Γιατί πρέπει να ενισχύετε την Περιέργεια του Παιδιού

Όσο κουραστικά και αν γίνονται,
τα διαρκή «γιατί» του θα πρέπει να σας γεμίζουν χαρά 

Η φαινομενικά ατέλειωτη αλληλουχία ερωτήσεων των παιδιών μπορεί να μας εξαντλεί, όμως υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι όχι απλώς να κάνουμε υπομονή, αλλά και να χαιρόμαστε με αυτή τους τη συνήθεια. Οι ερωτήσεις τους είναι σημαντικές για την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους, τα βοηθούν να ερμηνεύσουν τον κόσμο και μπορούν να σταθούν πολύτιμες για τη σχέση μας μαζί τους. Δείτε τους βασικότερους λόγους που πρέπει να μάθετε να τις απολαμβάνετε και πώς μπορείτε να τις εκμεταλλευτείτε για να ενισχύσετε ακόμη περισσότερο την εξέλιξή τους.

Το γιατί των «γιατί»

Όσο παράλογη και αν σας ακούγεται η ερώτηση «Γιατί υπάρχουν σγουρά μαλλιά;» υπάρχουν πραγματικοί λόγοι να αντιδράσετε θετικά στη διατύπωσή της.

• Πάθος για γνώση: Τα παιδιά χαρακτηρίζονται από τεράστια περιέργεια, καθώς μέσω των ερωτήσεων προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τον κόσμο που τα περιβάλλει. Ενισχύοντας τη φυσική τους βούληση για γνώση, αυξάνουμε τις πιθανότητες στο μέλλον να αγαπήσουν τη μάθηση.
• Ανάγκη για επικοινωνία: Άλλο ένα μεγάλο προσόν αυτών των ερωτήσεων, είναι το γεγονός ότι τραβούν την προσοχή των γονιών, οδηγώντας σε συζητήσεις που τα παιδιά βρίσκουν ενδιαφέρουσες. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιο θετικά αντιδράτε σε αυτές, τόσο περισσότερο θα τις δέχεστε, αλλά και ότι το μικρό σας διεκδικεί με αυτόν τον τρόπο ποιοτικό χρόνο μαζί σας. Γιατί να μην του τον προσφέρετε;

Πώς να το διαχειριστείτε

Η αξία των ερωτήσεών του είναι αδιαμφισβήτητη, όμως και η δική σας στάση έχει εξίσου μεγάλη σημασία, καθώς αν αντιδράτε αρνητικά ή και χλιαρά σε αυτές ενδέχεται να καταστείλετε άθελά σας τη δίψα του να μάθει καινούρια πράγματα.

• Να είστε λεπτομερείς: Όσο πληρέστερες είναι οι απαντήσεις σας, τόσο περισσότερο οξύνεται η περιέργεια του παιδιού. Ακόμη και αν κάνετε κάποιο λάθος, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία. Το κυριότερο είναι να το κάνετε να αισθανθεί πως οι ερωτήσεις του είναι πάντα ευπρόσδεκτες.
• Να ζητάτε τη γνώμη του: Ένα «τρικ» που ωφελεί το παιδί ενώ παράλληλα σας επιτρέπει να κάνετε ένα διάλειμμα από τις διαρκείς απαντήσεις, είναι να του αντιστρέψετε την ερώτηση. Ρωτώντας το γιατί πιστεύει εκείνο ότι η γη είναι στρογγυλή, προωθείτε την κριτική του σκέψη και το προετοιμάζετε για το σχολείο, όταν πλέον θα βρίσκεται εκείνο στη θέση του αποδέκτη των ερωτήσεων.
• Να μην ντρέπεστε να ψάξετε: Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα και αυτό είναι κάτι που τα παιδιά πρέπει να μάθουν από νωρίς. Αντί να εφευρίσκετε δικές σας απαντήσεις ή να δηλώνετε απλώς την άγνοιά σας, χρησιμοποιήστε το διαδίκτυο για να βρείτε τη λύση στην απορία του. Η «έρευνα» που θα κάνετε μπροστά του, αποτελεί ένα μάθημα από μόνη της!

vita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα νοσταλγικό και άκρως «ζωντανό» αφήγημα για όσους μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’80

Εικόνες που ζήσατε, περνούν από τα μάτια σας
σα να είναι σημερινές…

Πριν από μερικές ημέρες πήραμε στην κόρη μου ένα τάμπλετ. Πάνω στην κουβέντα, λοιπόν, η ερώτηση από μεριά της ήρθε σχεδόν φυσιολογικά. «Εσύ μπαμπά όταν ήσουν παιδάκι πότε πήρες πρώτη φορά τάμπλετ»; Η απάντηση από την πλευρά μου εξίσου φυσιολογική. «Δεν είχαμε, μωρό μου, τότε εμείς τάμπλετ».

Με κοίταξε γεμάτη απορία και με ξαναρώτησε: «τι εννοείς δεν είχατε τάμπλετ». Κατάλαβα πως η κουβέντα θα ξεφύγει. «Ε, δεν είχαμε. Ήταν άλλες εποχές τότε». Τα μάτια της άρχισαν να γεμίζουν ερωτηματικά. Το έβλεπα να έρχεται. «Και πώς παίζατε παιχνίδια»; Η επόμενη απάντηση ήταν απλή: «Στο δρόμο παίζαμε». Και τότε ήρθε η χαριστική βολή. «Και καλά, μουσική πώς ακούγατε»; Παίρνω το σοβαρό μου ύφος και της απαντώ σαν επιστήμονας που απαντά ερώτηση για την κβαντική μηχανική: «Από κασέτες παιδί μου»!

Το σοκ στα μάτια της με έκανε να αναθεωρήσω τη χρησιμότητα της κουβέντας και να κάνω ένα βήμα πίσω: «τι κάνεις ρε στο παιδάκι; Σταμάτα να το σοκάρεις»! Γιατί ναι, μπορεί να μας χωρίζουν κοντά στα 30 χρόνια άλλα μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο. Η τεχνολογία προόδευσε με αδιανόητους ρυθμούς, οι καθημερινές συνήθειες άλλαξαν δραματικά, οι άνθρωποι έγιναν πιο… «κουμπωμένοι».

 

Και άντε τώρα να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι που σήμερα είναι γύρω στα 10 και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα από τα έξι παιδικά κανάλια που του παρέχει η συνδρομητική τηλεόραση, πως στην δική μας εποχή, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο μικρότερος ήταν αυτός που σηκωνόταν (και πάντα με φασαρία) για να αλλάξει χειροκίνητα το κανάλι (ένα από τα 3-4 που υπήρχαν τότε) στην ασπρόμαυρη τηλεόραση!

Το παιχνίδι στο δρόμο
Σε αυτό το κείμενο υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος. Να πέσουμε στην παγίδα του «χάσματος των γενεών». Να κάνουμε, δηλαδή, το ίδιο λάθος που έκαναν οι γονείς μας. Αυτό το «αχ, στη δική μας εποχή τα πράγματα ήταν καλύτερα». Άλλα όχι. Στη δική μας εποχή τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Ήταν πιο αγνά, ίσως. Και με μεγαλύτερη δόση «άγνοιας κινδύνου», σίγουρα.
Εμείς δεν είχαμε παιδότοπους γεμάτους αφρολέξ και προστατευτικά στις γωνιές. Παίζαμε στην παιδική χαρά με τις σκουριασμένες κούνιες και τις αιχμηρές γωνιές. Όταν ιδρώναμε δεν αλλάζαμε μπλούζα. Τη βγάζαμε, την αφήναμε στο χώμα και την ξαναβάζαμε μετά αδιαφορώντας για τα μικρόβια που έστηναν πάρτι πάνω της. Όταν διψούσαμε δεν είχαμε το ειδικά σχεδιασμένο παγουράκι. Από την βρύση στην άκρη της πλατείας πίναμε. Που ήταν εντελώς εκτεθειμένη και από εκεί ξεδιψούσαν και τα αδέσποτα σκυλάκια.

Όταν χτυπούσαμε δεν σήμαινε γενικός συναγερμός. Αν δεν χρειαζόσουν ράμματα, τότε γινόσουν καλά με λίγο ιώδιο που γιάτρευε τα πάντα και την άλλη ημέρα έδειχνες με καμάρι το κόκκινο χρώμα πάνω στο σώμα σου. Η μάνα μας το πιθανότερο είναι να φώναζε για το σκισμένο παντελόνι και την επόμενη να πήγαινε να έβαζε εκείνο το θρυλικό (συνήθως καφέ ή μαύρο) οβάλ δερμάτινο μπάλωμα.
Και αν θέλαμε να παίξουμε κάτι πιο ήρεμο μαζεύαμε χαρτάκια για να τα κολλάμε στα άλμπουμ. Χαμός για να αγοράσουμε ένα φακελάκι. Κλάμα αν τα είχαμε «διπλά». Περηφάνια αν πετυχαίναμε κάποιο «υπερσπάνιο». Τα περισσότερα άλμπουμ ήταν για το ποδόσφαιρο. Αλλά υπήρχαν και τα κοριτσίστικά. Μέχρι και για την «Τόλμη και Γοητεία» με τον Ριτζ και την Καρολάιν που τότε ήταν στα ντουζένια τους, είχαν βγάλει, οι αθεόφοβοι.
Και για να γυρίσουμε στα του τάμπλετ. Ποιο τάμπλετ; Στην καλύτερη και για τους μεγαλύτερους υπήρχαν τα «ουφάδικα» που… έλιωνες στο πακ-μαν ή προς το τέλος της δεκαετίας να μας αγόραζαν οι δικοί μας το «ατάρι».

Εμείς, θα παίζαμε με τις ώρες μπάλα και δεν θα γυρίζαμε σπίτι αν δεν φώναζε η μάνα από το παράθυρο. Θα παίζαμε πετροπόλεμο ή μάχη με τα νεράτζια μέχρι να την πληρώσει το παράθυρο του γείτονα. Θα πηγαίναμε να εξερευνήσουμε τον μικρό λόφο που τότε έμοιαζε θεόρατο βουνό. Θα καθόμασταν με τις ώρες να χαζεύουμε τα μεγαλύτερα παιδιά που αγόραζαν το πρώτο τους «παπί», τρύπαγαν την εξάτμιση και έκαναν περατζάδες από την πλατεία, σπάζοντας τα νεύρα των γιαγιάδων που μαζευόντουσαν για να πλέξουν (και να κουτσομπολεύσουν)
Θα ακούγαμε μουσική από τις κασέτες που είχαμε στοιβαγμένες τη μια πάνω στην άλλη και στην καλύτερη δίσκους στο πικάπ αλλά με προσοχή για να μη σπάσουμε τη βελόνα.
Και αν είχε καύσωνα, το παιχνίδι δεν σταματούσε. Απλά στην «εξίσωση» έμπαινε το λάστιχο της αυλής. Για κλιματιστικά ούτε λόγος. Όχι ένα σε κάθε δωμάτιο, όπως τώρα. Πουθενά. Οι σπουδαίες αυτές εφευρέσεις μπήκαν στη ζωή μας μετά τον μεγάλο καύσωνα του 1987.
Τα φαγητά, οι λιχουδιές και τα αναψυκτικά

Και επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, τρώγαμε τα πάντα. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς καταλόγους ανθυγιεινών. Σοκολάτες, γαριδάκια, δρακουλίνια, φοφίκο. Τα πάντα όλα. Και αναψυκτικά. Οι φυσικοί χυμοί ήταν για όταν ήμασταν άρρωστοι, προκειμένου να παίρνουμε βιταμίνες αλλά μέχρι εκεί.
Η μάνα μαγείρευε υγιεινά φαγητά (για λίγο καιρό μόνο έκοψε τα πολλά πράσινα εξαιτίας του Τσέρνομπιλ) για να πάρουμε δυνάμεις αλλά, όπως γυρνούσαμε από το φροντιστήριο αγγλικών κάναμε μια στάση στο σουβλατζίδικο του κυρ Ηλία για να πάρουμε ένα πιτόγυρο που το έφτιαχνε με τα χεράκια του.
Για όσους δεν διάβασαν καλά την προηγούμενη παράγραφο, ας μου επιτραπούν δυο επισημάνσεις.
Γυρνάγαμε μόνοι μας στο σπίτι. Το φαντάζεστε; Διανύαμε δυο στενά απόσταση χωρίς να πρέπει να έχει ξεσηκωθεί το μισό σόι για το «ποιος θα πάρει το παιδί»! Τα περί εγκληματικότητας, είναι υπερβολές. Και τότε υπήρχε. Δεν δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ούτε τα νούμερα έχουν τεράστιες διαφορές. Αυτά τα «κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα παράθυρα ανοιχτά» τα έλεγαν οι γονείς μας.
Η δεύτερη επισήμανση έχει να κάνει με τον κυρ Ηλία. Ούτε γαντάκια, ούτε σκουφάκια, ούτε ειδικές κουτάλες για να βάλει τα υλικά μέσα στην πίτα. Όλα με τα χέρια. Μέσα στα λάδια. Τα οποία σκούπιζε πάνω στην (και καλά) άσπρη ποδιά και σου έλεγε «κόλλα πέντε» αν την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει ο Ολυμπιακός!

Και όταν πηγαίναμε οικογενειακώς στις ταβέρνες τρώγαμε ότι έτρωγαν οι μεγάλοι. Δεν υπήρχαν ειδικές παραγγελίες με καλοψημένα φιλετάκια. Γαρδούμπες; Γαρδούμπες. Κοκορέτσι; Κοκορέτσι. Και όταν νύσταζες αποκαμωμένος από το παιχνίδι ανάμεσα στα τραπέζια, δεν σηκωνόντουσαν όλοι να φύγουν «επειδή το παιδί κουράστηκε». Ενώνανε δυο καρέκλες και σε έβαζαν να κοιμηθείς εκεί. Και εσύ κοιμόσουν.
Οι επικοινωνίες και οι μετακινήσεις λίγο μετά την… εποχή των σπηλαίων
Όταν έβγαινες για να παίξεις, έβγαινες για να παίξεις. Έλεγες τι ώρα θα γυρνούσες (συνήθως δεν ήταν ώρα αλλά το κλασικό «μόλις νυχτώσει, ντε») και τέλος. Οι γονείς μας είχαν μόνο μια αμυδρή εικόνα του που μπορεί να είμασταν. Στην πάνω πλατεία; Στην παιδική; Στο σχολείο; Ε, κάπου εκεί, τέλος πάντων. Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε τίποτα. Για την ακρίβεια, στα πρώτα χρόνια εκείνης της δεκαετίας, δεν υπήρχε καν σταθερό στο σπίτι. Οι ανάγκες συνήθως εξυπηρετούνταν από το ζαχαροπλαστείο απέναντι.
«Νίκο, τράβα φώναξε τον πατέρα σου. Τον ζητάνε στο τηλέφωνο», έλεγε ο κυρ Θύμιος που πέρα από ζαχαροπλάστης ήταν και ο… ΟΤΕ της εποχής με εκείνη την κλασική κι αγαπημένη συσκευή με το κυκλικό καντράν που όλοι πίστευαν πως αν έπαιρναν το «μηδέν» θα ακουγόταν καλύτερα! Ο κυρ Θύμιος ήταν που μας ένωνε όλους. Και για τα γλυκά και για την επικοινωνία. Δυο σε ένα. Πήγαινες να μιλήσεις στο τηλέφωνο, αγόραζες και μια πάστα.
Εκείνες οι εποχές που δεν είχαμε ούτε messenger, ούτε viber και, όπως πρόσφατα μου θύμισε η Μυρτώ από το διπλανό γραφείο, αν ήσουν και λίγο καψουράκος, έπρεπε να περιμένεις μέχρι τελευταία στιγμή στο σπίτι, μπας και χτυπήσει το τηλέφωνο και ήταν το… πρόσωπο. Τότε μας ενδιέφεραν οι μεγαλύτερες κοπέλες. Που φορούσαν αυτά τα θρυλικά πουκάμισα με τις βάτες και έκαναν τα μαλλιά τους περμανάντ.
Και αν ήθελες να βρεθείς με κάποιον χωρίς να έχετε συνεννοηθεί από πριν, πήγαινες κάτω από το παράθυρο του και φώναζες. «Μητσοοοοο»! Έβγαινε ο Μήτσος κι αν είχε προλάβει να τελειώσει τα διαβάσματα ερχόταν μαζί στο παιχνίδι. Αν δεν τα είχε τελειώσει, έριχνε έναν τσακωμό, το έσκαγε και ερχόταν. Δεν έπρεπε πρώτα να μιλήσει η μαμά του, με τη μαμά σου να το σκεφτούν, να το εξετάσουν ενδελεχώς και στη συνέχεια να απαντήσουν αρμοδίως. Τα απογεύματα ήταν κλεισμένα για παιχνίδι. Εκτός κι αν ήσουν «απογευματινός» στο σχολείο. Γιατί τότε πολλά σχολεία είχαν και απογευματινή βάρδια. Μία εβδομάδα πρωί. Μια εβδομάδα απόγευμα.

Και όταν μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να πάμε κάπου οικογενειακά, καθόμασταν στα πίσω καθίσματα και στην καλύτερη να βάζαμε ζώνες. Τα παιδικά καθισματάκια ήταν προϊόν… επιστημονικής φαντασίας. Και ο πατέρας κάπνιζε. Θα μου πει κάποιος και ήταν καλά όλα αυτά, δηλαδή; Σίγουρα όχι. Ναι, τα 80s είναι σαφώς μια εποχή που δεν κυριαρχούσε η λογική. Αλλά αφενός επιβιώσαμε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και αφετέρου η υπερβολική προστατευτικότητα, στα όρια της υστερίας -χωρίς να βγάζω απ’ έξω τον εαυτό μου, ως μπαμπά, πλέον- ποτέ δεν είχε καλά αποτελέσματα. Οι γυάλες, άλλωστε, είναι για τα χρυσόψαρα.

madata.gr
irafina.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για μία καλύτερη επικοινωνία με τα έφηβα παιδιά μας

Η ζωή με έναν έφηβο τις περισσότερες φορές έχει κάποιες δυσκολίες κυρίως σε θέματα επικοινωνίας και συμπεριφοράς. Σε αυτό το σημείο είναι που οι γονείς δεν ξέρουν πως να τους φερθούν… πώς να τους μιλήσουν… πώς να τους αντιμετωπίσουν. Παρακάτω θα βρείτε κάποιους κανόνες που σίγουρα θα σας βοηθήσουν:

1. Συζητήστε μαζί τους αλλά κυρίως ακούστε τα. Ακούστε τι έχουν να σας πουν και μη τα κριτικάρετε. Η συζήτηση είναι ο μόνος τρόπος για να αναθρέψετε σωστά τα παιδιά σας.
2. Να σέβεστε την προσωπικότητα τους και να τους συμπεριφέρεστε με φροντίδα και ευγένεια. Προσοχή: μπροστά στους φίλους τους μην το παρακάνετε και τους φέρετε σε άβολη θέση.
3. Ενδιαφερθείτε πραγματικά για τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Επιβραβεύστε τους καλούς βαθμούς και την προσπάθεια και συμπαρασταθείτε στις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν, δίνοντας την βοήθεια σας.
4. Γνωρίστε τις παρέες τους. Η παροιμία «Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι» είναι πολύ σωστή. Από τις παρέες που επιλέγουν θα κατανοήσετε καλύτερα τον τρόπο που σκέφτονται και συμπεριφέρονται.
5. Να θέσετε σαφή όρια. Να έχετε μία σταθερή στάση, που να μην είστε ούτε πολύ αυστηροί και απαιτητικοί αλλά ούτε και υπερβολικά ελαστικοί. Διατηρείστε μία ισορροπημένη στάση ξεκαθαρίζοντας ποιοι είναι οι κανόνες.
6. Στην εφηβεία, τα παιδιά περνάνε από το στάδιο της αυτονομίας. Αφήστε τα να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις, ώστε να αισθανθούν ότι μπορούν να σταθούν στις δικές τους δυνάμεις. Με αυτό τον τρόπο θα αναπτυχθεί καλύτερα η αυτοεκτίμησή τους και η αυτοπεποίθησή τους για να διαμορφωθεί η προσωπικότητά τους.
7. Σταθείτε δίπλα τους. Τα παιδιά θα πρέπει να αισθάνονται την ασφάλεια των γονιών τους. Όταν τους χρειαστούν να είναι πάντα εκεί για αυτά. Διαμορφώνουν την ταυτότητά τους και κάποιες φορές δυσκολεύονται να θέσουν τους σωστούς στόχους, να συγκροτήσουν τις σκέψεις τους και να αντιληφθούν ποιες θα είναι οι συνέπειες των πράξεων αυτών.
8. Θέστε ρεαλιστικούς στόχους για τα παιδιά σας που να αρμόζουν και να ταιριάζουν στις δυνατότητές τους. Στόχοι που να είναι εφικτοί να επιτύχουν.
9. Να μάθετε στα παιδιά να αποδέχονται και να σέβονται την διαφορετικότητα. Να έχουν ενσυναίσθηση και να είναι υπεύθυνα άτομα.

Τα παιδιά θα κάνουν λάθη. Με την αγάπη, την στοργή και την υπομονή θα μάθουν. Μην ξεχνάτε, περάσαμε και εμείς από αυτήν την περίοδο της εφηβείας και ήταν ωραία… βοηθήστε και εσείς τα παιδιά σας να περάσουν την εφηβεία τους με όμορφες στιγμές και αναμνήσεις.
_______________________
   ~  Γιάννης Ξηντάρας  , Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος 
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έτσι μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας στην ορθογραφία

Τρόποι για να βελτιώσετε την ορθογραφία του παιδιού.

Τα περισσότερα παιδιά σήμερα δυσκολεύονται με την ορθογραφία.
Η ενασχόληση δε με τα κινητά και τα tablets δεν βοηθά καθώς τα παιδιά δεν έχουν πολλές ευκαιρίες να εξασκήσουν και να βελτιώσουν την ικανότητά τους στο γράψιμο.

Πολλοί γονείς, λοιπόν, αναρωτιούνται πώς να βελτιώσουν τις δεξιότητες γραφής του παιδιού τους.
Η αλήθεια είναι ότι απαιτείται χρόνος για την ανάπτυξη δεξιοτήτων του γραπτού λόγου όμως υπάρχουν τρόποι για να βοηθήσετε το παιδί σας να να γράφει σωστά και χωρίς ορθογραφικά λάθη.

Διάβασμα

Η τακτική ανάγνωση (πάσης φύσεως) αποτελεί ένα βήμα για την καλύτερη γραφή και βοηθά τα παιδιά να ενισχύσουν τις δεξιότητες γραφής. Βοηθά στην επέκταση του λεξιλογίου των παιδιών και τους δείχνει διαφορετικούς τρόπους χρήσης των λέξεων. Αυτό επίσης τους διευκολύνει να χρησιμοποιούν αυτές τις λέξεις στο δικό τους γράψιμο.

Διασκεδαστικά παιχνίδια

Παίξτε παιχνίδια και ασχοληθείτε με δραστηριότητες που ενθαρρύνουν τη γραφή. Τα σταυρόλεξα και τα παιχνίδια λέξεων είναι ιδανικά για όλους.

Φύλλα εργασίας

Για μικρά παιδιά που μόλις μαθαίνουν να γράφουν, δοκιμάστε να δημιουργήσετε ένα φύλλο εργασίας όπου μπορούν να ανιχνεύουν γράμματα και λέξεις. Γράψτε γράμματα και λέξεις, τοποθετήστε ένα άλλο κομμάτι χαρτιού στην κορυφή και αφήστε το παιδί σας να εντοπίσει το κενό κομμάτι χαρτιού. Μπορείτε επίσης να δημιουργήσετε ένα παιχνίδι σύνδεσης-κουκίδων κάνοντας το παιδί σας να εντοπίσει τις διακεκομμένες γραμμές και στη συνέχεια να σας πει ποια επιστολή ή λέξη βρίσκει.

Γράμματα

Σήμερα, η αποστολή γραμμάτων τείνει να εκλείψει. Ενθαρρύνετε το μικρό παιδί σας να γράφει επιστολές σε φίλους ή μέλη της οικογένειας. Είναι ένας καλός τρόπος να μάθει να συντάσσει προτάσεις και να γράφει μικρές ιστορίες.

Χώρος γραφής

Δημιουργείστε μια γωνιά στο σπίτι σας που να είναι αφιερωμένη στο γράψιμο. Έχοντας ένα χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο στη γραφή θα το βοηθήσει να συγκεντρωθεί όταν γράφει χωρίς να αποσπάται η προσοχή του.

Χρόνος

Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας γνωρίζει ότι είστε διαθέσιμοι να βοηθήσετε στην ορθογραφία όποτε το χρειαστεί. Όταν ξέρει ότι και για σας το γράψιμο είναι προτεραιότητα, θα νοιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια.

Ιστορίες

Ένας διασκεδαστικός τρόπος για να βελτιώσετε τις δημιουργικές δεξιότητες γραφής των παιδιών είναι να τους ζητήσετε να γράψουν μιρκές ιστορίες.
Κόψτε εικόνες από ένα περιοδικό με διαφορετικούς χαρακτήρες ή τοποθεσίες ή γράψτε διαφορετικές λέξεις. Τοποθετήστε τα σε ένα δοχείο ή κολλήστε τα σε κάρτες που θα χρησιμοποιηθούν ως οδηγίες γραφής για τη δημιουργία μιας μοναδικής ιστορίας. Αυτό κάνει επίσης μια διασκεδαστική δραστηριότητα για να συμμετάσχει ολόκληρη η οικογένεια.

Πηγή: Mothersblog.gr
newsbomb.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κωνσταντίνος Παπαχρήστου: Ο 17χρονος Έλληνας υποψήφιος για το «Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για Παιδιά»

Δημιουργός του "Teens4greece"

Υποψήφιος για το «Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για Παιδιά 2019» είναι ένας νέος από τη Θεσσαλονίκη, ο Κωνσταντίνος Παπαχρήστου, που σε ηλικία 15 ετών έγινε ευρύτερα γνωστός, όταν δημιούργησε το πρώτο think tank εφήβων στην Ελλάδα, το "Teens4greece". 

Σήμερα ο Κωνσταντίνος είναι 17 ετών και σπουδάζει ως φοιτητής στην Αγγλία. 

Μεταξύ των άλλων ιδιοτήτων του είναι και ένας από τους νέους, που εκπροσωπούν τους συνομηλίκους τους στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Οι φετινοί υποψήφιοι για το "International Childrens Peace Prize" είναι συνολικά 137, αγόρια και κορίτσια, από διάφορες γωνιές του κόσμου. 

Ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 30 Σεπτεμβρίου. Ανεξάρτητα από τη νίκη, η είδηση της υποψηφιότητας είναι από μόνη της ιδιαίτερα σημαντική, τόσο για τον Κωνσταντίνο, όσο και για κάθε νέο από την Ελλάδα. 

Κι αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού που ένας Έλληνας προτείνεται για το συγκεκριμένο βραβείο. 

 Το "International Children's Peace Prize 2019" είναι κάτι σαν το νόμπελ Ειρήνης για τα παιδιά. 

Θεσπίστηκε το 2005 με πρωτοβουλία του Marc Dullaert, προέδρου και ιδρυτή του Ιδρύματος KidsRights και απονέμεται κάθε χρόνο σε ένα παιδί που παλεύει με θάρρος για τα δικαιώματα των παιδιών σε όλο τον κόσμο. 

Στον νικητή απονέμεται ένα αγαλματίδιο που φέρει το όνομα «Nkosi» (από τον πρώτο νικητή του συγκεκριμένου βραβείου, τον Nkosi Johnson). 

To Kids Rights αναζητά τρόπο να δώσει φωνή σε εκείνους που δεν έχουν, όπως αναφέρει ο Ντέσμοντ Τούτου, διευθυντής του KidsRights και του Διεθνούς Διαγωνισμού "International Children's Peace Prize". 

Δήλωση του Eurochild 

Το Eurochild με γραπτή δήλωση αναφέρει τους λόγους για τους οποίους πρότεινε τον Κωνσταντίνο για το συγκεκριμένο βραβείο. 

Σημειώνει μεταξύ άλλων πως ο Κωνσταντίνος «ως μέλος του Συμβουλίου για Παιδιά του Eurochild (ECC) υπήρξε ενεργός και αφοσιωμένος υποστηρικτής των Δικαιωμάτων του Παιδιού τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. 

.....................

Δήλωση του Κωνσταντίνου Παπαχρήστου 

«Όταν μου ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα δεν μπορούσα να το πιστέψω» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κωνσταντίνος και προσθέτει ότι νιώθει πως «είναι τεράστια τιμή να είμαι υποψήφιος για ένα τέτοιο βραβείο, με νικητές στο παρελθόν νέους όπως η Μαλάλα και ο Αβραάμ Κεϊτά». 

«Όταν δημιούργησα το Teens4greece, δεν περίμενα να έχει διεθνή αναγνωρισιμότητα και να παρουσιαστεί μάλιστα δύο φορές στον ΟΗΕ. Στόχος μου ήταν και παραμένει να υπάρχει ένας χώρος όπου οι νέοι να μπορούν να προτείνουν λύσεις στα θέματα που απασχολούν την χώρα μας και να εκφράζουν ελεύθερα τις ιδέες τους», λέει. 

«Η υποψηφιότητα αυτή μου δίνει δύναμη για να συνεχίσω την προσπάθεια και να προχωρήσω στους επόμενους στόχους, που είναι αρχικά η παρουσίαση των προτάσεων των νέων στους πολιτικούς, με σκοπό να συμπεριληφθούν στη λήψη των αποφάσεων, και στο κοντινό μέλλον, η εξέλιξη της ιδέας τουTeens4greece σε ένα παγκόσμιο, πλέον, πρότζεκτ», προσθέτει. 

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ 

περισσότερα εδώ: lifo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι