Μα γιατί το παιδί μου κλείνεται στον εαυτό του;

Γιατί το παιδί σας κλείνεται στον εαυτό του;

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείτε ότι το παιδί σας δείχνει τάσεις εσωστρέφειας και κάτι σας λέει ότι δεν πάει καλά. Το mother.gr συγκέντρωσε και καταγράφει τους κυριότερους λόγους που συμβαίνει αυτό για να δείτε τι μπορείτε να κάνετε:

Ποιος είπε ότι τα παιδιά δεν έχουν τα δικά τους άγχη; 

Και ένας από τους τρόπους αντίδρασής τους είναι να κλείνονται στον εαυτό τους.

Αναρωτηθείτε μήπως τη συγκεκριμένη περίοδο πιέζετε παραπάνω από όσο πρέπει το παιδί σας σε θέματα που αφορούν το σχολείο, τη συμπεριφορά του ή ο,τιδήποτε άλλο και με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει την ενόχλησή του.

Από εκεί και πέρα, μπορεί να νιώθει πιεσμένο επειδή του έχουν πέσει πολλά μαζεμένα. Μπορεί, για παράδειγμα, να βιώνει πολλές μαζεμένες αλλαγές στη ζωή του ή απλά να είναι υπερβολικά «φορτωμένο» το καθημερινό του πρόγραμμα.

Επίσης, ενδέχεται να αισθάνεται παραμελημένο (συναισθηματικά ή γενικότερα) από εσάς. Αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, γίνετε όσο πιο διαχυτικοί γίνεται και δώστε του να καταλάβει ότι, όχι απλά το αγαπάτε, αλλά είναι όλη σας η ζωή!

Τέλος, η ξαφνική εσωστρέφεια του παιδιού μπορεί να υποκρύπτει έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό σας. Ίσως δηλαδή να θεωρεί ότι δε θέλετε ή δεν μπορείτε να το βοηθήσετε στη διαχείριση/αντιμετώπιση ενός προβληματισμού του και προτιμά να βρει την άκρη μόνο του.

Τη γιαγιά μου τη λένε Ανθή...

«Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, γιατί όλα τα παιδιά αγαπάμε τις γιαγιάδες μας;

Θα σας πω εγώ γιατί! Μας κάνουν όλα τα χατίρια, ασχολούνται πολύ μαζί μας και δεν έχουν σκοτούρες στο κεφάλι τους.

Grandmother with her granddaughter working in the garden

Ενώ οι γονείς μας, από τη μία πρέπει να δουλέψουν από την άλλη πρέπει να μετρήσουν τους λογαριασμούς, και έτσι δεν υπάρχει χρόνος για διασκέδαση και παιχνίδια μαζί τους.

Τη γιαγιά μου τη λένε Ανθή, και νομίζω ότι της ταιριάζει πολύ αυτό το όνομα, γιατί το σπίτι της είναι το μόνο που ξεχωρίζει σε όλες τις Σέρρες. Ένα σωρό τριαντάφυλλα, τουλίπες, χρυσάνθεμα, μαργαρίτες και γαρδένιες μπουκώνουν το πολύχρωμο σπίτι της και οι γείτονες την ρωτούν:

- Κυρά-νεράιδα, πως στέκεις όρθια τόσα λουλούδια; Τι μαγικό φίλτρο χρησιμοποιείς; Κανείς δεν έχει κρατήσει σωστό χρυσάνθεμο σε όλες τις Σέρρες.

- Τα αγαπώ, για αυτό, λέει η γιαγιά μου, αλλά δεν φαίνονται να τη πιστεύουν οι γείτονες.

Όποτε πηγαίνουμε στο σπίτι της, το ζεστό και συμπαθητικό χαμόγελο της που φτάνει μέχρι τα αυτιά της και με σέρνει ως τον κήπο για να ποτίσουμε και να κλαδέψουμε τα όμορφα και μοσχομυριστά λουλούδια της.

Τα μαλλιά της είναι κατάλευκα σαν τα χιονισμένα βουνά, αλλά τα βάφει ξανθά για να δείχνει πιο νέα.

Τότε τα μαλλιά της μεταμορφώνονται και γίνονται χρυσαφένια σαν την άμμο.

Ο ήλιος όποτε βλέπει τα μεγάλα, πράσινα, γελαστά και πολύ γλυκά της μάτια, έρχεται πιο κοντά για να την δει καλύτερα.

Της χαϊδεύει τα μαλλιά και τη βοηθάει να φροντίσει τα λουλούδια της,

Το δέρμα της είναι λευκό σαν παγωτό βανίλια και δεν καταλαβαίνεις την ηλικία της.

Έχει χρυσή και ευαίσθητη καρδιά, πάντα με τον καλό λόγο στο στόμα και από ότι φαίνεται ζει πολλούς αιώνες, γιατί ξέρει τόσες πολλές ιστορίες που θα μπορούσε να γράψει βιβλία. Τις βάζει κάτω, τις ξεδιαλέγει και μου τις λέει μία-μία.

Αγαπώ πολύ τη γιαγιά μου και θέλω να ζήσει πολλά χρόνια ακόμα.

Γιατί ξέρω πως χωρίς τη γιαγιά μου, η ζωή μου θα ήταν άχρωμη. Θα είχε μόνο γκρι και μαύρο.

Και θα μετρούσα και εγώ λογαριασμούς …»

Παζιώνη Σοφία

Μαθήτρια Ε’ Δημοτικού

(Το συγκεκριμένο κείμενο έπεσε στα χέρια μου τυχαία. Με άγγιξε. Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας των γονιών της Σοφίας. Καμία αλλαγή η προσθήκη δεν έχει πραγματοποιηθεί.

–Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.)

e-psyxologos

Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα

10 Φεβρουαρίου 1947: Υπογράφεται στο Παρίσι συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και των συνασπισμένων Δυνάμεων (και Ελλάδας) και της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία τα νησιά της Δωδεκανήσου και τις παρακείμενες νησίδες.

Σήμερα, 7 Μαρτίου, γιορτάζουμε την επέτειο από την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Μητέρα Ελλάδα.

Διαβάστε τα παρακάτω αξιόλογα αφιερώματα που αναφέρονται στην Ενσωμάτωση:

Η 7η Μαρτίου του 1948 αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα. Είναι η μέρα που τα νησιά μας, τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της εθνικής ολοκλήρωσης, από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, γίνονται πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας.  
περισσότερα (τα κείμενα επιμελήθηκαν οι κκ. Νίκος Νικολάου, πρ.πρόεδρος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου και Αντώνης Αγγελής, διευθυντής της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Ρόδου)

Η Δωδεκάνησος είναι ένα σύμπλεγμα 14 μεγάλων νησιών -Πάτμος, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Τήλος, Χάλκη, Σύμη, Ρόδος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελόριζο, Λειψοί- και πολυάριθμων αραιοκατοικημένων ή ακατοίκητων νησίδων και βραχονησίδων. 

Αφιέρωμα στην Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα:

Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου

«Αν δεν φας το φαΐ σου, δεν θα πάμε στις κούνιες»

Πειθαρχία χωρίς τιμωρία; Και όμως γίνεται. Η κλασική τιμωρία μπορεί να βοηθά τους γονείς να αποσυμπιεστούν από το θυμό ή και την απόγνωση, αλλά δεν μαθαίνει τίποτα στα παιδιά.

Υπάρχουν και άλλες μέθοδοι που δημιουργούν στενές σχέσεις με τα παιδιά και οικοδομούν πιο βαθιές και, τελικά παραγωγικές, σχέσεις.

«Αν δεν μαζέψεις τα παιχνίδια σου, δε θα σου αγοράσω το αυτοκινητάκι που θέλεις». 
«Αν δεν φας το φαγητό σου δεν θα πάμε στην παιδική χαρά». 
«Αν δεν με ακούς δεν θα δεις τηλεόραση».

 
Μικροί εκβιασμοί γονιών προς τα παιδιά.
«Αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω η μαμά θα είναι στεναχωρημένη».

Μεγαλύτερος εκβιασμός
«Θα ακούσεις επιτέλους αυτό που είπα ή θα σου τις βρέξω»;

 
Ο Τελικός Εκβιασμός. 
Και όμως καμία απειλή δεν πιάνει τόπο, το μικρό τερατάκι, όσο και αν το φοβερίζετε, δεν λέει να συμμορφωθεί με τις εντολές σας.

Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να είναι κουραστική, δύσκολη, εξουθενωτική αλλά είναι συνηθισμένη για τα μικρά παιδιά και το -χειρότερο- φυσιολογική. Δοκιμάζουν τον κόσμο, τι μπορούν να καταφέρουν και τι όχι, και δεν έχουν τις γνώσεις και την εμπειρία να σταματήσουν εκεί που «πρέπει». 
Επίσης σας μιμούνται. Πραγματικά αν το σκεφτείτε , συνεχίζοντας να κάνουν αυτό που τους απαγορεύετε, απλά σας μιμούνται δηλαδή σας εκβιάζουν.  Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά στον δικό τους εκβιασμό από αυτόν των ενηλίκων, γιατί τα παιδιά, τουλάχιστον μέχρι τα τρία, δεν έχουν πρόθεση ή δεύτερες σκέψεις, δεν κάνουν πλάνα για να πετύχουν κάτι, δεν εκδικούνται, απλώς επαναλαμβάνουν μια συμπεριφορά που έφερε αποτελέσματα.

Πώς λοιπόν μπορούμε να τα καταφέρουμε αλλιώς; 

1. Δημιουργήστε κανόνες- συνήθειες από μικρή ηλικία, όπως π.χ. στο σπίτι φοράμε πάντα παντόφλες. Προσοχή μην καταπατάτε τους κανόνες όταν βολεύει, γιατί τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν την εξαίρεση.
2. Μην διατάζετε, προτείνετε. Αντί «βάλε τα παπούτσια σου»,  πείτε «να βάλουμε τα παπούτσια για να μπορείς να περπατήσεις καλύτερα»
3. Αντί να ζητάτε από το παιδί να προσαρμοστεί στο περιβάλλον «σας», προσαρμόστε το περιβάλλον στο παιδί σας. Λιγότερα πράγματα που σπάνε και χαλάνε σημαίνει λιγότερος εκνευρισμός για όλους.
4. Προβλέψτε τα προβλήματα που θα εμφανιστούν. Είναι πάντα πιο δύσκολο να διαχειστείτε ένα εξουθενωμένο παιδί. Μην το  αφήσετε να συμβεί.
5. Περιορίστε τα «ΟΧΙ», αλλά φροντίστε τα  «ΟΧΙ» να παραμένουν «ΟΧΙ», ακόμα και αν στην πορεία της συζήτησης - ναι και τα μικρά έχουν επιχειρήματα- αλλάξετε γνώμη.
6. Εξηγήστε με απλές προτάσεις τι θα κάνετε σε σχέση με το παιδί και για ποιο λόγο. Μην το παρακάνετε γιατί θα έχετε αντίθετα αποτελέσματα.
7. Όταν αποφασίσετε πως η τιμωρία είναι αναπόφευκτη, φροντίστε να υπάρχει κάποια σχέση αιτίας - αιτιατού, ώστε το παιδί να συνειδητοποιεί ότι κάθε τι που κάνουμε έχει συνέπειες. Π.χ. «Αν δεν φας το φαγητό σου, δεν θα έχεις αρκετή δύναμη για να ανέβεις στην τσουλήθρα στην παιδική χαρά, οπότε δεν θα πάμε».

Μην περιμένετε τα πάντα.

Από την ηλικία των 18 μηνών μπορεί να υπάρχει ένας βαθμός συμμόρφωσης -της τάξης του 10%- σε όσα προτείνετε, ο οποίος σταδιακά αυξάνεται έως την ηλικία των 3,5 χρονών. Συχνά αυτό συμβαίνει γιατί το παιδί δεν καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει, όχι γιατί θέλει συνειδητά να εναντιωθεί σε εσάς.

ας μιλήσουμε

“Μην μιλάς. Μην διακόπτεις τους μεγάλους. Οι μεγάλοι είναι σημαντικοί”

Μην παίρνεις πράγματα από το ράφι δίχως να ρωτάς. Η φασαρία τέρμα. Μην αφήνεις τα παιχνίδια εδώ. Μην βαριέσαι. Μην τρως με τα χέρια.

Μην διαλύεις το παιδί σου. Άκου. Έχει τα αυτιά του ανοιχτά για εσένα. Μιλάει. 

Διακόπτει γιατί η ζωή του έχει διαρκέσει μόλις μερικά χρόνια – αυτά τα δύο λεπτά που θα πρέπει να περιμένει είναι αναλογικά τεράστια, χαοτικά. Το σημαντικό που μόλις έγινε θα είναι παλιό σε λίγο. Πρέπει να σου το πει τώρα. Τώρα. Τώρα συμβαίνει. 

Είναι μάρτυρας. Θέλει να είσαι κι εσύ. Διακόπτει, γιατί ποιος δεν θα διέκοπτε αν του συνέβαινε το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, και έπρεπε όλοι να το δουν. Η ζωή του έχει διαρκέσει μόλις μερικά χρόνια, και όλα όσα συμβαίνουν είναι συνεχώς τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο.

Δες. Έχε τα μάτια ανοιχτά. Αυτό που πήρε από το ράφι είναι μαγικό. Δεν το έχει ξαναδεί. Για εσένα είναι μακαρόνια. Για εκείνον είναι κλαδάκια δέντρων, μαλλιά παιδιού, αεροπλάνα. Θέλει κάτι να σου πει – άσε τη λίστα με τα ψώνια και μέτρα αυτά: ανακαλύπτει. Βιώνει. Το κουτί με το αλεύρι το έχεις δει χίλιες φορές. Αυτός το βλέπει μόλις τώρα, πρώτη φορά, και είναι τεράστιο και καινούργιο. Κοίτα καλά. Δες το παιδί σου να βλέπει τον κόσμο παρθενικά, γιατί κάποτε θα ξέρει πιο πολλά από εσένα, και οι φορές που τα μάτια του θα λάμπουν από έκπληξη θα είναι σπάνιες και μικρές.

Σου τραβάει τώρα το χέρι γιατί έχει να πάει παντού. Ακολούθα. 

Κι αν δεν μπορείς, μίλα για όσα δε μπορείτε να δείτε ακόμα και δώσε χρώμα και πάθος σε κάθε περιγραφή. Κι αν δεν κάνει να πάτε, μιλήστε για τους κινδύνους μέχρι να μην υπάρχει καμιά απορία. Κι αν δεν θέλεις να πάτε, δώσε στο παιδί σου φτερά και ίσως μια μέρα πάει μόνο του.

“Να μιλάς. Κάνε φασαρία. Έχεις φωνή και μάθε μέχρι που μπορεί να φτάσει. Έχεις φωνή και μάθε όταν πονάς να κλαις. Ποτέ μην μάθεις να δείχνεις χαρούμενος αν δε έχεις μάθει πρώτα να είσαι. Αγάπα τα αισθήματά σου.

Όλα τους. Όλα για εμάς είναι. Έχεις φωνή και γελάω δυνατά γιατί το γέλιο είναι μεταδοτικό. Εξουθένωσε τη φωνούλα σου ώσπου να ξεσπάσει όλα τα νέα αισθήματα, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να ζήσεις με αυτά κλειδωμένα μέσα σου. Οι θυμωμένοι άνθρωποι φωνάζουν γιατί δεν φώναξαν ποτέ. Είναι γαλήνιος όποιος ήταν αρκετά τυχερός να φωνάξει όταν έπρεπε. 

 Ρίξε κάτω τα μαξιλάρια και κάνε το δωμάτιο όπως θες γιατί είναι δικό σου. Μάθε πως δεν είναι ντροπή να βαριέσαι. Φάε όπως θες. Παίξε όπως θες. Βάλε όρια στον εαυτό σου και όταν δεν τα καταφέρεις θα είμαι εδώ να το δούμε μαζί, με εμένα δίπλα σου και ποτέ μπροστά σου.”

…Μερικές στατιστικές:

Η αυτοκτονία είναι η δεύτερη πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου σε εφήβους από δεκατεσσάρων έως δεκαοχτώ ετών. Στην Ευρώπη, τρεις στις δέκα γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, την υπέστησαν πριν κλείσουν τα δεκάξι έτη. Το 80% των γκέι ανθρώπων, γνώριζαν τη σεξουαλική τους κλίση πριν κλείσουν τα 12 έτη. Ο κίνδυνος να αυτοκτονήσει ένας έφηβος που ανήκει στο LGBT+ φάσμα, είναι τέσσερεις φορές υψηλότερος από το συνηθισμένο. Και τέλος, η πλειοψηφία των ψυχικών δυσκολιών και διαταραχών, όπως η κατάθλιψη, έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κατευναστούν και να αντιμετωπιστούν σωστά αν προσφερθεί βοήθεια από την αρχή.

Γιατί αυτά τα ποσοστά είναι σημαντικά:Διότι εκπαιδευτήκαμε από παιδιά να μη μιλάμε. Να μη διακόπτουμε – να μη διακόπτουμε τους ανθρώπους που μιλούν, την πορεία των πραγμάτων, τους ρυθμούς των γύρω μας.

Γιατί εκπαιδευτήκαμε να μη φωνάζουμε όταν το μόνο που θέλαμε ήταν να να βγάλουμε από μέσα μας τον ενθουσιασμό ή τη λύπη μας. Μάθαμε πως δεν πειράζει. “Δεν ήταν τίποτα, μην κλαις.” Μάθαμε το αντάλλαγμα. “Δεν πειράζει, θα σου πάρω παιχνίδι.” 

Κι έτσι πήραμε στον εαυτό μας ένα παιχνίδι, μας κάναμε δώρο μια βόλτα ή έναν αντιπερισπασμό και ξεχάσαμε ότι πονάμε. Ήρθε η εφηβεία και ο κρίκος που είχε σπάσει από τα πρώτα κιόλας παιδικά μας χρόνια, αυτός της επικοινωνίας, ήρθε κι έδεσε με όλα αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε γιατί θα μας μαλώσουν. Με όλα τα μέρη που δεν μπορούμε να φτάσουμε γιατί κάποια δύναμη μας κρατάει σφιχτά το χέρι ακόμα.

Μάθαμε πως αν βαριόμαστε έχουμε αποτύχει, και δε σταματάμε ποτέ να κινούμαστε και να μιλάμε, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μη βαρεθούμε, να μην αντιμετωπίσουμε τη σιωπή μας, να μην αντιμετωπίσουμε το μέσα μας, που ακόμα θέλει να δείξει με το δάχτυλο, να διακόψει, να μιλήσει, να φωνάξει, να τρέξει. Κι έρχονται τα σημαντικά και δεν πειράζουν. Και οι έφηβοι περνούν γολγοθάδες και οι ειδικοί λένε πως οι γονείς δεν πρέπει να δίνουν σημασία γιατί η εφηβεία φέρνει θλίψη και είναι φυσιολογικό. Και οι γονείς κοιτούν στα μάτια την οδύνη και τη ρωτάνε αν πήγε καλά στα μαθήματα, σαν να είναι όλα καλά.

Κι αν κάποιος γονιός υποψιαστεί τα χειρότερα, ουρλιάζει και μαλώνει και απαιτεί να μάθει τι πηγαίνει λάθος, και οι φωνές του γονιού καλύπτουν και πάλι τη μία φωνή που δεν ακούστηκε ποτέ. Και τίποτα δεν βγαίνει πουθενά. Και η κοινωνία μαθαίνει να κατηγορεί τον ψυχικά άρρωστο ως εγωιστή και αδύναμο, και να σχολιάζει το θύμα που δεν απέφυγε σωστά τον θύτη, και να χλευάζει τον ομοφυλόφιλο ως εκκεντρικό. Και σε όλα αυτά οι γονείς κάνουν ζάπινγκ και ενίοτε συμφωνούν. Κι επειδή κάποτε και οι ίδιοι δεν ακούστηκαν ποτέ, έμαθαν καλά να μην ακούν.

Ένα σωρό αυτοκτονίες θα είχαν αποφευχθεί με ένα ειλικρινές “σε αποδέχομαι, σε ακούω” που δεν ειπώθηκε ποτέ. Καμιά φορά πρέπει να το πούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Μάθαμε πως η φωνή μας είναι βουβή. Αλλά δεν είναι. Σε αποδέχομαι. Σε ακούω. Μίλα.

Χριστίνα Μίχαλου – www.childit.gr

enallaktiki drasi