Ντοστογιέφσκι: Ο φόβος της ελευθερίας

«Δεν υπάρχει έγνοια πιο βασανιστική και πιο συνεχής για τον άνθρωπο, όταν μείνει ελεύθερος, από το να βρει το γρηγορότερο κάποιον να προσκυνήσει.
Αλλά ο άνθρωπος γυρεύει να προσκυνήσει κάποιον που είναι κιόλας αναμφισβήτητος, τόσο αναμφισβήτητος που όλοι οι άνθρωποι θα συμφωνήσουν αμέσως να τον προσκυνήσουν όλοι μαζί. 
Γιατί η έγνοια που βασανίζει αυτά τα αξιολύπητα πλάσματα δεν είναι μονάχα να βρουν κάτι που να το προσκυνήσω εγώ ή κάποιος άλλος, αλλά να βρουν κάτι που θα το πιστέψουν όλοι και που θα το προσκυνήσουν, που θα το προσκυνήσουν οπωσδήποτε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.
Αυτή λοιπόν, η ανάγκη της γενικής λατρείας, είναι το κυριότερο μαρτύριο του κάθε ανθρώπου χωριστά, όπως και ολόκληρης της ανθρωπότητας από την αρχή του κόσμου.

Εξαιτίας της γενικής λατρείας εξολόθρευαν ο ένας τον άλλον με το σπαθί. Δημιούργησαν θεούς και φώναζαν ο ένας στον άλλον: "Παρατήστε τους θεούς σας και ελάτε να προσκυνήσετε τους δικούς μας, ειδεμή θα πεθάνετε και σεις και οι θεοί σας!" 
Κι αυτό θα γίνεται μέχρι τη συντέλεια του κόσμου, ακόμα και τότε, όταν θα έχουν εξαφανιστεί οι θεοί στον κόσμο: και τότε ακόμα θα πέσουν γονατιστοί μπροστά σε είδωλα. [...]
Σου λέω πως ο άνθρωπος δεν έχει πιο βασανιστική έγνοια, όταν βρεθεί ελεύθερος, από το να βρει εκείνον, στον οποίο θα παραδώσει πιο γρήγορα το δώρο της ελευθερίας, που μ' αυτό γεννιέται αυτό το δύστυχο πλάσμα...»
***
Ένα μικρό απόσπασμα από τον ξακουστό μονόλογο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή, όπως αποτυπώθηκε στους "Αδερφούς Καραμαζόφ" του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι [μετάφραση, Κ. Σίνου].

tofonikokouneli

ideopigi

«Το παιδί μου τραυλίζει! Μπορώ να το βοηθήσω;»

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς το παιδί που τραυλίζει

«Το παιδί μου τραυλίζει! Μπορώ να το βοηθήσω;» 
είναι ο τίτλος άρθρου των ψυχολόγων του Χαμόγελου του Παιδιού, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της οργάνωσης.

Αναλυτικά το άρθρο:
Ο Τραυλισμός είναι μια διαταραχή επικοινωνίας συμπτώματα της οποίας είναι οι επαναλήψεις ήχων, συλλαβών, λέξεων και φράσεων, οι επιμηκύνσεις ήχων και οι απότομες διακοπές ήχων ή συλλαβών. Τα παιδιά που τραυλίζουν συχνά μπορεί να παρουσιάζουν και δευτερεύουσες μη λεκτικές συμπεριφορές όπως αποφυγή βλεμματικής επαφής, επαναλαμβανόμενες ρυθμικές κινήσεις των άκρων, μορφασμοί, πίεση των χειλιών και κλείσιμο των ματιών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις συναισθηματικές προεκτάσεις του τραυλισμού καθώς αρκετά παιδιά που τραυλίζουν νοιώθουν ντροπή, θυμό, απογοήτευση, άγχος και άρνηση για τον τραυλισμό.

Πότε είναι φυσιολογικός ο τραυλισμός;
Σε κάποιο βαθμό «φυσιολογικές» δυσρυθμίες/ κομπιάσματα εμφανίζονται στην ομιλία μικρών παιδιών κατά τη διάρκεια της γλωσσικής τους ανάπτυξης. Η δυσκολία που εμφανίζεται στη ροή της ομιλίας στην ηλικία 2,5-3,5 ετών θεωρείται φυσιολογική. Η συνέχιση του τραυλισμού μετά από αυτή την ηλικία είναι που θα πρέπει να μας απασχολεί.

Πώς είναι η ομιλία ενός παιδιού που τραυλίζει;
Τα παιδιά που τραυλίζουν παρουσιάζουν στην ομιλία τους επαναλήψεις αρχικού συμφώνου (κκκκατω), επανάληψη συλλαβής στην αρχή της λέξης (κα – κα – κα – ρε – κλα) και στη μέση της λέξης (καρε – ρε – ρε – κλα), επανάληψη μονοσύλλαβης λέξης ( Τι-τι-τι θέλεις;), επανάληψη ολόκληρων λέξεων (λέω – λέω – λέω), επιμηκύνσεις φωνηέντων (ααααπό), παρεμβολή ήχου/φωνήματος (Θέλω να πάω εεε σινεμά), παύσεις μεταξύ των λέξεων (θα……….πάω).

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς το παιδί που τραυλίζει;
Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ότι:
Δεν λέμε στο παιδί πώς να μιλήσει. Προσπαθούμε να του δώσουμε το παράδειγμα έμμεσα, χωρίς άμεσες προτροπές και υποδείξεις.
Μιλάμε στο παιδί αργά, ώστε με αυτό τον τρόπο να του δείξουμε ότι δεν χρειάζεται να μιλά ούτε το ίδιο γρήγορα.
Δεν σχολιάζουμε ποτέ και με κανέναν τρόπο, την ομιλία του παιδιού μας. 
Όταν συζητάμε με το παιδί μας, κάνουμε μικρά διαλείμματα-παύσεις ανάμεσα στα λεγόμενά μας για να του δώσουμε την ευκαιρία να πει αυτό που θέλει. 
Αποφεύγουμε τις πολύπλοκες λέξεις, φράσεις και προτάσεις και φροντίζουμε ο λόγος μας να είναι συμβατός με την ικανότητα κατανόησης και έκφρασης του παιδιού μας.
Δεν του θέτουμε συνεχείς ερωτήσεις.
Επαναλαμβάνουμε αυτά που είπε το παιδί μιλώντας με κανονική ροή και με σωστές παύσεις. 
Έτσι, δείχνουμε στο παιδί τον σωστό τρόπο ομιλίας χωρίς να του προκαλούμε άγχος και ανασφάλεια.
Δεν διακόπτουμε ποτέ ένα παιδί με τραυλισμό την ώρα που μιλάει και δεν το πιέζουμε να ολοκληρώσει την πρότασή του. Του δίνουμε χρόνο και δεν το πιέζουμε. 
Δεν διακόπτουμε ποτέ το παιδί που τραυλίζει για να ολοκληρώσουμε εμείς την πρόταση ή την λέξη που έχει ξεκινήσει. 
Δεν δείχνουμε στο παιδί αγωνία ή δυσαρέσκεια για τον τρόπο που μιλάει και πάντα το ακούμε με προσοχή και υπομονή. 
Αν το παιδί σας τραυλίζει για διάστημα 3 – 6 μήνες είναι σημαντικό να ζητήσετε τη βοήθεια κάποιου λογοθεραπευτή.

Να θυμάστε ότι…
Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να καταλάβει το παιδί σας ότι το αποδέχεστε όπως ακριβώς είναι. Η πιο μεγάλη ενθάρρυνση για τα παιδιά είναι η υποστήριξή μας.
Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111» ώστε να συζητήσετε με έναν ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας.

medical news.gr

Οι Χαρταετοί από τη «Γειτονιά των Αγγέλων»

ΟΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ -- ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ  
Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης 
Σόλο μπουζούκι : Γιώργος Ζαμπέτας 
Δίσκος : Η γειτονιά των αγγέλων (1963) 
Μουσική για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβηκε στις 4/10/1963 στο θέατρο Κοτοπούλη-Rex με τους Τζένη Καρέζη, Νίκο Κούρκουλο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Δημήτρη Νικολαΐδη, Αλίκη Ζωγράφου, Ζωή Φυτούση κ.ά.

Από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Η Γειτονιά των Αγγέλων» που έγραψε το 1963 με φόντο την αυλή μιάς ταβέρνας στη Δραπετσώνα, όπου μπροστά στη Μυρτιά ξετυλίγονται τα πάθη και οι έρωτες των απλών ανθρώπων του μόχθου και της προσφυγιάς, αλλά και των ευνοημένων, εκείνων που ανήκουν στον καλό κόσμο, αυτό το υπέροχο μουσικό απόσπασμα.Μυθικό κομμάτι, παγκόσμια κληρονομιά του Μίκη, μυρίζει Ελλάδα σε κάθε του νότα. 

 Αν τύχει να το ακούσεις στο εξωτερικό, όπως εγώ πριν κάποια χρόνια, δεν υπάρχει περίπτωση να μην κλάψεις!
"Το 1962, όταν έκανα τη φωνοληψία στο δίσκο 'Η γειτονιά των αγγέλων', είχα στο μπουζούκι τον Ζαμπέτα, αυτός παίζει ένα γλυκό μπουζούκι.Οι μουσικοί οι δικοί μου ήταν πιο κλασικοί, ο Χιώτης επίσης ήταν πιο αιχμηρός, πιο δεξιοτέχνης.Ποιο 'ποιητής' στο μπουζούκι ήταν ο Ζαμπέτας, ο οποίος ήταν και γλυκύτατος άνθρωπος.

Εκεί λοιπόν στο σπίτι μου κάναμε πρόβες. 'Παράμ... παράμ...' εγώ το έπαιζα στο πιάνο. 

Τότε μπήκε ο Ζαμπέτας, εγώ δεν τον κατάλαβα.Του άρεσε αυτό που άκουσε, έβγαλε το μπουζούκι μόνος του και 'παράμ... παράμ...' και μου λέει: 'Ρε, σακουλεύεσαι τι ωραίο που είναι αυτό;'
Καθόμαστε και το κάνουμε πρόβα. Αυτός το έπαιζε πρώτη φορά και κατευθείαν πήγαμε στο στούντιο και κάναμε αυτόν το μαγικό δίσκο"Μίκης Θεοδωράκης 

από το βιβλίο του Γ. Μαλούχου, "Άξιος εστί", 

εκδόσεις Λιβάνη, 2003

Μία σύγχρονη και πολύ όμορφη εκτέλεση του γνωστού ορχηστρικού κομματιού, ερμηνευμένο από την Λαϊκή Ορχήστρα "Μίκης Θεοδωράκης", φτιάχτηκε για τις ανάγκες της ηχογράφησης του επίσημου cd των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. ("Φως")

Γιατί οι άλλοι και όχι εγώ; Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Μη ζηλεύεις ξένες ευτυχίες. Φτιάξε τη δική σου

Πάντα έβλεπα την ευτυχία των άλλων και την ζήλευα. Από μικρό παιδί. Όμως, κακία δεν έτρεφα μέσα μου, για κανέναν. 

Τί έφταιγαν εκείνοι που ήταν ευτυχισμένοι; Τι έφταιγαν που εγώ τους ζήλευα. Τι έφταιγαν που εγώ ήμουν δυστυχισμένος;

Ήμουν ένα μικρό παιδί που καθώς μεγάλωνε προσπαθούσε να φτάσει την ευτυχία μα εκείνη τον προσπέρναγε ειρωνικά.

Στην καρδιά μου μόνο θλίψη υπήρχε. 

Θλίψη και ένα σωρό από αναπάντητα γιατί; Τα οποία καθώς μεγάλωνα μεγάλωναν και αυτά.

Γιατί οι άλλοι να έχουν περισσότερη ευτυχία από εμένα; Τι έκαναν περισσότερο για να την αξίζουν;

Γιατί εγώ να μην έχω μία οικογένεια ενωμένη όπως των άλλων;

Γιατί να μην είμαι άριστος μαθητής;

Γιατί οι γονείς μου να αγαπούν περισσότερο τον αδερφό μου;

Γιατί να μην έχω έναν φίλο αληθινό;

Γιατί η σχέση μου να μην είναι ιδανική όπως των άλλων;

Γιατί να μην έχω μία δουλειά που να αγαπώ;

Γιατί να μην είμαι ικανός να με θαυμάζουν;

Γιατί να μην έχω το θάρρος της γνώμης μου;

Γιατί να φοβάμαι τόσο;

Γιατί να πονάω τόσο;

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Κοιτάζω τους άλλους και επιθυμώ την δική τους ευτυχία.

Κοιτάζω τους άλλους που χαμογελούν και αναρωτιέμαι; Ξανά και ξανά.

Ποιο να είναι το λάθος μου;

Κι ύστερα σκέφτομαι. Ίσως απλά να στάθηκαν πιο τυχεροί ή ίσως να πάλεψαν πιο πολύ.

Μήπως τελικά δεν προσπάθησα αρκετά; Κι όμως, σε όλη μου τη ζωή δεν έχω σταματήσει να κυνηγώ την ευτυχία. Δεν έχω σταματήσει να την περιμένω να έρθει.

Θέλω τόσο πολύ να χαμογελάσω. Να κοιτάξω στον καθρέφτη και να αντικρύσω ένα πρόσωπο χαμογελαστό. Ευτυχισμένο. Αληθινά ευτυχισμένο! Που η εικόνα του στον καθρέφτη να ραγίσει από δάκρυα χαράς και όχι λύπης. 

Βαρέθηκα να σκορπάω ψεύτικα χαμόγελα παντού. 

Και να αναρωτιέμαι που έχω κάνει λάθος! Γιατί σίγουρα κάπου φταίω κι εγώ. ..

Κάπου δεν έπραξα το σωστό ώστε να μπορώ τώρα να είμαι ευτυχισμένος. Ίσως και να απορροφήθηκα τόσο από τη ζωή των άλλων που να ξέχασα τη δική μου ζωή. Τις δικές μου επιθυμίες, τα δικά μου όνειρα.

Ίσως τότε να ήταν που η ευτυχία μου χτύπησε την πόρτα αλλά εγώ δεν την άκουσα. Ίσως τότε να έπρεπε να ανέβω στο τρένο αλλά να μην ανέβηκα. Ίσως να θεώρησα το ταξίδι μικρό και άσκοπο. Δίχως σημαντικό προορισμό.

Κι όμως έπρεπε να καταλάβω ότι οι μικροί προορισμοί είναι εκείνοι που μπορεί να μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους.

Η ευτυχία δεν μας χαρίζεται έτσι απλόχερα είναι οι ευκαιρίες που αν δεν τις αρπάξεις την κατάλληλη στιγμή χάνονται και δεν ξαναγυρνάνε. 

Και αν μας χαριστεί πρέπει να παλέψουμε με νύχια και με δόντια για να την κρατήσουμε. Γιατί εκεί που θα την θεωρήσουμε δεδομένη εκεί και θα τη χάσουμε. Θα ανοίξει τα πελώρια της φτερά και θα πάει να αγκαλιάσει μία άλλη πονεμένη καρδιά. Μια καρδιά που θα αξίζει να είναι ευτυχισμένη. Μια καρδιά που περιμένει πως και πώς να της ανοίξει την πόρτα για να χυθεί το διάπλατο φως μες το σπίτι της και να την ζεστάνει.

Γι’ αυτό, λοιπόν, μην προσπαθείς να ζήσεις τη ζωή σου μέσα από την ευτυχία των άλλων.

Μην θεωρείς τη δική σου ευτυχία κατώτερη από των άλλων, πάλεψε για εκείνη και κάνε την πιο δυνατή.

Που ξέρεις; Ίσως και οι άλλοι να θεωρούν τη δική σου ευτυχία πιο όμορφη από τη δική τους! O κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ευτυχία με έναν τρόπο διαφορετικό και μοναδικό για εκείνον. Μπορεί εσύ να έχεις αυτό το κάτι που κάποιος άλλος να ζηλεύει και να θεωρεί προσωπική ευτυχία. Το έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό;

Για αυτό ζήσε την κάθε στιγμή και έχε πάντα ανοιχτές τις πόρτες της ψυχής σου γιατί κάθε μέρα υπάρχουν εκείνες οι μαγικές στιγμές που μπορεί να σε κάνουν ευτυχισμένο. Μέσα από τα απλά τα πράγματα, τα καθημερινά.

Φλώρα Σπανού

αναπνοές

antikleidi

Πώς να εντοπίσετε τις μαθησιακές δυσκολίες στην τάξη

Ενδείξεις μαθησιακών δυσκολιών

Οι δάσκαλοι είναι συνήθως οι πρώτοι που εντοπίζουν τις μαθησιακές δυσκολίες των παιδιών. Κάποιες φορές τα σημάδια είναι εμφανή για παράδειγμα, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του μαθητή, δεν σημειώνεται καμία πρόοδος στην ανάγνωση ή στις πράξεις πολλαπλασιασμού. Ωστόσο, κάποια παιδιά προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρύψουν τις αδυναμίες τους επειδή αισθάνονται άσχημα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε τομείς που οι περισσότεροι συνομήλικοί τους δεν δυσκολεύονται καθόλου.

Κάποια λιγότερο εμφανή σημάδια που αποτελούν ενδείξεις για μαθησιακές δυσκολίες είναι τα εξής:

Αδυνατεί να αξιοποιήσει πλήρως τις ικανότητές του

Το ότι ένα παιδί φαίνεται να έχει πολλές δυνατότητες αλλά η επίδοσή του σε ένα συγκεκριμένο μάθημα ή η συνολική σχολική του επίδοση είναι χαμηλή αποτελεί ένδειξη για κάποια μαθησιακή δυσκολία.

Το φαινόμενο αυτό συχνά αναφέρεται ως ασυμφωνία μεταξύ ικανότητας και επίδοσης η απόκλιση δηλαδή μεταξύ του τι θα μπορούσε να κάνει ένας μαθητής και του τι τελικά κάνει.

Αυτό μπορεί να εκδηλώνεται στην τάξη με διάφορους τρόπους:

• Έχει πολύ υψηλές επιδόσεις όταν γράφει εκθέσεις, αλλά δυσκολεύεται πολύ στα μαθηματικά ή το αντίθετο.
• Απαντάει σωστά στις προφορικές ερωτήσεις, αλλά αδυνατεί να εκφράσει τις ιδέες του γραπτώς.
• Η ευφυΐα του είναι εμφανής όταν τον γνωρίζεις, ωστόσο δεν αποτυπώνεται στην επίδοσή του.

Δεν προσπαθεί αρκετά

Τα παιδιά που, παρόλο φαίνονται να έχουν πολλές δυνατότητες, δεν τα πηγαίνουν πολύ καλά στο σχολείο, δίνουν την εντύπωση ότι δεν προσπαθούν όσο θα έπρεπε. Ενήλικες με μαθησιακές δυσκολίες θυμούνται ότι, πριν τη διάγνωση, τους έλεγαν συχνά στο σχολείο ότι δεν προσπαθούν αρκετά. Παιδιά που δίνουν την εντύπωση ότι δεν προσπαθούν, μπορεί στην πραγματικότητα να προσπαθούν πολύ χωρίς αποτελέσματα ή να προσπαθούν να «κρύψουν» μία αδυναμία τους.

 

Δείχνει αποδιοργανωμένος/η

Αν χρειάζεται να υπενθυμίζετε συνεχώς σε κάποιον μαθητή τι πρέπει να κάνει, ίσως θεωρείτε ότι δεν σας προσέχει, ενώ αυτό που μπορεί να συμβαίνει είναι ότι δυσκολεύεται σε τομείς που απαιτούν βραχυπρόθεσμη μνήμη, όπως το να συγκρατεί, να επεξεργάζεται και να αναπτύσσει καινούριες ιδέες. Φαινόμενο δηλαδή που εμφανίζεται συχνά σε παιδιά με μαθησιακές διαταραχές.

 

Προσπαθεί να μην κάνει αισθητή την παρουσία του/της

Οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες συχνά προσπαθούν να αποκρύψουν τις δυσκολίες τους από τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους. Ακόμα και αν καταφέρνουν, με λίγη παραπάνω προσπάθεια, να ανταπεξέρχονται στις σχολικές απαιτήσεις, η αυτοεκτίμησή τους επηρεάζεται. Τα παιδιά που είναι πολύ ντροπαλά, κάθονται στην τελευταία σειρά και γενικά αποφεύγουν με κάθε τρόπο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στην τάξη, ίσως προσπαθούν να αποκρύψουν κάποια μαθησιακή δυσκολία.

Συμπεριφέρεται άσχημα

Σε πολλές περιπτώσεις, το παιδί αντιδρά με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Αντί να προσπαθεί να μην κάνει εμφανή την παρουσία του, συμπεριφέρεται άσχημα, προσπαθώντας να δώσει έμφαση σε άλλους τομείς ώστε να περάσουν απαρατήρητες οι αδυναμίες του. Γίνεται επιθετικό, κάνει πολλή φασαρία στην τάξη, ή προσποιείται ότι είναι πολύ «άνετο» για να ασχοληθεί με τις σχολικές του επιδόσεις.

 

Δεν κάνει τις εργασίες του

Οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες δεν παραδίδουν τις εργασίες τους έγκαιρα ή πολλές φορές και καθόλου. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για διάφορους λόγους:

• Το παιδί ντρέπεται να παραδώσει μία λανθασμένη ή ατελή εργασία.
• Λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζει στους τομείς της μνήμης και της οργάνωσης μπορεί να ξεχάσει εντελώς ότι έπρεπε να κάνει κάποια εργασία.
• Ακόμα και όταν τελικά κάνει την εργασία του, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να την ξεχάσει σπίτι.

Είναι λογικό κάθε παιδί να πάει κάποια στιγμή αδιάβαστο στο σχολείο, αλλά αν αυτό συμβαίνει τακτικά σε έναν συγκεκριμένο μαθητή, καλό θα ήταν να εξετάσετε τους λόγους.

 

Δυσκολία στη διαχείριση του χρόνου

Τα παιδιά με μαθησιακές διαταραχές συχνά αδυνατούν να διαχειριστούν και να οργανώσουν τον χρόνο τους, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα τόσο στο σχολείο, όσο και στο σπίτι. Κάποια ενδεικτικά σημάδια είναι τα εξής:

• Ένα παιδί αργεί να ολοκληρώσει οποιαδήποτε δραστηριότητα, είτε αυτό είναι μία σχολική εργασία, είτε το να βάλει τα παπούτσια του.
• Ένας μαθητής του οποίου οι γονείς αναφέρουν ότι χρειάζεται πολλές ώρες για να ολοκληρώσει τις εργασίες του στο σπίτι.
• Ένα παιδί που καθυστερεί στο σχολείο και δίνει πάντα την εντύπωση ότι βιάζεται ό,τι κι αν κάνει.

Άγχος στα διαγωνίσματα

Είναι λογικό τα παιδιά να δυσκολεύονται κάποιες φορές με τα διαγωνίσματα, αλλά αν ένας μαθητής δείχνει να δυσκολεύεται πιο πολύ από το συνηθισμένο, ίσως έχει κάποια μαθησιακή διαταραχή. Ενδεικτικά σημάδια είναι τα εξής:

• Ένας μαθητής που σε κάθε διαγώνισμα «αγωνίζεται» να τελειώσει εντός του καθορισμένου χρόνου, παρά τις τακτικές υπενθυμίσεις.
• Ένας μαθητής που παραδίδει πάντα τελευταίος τις ασκήσεις που γίνονται στην τάξη.
• Ένας μαθητής που αποτυγχάνει σε διαγωνίσματα για τα οποία είχε προετοιμαστεί.
• Ιδιαίτερα δυσανάγνωστος γραφικός χαρακτήρας.
• Υπερβολικό άγχος πριν από κάθε διαγώνισμα.

Έντονα συναισθήματα

Το σχολείο μπορεί να μετατραπεί σε συναισθηματικό «ναρκοπέδιο» για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Είτε λόγω της προσπάθειάς τους να συμβαδίσουν με τους συμμαθητές τους, είτε λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν με τις εργασίες, η αυτοπεποίθηση των παιδιών αυτών είναι εύκολο να κλονιστεί.

• Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες νιώθουν συχνά ντροπή και αμηχανία και η αυτοεκτίμησή τους βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα. Το ότι ένας μαθητής δείχνει να είναι καταθλιπτικός, θλιμμένος ή απογοητευμένος μπορεί να οφείλεται σε κάποια μαθησιακή δυσκολία που δεν έχει διαγνωστεί.
• Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες συνήθως εμφανίζουν πολύ άγχος σε θέματα που σχετίζονται με το σχολείο και αυτό συμβαίνει σε μεγαλύτερο βαθμό πριν τη διάγνωση, που δεν κατανοούν γιατί αδυνατούν να συμβαδίσουν με τους συμμαθητές τους.
• Επιπλέον, τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες αντιμετωπίζουν συχνά πρόβλημα στη διαχείριση των συναισθημάτων τους. Αδυνατούν δηλαδή να επεξεργαστούν και να εξωτερικεύσουν επιτυχώς αυτά που νιώθουν, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματικές εντάσεις. Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν περιπτώσεις παιδιών που χάνουν την ψυχραιμία τους όταν πρέπει να μείνουν σε μία συγκεκριμένη θέση ή που ξεσπούν σε κλάματα όταν τους ζητείται να κάνουν μία δύσκολη εργασία.

Απουσίες

Οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες συχνά κάνουν μεγάλη προσπάθεια να αποφύγουν όποιο θέμα σχετίζεται με το σχολείο και τους αγχώνει ή τους προκαλεί αγωνία. Πιθανά σημάδια είναι τα εξής:

• Υπερβολικός αριθμός απουσιών.
• Απουσιάζουν από το σχολείο ως «άρρωστοι» μέρες που πρόκειται να γράψουν κάποιο σημαντικό διαγώνισμα.
• Αρνούνται να συμμετάσχουν σε απαιτητικές εργασίες.
• Βρίσκουν δικαιολογίες για να βγαίνουν τακτικά από την τάξη όταν δυσκολεύονται.

Με την κατάλληλη προσοχή και υποστήριξη, ένας μαθητής με μαθησιακές δυσκολίες μπορεί να σημειώσει σημαντική πρόοδο , τόσο στο σχολικό περιβάλλον όσο και έξω από αυτό.

Μετάφραση/ Απόδοση: www.childmind.org/article/recognizing-learning-disorders-in-the-classroom/

ikidcenters.com