναι αποδεκτό και φυσιολογικό.

Περιγραφή της τεχνικής
Δίνουμε στο παιδί να φουσκώσει ένα μπαλόνι ή του το φουσκώνουμε εμείς και το δένουμε. Εξηγούμε στο παιδί ότι το μπαλόνι είναι το σώμα μας κι ο αέρας είναι ο θυμός.

Δίνουμε το μπαλόνι στο παιδί να το επεξεργαστεί και το ρωτάμε αν μπορεί ο αέρας να βγει από το μπαλόνι. Του περιγράφουμε πως έτσι ακριβώς είναι κι αυτός όταν είναι θυμωμένος. Ρωτάμε το παιδί αν θα μπορούσε να σκεφτεί καθαρά αν το μπαλόνι είναι το μυαλό του κι ο θυμός έπιανε όλο το χώρο.

Μετά δίνουμε μια καρφίτσα στο παιδί και του ζητάμε να σκάσει το μπαλόνι. Το ρωτάμε αν ήταν αυτός ο πιο ασφαλής τρόπος για βγάλει τον αέρα ή όχι και γιατί. 

Χρησιμοποιήστε το στιγμιαίο φόβο του παιδιού την ώρα που σκάει το μπαλόνι για να δείξετε πως έτσι αισθάνονται οι άλλοι γύρω του όταν γίνεται επιθετικός. 

Προσπαθήστε να εξηγήσετε στο παιδί πως, αν το μπαλόνι ήταν άνθρωπος, το σκάσιμο του μπαλονιού θα ήταν μια επιθετική συμπεριφορά. Ζητήστε από το παιδί να σας πει αν είναι σωστό να εκφράζουμε το θυμό μας με αυτό τον τρόπο.

Στη συνέχεια φουσκώνουμε άλλο μπαλόνι, αλλά δεν το δένουμε. Το δίνουμε στο παιδί να το κρατήσει και του ζητάμε να αφήσει λίγο αέρα να βγει και να κρατήσει ξανά τις άκρες σφιχτά. 

Ρωτάμε το παιδί αν παρατηρεί την αλλαγή του μεγέθους κι αν αν για να γίνει αυτό χρειάστηκε να σκάσουμε το μπαλόνι. Τονίζουμε το γεγονός ότι το μπαλόνι δεν έσκασε αλλά και το γεγονός ότι κανείς γύρω του δεν έπαθε κάτι. Μετά ζητάμε από το παιδί να αφήσει σιγά σιγά όλο τον αέρα να βγεί από το μπαλόνι.

Τέλος, συζητάμε με το παιδί και του θυμίζουμε πως αν αφήσουμε τον θυμό να μαζευτεί μέσα μας, κάποια στιγμή θα εκραγούμε όπως το μπαλόνι και μπορεί να κάνουμε κακό στον εαυτό μας ή στους γύρω μας.
Ως συνέχεια της τεχνικής, μπορούμε να ζητήσουμε από το παιδί να γράψει πάνω σε μπαλόνια τι τον θυμώνει και να του ζητήσουμε να τα φουσκώσει ανάλογα με το τι τον θυμώνει περισσότερο και τι λιγότερο.


πηγή

Πώς αντιμετωπίζουμε στην τάξη τον επιθετικό «Γιαννάκη»;

................
Για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε το πρόβλημα της σχολικής βίας, είναι σημαντικό να κατευθύνουμε την προσοχή μας στην γενικότερη πρόληψη της βίας δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην επίλυση των συγκρούσεων και στην διαχείριση του θυμού. 

Επιπρόσθετα επειδή η επιθετικότητα κατά την παιδική ηλικία είναι συχνά ένδειξη παραβατικότητας και πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου, όπως επίσης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην μετέπειτα ζωή, η έγκαιρη παρέμβασή είναι ζωτικής σημασίας.

Παρόλο πού η νεανική βία παλαιότερα εθεωρείτο σαν μια μεμονωμένη αντίδραση θυμού, τώρα γίνεται αντιληπτή ως ένα αναπτυξιακό πρόβλημα που ενδεχομένως να επισυμβεί στο μέλλον και στο οποίο οι καταστασιακοί παράγοντες, οι κοινωνικές επιρροές, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και η βιολογία διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο.
................
Ο «Γιαννάκης» φοιτά στην Α' Δημοτικού. Χαρακτηρίζεται ως ένα έξυπνο παιδί από τη δασκάλα του, μαθαίνει εύκολα και συνεργάζεται άψογα στα πλαίσια μιας ομάδας. 
Ωστόσο, στην αυλή παίζει μόνο με δύο παιδάκια ενώ τσιμπάει τα άλλα παιδιά όταν δεν κάνουν αυτά που τους λέει ή τα χτυπάει ή τα δαγκώνει. 
Το τελευταίο διάστημα καταφεύγει σε αυτή τη συμπεριφορά καθημερινά. 

Στρατηγικές διαχείρισης που υιοθετήθηκαν 

από τη δασκάλα του «Γιαννάκη»

Όταν ο «Γιαννάκης» τσιμπάει ή χτυπάει κάποιο παιδί η δασκάλα το απομακρύνει από τα άλλα παιδιά και του δίνει να κάνει μια εργασία μόνος του, λέγοντάς του ότι αν δεν μπορεί να παίξει ήσυχα θα του δώσει μετά μια δουλειά να κάνει. 
Συνήθως του δίνει μια φωτοτυπία να συμπληρώσει, δίνοντάς του την εντολή να παραμείνει στην ίδια θέση μέχρι να τελειώσει την εργασία του. 
Όταν τσιμπάει, χτυπάει, η δαγκώνει άλλο παιδί χωρίς να τον έχει προκαλέσει, δεν του επιτρέπει να παίξει με τα άλλα παιδιά κατά τη διάρκεια του διαλείμματος και επιπλέον του δίνει κι άλλες εργασίες να κάνει.

Προτάσεις για τη διαχείριση της περίπτωσης 

1. Αρχικά υποθέτουμε τι μπορεί να είναι αυτό που οδηγεί την ακατάλληλη συμπεριφορά από την πλευρά του «Γιαννάκη». 
Ο «Γιαννάκης» φαίνεται ότι δυσκολεύεται να μοιράζεται πράγματα με άλλα παιδιά. 
Μπορεί να βρίσκει το σχολικό πρόγραμμα κουραστικό. 
Η εξυπνάδα του τον βοηθάει να τελειώνει τις εργασίες του γρήγορα. 
Το πιο πιθανό λοιπόν είναι να βρίσκει το σχολικό πρόγραμμα που του προσφέρεται ανιαρό. 
Μπορεί με αυτή την συμπεριφορά να επιζητά γενικά την προσοχή των άλλων.

2. Στη συνέχεια αναρωτιόμαστε αν είναι αποτελεσματική η στρατηγική διαχείρισης του προβλήματος που υιοθέτησε η δασκάλα.
Η ακατάλληλη συμπεριφορά του «Γιαννάκη» φαίνεται να επιδεινώνεται και οι εφαρμοζόμενες στρατηγικές από τη δασκάλα δεν τον βοηθούν να μάθει να σέβεται τη σειρά των άλλων ή να μοιράζεται πράγματα με τα άλλα παιδάκια.

3. Ποιους παιδαγωγικούς στόχους πρέπει να επιλέξουμε για την περίπτωση του «Γιαννάκη», προκειμένου να τον βοηθήσουμε να αλλάξει τη συμπεριφορά του; 
Να βοηθήσουμε τον «Γιαννάκη» να αναπτύξει ικανότητες συνεργασίας. 
Να τον βοηθήσουμε να κατανοήσει την αξία της ομαδικής εργασίας και της από κοινού ανακάλυψης. 
Να βοηθήσουμε τον «Γιαννάκη» να αναπτύξει ικανότητες τήρησης κανόνων παιχνιδιού και ομαδικής εργασίας 
Να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον του για συμμετοχή σε δραστηριότητες στις οποίες δείχνει μια κλίση, αυξάνοντας το βαθμό δυσκολίας.

4. Ποια είναι τα θετικά σημεία και οι δυνατότητες του «Γιαννάκη»; 
* Έχει ένα υψηλό επίπεδο ικανοτήτων. 
* Ο βαθμός συγκέντρωσης είναι πολύ καλός. 
* Διαθέτει αρχηγικές ικανότητες οι οποίες πρέπει να αξιοποιηθούν θετικά.

5. Ποιες στρατηγικές θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε προκειμένου να βοηθήσουμε αποτελεσματικά τον «Γιαννάκη» να πετύχει αυτούς τους στόχους; 
* Περιορισμό των ατομικών δραστηριοτήτων και ενθάρρυνση των ομαδικών εργασιών και ομαδικών παιχνιδιών. 
* Παρατήρηση, αξιολόγηση και αναγνώριση των περιοχών εκείνων στις οποίες ο «Γιαννάκης» φαίνεται ότι τα καταφέρνει καλύτερα, και σχεδιασμός δραστηριοτήτων με υψηλότερους στόχους που προσελκύουν το ενδιαφέρον του «Γιαννάκη» και προλαμβάνουν την πλήξη του. 
* Σχεδιασμός προγράμματος ενίσχυσης θετικής συμπεριφοράς, το οποίο θα στοχεύσει στη μείωση των επεισοδίων τσιμπήματος, δαγκώματος ή χτυπήματος των άλλων παιδιών.

Ο «Γιαννάκης» πρέπει να εμπλέκεται στο σχεδιασμό του προγράμματος και την αξιολόγησή των προσπαθειών του. 

Χρήση πιο κατάλληλων μεθόδων επικύρωσης των αποδεκτών συμπεριφορών του «Γιαννάκη». 
Ενημέρωση των γονέων για τον παραπάνω σχεδιασμό, πρόταση για προέκταση υιοθέτησης του σχεδίου διαχείρισης του προβλήματος και στο σπίτι, στήριξη των γονέων στην εφαρμογή των πρακτικών στο σπίτι, ενίσχυση ή επιβράβευση του «Γιαννάκη» από την δασκάλα όταν φέρνει μια επιβεβαίωση θετικής συμπεριφοράς από την οικογένειά του.

Δρ Αριστονίκη Τρυφωνίδου-Θεοδοσίου 
περισσότερα εδώ: ksiromeritikimatia

Το παιδί είναι σε έξαλλη κατάσταση Και τώρα τί κάνουμε και τί δεν κάνουμε;

Μεταξύ της ηλικία του ενός και των τριών ετών τα περισσότερα παιδιά, ανεξαρτήτως φύλου, γίνονται επιρρεπή σε ξεσπάσματα θυμού. 

Ακόμη κι αν είστε ο τυχερότερος και ο παιδαγωγικά ικανότερος γονιός του κόσμου, σας έχει σίγουρα τύχει όταν είπατε ένα ξεκάθαρο «όχι», ή όταν δηλώσατε τελεσίδικα «φεύγουμε!»: το παιδί άρχικα σούφρωσε τα χειλάκια του, μετά έβαλε τα κλάματα, μετά άρχισε να ουρλιάζει, μετά κυλίστηκε στο πάτωμα/ πεζοδρόμιο/ χώμα, μετά τσίριξε γοερά πόσο σας μισεί κ.ο.κ. 

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Τα παιδιά σ' αυτή την ηλικία, βγαίνουν εκτός εαυτού. Κι εσείς βγαίνετε από τα ρούχα σας.

Είναι απόλυτα λογικό να για ένα γονιό να χάνει πότε-πότε τον έλεγχο -δεν είστε από πέτρα. Όμως, μέσα σ' αυτό το τρελό σκηνικό των φωνών και της παραφοράς, εσείς είστε ο ενήλικας και είναι δικό σας χρέος να μείνετε ψύχραιμοι, όχι του τρίχρονου. Τα λάθη στη διαχείριση τόσο δύσκολων καταστάσεων είναι κατανοητά και ανθρώπινα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να διορθωθούν. 

Γι' αυτό κι εμείς συγκεντρώσαμε όλα όσα μπορεί να κάνετε λάθος, για να μην τα ξανακάνετε.
Δεν μένετε ψύχραιμοι: Σκοπός σας είναι να του μάθετε να ηρεμεί, οπότε... ηρεμήστε

Το πιο κοινό ίσως λάθος των γονιών που πρέπει να διαχειριστούν μια κρίση θυμού του παιδιού είναι ότι παρασύρονται από το τεταμένο κλίμα και βγαίνουν εκτός εαυτού, φωνάζοντας και απειλώντας με τιμωρίες.
Τα παιδιά έως περίπου την ηλικία των 6 είναι συναισθηματικά ανώριμα, δεν μπορούν ακόμη να εκφράσουν όσα νιώθουν λεκτικά και ταράζονται πολύ όταν δεν μπορούν να διαχειριστούν μια κατάσταση. Έχουν, λοιπόν, αρκετούς καλούς λόγους να φέρονται έτσι.

Σε γενικές γραμμές είναι κάτι περισσότερο από θεμιτό το να μιλάτε στο παιδί, χρησιμοποιώντας «ενήλικο» λεξιλόγιο και μακροπερίοδο λόγο. Αυτή όμως είναι μία επείγουσα κατάσταση, επομένως βάλτε για λίγο στην άκρη τον (αξιέπαινο) παιδαγωγικό σας οίστρο. Τα νήπια είναι απ' τη φύση τους πλάσματα εκτός της λογικής των ενηλίκων, ωστόσο συχνά οι γονείς πιστεύουν ότι αν εξηγηθούν με λεπτομέρειες, το παιδί θα καταλάβει.

Το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού σας ίσως δεν επιτρέπει την επεξεργασία και την κατανόηση του «πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι τα πράγματά σου με την αδερφή σου». Αν το παιδί είναι πολύ μικρό, τότε πρέπει απλά να πείτε «Δεν επιτρέπεται να δαγκώνεις!» ή «Δεν πετάμε πράγματα!» -μικρές και σαφείς φράσεις, δηλαδή, ειπωμένες με (συγκρατημένη) αυστηρότητα.

Παραδίνεστε και περνάτε το λάθος μήνυμα
Η κρίση θυμού μπορεί να οφείλεται στο ότι το δίχρονο παιδί σας δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να έχει ό,τι θέλει. Τα νήπια έχουν την τάση να θέλουν να έχουν περισσότερο έλεγχο, απ' όσο μπορούν να διαχειριστούν, επομένως τα «Δώσ'το μου!», «Είναι δικό μου!» ή «Δεν θέλω!» (που συνοδεύονται από γοερό κλάμα και νευρικό αμόκ!) είναι ο τρόπος τους να διεκδικήσουν λίγη ακόμη εξουσία στη ζωή τους. Και, αφού οι γλωσσικές τους ικανότητες δεν είναι ακόμη ανεπτυγμένες, εκφράζονται κάπως... πρωτόγονα.

...Και μερικές για να τις διαχειριστείτε

Ταΐστε, κοιμήστε, χαϊδέψτε επαρκώς. Μιλήστε με συντομία και σαφήνεια. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ίσως άθελά σας παρεξηγείτε τις πνευματικές δυνατότητες του παιδιού. Πείτε ξεκάθαρα τι απαγορεύεται και επιμείνετε με ηρεμία, κοιτώντας το στα μάτια, φτάνοντας στο ύψος του και με ήρεμη φωνή.

Αν οι συνθήκες και το μέγεθος της κρίσης το επιτρέπουν, αγνοήστε την. Στην περίπτωση που η κατάσταση το επιτρέπει, προτιμήστε να μην δώσετε σημασία στο ξέσπασμα, απ' το να νουθετήσετε το παιδί. Κατά πάσα πιθανότητα, ό,τι και να πείτε θα... στραφεί εναντίον σας για λίγο.

Ο ρόλος του γονιού είναι σ' αυτή την περίπτωση να δείξει ότι η ηρεμία είναι το ζητούμενο. Πρέπει, ως εκ τούτου, να συγκρατήσετε το θυμό σας παίρνοντας λίγο χρόνο ή βγαίνοντας για λίγο απ' το δωμάτιο και να αποδείξετε ότι η συμπεριφορά του είναι κατανοητή, αλλά όχι επιτρεπτή. Ανταποδίδοντας την κακή συμπεριφορά, καλλιεργείτε την επανάληψή της.

Λέτε περισσότερα απ' όσα μπορεί να καταλάβει 

Το παιδί, λοιπόν, κάνει λάθος που νομίζει ότι μπορεί να έχει κάτι ή να αποφασίσει για κάτι και οι γονείς πρέπει να θυμούνται ότι εκείνοι είναι οι υπεύθυνοι για τις αποφάσεις. Όσο απαραίτητο είναι να δώσετε στο παιδί τη δυνατότητα να κάνει επιλογές καθημερινά, τόσο σημαντικό είναι να βάζετε όρια με αγάπη, έτσι ώστε να νιώσει ασφαλές και προστατευμένο. Επιβραβεύοντας την κρίση θυμού, δείχνετε ότι λειτουργεί σωστά και είναι αποδεκτή.

Μερικές συμβολές για να αποφύγετε τις κρίσεις

Δώστε στο παιδί την προσοχή που του αξίζει. 
Δώστε επιλογές και αρμοδιότητες. 
Μην βιάζεστε να πείτε «όχι». 
Πριν η κατάσταση φτάσει στα όριά της, χρησιμοποιήστε την πανάρχαια τεχνική του αντιπερισπασμού. 

Η καθημερινότητα είναι δύσκολη υπόθεση για όλους, γι' αυτό μην τσιγκουνεύεστε τα αστεία, το παιχνίδι και τα «μπράβο», ακόμη κι αν ο χρόνος είναι περιορισμένος και η διάθεση πεσμένη.

Προσφέρετε στο παιδί την απόλαυση να παίρνει αποφάσεις, ανάλογα με την ηλικία του. Προτιμήστε το «Θες να πλύνεις τα δόντια σου πριν ή μετά το παραμύθι;» απ' το «Θα πλύνεις τα δόντια σου;» -όπου η απάντηση, ας το παραδεχτούμε, θα είναι σχεδόν σίγουρα αρνητική.

Ίσως αυτό που επιθυμεί το παιδί είναι λογικό και αξίζει να του παραχωρηθεί. Η συνέπεια είναι απαραίτητη για να μεγαλώσει με ισορροπία ένα παιδί, όμως ενίοτε παίρνονται βιαστικές αποφάσεις που αξίζουν μια δεύτερη σκέψη.


Όταν τα μάτια αρχίσουν να βουρκώνουν, ξεκινήστε μια καινούρια δραστηριότητα ή προτείνετέ του μια ευχάριστη εναλλακτική.

Δώστε του λίγο χρόνο για να ηρεμήσει. Αν το παιδί είναι σχετικά μεγάλο (μεγαλύτερο των 5 ετών) και αν τείνει να γίνει επικίνδυνο για τον εαυτό του ή άλλα παιδιά, ζητήστε του να απομονωθεί για λίγο μέχρι να του περάσει ο θυμός. Δεν είναι απαραίτητο να ορίσετε χρονικό όριο -αυτό θα βαφτίσει αμέσως την πρακτική σας, τιμωρία - απλά απαιτήστε να πάει στο δωμάτιό του «μέχρι να του περάσει ο θυμός».

Αν υπάρχει περιθώριο, γυρίστε το στην πλάκα! Το χιούμορ μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο. Καταπιείτε το θυμό και την ταραχή σας, θυμηθείτε ότι τα παιδιά είναι παιδιά και κάντε ένα αστείο.
mama365

σχετικά

Παιχνίδι διαχείρισης του θυμού των παιδιών
«Ο ...

18 Μαι 2015

Διαχείριση Θυμού και Αποφυγή Συγκρούσεων στα παιδιά ...

15 Ιουλ 2012

Διαχείριση θυμού στα παιδιά | To χαμομηλάκι

28 Αυγ 2012

Το παιδί μου είναι άτακτο και έχει εκρήξεις θυμού - To ...

04 Απρ 2011

Όταν το παιδί μου θυμώνει… | To χαμομηλάκι

18 Αυγ 2012

Πως να αποφύγετε τις «κρίσεις υστερίας» του παιδιού σας ...

18 Σεπ 2013

Το παιδί μου είναι άτακτο και έχει εκρήξεις θυμού - To ...

04 Απρ 2011

Τα συναισθηματικά ξεσπάσματα και οι εξάρσεις θυμού στα ...

25 Σεπ 2015