Η Αποδοχή και η Απόρριψη μέσα στην Οικογένεια

Οι γονείς είναι οι βασικοί οργανωτές του συστήματος της οικογένειας.

Είναι αυτοί που μέσα από τον γονεϊκό τους ρόλο θα βοηθήσουν το παιδί στην ανάπτυξη του, σωματική, πνευματική και συναισθηματική.

Εννοείται πως η ιδιοσυγκρασία του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του και την διαμόρφωση της συμπεριφοράς του, αλλά τον κύριο λόγο τον έχουν οι γονείς.

Το συναισθηματικό δίπολο
Σύμφωνα με την Εξελικτική Ψυχολογία, η συναισθηματική στάση των γονιών κινείται ανάμεσα στο δίπολο αποδοχή – απόρριψη. 

Η αποδοχή του παιδιού αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα για την ανάπτυξη ενός ψυχικά και σωματικά υγιούς ατόμου.

Η αποδοχή
Έτσι λοιπόν στη μια πλευρά του διπόλου έχουμε, τους γονείς που αποδέχονται τα παιδιά τους. 

Δηλαδή, είναι φιλικοί και στοργικοί μαζί τους, εκφράζουν την αγάπη τους προς το παιδί, το ενισχύουν και το επιδοκιμάζουν ψυχολογικά πολύ περισσότερο.

Συμμετέχουν σε δραστηριότητες μαζί και παίρνουν ευχαρίστηση από την συντροφιά του. Τέλος, δείχνουν κατανόηση για τα σφάλματα και τις δυσκολίες του παιδιού και το βοηθούν μέχρις ότου αυτά να ξεπεραστούν.

Η απόρριψη
Στην απέναντι πλευρά όμως υπάρχει και το αντίθετο, οι απορριπτικοί γονείς. Είναι αυτοί που δείχνουν λιγότερο την στοργή τους προς τα παιδιά και δεν εκφράζουν εύκολα την αγάπη τους.
Τα αμείβουν ελάχιστα, κάνουν συχνή κριτική και μεγαλοποιούν τα λάθη τους. 

Δείχνουν επιλεκτική προσοχή στα σφάλματα και τις ατέλειες του παιδιού μη βοηθώντας το να τα αναγνωρίσει και να τα ξεπεράσει πιο εύκολα.

Οι δύο ομάδες γονέων διαφέρουν επίσης και ως προς το συναισθηματικό τόνο. Οι απορριπτικοί γονείς στην καθημερινή τους συμπεριφορά είναι συνήθως οξύθυμοι, βίαιοι και τραχείς. Ενώ οι στοργικοί και φιλικοί γονείς είναι ήρεμοι, ήπιοι και πιο συζητήσιμοι.

Τα αποτελέσματα
Η συναισθηματική διάσταση στη στάση του γονέα προς το παιδί αποτελεί τον πρωταρχικό παράγοντα για την ανάπτυξη μιας υγιούς προσωπικότητας.

Η απόρριψη ενός παιδιού προκαλεί στο συναισθηματικό του κόσμο ταραχή, ανασφάλεια και χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

Η έλλειψη εμπιστοσύνης οδηγεί το παιδί στο να βιώνει συναισθήματα όπως η ματαίωση, ο θυμός και ο φόβος.

www.mapedu.gr
email: info@mapedu.gr
thebest.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα αδέρφια μας

Σε κάθε οικογένεια που υπάρχουν περισσότερο του ενός παιδιά χρειάζεται να συνειδητοποιούμε ότι το κάθε παιδί διαμορφώνει τον δικό του χαρακτήρα μέσα από τις εμπειρίες και τα βιώματά της οικογενειακής εστίας.

Η αδελφική σχέση

Μία σχέση που είναι πάρα πολύ σημαντική να μελετηθεί είναι η σχέση που έχουν τα αδέρφια μεταξύ τους. Καταρχάς, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι το κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα και εξελίσσεται στο δικό του ρυθμό και με το δικό του τρόπο. Οπότε, είναι καλό οι γονείς να φροντίζουν να σέβονται, να εκτιμούν και να αγαπούν το κάθε παιδί τους χωρίς να προβαίνουν σε συγκρίσεις με τα αδέρφια του διότι οι συγκρίσεις δημιουργούν τραύματα, πληγές αλλά και διαφωνίες.

Συγκρίσεις ανάμεσα στα αδέρφια

Αυτό σημαίνει ότι όταν οι γονείς συγκρίνουν τις δυνατότητες του ενός παιδιού τους με το άλλο τότε ένα από τα δύο, όπως ομολογούν ψυχολογικές έρευνες και μελέτες, είναι πολύ πιθανό να αναπτύξει αίσθημα κατωτερότητας και ανασφάλειας. Ακόμη, σε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις αναπτύσσεται ένα αρνητικό συναίσθημα ζήλιας και ανταγωνισμού μεταξύ των αδερφών διότι αισθάνονται ότι το ένα παιδί είναι αυτό το οποίο το αγαπούν και το αποδέχονται ουσιαστικά οι γονείς ενώ το άλλο βρίσκεται στο περιθώριο της οικογένειας.

Το παιδί μέσω αυτών των ανούσιων συγκρίσεων αισθάνεται ότι έχει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου και η παρουσία του είναι τουλάχιστον επιβαρυντική αν όχι περιττή εντός της οικογένειάς του. Το πρώτο, λοιπόν, σημαντικό βήμα για τους γονείς είναι να μπορούν να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους με ισότιμο και δίκαιο τρόπο και να τα αγαπούν το καθένα ξεχωριστά για αυτό το οποίο είναι το καθένα τους.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα, έχει ξεχωριστά ταλέντα και χαρίσματα και όλοι αξίζουμε την αγάπη και τον σεβασμό των ανθρώπων γύρω μας. Ακόμη αξίζει οι γονείς να προσέχουν όταν προσφέρουν κάτι στο ένα παιδί να προσφέρουν ταυτόχρονα και στο άλλο.

Για παράδειγμα, εάν σε μία οικογενειακή γιορτή τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα οι γονείς επιθυμούν να κάνουν ένα δώρο στα παιδιά τους καλό θα ήταν να προσφέρουν δώρα σε όλα τα παιδιά τους έτσι ώστε να αισθάνονται όλα ότι υπάρχει μία ισοτιμία μεταξύ τους και ότι οι γονείς τους τα αγαπούν εξίσου χωρίς διακρίσεις.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι τα γερά θεμέλια για να χτιστεί μια αρμονική και υγιής αδελφική σχέση τα θέτουν οι ίδιοι οι γονείς με τον τρόπο ανατροφής των παιδιών τους που επιλέγουν να ακολουθήσουν.

Τα αδέλφια σε ένα διαζύγιο

Καθώς μεγαλώνουν τα αδέλφια συνδέονται μεταξύ τους με πολύτιμα συναισθήματα, βιώματα και εμπειρίες που συνδράμουν αποφασιστικά στο να συνδέονται ψυχικά με έναν άρρηκτο και μοναδικό ψυχικό δεσμό. Ας αναφέρουμε μάλιστα ότι σε περιπτώσεις που η οικογένεια αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα οικονομικής φύσεως ή συγκρούσεων και κρίσεων όπως ένα διαζύγιο των γονέων, τότε σύμφωνα και με έρευνες των ψυχολόγων, τα αδέλφια αυτά αναλαμβάνουν τον ρόλο του φροντιστή ή του προστάτη το ένα για το άλλο.

Αυτό τις περισσότερες φορές έχει επιβαρυντικές συνέπειες στην ψυχολογία τους μια και φορτώνονται ένα βάρος ψυχολογικό δυσβάσταχτο για την ηλικία τους μα ουσιαστικά συνασπίζονται για να επιβιώσουν μαζί.

Όταν τα αδέλφια έχουν βιώσει ευτυχισμένες στιγμές μαζί τότε αισθάνονται ότι μπορούν να βοηθήσουν εποικοδομητικά το ένα στην εξέλιξη του άλλου.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό τα αδέρφια με την μεταξύ τους συμπεριφορά και επικοινωνία να προφυλάσσουν την ψυχική τους υγεία και να μεριμνούν  να ενδυναμώνουν την ψυχική τους ανθεκτικότητα. Σίγουρα θα υπάρχουν στιγμές που θα διαφωνήσουν αλλά είναι καλό να λύνονται οι διαφωνίες με σεβασμό, ενσυναίσθηση, άνευ όρων αποδοχή και αγάπη.

Το επικοινωνιακό πρότυπο

Ο τρόπος που οι γονείς ζουν και ουσιαστικά ο τρόπος που μαθαίνουν οι ίδιοι να επιλύουν τις διαφορές τους είναι πρότυπο συμπεριφοράς και για τα παιδιά τους.

Όταν αυτός ο τρόπος είναι πολιτισμένος με γνώμονα τον διάλογο και την ενσυναίσθηση τότε τα παιδιά έχουν ένα καλό πρότυπο και το ακολουθούν και τα ίδια. Η ζωή επίσης έχει πάρα πολλές διακυμάνσεις και δυσκολίες οπότε είναι καλό τα αδέρφια να αισθάνονται ότι έχουν ένα δυνατό υποστηρικτή σε αυτή τη ζωή.

Έναν καλό ακροατή που μπορεί πραγματικά να τους ακούσει, να υπάρχει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο και να αισθάνονται ότι έχουν την χαρά να μπορούν να ανοίξουν την καρδιά τους χωρίς φόβους, προκαταλήψεις και να εκφράσουν όλα τους τα συναισθήματα στα αδέρφια τους.

Ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχικής ευφορίας και χαράς είναι να αισθανόμαστε ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά μας αποδέχονται άνευ όρων και πιστεύουν σε εμάς και στα όνειρά μας.

Οπότε είναι καλό να μην αφήνουμε ασήμαντα και ανούσια πράγματα να μπαίνουν ανάμεσα στη σχέση των αδερφών που είναι τόσο πολύτιμη και  να μάθουν τα αδέρφια πραγματικά να ακούν το ένα το άλλο, να υποστηρίζουν το ένα το άλλο και να εντοπίζουν όλα τα θετικά στοιχεία στις σχέσεις τους.

Τα αδέλφια μας πραγματικά είναι ο πολύτιμος θησαυρός της καρδιάς μας. Μπορούν να μας νιώσουν με ένα μόνο βλέμμα και η αγκαλιά τους είναι πάντα όαση αγάπης και χαράς.

Βιβλιογραφικές αναφορές

• Παππά, Β. (2013). Η λογική των συναισθημάτων. Συναισθηματική ανάπτυξη και συναισθηματική νοημοσύνη. Αθήνα: Οκτώ, σ. 126-128.
• Σταλίκας, Α. & Χαμοδράκα, Μ. (2004). Η Ενσυναίσθηση. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου: Ολυμπία Μαρία Ποντίκη - Σύμβουλος Ψ.Υγείας
Τα αδέρφια μας είναι όαση αγάπης και παλμός καρδιάς
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγκρούσεις στην οικογένεια: Πότε πρέπει να ανησυχώ;

Τι είναι η σύγκρουση και πώς δημιουργείται μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο; 
Η σύγκρουση στην οικογένεια οδηγεί στην αποξένωση, στο γκρέμισμα των οικογενειακών δεσμών και στην απομόνωση; 
Πώς θα μπορούσε μια σύγκρουση να έχει θετικά αποτελέσματα για το άτομο και το οικογενειακό πλαίσιο;

Η στάση μας απέναντι στην σύγκρουση
    Συχνά όταν ακούμε την λέξη «σύγκρουση» αντιλαμβανόμαστε την αρνητική έννοια του όρου. Όλοι έχουμε να θυμηθούμε φορές που βρεθήκαμε σε περιστάσεις όπου ήρθαμε αντιμέτωποι με μια δύσκολη αδιέξοδη και συγκρουσιακή κατάσταση, την οποία δε μπορούσαμε να διαχειριστούμε με ένα ήρεμο και αποτελεσματικό τρόπο. 
    Τέτοιες εμπειρίες μπορεί να μας οδηγήσουν να θεωρήσουμε  τις συγκρούσεις ανεπιθύμητες και με καταστρεπτικές συνέπειες στις προσωπικές σχέσεις και στο ίδιο τον εαυτό (Jonson & Jonson, 1996). Οι συγκρούσεις ωστόσο γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν αναφερόμαστε στις στενές διαπροσωπικές μας σχέσεις και δεν υπάρχει πιο οικεία και στενή επαφή από αυτή που αναπτύσσουμε με τα μέλη της οικογένειάς μας. Εκεί βέβαια υπάρχει ο κίνδυνος οι συγκρούσεις να γίνουν συνεχόμενες και παρατεταμένες και τα μέλη να εμπλακούν σε μια νοσηρή και δυσλειτουργική επικοινωνία και επαφή με οδυνηρές επιπτώσεις στην ψυχοσυναισθηματική τους υγεία και εξέλιξη.

Η Οικογένεια ως σύστημα
Η οικογένεια αποτελεί ένα μικροσύστημα της κοινωνίας που τα μέλη εμπλέκονται με συναισθηματικούς δεσμούς, ζουν μαζί, αλληλεπιδρούν και αλληλοεπηρεάζονται. 
Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη μέσα σε ένα οικογενειακό πλαίσιο και μπορεί να δημιουργηθεί τόσο ανάμεσα στο ζευγάρι, στα παιδιά μεταξύ τους όσο και μεταξύ παιδιών και γονέων. Η έμφαση δεν δίνεται στα ατομικά χαρακτηριστικά των μελών της αλλά στον τρόπο που τα μέλη συναλλάσσονται μεταξύ τους στο πλαίσιο του οικογενειακού συστήματος. Στην οικογένεια υπάρχουν ιεραρχίες, ρόλοι, τρόποι επικοινωνίας, οικογενειακές συμμαχίες που διέπουν και καθορίζουν τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο η κάθε οικογένεια λειτουργεί και αντιδρά στα εξωτερικά και εσωτερικά ερεθίσματα. Επίσης, καθορίζει τον ιδιαίτερο τρόπο που τα μέλη αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και διαχειρίζονται τις μεταξύ τους συγκρουσιακές καταστάσεις και εντάσεις (Munuchin, 1985).

Δυσλειτουργική επικοινωνία και αλληλεπίδραση
Το επόμενο ερώτημα σε αυτήν την περίπτωση είναι πότε η σύγκρουση γίνεται προβληματική και μη λειτουργική για τα μέλη μιας οικογένειας; 
Με λίγα λόγια, πότε χρειάζεται να ανησυχεί κανείς για τις οικογενειακές του σχέσεις; 
Σύμφωνα με τον Laursen & Collins (1994) τρία στοιχεία δείχνουν την προβληματικότητα μιας συγκρουσιακής συνθήκης σε ένα οικογενειακό πλαίσιο. Τρία στοιχεία που θα λέγαμε πως είναι αλληλένδετα και όσο συνυπάρχουν ταυτόχρονα τόσο πιο δύσκολη και δυσλειτουργική γίνεται η επικοινωνία και η αλληλεπίδραση των μελών μιας οικογένειας. Το ένα αφορά τη συχνότητα των διαφωνιών και των συγκρουσιακών καταστάσεων σε μια οικογένεια. Σαφώς όσο πιο συχνές είναι οι εντάσεις, οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις σε ένα οικογενειακό πλαίσιο τόσο τα μέλη ζουν σε ένα στρεσογόνο και γεμάτο ένταση οικογενειακό κλίμα, όπου δεν απολαμβάνουν ήρεμες και ειρηνικές οικογενειακές στιγμές.

Η ένταση των συγκρούσεων
Ο άλλος δείκτης είναι η ένταση των συγκρουσιακών καταστάσεων σε μια οικογένεια. Αυτός ο παράγοντας αναφέρεται στην ένταση των συναισθημάτων που επικρατούν και τις αντιδράσεις, συμπεριφορές σε μια συγκρουσιακή συνθήκη. Σαφώς σε αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε για μικρές διαφωνίες και διαφορετικές απόψεις που αφορούν ένα χαμηλής έντασης φαινόμενο αλλά αναφερόμαστε σε έντονες εκρήξεις θυμού, φωνές, υβρεολογία και επίθεση στην πιο ακραία μορφή που χαρακτηρίζονται από υψηλής έντασης συναισθήματα και ψυχολογική διάθεση.
Παρατήρησε, λοιπόν, και απάντησε πόσο έντονες είναι οι συγκρούσεις στην οικογένειά σου και πόσο ακραίες ή μη χαρακτηρίζονται οι αντιδράσεις σε αυτές από τα μέλη τις οικογένειάς σου; Τέλος παρατήρησε τον τρόπο επίλυσης και το αποτέλεσμα της κάθε σύγκρουσης. Έχουν οι συγκρούσεις θετικό ή αρνητικό έμβασμα, υπάρχει ικανοποιητική επίλυση της κατάστασης. Τα μέλη μετά την σύγκρουση συζητούν, διαπραγματεύονται, επικοινωνούν, κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις, συμβιβάζονται; Ή αντίθετα μένουν παθητικά, δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους, έχουν συναισθηματική ένταση, ψυχική αναταραχή και τελικό αίσθημα μοναξιάς και στο τέλος νιώθουν αποξενωμένα και με συναισθηματική απόσταση μεταξύ τους;

Οικογενειακές συγκρούσεις
    Οι συγκρούσεις στην οικογένεια είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και συμβαίνουν διότι η οικογένεια αποτελεί ένα ζωντανό σύμπλεγμα/σύστημα διαφορετικών προσωπικοτήτων και χαρακτήρων, όπου οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι αξίες, οι προτεραιότητες και οι στόχοι των μελών συχνά διαφοροποιούνται και έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Μέχρι ένα βαθμό η οποιαδήποτε σύγκρουση στο οικογενειακό πλαίσιο είναι φυσιολογική και αναγκαία για την ωρίμανση και ανάπτυξη των μελών της.

Η θεωρία του Erikson για τις συγκρούσεις
    Όπως άλλωστε ο Erikson (1959) υποστηρίζει οι συγκρούσεις είναι κεντρικές και καθοριστικές για την προσωπική ανάπτυξη του ατόμου και οδηγούν στην αλλαγή και ωρίμανση του ατόμου. Σύμφωνα, λοιπόν, με την θεωρία του ο τρόπος με τον οποίο τα άτομα αντιμετωπίζουν τις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, καθορίζει την περαιτέρω ανάπτυξής τους ή μπορεί να προκαλέσει την στασιμότητα και παλινδρόμησή τους. Οπότε το μυστικό βρίσκεται στον τρόπο που κάθε οικογένεια και κάθε μέλος της ξεχωριστά διαχειρίζεται και επιλύει την σύγκρουση τόσο σε εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό επίπεδο. 
Ο ιδιαίτερος τρόπος που στέκομαι και επιλύω την σύγκρουση είναι εκείνος ο παράγοντας που κάνει την διαφορά και δημιουργεί ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο στην οικογενειακή ζωή και καθορίζει τόσο την εξέλιξη των μελών της όσο και τη στασιμότητα/νοσηρότητα και αποδιοργάνωση της οικογενειακής εστίας.

Η στάση σου στις συγκρούσεις
    Αναλογίσου, λοιπόν, και απάντησε στον εαυτό σου: απολαμβάνεις την οικογενειακή σου ζωή, βιώνεις χαρά και ικανοποίηση από την σχέση με τους σημαντικούς άλλους στην ζωή σου ή βρίσκεσαι σε συνεχή άμυνα και συγκρουσιακή σχέση μαζί τους; Αξιολόγησε με βάση τις παραπάνω διαστάσεις για να δεις αν η οικογενειακή σου ζωή βρίσκεται σε ένα καλό και λειτουργικό επίπεδο επικοινωνίας και επαφής ή αν υπάρχει λόγος να προβληματιστείς για την ποιότητα της οικογενειακής σου ζωής. 

Το ερώτημα είναι εσύ πως στέκεσαι απέναντί στην σύγκρουση στην ζωή σου με τους σημαντικούς άλλους και πόσο αυτό επηρεάζει την καθημερινή σου ζωή και ψυχική ισορροπία.

Οι προβληματικές συγκρούσεις σε μια οικογένεια, όσο και να φαίνονται πολλές φορές ότι γίνονται για ασήμαντα και επιφανειακά αίτια, έχουν στο βάθος τους βαθύτερες αιτίες και ενδότερες ενδοψυχικές προεκτάσεις που μπορεί να οδηγήσουν τις σχέσεις των μελών της σε αδιέξοδο.

Bιβλιογραφία 

• Erikson, E. H. (1959). Identity and the life cycle. New York: International University Press. 
• Laursen, B., & Collins, W.A. (1994). Interpersonal conflicts during adolescence. Psychological Bulletin, 115, 197-209.
• Minuchin, P. (1985 ). Families and individual development: Provocations from the field of family therapy. Child Development, 56, 289-302.
• Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1996). Conflict resolution and peer mediation programs in elementary schools: A review of the research. Review of Educational Research, 66(4), 459-506. 

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου: Μαίρη Δέδε - Ψυχολόγος
Συγκρούσεις στην οικογένεια: πότε πρέπει να ανησυχώ;
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η επίδραση του Facebook στη ζωή μας, η αναπαραγωγή του φθηνού μας εαυτού στο κυνήγι της αποδοχής

Εάν λίγα χρόνια πριν μου λέγανε ότι η ερώτηση του μέλλοντος θα ήταν «έχεις facebook», θα κοίταγα απορημένος. Ήρθε η μέρα όμως που αυτό έγινε πραγματικότητα. Οι διαπροσωπικές σχέσεις πέρασαν σε νέο επίπεδο και η προθυμία μας να ξεμπροστιάζουμε κάθε τι προσωπικό και ιδιωτικό μας, χωρίς κανένας να μας υποχρεώνει άμεσα έγινε και αυτό αυτονόητο. Πλέον δε φωτογραφιζόμαστε για την ανάμνηση μιας ωραίας στιγμής, αλλά για να προβάλλουμε τις φωτογραφίες μας στο facebook, ξορκίζοντας ανασφάλειες και ταΐζοντας τη ματαιοδοξία του ασήμαντου στα σημαντικά εαυτού μας. Ανέραστη διαδικασία κάθε φωτογραφία, κρύα, υποκριτική διαδικασία. Μέχρι χθες περπατούσαμε στο δρόμο αποπνέοντας ο ένας στον άλλο μυστήριο και γοητεία για αυτό που μέσα μας κρυμμένο μας έκανε δεκαδικούς πολύπλοκους, σήμερα όλοι ακέραιοι απολαμβάνουμε το μεγαλείο της απολυτότητας και μεγαλοπιανόμαστε πίσω από ηλεκτρονικά προφίλ, ενός εαυτού που η κοινωνία μας ζήτησε να έχουμε.

Και άντε και όλα αυτά γίνανε και τώρα μαζεμένοι όλοι μαζί, σε γειτονιές του ένα κλικ μακριά, χαίρουμε μιας συμφωνίας μυστικής, γιατί και πάλι αναλωνόμαστε σε φθηνές λέξεις; Γιατί οι σκέψεις μας είναι μαγνήτες εύκολης αποδοχής και επιβράβευσης μασημένης τροφής, μικροκλιματικής εμβέλειας; Αφού ξέρεις ότι τα "θέλω σου" είναι άλλο χρώμα, γιατί βλέπεις τα πράγματα φιλτραρισμένα μέσα από τους φακούς της μόδας και των τάσεων; Γιατί δε σπας τα δεσμά του κοινωνικού προτύπου που σε κρατάει ημιτελή σαν άνθρωπο;

Σήμερα άφησες ένα μήνυμα στον τοίχο σου.

Σε έκανε καλύτερο άνθρωπο; Επηρέασες δημιουργικά τα γύρω μάτια; Τόλμησες να μιλήσεις για όσα αφορούν τη ζωή σου; Έδωσες τροφή για λίγους; Μήπως τελικά η φράση σου βρίσκει συμπόνια σε μερικά "likes" ικανοποιώντας την εγωκεντρικότητά σου;

Πόσο πολύ πρέπει να ψάξει κανείς να βρει μηνύματα ουσίας και σκέψεις με τόλμη σε αυτό το "facebook". Δεν ζούμε σε εποχές αθώες, κάποιοι παίζουν με το μυαλό μας, ένα μέσο σαν το "facebook" που η ροή και η μετάδοση ειδήσεων και μηνυμάτων γίνεται με τόσο γρήγορους ρυθμούς πρέπει να έχει μέρα με τη μέρα πιο βαθιά μηνύματα. Δημοσιεύσεις για να κάνουμε ο ένας τον άλλον καλύτερο. Προστασία της ιδιωτικότητάς μας και σεβασμό στον εαυτό μας, με ανάλωση λιγότερου χρόνου σε παιχνίδια και δραστηριότητες δίχως ουσία, που γίνονται εθιστικές και πολλές φορές αυτοσκοπός για πολλούς χρήστες αυτού του ιστού κοινωνικής δικτύωσης.

Η προβολή ενός fashion εαυτού που ζει πολλά και είναι μέσα σε όλα, καλό είναι να γίνει προβολή θετικών μηνυμάτων. αξιόλογων ιδεών και καθημερινών σκέψεων με κριτική σκοπιά. Όλα τα άλλα πυροτεχνήματα δεν έχουν το ανάλογο φως στη ζωή μας, παρά μόνο αποθεώνουν βιτρίνες και συντηρούν μια κατάσταση σπατάλης νοημοσύνης.

Εάν ισχύει ότι ο Θεός ξέρει τα πάντα για σένα, τότε μη δίνεις στο Θεό σου ανεξέλεγκτα στοιχεία για τη ζωή σου, αδειάζοντας με ευκολία κάθε γωνιά του μυαλού σου. Μη μένεις γυμνός με δική σου πρωτοβουλία. Ο Θεός της εποχής είναι η Google. Ρώτα τη Google ποιος είσαι, τι κάνεις, με ποιους μιλάς, τι λες, τι πιστεύεις τι ελπίζεις και τι μισθό παίρνεις. Εύκολα θα πάρεις απαντήσεις. Όσο βέβαια οι σκέψεις σου είναι η αναπαραγωγή ενός υποκριτικού εαυτού, ψηφοθηρικών προθέσεων "like" δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι...

πηγή
mygdalia 

Ο γυαλός δεν είναι ποτέ στραβός… μάλλον στραβά αρμενίζεις

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν την τάση να ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους όταν κάτι δε πάει καλά. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι συνηθίζουν να κατηγορούν τους εαυτούς τους όταν τα αποτελέσματα μιας πράξης δεν είναι τα επιθυμητά ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν ελέγχονται από τους ίδιους. Το σύνηθες για τους περισσότερους ανθρώπους είναι οι παραπάνω συμπεριφορές να εναλλάσσονται αναλόγως το μερίδιο ευθύνης που κάποιος πιστεύει ότι αναλογεί στον ίδιο ή στους άλλους.

Η προσωπικότητα και η υποκειμενική αντίληψη κάθε φορά της κατάστασης για όλα τα παραπάνω αποτελούν υποκειμενικούς παράγοντες αξιολόγησης για την ευθύνη που αναλογεί κάθε φορά στον καθένα. Αντισταθμιστικά της υποκειμενικής αντίληψης περί ευθύνης του καθενός δρα η «αντικειμενική ευθύνη» μέσω του νομικού πλαισίου το οποίο κάθε κοινωνία θεσπίζει με σκοπό να επιτυγχάνεται στο μέτρο του δυνατού η ειρηνική συμβίωση των πολιτών της και ο ισότιμος καταμερισμός των αγαθών.

Η ρευστότητα η οποία γεννάται, όμως, όταν μια μικρή αλλαγή μπορεί να τροποποιήσει τη σταθερότητα μιας κατάστασης την οποία ένας νόμος θεωρεί ότι πρεσβεύει μέσω της «ξύλινης» γλώσσας του, γεννά πολλές φορές μια εσωτερική σύγκρουση για όσους προσπαθούν να επιτύχουν τις προσωπικές τους επιθυμίες χωρίς να παρεκκλίνουν από τις κοινωνικές νόρμες.

Ο τρόπος για να ξεπεραστεί μια τέτοιου είδους εσωτερική σύγκρουση βρίσκεται πέρα από την ανάληψη ή όχι της προσωπικής ευθύνης ή της μετάθεσής της σε κάποιο νομικό πλαίσιο. Όποιος επιθυμεί την πραγματοποίηση των στόχων του, δε μπλέκει σε ένα παιχνίδι ανάθεσης ευθυνών μέσα από το οποίο επεξεργάζεται άλλες ασυνείδητες ανάγκες του αλλά βρίσκει τρόπους να προσαρμόζεται σε κάθε μεταβαλλόμενο δημιουργηθέν πλαίσιο.

Μια τέτοια συμπεριφορά μπλέκει την ατομική ευθύνη χωρίς να χρησιμοποιεί στατικούς όρους για να την περιγράψει. Η έννοια της ατομικής ευθύνης αποκτά αξία όχι μέσω του αποτελέσματος μιας πράξης αλλά από τη συμπεριφορά η οποία έπεται και αναδεικνύει την αξία της σχετικά με το τι ο καθένας κάνει για τον εαυτό του από τη στιγμή που αναγνωρίζει το αποτέλεσμα μιας πράξης.
Η έννοια της ευθύνης απέναντι στο αποτέλεσμα μιας πράξης καταλήγει να είναι η δυναμική όσο και συνεχής προσπάθεια προσωπικής προσαρμογής εντός ενός ηθικού κοινωνικού πλαισίου μέσα από το οποίο αναζητείται η κατάκτηση των προσωπικών προσδοκιών.

Γιώργος Παπαδόπουλος, ψυχολόγος
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για μία καλύτερη επικοινωνία με τα έφηβα παιδιά μας

Η ζωή με έναν έφηβο τις περισσότερες φορές έχει κάποιες δυσκολίες κυρίως σε θέματα επικοινωνίας και συμπεριφοράς. Σε αυτό το σημείο είναι που οι γονείς δεν ξέρουν πως να τους φερθούν… πώς να τους μιλήσουν… πώς να τους αντιμετωπίσουν. Παρακάτω θα βρείτε κάποιους κανόνες που σίγουρα θα σας βοηθήσουν:

1. Συζητήστε μαζί τους αλλά κυρίως ακούστε τα. Ακούστε τι έχουν να σας πουν και μη τα κριτικάρετε. Η συζήτηση είναι ο μόνος τρόπος για να αναθρέψετε σωστά τα παιδιά σας.
2. Να σέβεστε την προσωπικότητα τους και να τους συμπεριφέρεστε με φροντίδα και ευγένεια. Προσοχή: μπροστά στους φίλους τους μην το παρακάνετε και τους φέρετε σε άβολη θέση.
3. Ενδιαφερθείτε πραγματικά για τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Επιβραβεύστε τους καλούς βαθμούς και την προσπάθεια και συμπαρασταθείτε στις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν, δίνοντας την βοήθεια σας.
4. Γνωρίστε τις παρέες τους. Η παροιμία «Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι» είναι πολύ σωστή. Από τις παρέες που επιλέγουν θα κατανοήσετε καλύτερα τον τρόπο που σκέφτονται και συμπεριφέρονται.
5. Να θέσετε σαφή όρια. Να έχετε μία σταθερή στάση, που να μην είστε ούτε πολύ αυστηροί και απαιτητικοί αλλά ούτε και υπερβολικά ελαστικοί. Διατηρείστε μία ισορροπημένη στάση ξεκαθαρίζοντας ποιοι είναι οι κανόνες.
6. Στην εφηβεία, τα παιδιά περνάνε από το στάδιο της αυτονομίας. Αφήστε τα να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις, ώστε να αισθανθούν ότι μπορούν να σταθούν στις δικές τους δυνάμεις. Με αυτό τον τρόπο θα αναπτυχθεί καλύτερα η αυτοεκτίμησή τους και η αυτοπεποίθησή τους για να διαμορφωθεί η προσωπικότητά τους.
7. Σταθείτε δίπλα τους. Τα παιδιά θα πρέπει να αισθάνονται την ασφάλεια των γονιών τους. Όταν τους χρειαστούν να είναι πάντα εκεί για αυτά. Διαμορφώνουν την ταυτότητά τους και κάποιες φορές δυσκολεύονται να θέσουν τους σωστούς στόχους, να συγκροτήσουν τις σκέψεις τους και να αντιληφθούν ποιες θα είναι οι συνέπειες των πράξεων αυτών.
8. Θέστε ρεαλιστικούς στόχους για τα παιδιά σας που να αρμόζουν και να ταιριάζουν στις δυνατότητές τους. Στόχοι που να είναι εφικτοί να επιτύχουν.
9. Να μάθετε στα παιδιά να αποδέχονται και να σέβονται την διαφορετικότητα. Να έχουν ενσυναίσθηση και να είναι υπεύθυνα άτομα.

Τα παιδιά θα κάνουν λάθη. Με την αγάπη, την στοργή και την υπομονή θα μάθουν. Μην ξεχνάτε, περάσαμε και εμείς από αυτήν την περίοδο της εφηβείας και ήταν ωραία… βοηθήστε και εσείς τα παιδιά σας να περάσουν την εφηβεία τους με όμορφες στιγμές και αναμνήσεις.
_______________________
   ~  Γιάννης Ξηντάρας  , Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος 
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί μου δεν έχει το θάρρος της γνώμης του

Είναι πολλές οι φορές που ενώ ως γονείς θεωρούμε ότι κάνουμε τα περισσότερα πράγματα «σωστά» -αν και θεωρώ ότι δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος σωστός τρόπος ανατροφής, το παιδί μας θα έχει κάτι που θα το στενοχωρεί ή θα μας κάνει να προβληματιζόμαστε εάν φταίμε εμείς σε αυτό…

Μιλάω για οξύθυμα παιδιά, για παιδιά που δείχνουν κάποια αγένεια στους γύρω τους, για παιδιά που δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους και ντρέπονται ή δεν μπορούν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους.
Ο ρόλος του γονέα είναι βασικός στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού μας και γι’ αυτό πολλοί γονείς τείνουν να βοηθούν υπερβολικά το παιδί τους σε κάποια θέματα που δεν «χειρίζεται» τόσο αποτελεσματικά, από ενοχές και επειδή θεωρούν ότι το φταίξιμο είναι δικό τους.
Γιατί ένα παιδί μπορεί να μην έχει το θάρρος της γνώμης του;
Καλύτερα να σκεφτούμε όχι εάν φταίξαμε αλλά πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αυτό το παιδί να ξεπεράσει αυτό το ζήτημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τα αίτια είναι πολλά και διαφορετικά. Φυσικά και έχει να κάνει με τη διαμόρφωση των ρόλων μέσα στην οικογένεια…εάν το παιδί έχει λάβει το μήνυμα ότι είναι «κατώτερο» από τον γονέα, τότε θα αμφισβητεί τον εαυτό του από μικρή ηλικία. Εάν στις δηλώσεις του παιδιού, ρωτάμε συνεχώς «είσαι σίγουρος;» με μια δόση αμφιβολίας, τότε θα έρθει η στιγμή που το παιδί θα αναρωτηθεί: «είμαι σίγουρος;«..
Η κριτική είναι ένας παράγοντας που μπορεί να διαμορφώσει ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση: Εάν συνεχώς κριτικάρουμε το παιδί μας δείχνοντάς του τη μη-αποδοχή μας, τότε το παιδί δεν θα μπορέσει να κατανοήσει την αξία της γνώμης του και πολύ σύντομα θα ψάχνει να υιοθετεί την γνώμη τρίτων ή τη δική μας για να λάβει την αποδοχή. Θέλουμε την αποδοχή των γονέων μας στη παιδική ηλικία και είναι στο χέρι του κάθε γονέα χωριστά να περάσει το μήνυμα: «η γνώμη σου  μετράει, σε ακούω..«.

Τί μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το παιδί μας;

1. Μιλάμε χωρίς επικριτικά σχόλια και έχοντας βλεμματική επαφή.
2. Δείχνουμε ότι ακούμε το παιδί μας με το να επαναλαμβάνουμε κάποιες φράσεις ή κάποια στοιχεία από τα λεγόμενά του. Ένα απλό «χμμμ..» ενώ κάνουμε κάτι άλλο, σαφώς και δεν αρκεί για να νιώσει κανείς ορατός και σεβαστός. Εσάς θα σας αρκούσε;
3. Ζητάμε τη γνώμη του παιδιού μας από μικρή ηλικία. Το μαθαίνουμε έτσι να εκφράζεται και να βάζει τις σκέψεις του σε μια λογική σειρά. Εάν το κάνουμε αυτό από νωρίς, μαθαίνουμε το παιδί ότι έχει αξία η γνώμη του.
4. Αποφεύγουμε υποτιμητικά σχόλια του τύπου: «αυτό θα το αποφασίσω εγώ, όχι εσύ..», «όσο ζεις στο σπίτι μου θα κάνεις αυτό που λέω εγώ…», «αυτά είναι για μεγάλους, εσύ μη μιλάς»…

Πάντα προσπαθούμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση των παιδιών και ενθαρρύνουμε το παιδί μας να αναπτυχθεί. Μην ξεχνάτε ότι δεν είναι παιχνίδι δύναμης, είναι το παιδί σας…

Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
Blog:

• https://psuxopaidia.blogspot.com/ 
• https://psuxislogos.blogspot.com/

Γράφει η Χρύσα Παπακυργιάκη, Ειδική Παιδαγωγός, Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπεύτρια εφήβων & ενηλίκων.

https://ecozen.gr/2019/09/to-paidi-moy-to-tharros-tis-gnomis-toy/
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όσα δώσεις στο παιδί σου μέχρι τα 6, καθορίζουν την υπόλοιπη ζωή του

Έρευνες, μελέτες και σιγά σιγά η εμπειρία των προηγούμενων γενεών πιστοποιούν πια πως τα 6 πρώτα χρόνια ζωής ενός παιδιού προδιαγράφουν το μέλλον του.

Η υγιεινή διατροφή, τα πλούσια ερεθίσματα αλλά κυρίως η αγάπη των γονιών, ειδικά σε αυτά τα σημαντικά 6 χρόνια της ζωής, είναι ικανά ακόμα και να απενεργοποιήσουν τα γονίδια εκείνα που σχετίζονται με κάθε είδους ασθένεια, σωματική ή ψυχική. 

Τα νέα στοιχεία, κάνουν σκόνη την θεωρία που θέλει τα γονίδιά μας να είναι αυτά που κάνουν καθολικό κουμάντο. 

Τώρα ξέρουμε πως το περιβάλλον και ο τρόπος που μεγαλώνουμε είναι αυτά που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας. Αυτό δεν σημαίνει πως τα γονίδια δεν παίζουν το ρόλο τους, δεν ορίζουν όμως μόνο αυτά τη εξέλιξη της προσωπικότητάς μας.

Όπως και να έχει, το βασικό είναι πως επιβεβαιώνεται αυτό που όλοι υποψιαζόμασταν: 

πως η προσοχή, η αγάπη και η φροντίδα που δίνουμε σε ένα παιδί από τα πρώτα χρόνια της ζωής του καθορίζει σε τεράστιο βαθμό τη ζωή τους και ουσιαστικά αποτελεί ένα σημαντικό κληροδότημά μας προς εκείνα.

Στα πρώτα χρόνια της ζωής του το παιδί είναι όπως το μαλακό κερί, όπως το μαργαριτάρι, όπως η ζωγραφική, όπως η κατασκευή των αγαλμάτων. Κατ’ επέκτασιν, οι γονείς γίνονται ζωγράφοι, καλλιτέχνες, αγαλματοποιοί και κατασκευάζουν αυριανούς ανθρώπους.

Παλαιότερα τα παιδιά αντιμετωπίζονταν ή αδιάφορα ή στην καλύτερη περίπτωση ως μικρογραφία ενήλικα. 

Στην πορεία, άρχισε να αντιμετωπίζεται με μεγάλη προσοχή, γιατί το σημερινό παιδί είναι ο πρόδρομος του αυριανού ενήλικα. Το ψυχικά υγιές παιδί έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι αύριο ένας υγιής ενήλικας. 

Αντίστοιχα, το κακοποιημένο και τραυματισμένο παιδί έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι αύριο ένας προβληματικός, αντικοινωνικός και παραβατικός ενήλικας. 

Η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση του παιδιού από τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι μια υπερβολικά υπεύθυνη, επίπονη, χρονοβόρα και δύσκολη διαδικασία η οποία απαιτεί την ευαισθητοποίηση των γονέων, την αυταπάρνησή τους και την υπομονή τους. Πέρα από το ότι ολοκληρώνει τη μητέρα και τον πατέρα ως άτομα, προδιαγράφει τις σχέσεις των ανθρώπων του αύριο.

Ανατρέφω ένα παιδί, θα πει στην πράξη ότι το μορφώνω, όπως γράφει η σύμβουλος σχολικού εκπαιδευτικού προσανατολισμού Β. Παππά. Η μητέρα είναι εκείνη που το εκπαιδεύει πως να πίνει νερό από το ποτήρι, πως να τρώει με το κουτάλι και το πιρούνι, πως να ντύνεται μόνο του, να πηγαίνει στην τουαλέτα. Επίσης, εκείνη το μαθαίνει να τακτοποιεί τα παιχνίδια του, να τα μοιράζεται με τα άλλα παιδιά και να σέβεται τα δικαιώματα του άλλου. 

Η μητέρα διδάσκει το παιδί της με διάφορους τρόπους. 

Χρησιμοποιεί το λόγο, την επίδειξη, του παραστέκεται με τη σωματική της δύναμη. Αν θέλει, όμως, να πετύχει στο έργο της, επιβάλλεται να προσαρμόζει τις προσδοκίες της σ’ αυτά που σωματικά, ψυχολογικά και διανοητικά, μπορεί το παιδί να μάθει. Είναι σημαντικό για τη μητέρα να γνωρίζει το ίδιο της το παιδί. Να ξέρει σε ποιο σημείο ανάπτυξης βρίσκεται κι αν είναι έτοιμο να μάθει, αυτό που προσπαθεί να του διδάξει.

Ο πιο εκδηλωτικός τρόπος να μεταδώσουμε την αγάπη μας στο παιδί είναι η σωματική επικοινωνία. 

Κι όταν λέμε σωματική επικοινωνία, εννοούμε ένα χάιδεμα, ένα αγκάλιασμα, το ενθαρρυντικό χτύπημα στην πλάτη ή και ένα απλό άγγιγμα του παιδιού. 

Το παιδί που μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου οι γονείς χρησιμοποιούν την οπτική και σωματική επικοινωνία, αισθάνεται άνετα με τον εαυτό του και με τους άλλους, και συνεπώς, θα είναι αγαπητό και θα έχει αυτοσεβασμό. 

Κατ’ αυτό τον τρόπο το παιδί μπορεί να γεμίσει το συναισθηματικό του δοχείο. Επίσης, η συμμετοχή του πατέρα στη φροντίδα του παιδιού και η συναισθηματική στήριξη στη σύζυγό του ενισχύει σημαντικά τη συζυγική και οικογενειακή αρμονία, ενισχύοντας τους δεσμούς τόσο με το παιδί όσο και με τη σύντροφό του.

“Ιδανικοί” γονείς θεωρούνται, όσοι συνδυάζουν την έκδηλη στοργή και την ενθάρρυνση για αυτονομία. 

«Το πολύ μικρό παιδί μπορεί να έχει ανάγκη από τη συνεχή φροντίδα, όσο μεγαλώνει όμως, ο γονιός οφείλει να το απελευθερώνει σιγά – σιγά, χωρίς να διακόπτεται η αμοιβαία αγάπη και να το οδηγεί στη συναισθηματική και πνευματική ανεξαρτησία. 

Η γονεϊκή αγάπη που πνίγει τα παιδιά, τη στιγμή που αυτά έχουν ανάγκη να βγουν έξω από την οικογενειακή “φωλιά”, μοιάζει με τα δέντρα που φυτεύουμε, για να προστατεύσουμε το σπίτι από τον ήλιο και που, τελικά, μεγαλώνουν τόσο πολύ και ευδοκιμούν τόσο, ώστε πρέπει να τα κλαδέψουμε, αν δεν θέλουμε να πεθάνουμε από ασφυξία».

Όσα κάνουμε, όσα λέμε, από ένα απλό νανούρισμα, μέχρι ένα χάδι, από ένα «μη» μέχρι ένα «μπράβο» στο πρώτο δειλό βήμα, καταγράφονται στο μυαλό και την ψυχή του παιδιού. 

Και παρόλο που ως ενήλικες αδυνατούμε να χρησιμοποιήσουμε σε συνειδητό επίπεδο όλες τις πληροφορίες εκείνες που συλλέξαμε στην πρώιμη παιδική ηλικία, αυτές οι μνήμες είναι υπαρκτές και ασκούν πάνω μας επιρροή σε ασυνείδητο επίπεδο.

Γι’ αυτό οφείλουμε σαν γονείς να γεμίσουμε τον κόσμο του τόσο μικρού αυτού ανθρώπου με όμορφες εικόνες και τρυφερά συναισθήματα, ώστε όταν έρθει ο καιρός να «ανασύρει» όλο αυτό του υλικό για να προχωρήσει, να «βρει» στοιχεία που θα τον κάνουν έναν μαχητή της ζωής και όχι ένα φερέφωνο των γονεϊκών προσδοκιών.

σχετικά:

Η ανατροφή νικά τα γονίδια

H στοργή της μητέρας είναι εξίσου σημαντική με τα γονίδια 

για τη μακροζωία

flowmagazine.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ασχοληθείτε ΜΟΝΟ με το παιδί σας και αγαπήστε αυτό που είναι και όσα θέλει να κάνει

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του μοναδικές ικανότητες, δυνατότητες, κλίσεις, τα δικά του ταλέντα, τη δική του προσωπικότητα. Και αυτό είναι και το ωραίο.

Το ότι ο καθένας από εμάς αντιμετωπίζει διαφορετικά τη ζωή, τις καθημερινές προκλήσεις και τους άλλους ανθρώπους. Όπως μεταβάλλονται όλα τα χαρακτηριστικά από άνθρωπο σε άνθρωπο, έτσι μεταβάλλονται και τα "ταβάνια" του. Το ταβάνι της ανεκτικότητας, το ταβάνι της προσοχής, της προσπάθειας, της κούρασης, κοκ. Είναι μια βασική αρχή, που κάθε γονιός πρέπει να έχει στο μυαλό του.
Στο σχολείο κυρίως, ελλοχεύει ο κίνδυνος της σύγκρισης του παιδιού σου με τα άλλα παιδιά. 

Ένας κίνδυνος που λειτουργεί μολυσματικά για την προσωπικότητα του παιδιού. Είναι λογικό από τη μία η κάθε μαμά και μπαμπάς να θέλουν να συγκρίνουν την πρόοδο ή τη συμπεριφορά του παιδιού τους με τα υπόλοιπα. Θέλουν, εφόσον δεν είναι παρόντες, να βολιδοσκοπήσουν το γενικότερο επίπεδο του πλαισίου που τα περιβάλλει και μέσα σε αυτό να δουν πού εντάσσεται το δικό τους παιδί. Μέχρι εκεί είναι όλα κατανοητά. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η κατάσταση αυτή ξεφύγει.
Υπάρχουν γονείς με εμμονές. 

Με εμμονές που τους προστάζουν ότι πρέπει να έχουν το καλύτερο, εξυπνότερο και αποδοτικότερο παιδί στην τάξη -και στον κόσμο όλο, δηλαδή μια τρέλα. Κάτι τέτοιο σαφώς και γίνεται αντιληπτό από το παιδί τους, το οποίο χάνει τη γη κάτω απ΄τα πόδια του, γιατί του δημιουργείται ένα τρομερό άγχος, είναι σε έναν διαρκή αγώνα δρόμου, κατά τον οποίο πρέπει να ξεπερνάει τα άλλα παιδιά και να κρατάει χαρούμενους και ικανοποιημένους τους γονείς. Όλα βγαίνουν από τη νορμάλ ροή, η γνώση και η κοινωνικοποίηση που είναι ο σκοπός του σχολείου, μετουσιώνονται σε μια καθημερινή κόλαση ανταγωνιστικότητας.

Ασχοληθείτε μόνο με το παιδί σας. Αγαπήστε αυτό που είναι, αυτά που αγαπά, αυτά που θέλει να κάνει, τα όριά του, την προσωπικότητά του. Αναγνωρίστε την προσπάθειά του. 

Σταθείτε δίπλα του και δουλέψτε μαζί του. Μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά, ούτε καν με τα αδέρφια του. 

Αυτό που κάθε έναν από μας θα έπρεπε να απασχολεί, είναι ο δικός μας προσωπικός δρόμος. Όχι του διπλανού. Δεν γινόμαστε καλύτεροι όταν οι άλλοι είναι χειρότεροι. Αφιερώστε όλον τον χρόνο και την ενέργεια αποκλειστικά στο παιδί σας, στο δικό σας παιδί. Κι αφήστε τον κάθε γονιό να κοιτάξει εκείνος την οικογένεια του.

Έλια Κωνσταντινίδη

mothersblog.gr

Η μητέρα παρούσα σε όλες τις φάσεις ανάπτυξης του παιδιού

Ο ρόλος της μητέρας στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού είναι άμεσος και σημαντικός. Η μητέρα είναι το πρώτο πρόσωπο που θα αντικρύσει το νεογέννητο βρέφος και το ίδιο αυτό προσωπο θα καταβάλει τα μέγιστα στην αγωγή και κοινωνικοποίησή του. Είναι ο πρωταρχικός φορέας για να αναπτυχθεί, να ολοκληρωθεί και κατά συνέπεια να προσαρμοστεί στην κοινωνία. Δέχεται την επίδρασή της, δημιουργεί την εικόνα κάποιας συμπεριφοράς κι ανάλογα ενεργεί. Έτσι,λοιπόν, η μητέρα έχει υποχρέωση να δώσει στο παιδί τα κατάλληλα ερεθίσματα και τις ευνοϊκές εκείνες συνθήκες που είναι απαραίτητες για να μπορέσει να προσαρμοστεί στο κοινωνικό περιβάλλον.

Ο δεσμός που αναπτύσσεται μεταξύ μητέρας-παιδιού, είναι και οφείλει να είναι, άριστος, γιατί από αυτόν εξαρτάται η ομαλή συναισθηματική και ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Μια μητέρα θεωρείται καλή και ότι έχει επιτύχει στον ρόλο της, όταν δεν περιμένει ανταπόδοση στα μητρικά ένστικτά της, όταν στην άπλετη και αγνή αγάπη προς το παιδί της, δεν υπάρχουν κερδοσκοπικά στοχεία και η ίδια δεν αποβλέπει σε τίποτα, παρά μόνο στο καλύτερο για τα παιδιά της.

Η μέλλλουσα μητέρα

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η περίοδος της εγκυμοσύνης είναι η πιο όμορφη αλλά και η πιο αγχωτική περίοδος στη ζωή της γυναίκας.

Η αίσθηση ότι μέσα στο σώμα της η γυναίκα φέρει ένα νέο πλάσμα, τον καρπό της αγάπης και της αρμονικής σχέσης με το σύζυγό της, την κάνει να νιώθει περήφανη, ικανοποιημένη αλλά ταυτόχρονα να ανησυχεί για το αν θα το διαπαιδαγωγήσει σωστά αν θα εκτελέσει σωστά το ρόλο της.

Στην περίοδο της εγκυμοσύνης αναπτύσσεται το μητρικό συναίσθημα, η λεγόμενη μητρότητα κάτι που ενυπάρχει σε όλες τις γυναίκες, αλλά εκείνη την περίοδο αρχίζει και διαφαίνεται έντονα.

Βέβαια η μητρότητα δεν υπάρχει σε όλες τις γυναίκες στον ίδιο βαθμό, γιατί εξαρτάται από αρκετούς παράγοντες. Ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι η ωριμότητα, (ψυχολογική και σωματική) της γυναίκας. Η γυναίκα που έχει ωριμάσει πνευματικά, ηθικά και σωματικά, αντιλαμβάνεται πιο βαθιά και ουσιαστικά την έννοια της μητρότητας, από κάποια άλλη που είναι ανώριμη στην ηλικία ή στον τρόπο σκέψης.

Ένας άλλος παράγοντας είναι η στάση που έχει υιοθετήσει η μέλλουσα μητέρα απέναντι στο βρέφος που θα φέρει στον κόσμο. Δηλαδή, αν το παιδί είναι επιθυμητό και από τους δύο γονείς, ή αν η ίδια δεν ήθελε να μείνει έγκυος για διάφορους λόγους.

Σημασία, επίσης, έχει το πώς αντιμετωπίζει την φάση της εγκυμοσύνης, την στιγμή του τοκετού και τον θηλασμό. Αναλυτικότερα: Αν πιστεύει ότι η διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μια όμορφη περίοδος της ζωής της, ή αν έχει προκαταλήψεις αισθητικού χαρακτήρα (πάχος, ή ότι δεν είναι αρεστή), αν φοβάται τους πόνους και την ταλαιπωρία του τοκετού και τέλος αν έχει αποφασίσει να θηλάσει το παιδί της ή όχι.

Σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη της μητρότητας, είναι κοι οι σχέσεις που έχει η γυναίκα με τον σύζυγό της, αν δηλ. της συμπαραστέκεται, αν την αγαπά και αν ο ίδιος επιθυμεί το παιδί. Ας μην ξεχνάμε ότι την περίοδο αυτή η γυναίκα έχει αυξημένες απαιτήσεις και ανάγκες· ανάγκες για φροντίδα, ενδιαφέρον, αγάπη, επιβεβαίωση και συνεχή προσοχή κυρίως από το σύζυγό της.

Κάποια επιπλέον στοιχεία τα οποία παίζουν θετικό ρόλο στην ανάπτυξη της μητρότητας είναι τα εξής:

1. Να αγαπά το σύζυγό της και να έχουν μια αρμονική σχέση συμβίωσης.
2. Να έχει καλές σχέσεις με την μητέρα της, γιατί παίρνει η ίδια θετικά μηνύματα και πρότυπα για την σχέση που θα έχει με το παιδί της και
3. Το πόσο επιθυμεί η ίδια το παιδί και κατά πόσο το βλέπει ως ευτυχές γεγονός ή ως εμπόδιο στη ζωή της.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι μια γυναίκα γίνεται μητέρα, όταν συνειδητοποιήσει τις ευθύνες που θα έχει για το παιδί της και η κρίση της είναι τόσο αναπτυγμένη ώστε να μπορεί η ίδια να την εμπιστεύεται και να πιστεύει ότι η κάθε της ενέργεια αποβαίνει για το καλό του.

Ας δούμε όμως ποιός είναι ο ρόλος της μέλλουσας μητέρας προς το παιδί της. Κατ' αρχήν, θα πρέπει να κάνει έναν προγεννητικό έλεγχο, -μαζί με τον σύζυγο- για να προλάβει δυσάρεστες συνέπειες. Αλλά και καθ' όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, πρέπει να προσέχει ιδιαίτερα την διατροφή της, να μην καπνίζει, να μην πίνει αλκοόλ και αν μπορεί να γυμνάζεται, κάτι που θα την ωφελήσει για να διατηρήσει την φόρμα της, αλλά και πιστεύεται ότι η γυμναστική την ευνοεί και την στιγμή του τοκετού.

Πρέπει να είναι χαρούμενη και ευδιάθετη, να νιώθει περήφανη για το παιδί της, να μην αγχώνεται ή εκνευρίζεται γιατί κάθε συναισθηματική φόρτιση έχει επιβλαβείς επιδράσεις στο έμβρυο.

Τέλος, καλό θα είναι να προσπαθεί να ενημερώνεται για την κατάσταση που βρίσκεται και για την στιγμή του τοκετού από ειδικούς, από βιβλία και από γνωστούς της, για να μπορεί να χειριστεί κατάλληλα οποιαδήποτε περίσταση της τύχει.

paroutsas.jmc.gr

Μάθετε να εμπιστεύεστε τα παιδιά σας

Από την έλλειψη εμπιστοσύνης και πρωτοβουλίας,
πηγάζουν όλα τα προβλήματα

Η εφηβεία είναι το πιο κρίσιμο στάδιο στην ανθρώπινη εξελικτική πορεία προς την ωριμότητα. Δεν αποτελεί μόνο μία περίοδο ταχείας σωματικής αλλαγής, αλλά και ένα σημαντικό στάδιο της προσωπικής και κοινωνικής εξέλιξης του παιδιού. Το ότι δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να αφιερώσουν στον εαυτό τους είναι δίκοπο μαχαίρι: μπορεί να δαπανούν πέραν του σχολείου χρόνο τους σε άλλες δραστηριότητες και να αποκομίζουν εφόδια για το μέλλον, όμως αυτό τους εμποδίζει στο να έχουν τα συνήθη εφηβικά προβλήματα – ανάπτυξη προσωπικότητας, διαμόρφωση χαρακτήρα. Καταστάσεις δηλαδή, που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν σε μεταγενέστερα στάδια της ζωής τους και στις οποίες παραμένει αδιευκρίνιστο αν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν.
Πολλές φορές ο «σχολικός χρόνος» παρουσιάζει σήμερα μία τάση επεκτατισμού εις βάρος του ελεύθερου χρόνου και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τις μεγάλες σχολικές ηλικίες.
Ένα τμήμα του μαθητικού πληθυσμού, ακόμη και στην ευαίσθητη ηλικία των 6-12 ετών, τρέχει για να προλάβει το σχολείο, τα φροντιστήρια, τις ξένες γλώσσες, τα μουσικά όργανα, το μπαλέτο, κλπ μηδενίζοντας κάθε πρακτική παιχνιδιού, ανεμελιάς, ξεγνοιασιάς, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της παιδικής ηλικίας.
Την τελευταία δεκαετία, η έννοια του σχολικού χρόνο, έχει αποκτήσει μία διπλή διάσταση. Από την μία ο χρόνο που αφορά τις ώρες που το παιδί παρακολουθεί το υποχρεωτικό σχολικό του πρόγραμμα και από την άλλη ο χρόνος που αφορά τις ώρες που διαθέτει για τις λεγόμενες εξωσχολικές παραεκπαιδευτικές δραστηριότητες όπως π.χ. φροντιστήρια, ωδείο, μπαλέτο κλπ. Οριοθετώντας τον χρόνο αυτό, μπορούμε να πούμε ότι ένα μέρος του μαθητικού πληθυσμού, συνήθως με εύρωστα οικονομικά χαρακτηριστικά ή ευρισκόμενο στο Λύκειο, καταναλώνει 8 έως 12 ώρες ημερησίως για τις παραπάνω δραστηριότητες.
Το παιδί μπορεί να εξαρτηθεί άμεσα και απόλυτα από τους οργανωτές του χρόνου του, τους γονείς του, με πιο πιθανό αποτέλεσμα να παρουσιάσει πολύ περισσότερα συμπτώματα ανωριμότητας από τους συνομηλίκους του που έζησαν υπό διαφορετικές συνθήκες. Μπορεί να μην γίνει ρομποτάκι, αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην μπορέσει ποτέ να ανακαλύψει την δική του ταυτότητα και να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως από τους γονείς του.
Μία άλλη πιθανή συνέπεια είναι το παιδί αυτό κάποτε να αντιδράσει δυναμικά : να φύγει από το σπίτι, να κάνει τολμηρά πράγματα, κακές παρέες και να διαταραχθεί η σχέση με τους γονείς του.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που πρέπει να ελέγχει κάθε γονιός είναι το κατά πόσο οι ασχολίες του παιδιού ευχαριστούν πραγματικά το ίδιο το παιδί.
Συμπερασματικά, καταλήγουμε ότι ο χρόνο είναι ελάχιστος σε σύγκριση με τον επιθυμητό και πως η πλειονότητα των μαθητών δεν είναι ικανοποιημένη με τον τρόπο που δαπανά τις εξωσχολικές ώρες. Γι' αυτό και ζητεί μεγαλύτερη συμμετοχή στην επιλογή των εξωσχολικών δραστηριοτήτων.

«Μάθετε να εμπιστεύεστε τα παιδιά σας. Από την έλλειψη εμπιστοσύνης και πρωτοβουλίας, πηγάζουν όλα τα προβλήματα».