Ο γιος και το σημειωματάριο

Κάποτε ήταν ο γιος ενός πολύ πλούσιου ανθρώπου στο κολέγιο και κόντευε να τελειώσει. Ο πατέρας του, του είχε υποσχεθεί πως όταν έφτανε στην αποφοίτηση θα του έπαιρνε σαν δώρο ό,τι εκείνος ήθελε. Πράγματι, ο γιος, που δεν είχε στερηθεί ποτέ τίποτα, έφτασε στην αποφοίτηση και ζήτησε ένα ολοκαίνουριο και πανάκριβο αυτοκίνητο.
Το επόμενο πρωί ο πατέρας τον κάλεσε στο γραφείο του για να του δώσει το δώρο του. Προς μεγάλη έκπληξη του γιου, ο πατέρας του, του έδωσε ένα μικρό τυλιγμένο πακέτο. Ανοίγοντας το περιτύλιγμα, ο γιος αντίκρισε ένα πανέμορφο δερματόδετο σημειωματάριο μαζί με μια υπέροχη χειροποίητη πένα. 
Δεν φάνηκε όμως να ενθουσιάζεται… εξοργίστηκε τόσο πολύ που πέταξε με δύναμη το δώρο του πατέρα του στο πάτωμα και έφυγε, χτυπώντας την πόρτα πίσω του και φωνάζοντας: 
«Κράτα το σημειωματάριο εσύ, θα πάρω το αυτοκίνητο μόνος μου, δεν σε έχω ανάγκη παλιοτσιγγούνη»!
Ο θυμός του γιου ήταν τόσο έντονος που έφυγε από το σπίτι και έκανε χρόνια να δει τον πατέρα του. Έπιασε μια καλή δουλειά μετά τις σπουδές του, βγάζοντας πολλά χρήματα και πήρε μόνος του το αμάξι που ήθελε. 

Μεγαλώνοντας όμως κάτι άλλαζε μέσα του και μετάνιωνε για την πράξη του. Σκεφτόταν, λοιπόν, να βρει ξανά τον πατέρα του και να του ζητήσει συγγνώμη. Δυστυχώς, όμως, πριν προλάβει να το κάνει, ο πατέρας του πέθανε.
Βαθιά θλιμμένος, γύρισε στο πατρικό του σπίτι για την κηδεία και αποφάσισε να μείνει εκεί το βράδυ. Καθώς οι σκέψεις και οι μνήμες περνούσαν από το μυαλό του, ψαχούλευε τα προσωπικά αντικείμενα του πατέρα του με ένα στενάχωρο χαμόγελο στα χείλη του. 

Κοιτάζοντας φωτογραφίες και διάφορα πράγματα του παρελθόντος, έπεσε πάνω σε εκείνο το σημειωματάριο που του είχε χαρίσει ο πατέρας του. Το άνοιξε, λοιπόν, και με μεγάλη του έκπληξη, έπεσαν ένα ζευγάρι κλειδιά από τις σελίδες του. Στη σελίδα που ήταν τα κλειδιά, ο πατέρας του είχε γράψει:

«Σου αγόρασα το αυτοκίνητο που ήθελες, αλλά το πραγματικό δώρο μου είναι αυτό το σημειωματάριο. Όπως βλέπεις, οι σελίδες του είναι κενές και η πένα αχρησιμοποίητη. Αυτό συμβαίνει γιατί σε περιμένουν να γράψεις εσύ ο ίδιος την ιστορία της ζωής σου. Μην στηρίζεσαι σε κανενός τις δυνάμεις πέρα από τις δικιές σου. Θα πέσεις πολλές φορές στη ζωή σου. Δεν θα το αποτρέψω αυτό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι δίπλα σου να σε σηκώσω μέχρι να μπορέσεις να σηκώνεσαι μόνος σου, όπως όταν ήσουν μικρός. Σε αγαπώ πολύ… ο πατέρας σου».
______________________
Πηγή: enallaktikidrasi.com

Σύλλογος Νέων Ελλήνων Διαβητικών και ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ: Μη μας οδηγείτε στην ακούσια αναπηρία!

Group Διαβητικών Facebook: Έκκληση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Δεν απαιτούμε κάτι εις βάρος κανενός συμπολίτη μας, ούτε καν του ίδιου του κράτους. Ζητάμε τη βοήθειά όλων σας και διεκδικούμε αυτό που θα έπρεπε απλόχερα να μας δίνεται. 

Μη μας οδηγείτε στην ακούσια αναπηρία!

... να μας δώσει την επιλογή ο ΕΟΠΥΥ να επιλέξουμε τον τρόπο διαχείρισης του σακχάρου μας.

.....................

Όμως εμείς οι ενήλικες με διαβήτη τύπου 1 και οι γονείς των παιδιών με διαβήτη τύπου 1 αλλά και όλοι οι διαβητικοί της χώρας, δεν πρόκειται να δεχθούμε την αδικαιολόγητη άρνηση πρόσβασης σε μια καλύτερη τεχνολογία που μας βοηθά!
Καλούμε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να είναι αρωγοί με έναν εύκολο τρόπο: να μας δώσουν ένα βήμα να παρουσιάσουμε τι σημαίνει η ζωή με διαβήτη. 

Καλούμε τα μέσα να παρουσιάσουν γονείς με ινσουλινο-εξαρτώμενα παιδιά, θεωρώντας ότι η ορατότητα της καθημερινότητάς μας μπορεί να αποτελέσει μοχλό πίεσης στο να αντιληφθούν οι κύριοι του ΕΟΠΥΥ ότι με μια απλή κίνηση, με μια απλή υπογραφή και η οποία δεν τους έχει πλέον κόστος, το επαναλαμβάνουμε, θα καλυτερέψει αυτόματα τις ζωές χιλιάδων διαβητικών και θα τους δώσει μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Δε μας ενδιαφέρουν κομματικές παρατάξεις, δεν είναι μια κίνηση με καμία πολιτική σκοπιμότητα και κυρίως δεν είναι καμία κίνηση που ηγούνται κάποιοι λίγοι άνθρωποι.

Είμαστε όλοι εμείς που καλούμαστε καθημερινά να ρυθμίσουμε «χειροκίνητα» μια ορμόνη που δεν παράγει το σώμα μας.

Κάνουμε τελευταία έκκληση στους κυρίους του ΕΟΠΥΥ να συμπεριλάβουν την καινούρια τεχνολογία στα αναλώσιμα που αποζημιώνονται, γιατί είναι ζήτημα ζωής το ρυθμισμένο σάκχαρο. 

Απευθυνόμαστε και σε όλους εσάς που θα κληθείτε να πληρώσετε παραπάνω φορολογία για όλους εμάς που θα είμαστε ανάπηροι από τις επιπλοκές του διαβήτη μια ώρα αρχύτερα.

Τα κομμένα πόδια, οι αιμοκαθάρσεις και η τύφλωση αλλά και ο κατά δέκα χρόνια μειωμένος χρόνος ζωής είναι διαβεβαιωμένες, αποδεδειγμένες επιπλοκές και τερματισμός της ζωής ενός διαβητικού είτε τύπου 1 είτε τύπου 2.

Αυτή τη στιγμή τα ήδη υπάρχοντα ποσοστά φτάνουν, όπως αναφέραμε το 1.200.000 διαβητικούς. Εάν σε αυτά προσθέσουμε τις εμπεριστατωμένες έρευνες, ότι ακόμα 3 στους 10 ανθρώπους είναι αδιάγνωστοι διαβητικοί, και τα ποσοστά που και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αλλά και η Αμερικανική Διαβητολογική Ομοσπονδία επιβεβαιώνουν ότι ο διαβήτης λόγω άγχους και διατροφής στο πολύ άμεσο μέλλον παίρνει τη μορφή επιδημίας, αντιλαμβάνεστε ότι πολύ σύντομα δε θα υπάρχει οικογένεια χωρίς διαβητικό μέλος.

Δεν απαιτούμε κάτι εις βάρος κανενός συμπολίτη μας, ούτε καν του ίδιου του κράτους. Ζητάμε τη βοήθειά όλων σας και διεκδικούμε αυτό που θα έπρεπε απλόχερα να μας δίνεται. Μη μας οδηγείτε στην ακούσια αναπηρία!

ολόκληρο το κείμενο της έκκλησης εδώ: glykouli

Παιδοβιαστής υποδυόταν τον δάσκαλο του μπάσκετ για να προσεγγίζει 11χρονα αγοράκια

Θεσσαλονίκη

Σοκάρουν οι αποκαλύψεις για τον 39χρονο που βίαζε κατ’ εξακολούθηση δύο ανήλικα αγόρια στην Θεσσαλονίκη.
Υποδυόταν τον δάσκαλο του μπάσκετ προκειμένου να ασελγεί σε ανήλικα αγόρια και, όπως λένε κάτοικοι της περιοχής, τον έβλεπαν να πηγαίνει στο γήπεδο μπάσκετ της γειτονιάς μόνιμα με αθλητική αμφίεση και με μια μπάλα μπάσκετ στα χέρια, όπως αναφέρει ο Ελεύθερος τύπος.

Συνελήφθη για τις πράξεις της αποπλάνησης ανηλίκου κατ’ εξακολούθηση και του βιασμού. 

Προηγήθηκαν καταγγελίες στο Τμήμα Προστασία Ανηλίκων της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με τις οποίες ο συλληφθείς από τον περασμένο Σεπτέμβριο προέβη κατ’ επανάληψη σε ασελγείς πράξεις σε βάρος δύο αγοριών, ηλικίας 11 ετών.
Ο 39χρονος φέρεται ως άεργος και γείτονας των δύο ανηλίκων.

madata

Πώς οι γονείς κάνουν τα παιδιά νευρικά Are You Making Your Child Nervous?

Are You Making Your Child Nervous?

Όταν ένα παιδί είναι νευρικό υπέρ το δέον, το πρώτο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να εξετάσουμε τα εγγενή αίτια για να διαπιστώσουμε την ύπαρξη ή μη κάποιας πάθησης που χρήζει την παρέμβαση ειδικού, όπως για παράδειγμα η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκι-
νητικότητας. 

Αν αυτή η περίπτωση απαλειφθεί, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τι είναι εκείνο που κάνουμε λάθος, αφού το παιδί, πιθανότατα, αντιδρά μ’ αυτόν τον τρόπο στην δική μας συμπεριφορά και στο περιβάλλον που εμείς έχουμε δημιουργήσει γύρω του.

Μήπως είστε κι εσείς νευρική;

Η σύγχρονη ζωή, η εναλλαγή μεταξύ δουλειάς και οικογένειας, οι αυξημένοι καθημερινοί ρυθμοί, το στρες για ένα σωρό πράγματα που εξαρτώνται από ένα σωρό διαφορετικούς παράγοντες ή, απλώς, οι τεταμένες σχέσεις μέσα στο σπίτι, είναι πράγματα που μπορεί ν’ αποβούν καθοριστικά, όχι μονό για τη δική σας συμπεριφορά και γενικότερη διάθεση απέναντι στις υποχρεώσεις σας, αλλά και του παιδιού σας.

Η βιασύνη, οι φωνές, η έλλειψη προσοχής από μέρους σας και το πιθανό έλλειμμα τρυφερότητας που προκύπτει ως συνέπεια, δημιουργούν στο παιδί μία αίσθηση ανασφάλειας που αδυνατεί να διαχειριστεί, παρά μόνο με τρόπους που το κάνουν κυκλοθυμικό και απρόβλεπτο.

Τα νεύρα εντός του σπιτιού

Όταν οι ενδοοικογενειακές σχέσεις περνούν κρίση, το παιδί ίσως γίνεται μάρτυρας σκηνών που περιέχουν ένταση, φωνές, λεκτική ή σωματική βία και απότομες, ακατανόητες συμπεριφορές. 
Μιμούμενο λοιπόν τους γονείς είναι φυσιολογικό να αντιδρά με παρόμοιους τρόπους κάθε φορά που δεν γίνεται το δικό του ή που, απλώς, νιώθει να απειλείται από κινδύνους που μόνο αυτό αντιλαμβάνεται ως τέτοιους. 

Το ίδιο συμβαίνει όταν επιστρατεύουμε συχνά φωνές, ύβρεις ή και σωματική βία ακόμη, για να το επαναφέρουμε στην τάξη. Σχεδόν σίγουρα, θα επαναλάβει κάποια εκδοχή όσων έχει υποστεί, κάθε φορά που ο θυμός του για κάτι θα φουντώσει ή θα νιώσει την ανάγκη να επιβληθεί σε άλλα παιδιά ή ενήλικους.

Ο περιορισμένος χώρος δράσης

Τα μικρά παιδιά δεν έχουν και πολλά να κάνουν πέρα απ’ το να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους και τους τρόπους με τους οποίους θα αντιμετωπίσουν τις καθημερινές προκλήσεις που περικλείει. 
Οι πολλές ερωτήσεις, η διαρκής κίνηση απ’ το ένα μέρος στο άλλο και η ενασχόληση με διαφορετικά πράγματα κάθε λίγα λεπτά δεν συνιστούν απαραίτητα υπερκινητικότητα ή νευρικότητα, αλλά ενός είδους καθημερινή «γυμναστική».

Αν, λοιπόν, ο χώρος δράσης τους είναι τέτοιος που περιορίζει τις κινήσεις τους και τα καθηλώνει σε συγκεκριμένες στάσεις ή συμπεριφορές, είναι απόλυτα φυσιολογικό να παρουσιάσουν νευρικότητα, ανυπομονησία και έλλειψη προσοχής. Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν ακούν διαρκώς απ’ το στόμα των γονιών απαγορεύσεις και αρνήσεις. 

Η ασφάλειά τους αποτελεί, σαφώς, το πρώτο σας μέλημα, αλλά ας μην είναι με τρόπο που καταπιέζει δραματικά την τάση τους για παιχνίδι, εξερεύνηση και ανακάλυψη.

H έλλειψη προσοχής

Η παρουσία των γονιών δίπλα στο παιδί και η αμέριστη προσοχή τους, ειδικά όταν στέλνει σήματα με τη συμπεριφορά του, δίνουν σ’ εκείνο την αίσθηση ότι έχει εξασφαλίσει την ανταπόκριση που χρειάζεται και στους ίδιους τους γονείς τη δυνατότητα να μαθαίνουν, ώστε να προλαμβάνουν την ένταση προτού αυτή κλιμακωθεί και βρεθούν σε πιο δύσκολη θέση. 

Εάν αμελείτε να του δίνετε την προσοχή που ζητά, βάζοντας συγχρόνως τους δικούς σας όρους, το παιδί είναι πιθανόν να μάθει να την απαιτεί με τρόπους αρνητικούς, οι οποίοι θα πυροδοτούν νεύρα εκατέρωθεν διαιωνίζοντας τη δυσάρεστη κατάσταση.

Τα εξωτερικά ερεθίσματα

Όσο προστατευμένο κι αν είναι το παιδί στην οικογενειακή εστία, δεν μπορεί να μην έρθει σε επαφή με ερεθίσματα που οι γονείς δεν ελέγχουν, όπως είναι η τηλεόραση, οι φίλοι και οι άλλοι ενήλικες του άμεσου ή ευρύτερου περιβάλλοντός του. 

Έτσι, οι πιθανότητες να μιμηθεί ή να υιοθετήσει συμπεριφορές που εσείς έχετε φροντίσει να κρατήσετε εκτός σπιτιού αυξάνονται ραγδαία, ειδικά αν δεν του έχετε επισημάνει ποτέ ποιες είναι αυτές και γιατί πρέπει να τις απορρίψει.

Όταν βλέπετε κάτι αρνητικό στην τηλεόραση και δεν αρπάζετε την ευκαιρία να το στηλιτεύσετε με λόγια απλά και κατανοητά ή όταν παρακολουθείτε απαθείς τους γύρω σας να επιδίδονται σε καυγάδες και ανάρμοστη συμπεριφορά, είναι πολύ πιθανό να στείλετε το λάθος σήμα στο παιδί, ωθώντας το να παραστρατήσει απ’ την κατεύθυνση που με κόπο έχετε προσπαθήσει να του δώσετε.

ourlife

Διαδικτυακά «παιχνίδια» θανάτου με θύματα παιδιά

«Blue Whale» στα αγγλικά σημαίνει «γαλάζια φάλαινα» αλλά ο τίτλος δεν παραπέμπει σε κάποιο οικολογικό ρεπορτάζ ούτε είναι τόσος σαγηνευτικός όσο τα πανέμορφα θαλάσσια κήτη. 

Δυστυχώς πρόκειται για ένα άκρως επικίνδυνο διαδικτυακό παιχνίδι για το οποίο σήμανε –έστω κι αργοπορημένα– πανευρωπαϊκός συναγερμός.
Η διόλου αθώα, λοιπόν, «γαλάζια φάλαινα» φέρεται να είναι μια on-line ομάδα κοινωνικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα οποία ενθαρρύνουν εφήβους να αυτοκτονήσουν!
Πώς αυτό συμβαίνει; Εικάζεται ότι υπάρχει ένας «διαχειριστής της ομάδας» ο οποίος σε καθημερινή βάση αναθέτει «αποστολές» στα μέλη κι αυτά με τη σειρά τους πρέπει να ολοκληρώσουν σε 50 ημέρες.
Οι εν λόγω «αποστολές» μπορεί να περιλαμβάνουν αυτοτραυματισμούς, παρακολούθηση ταινιών τρόμου ή να ξυπνήσουν ασυνήθιστες ώρες. 

Ωστόσο την 50η ημέρα οι έχοντες το γενικό πρόσταγμα του παιχνιδιού φέρονται να έχουν παρακινήσει σε αυτοκτονία νεαρά άτομα.
Η Ρωσία είναι η χώρα που μοιάζει να έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα, καθώς αναζητείται η διασύνδεση του φονικού παιχνιδιού με 130 περιστατικά αυτοκτονιών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ του tvxs.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ ΣΧΕΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ «SUN»
iapopsi.gr