Tuesday, 18 September 2018

Τα παιδιά της Δευτέρας Δημοτικού

Έχετε πλέον μπροστά σας ένα παιδάκι που μπορεί να διαβάσει και να γράψει μόνο του.
Οι απλές λέξεις και προτάσεις είναι πλέον παιχνιδάκι για το παιδί σας που ξεκίνησε την Β' Δημοτικού.
Eίναι πλέον έτοιμο να χτίσει την ευχέρεια του στη γλώσσα αλλά και να αναπτύξει περισσότερο την κατανόηση κι άλλων εννοιών.
Η δυσκολία στην πρόσθεση και στην αφαίρεση είναι πλέον παρελθόν και τώρα σειρά έχουν πιο περίπλοκες δοκιμασίες.

Θα παρατηρήσετε πως το διάβασμα για το σπίτι θα είναι περισσότερο αυτόν το χρόνο και ίσως δυσκολευτείτε λίγο στην αρχή για να συνηθίσετε και να προσαρμοστείτε και εσείς αλλά και το παιδί σας στα νέα δεδομένα.
Δείτε ποιες θα είναι οι φετινές αλλαγές για το παιδάκι σας που ξεκίνησε την Δευτέρα δημοτικού, με συμβουλές για το πώς μπορείτε να το βοηθήσετε να προσαρμοστεί όσο καλύτερα γίνεται.
Διάβασμα
Στο σχολείο: 
Τα παιδιά θα αρχίσουν να αναγνωρίζουν και να χρησιμοποιούν σωστά τα ουσιαστικά και τα ρήματα, να αναγνωρίζουν απλά προθέματα και επιθέματα αλλά και απλές λέξεις πολλαπλών εννοιών.
Στο σπίτι: 
Βοηθήστε το παιδί σας προτείνοντας του να πάρει μια κάρτα από τη βιβλιοθήκη του σχολείου ή της γειτονιάς σας, αν υπάρχει, ώστε να αρχίσει να εγκλιματίζεται με διάφορα είδη βιβλίων ή ακόμα και περιοδικών.
Είτε τα διαβάζει μαζί σας ή μόνο του, είναι σημαντικό να συζητάτε μαζί του το τι διάβασε και να το ενθαρρύνετε να συζητήσει μαζί σας τι του άρεσε από το βιβλίο του ή τι αποκόμισε.

Γράψιμο
Στο σχολείο: 
Μέχρι το τέλος της Δευτέρας τάξης, τα παιδιά σας θα είναι πλέον ικανά να γράψουν μια ιστορία με αρχή μέση και τέλος. 
Θα μπορούν ακόμα να παρέμβουν στο κείμενο τους, κάνοντας το πιο ξεκάθαρο και διορθώνοντας τυχόν λάθη στην γραμματική, στην ορθογραφία, στα σημεία στίξης αλλά και στα κεφαλαία ή μικρά.
Στο σπίτι:
Ενθαρρύνετε το μικρό σας να γράφει που και που ιστοριούλες δημιουργώντας στην τελική ένα δικό του βιβλίο. 
Αυτή η τεχνική θα του δώσει κίνητρο να βελτιώσει τις αδυναμίες του στο γράψιμο. Ακόμα μπορείτε να του ζητήσετε να γράφει τη λίστα του σουπερμάρκετ αντί για εσάς.

Αριθμοί
Στο σχολείο: 
Πέρα από το διάβασμα, το γράψιμο και το μέτρημα μέχρι το 1000, τα παιδάκια της Δευτέρας δημοτικού, μαθαίνουν προσθαφαιρέσεις με διψήφια νούμερα με περισσότερη ακρίβεια και ταχύτητα.
Ακόμα θα μάθουν να προσθέτουν και να αφαιρούν έως και τριψήφιους αριθμούς και θα ξεκινήσουν τα πρώτα στάδια του πολλαπλασιασμού.
Στο σπίτι: 
Προσπαθήστε όσο μπορείτε να του αναθέτετε να λύνει απλά μαθηματικά προβλήματα της καθημερινότητας. Αρχίστε να το εξοικειώνετε με τα χρήματα για παράδειγμα.
Ρωτήστε το ποια είναι τα ρέστα σας όταν αγοράζετε κάτι ή πόσα ακόμα πρέπει να δώσετε.

Μέτρηση και Γεωμετρία
Στο σχολείο: 
Τα παιδιά της Δευτέρας τάξης θα ξέρουν να μετρούν το μήκος σε εκατοστά. Θα μπορούν να περιγράψουν τα γεωμετρικά σχήματα και να τα ταξινομήσουν ανάλογα με τις πλευρές τους, τις γωνίες τους και τις γεωμετρικές άκρες τους.
Στο σπίτι:
Έχετε μία μεζούρα ώστε να προτείνετε που και που στο μικρό σας να μετράει διάφορα σημεία του σώματος του. Τον καρπό του, το χέρι του, το πόδι του.
Πείτε του να τα συγκρίνει με άλλες μετρήσεις π.χ ενός φίλου του, ώστε να δούνε τις διαφορές τους. «Παίξτε» με τα καθημερινά αντικείμενα (π.χ ένα κουτί δημητριακών) για να το βοηθήσετε να έχει μια καλύτερη αντίληψη των γεωμετρικών σχημάτων και πλευρών.

Η ώρα
Στο σχολείο: 
Τα παιδιά σε αυτή την φάση θα μπορούν να περιγράψουν την ώρα στο πιο κοντινό τέταρτο της ώρας. Θα είναι σε θέση να αναγνωρίζουν και να διαχωρίζουν τις ώρες από τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα και να ξέρουν πόσες ώρες έχει μια μέρα, πόσα λεπτά έχει μια ώρα και πόσες μέρες έχει ένας μήνας.
Στο σπίτι: 
Από τη στιγμή που το παιδί σας αντιλαμβάνεται το τέταρτο της ώρας, αρχίστε να το εξοικειώνετε με τα πεντάλεπτα της ώρας.

Θυμίζετε του πότε περνάνε για παράδειγμα τα 5 λεπτά που είπε πως θα κάνει στην τουαλέτα. 
Καλό είναι να του πάρετε ένα ρολογάκι να φοράει ώστε να παρατηρεί μόνο του τις αλλαγές του δείκτη και να αρχίσει να εξοικειώνεται ακόμα καλύτερα με αυτή τη δύσκολη έννοια της ώρας.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας ψυχωτικούς τοξικομανείς

Είναι «ψηφιακή ηρωίνη»

Η Σούζαν αγόρασε στον 6χρονο γιο της ένα iPad όταν πήγαινε πρώτη Δημοτικού. «Σκέφτηκα «Γιατί να μην δοκιμάσει;», μου είπε κατά τη διάρκεια μια συνεδρίας μας. 
Το σχολείο του Τζον είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί τις συσκευές σε όλο και μικρότερες τάξεις, ο δάσκαλος τεχνολογίας εκθείαζε τα εκπαιδευτικά τους ωφέλη, οπότε η Σούζαν θέλησε να κάνει ότι ήταν καλύτερο για το ξανθό της αγοράκι που λάτρευε να διαβάζει και να παίζει μπέιζμπολ.
Αρχικά άφηνε τον Τζον να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad του. Ώσπου ο μικρός ανακάλυψε το Minecraft, το οποιο ο δάσκαλος τεχνολογίας χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό Lego». 
Θυμόταν πόσο λάτρευε η ίδια ως παιδί να χτίζει και να παίζει με τα τουβλάκια της, οπότε άφησε το γιο της να παίζει Minecraft το απόγευμα.

Στην αρχή η Σούζαν ήταν αρκετά ευχαριστημένη. 
Ο Τζον έμοιαζε να απασχολείται με δημιουργικό παιχνίδι καθώς εξερευνούσε τον κόσμο του ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Παρατηρησε μεν οτι το παιχνίδι δεν ηταν ακριβώς όπως τα Lego που θυμόταν -στα παιδικα της χρόνια δεν χρειαζόταν να… σκοτώσει ζώα και να βρει σπάνια στοιχεία για να επιβιώσει και να πάει στο επόμενο επίπεδο. Αλλά ο Τζον έμοιαζε να χαίρεται πολύ, ενώ το σχολείο του είχε μέχρι και όμιλο Minecraft, οποτε… πόσο ασχημο μπορεί να ήταν;

Παρ’ ολ’ αυτα, η Σούζαν δεν μπορουσε να αρνηθεί πως έβλεπε αλλαγές στον Τζον. 
Είχε αρχίσει να απορροφάται όλο και περισσότερο από το παιχνίδι του, είχε χάσει το ενδιαφέρον του για το μπέιζμπολ και το διάβασμα βιβλίων και αρνούταν να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού. Μερικά πρωινά ξυπνούσε και της έλεγε οτι εβλεπε τετράγωνα στα όνειρά του.
Αν και αυτο την απασχολούσε, πίστευε πως ο γιος της μπορεί απλά να είχε ζωηρή φαντασία. Καθώς η συμπεριφορά του συνέχιζε να χειροτερεύει, προσπάθησε να του πάρει το παιχνίδι, αλλά ο Τζον άρχισε να έχει κρίσεις θυμού. Οι εκρήξεις του ήταν τόσο άσχημες που ενέδιδε, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ξανά και ξανά ότι «ειναι εκπαιδευτικό»

Τότε μια νύχτα συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά.
«Μπήκα στο δωμάτιο του για να τον ελέγξω. Υποτιθεται πως θα κοιμόταν… Και τρόμαξα τόσο!«
Tον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι του και να κοιτάζει με τεράστια μάτια στο κενό, ενώ το φωτεινό του iPad βρισκοταν διπλα του. Έμοιαζε να είναι σε έκσταση. 
Μέσα στον πανικό της, η Σουζαν χρειάστηκε να... 

Monday, 17 September 2018

Κλέβουν ένα παιδί νομίζοντας ότι είναι τυφλό…
12 Year Old Blind Boy Honesty Test

Το πείραμα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ντροπής! 

https://www.youtube.com/watch?v=rHSrgjCciWI
«ΤΥΦΛΟ» παιδί ζητάει ψιλά από 5 δολάρια ΚΑΙ δίνει 50…!

Θα πάθετε σοκ, όταν δείτε με πόση ευκολία κλέβουν ένα παιδί νομίζοντας ότι είναι τυφλό…
Παριστάνουν και τους ευγενικούς!!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά μάς δείχνουν τον δρόμο

Παιδιά  
Από την πρώτη στιγμή που η ελληνική πολιτεία αποφάσισε, πλέοντας κυριολεκτικά σε αχαρτογράφητα νερά, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να ξανασυναντηθούν τα προσφυγόπουλα με τη χαμένη τους παιδικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται και μέσα από την εκπαιδευτική πραγματικότητα, δεκάδες ερωτήματα έπρεπε να απαντηθούν.

«Μήπως πρέπει να υπάρχει ένα προπαρασκευαστικό έτος, μήπως πρέπει να φοιτήσουν όλα τα παιδιά στο ίδιο σχολείο, μήπως θα υπάρξουν αντιδράσεις από την κοινωνία, μήπως τα υπόλοιπα παιδιά θα τα απομονώσουν, μήπως, μήπως….», πόσα τυραννικά κι επείγοντα «μήπως».

Κι όταν τα πρώτα «μήπως» άρχισαν να βρίσκουν τις απαντήσεις τους και τα προσφυγόπουλα άρχισαν να γίνονται κομμάτι της καθημερινότητας των σχολείων, νέα ερωτήματα κι αγωνίες ανέκυψαν με τη φοίτηση των παιδιών των Τούρκων πολιτικών προσφύγων.

Τι είδους αντιδράσεις θα προκύψουν από την εκπαιδευτική συνύπαρξη με τον «προαιώνιο εχθρό»; «Μήπως δεν θα πρέπει να πάρουν μέρος στη γιορτή της 25ης Μαρτίου και στην παρέλαση τα παιδιά από την Τουρκία; Μήπως αν συμμετάσχουν θα αντιδράσουν οι άλλοι γονείς;».

Ποιος και πώς θα απαντήσει στα τόσα «μήπως»; Τελικά η κοινωνία, τα σχολεία και τα παιδιά απάντησαν!

Φέτος ως ΣΕΠ αστικού ιστού Ανατολικής Θεσσαλονίκης παρακολούθησα δύο σχολικές γιορτές. Η πρώτη αφορούσε τη γιορτή της 25ης Μαρτίου σε Nηπιαγωγείο όπου φοιτούσαν γηγενή παιδιά, παιδιά προσφύγων πολέμου και παιδιά Τούρκων πολιτικών προσφύγων.

Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, είπαν ποιήματα για την ειρήνη σε όλο τον κόσμο, χόρεψαν καλαματιανό και τραγούδησαν επετειακά τραγούδια με την απολαυστική αυθορμησία των παιδιών του Νηπιαγωγείου.

Οι γονείς χειροκρότησαν όλα τα παιδιά και η αίσθηση του συνανήκειν χαρακτήριζε την ατμόσφαιρα της γιορτής. Μόνο ένα Τουρκάκι έκλαιγε που δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στη γιορτή γιατί είχε γραφτεί μόλις την προηγούμενη μέρα στο Νηπιαγωγείο. Η οικογένειά του όμως ήταν εκεί για να παρακολουθήσει τη γιορτή, στην οποία δεν θα έπαιρνε μέρος το παιδί τους!

Η δεύτερη, ήταν μια εκδήλωση Δημοτικού Σχολείου για τη λήξη της χρονιάς με χορούς και τραγούδια από τις χώρες καταγωγής των μαθητών/τριών. Στο σχολείο φοιτούσαν και παιδιά προσφύγων πολέμου και πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία και παιδιά μεταναστών.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την αίθουσα να πλημμυρίζει με ήχους τουρκικών τραγουδιών, τα Τουρκάκια να χορεύουν χορούς της πατρίδας τους και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου και οι γονείς να χειροκροτούν. Τα τουρκικά τραγούδια ακούγονταν και χορεύονταν στο ελληνικό δημόσιο σχολείο!

Ακολούθησαν χοροί από την Αλβανία και ελληνικοί που χόρεψαν όλα τα παιδιά μαζί. Πόση συγκίνηση, πόση χαρά, πόση ανακούφιση να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου να δικαιώνεται η αξιακή αφετηρία «όσο μεγαλύτερος ο βαθμός αποδοχής των προσφύγων τόσο μεγαλύτερο το κέρδος για όλη την κοινωνία».

Η καταγραφή της φοίτησης των παιδιών των προσφύγων σε 120 σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Ανατολικής Θεσσαλονίκης δείχνει ως κυρίαρχη εικόνα ότι υπάρχει αποδοχή και στήριξη των παιδιών των προσφύγων.

Τα προσφυγόπουλα με τους συμμαθητές και συμμαθήτριές τους στα διαλείμματα παίζουν, τσακώνονται, μονοιάζουν, κλαίνε και γελάνε… σαν παιδιά.

Στις τάξεις τους συλλαβίζουν, γράφουν, διαβάζουν, μιλάνε, συνεννοούνται, σε κάποιες περιπτώσεις γίνονται άριστοι μαθητές και μαθήτριες.

Ζωγραφίζουν, τραγουδάνε, παίρνουν μέρος σε όλες τις γιορτές, στις εκδρομές, πηγαίνουν στα θέατρα και στα μουσεία, μιλάνε για την πατρίδα τους, τα φαγητά τους, τις μουσικές τους, τις συνήθειές τους, γίνονται πρόεδροι της τάξης. Σύλλογοι Γονέων, παιδιά που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και εκπαιδευτικοί καλύπτουν τις ανάγκες σε σχολικά είδη και διευκολύνουν τη συμμετοχή των προσφυγόπουλων και των οικογενειών τους σε εκδηλώσεις του σχολείου.

Στα σχολεία στήνονται άτυπα δίκτυα, επιστρατεύονται ως διερμηνείς γείτονες, συγγενείς, φίλοι. Οι εκπαιδευτικοί, παρότι όχι όσο πρέπει πλαισιωμένοι, επινοούν απίστευτα ευφάνταστους κι αποτελεσματικούς τρόπους για την εκπαίδευση και ένταξη των προσφυγόπουλων στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Μετά από δύο σχολικά έτη, μπορούμε να πούμε ότι έγιναν αρκετά βήματα, όχι χωρίς προβλήματα και ελλείψεις. Αναμφισβήτητα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη να διανυθεί αλλά έχουμε πια μεγαλύτερη ετοιμότητα και εμπειρία, την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως οδηγό.

Μία από τους εκατοντάδες εκπαιδευτικούς με τους οποίους μιλήσαμε λέει χαρακτηριστικά:
«Θυμάμαι στην αρχή της χρονιάς, ήρθε ένας πατέρας με την κόρη του που θα πήγαινε στην Α’ τάξη. Το παιδί έκλαιγε και κρατούσε σφιχτά τον πατέρα του, εκείνος κάτι της έλεγε, αλλά τίποτε, δεν έλεγε να αφήσει τον πατέρα της. Τότε πλησιάζει ένα κοριτσάκι και της δίνει το χέρι, το προσφυγόπουλο το παίρνει και προχωράνε μαζί στην αυλή. Ετσι απλά. Συγκινηθήκαμε όλοι, ούτε σκηνοθετημένο να ήτανε. Τελικά τα παιδιά μάς δείχνουν τον δρόμο».

Ας αφήσουμε τα παιδιά να μας δείξουν τον δρόμο και τη νέα σχολική χρονιά…

Είδε τα τρία κοριτσάκια της να βασανίζονται
και να δολοφονούνται ...

... και η καρδιά της δεν άντεξε ...

Αλήθεια, ποιες γιορτάζουμε σήμερα;; 

Χρόνια Πολλά σε όλα τα κοριτσάκια 
(μικρά και μεγάλα),
που σήμερα γιορτάζουν!!

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki