Ο δάσκαλος μπορεί να «αλλάξει» ένα παιδί. Αρκεί να προσέξει την ψυχή του!

Ο Νίκος κάθεται σιωπηλός στην τάξη.. Η παρουσία του απουσία.. “Δεν τραβάει .. Δεν διαβάζει” λέει  συχνά  πια  ο δάσκαλος στους γονείς του και εκείνοι αρχίζουν να ντρέπονται που ο μικρός δεν τα καταφέρνει..

Μα τον Νίκο δεν τον σηκώνει ο δάσκαλος να πει μάθημα και εκείνος εδώ και καιρό δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του. Αν το κάνει οι άλλοι θα τον κοροϊδέψουν..
Ο δάσκαλος θα του φωνάξει και για άλλη μια φορά θα του πει: “Να διαβάζεις Νίκο. Πάλι αδιάβαστος ήρθες”..
Και το παιδί βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε χαμένα γνωστικά αντικείμενα που δεν μπορεί να κατανοήσει.
Η Σταυριανή κοιτά σαν χαμένη. Ακόμα συλλαβίζει και ας πάει Ε τάξη, αργεί να αντιγράψει και δεν μπορεί να ακολουθήσει την τάξη…Προέρχεται από οικογένεια που τα παιδιά τη χαρακτηρίζουν «φτωχή». Μένει σε ένα σπίτι έξω από την πόλη, χωρίς άλλα παιδιά στην οικογένεια, χωρίς φίλους και οι γονείς της γεωργοί στηρίζονται από την σύνταξη του παππού που μένει μαζί τους. Τα ρούχα της φθαρμένα, παλιά αλλά καθαρά είναι αδύνατο να συναγωνιστούν τα ρούχα των συμμαθητριών της. Δυο κορίτσια την κάνουν παρέα μα και αυτή δεν θέλει ελεημοσύνη. Ετσι νιώθει.. Έχει κλειστεί στον εαυτό της και πια δεν μιλάει και δεν χαμογελάει.. Μα κανείς δεν το βλέπει.
Η Σταυριανή απλά περιθωριοποιήθηκε. Ο Χρήστος και ο Πάνος “σκοτώνονται” συνεχώς. Ο ένας αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον άλλο. Πρώτοι σε όλα θέλουν να είναι.. Στα μαθήματα, στους φίλους, στις σκανταλιές, στα πειράγματα.. Μόνο που τα πειράγματά τους πολλές φορές είναι επικίνδυνα. Ποιος να τολμήσει να τα βάλει μαζί τους; Συνέχεια βρίσκονται έξω από το γραφείο του Διευθυντή και οι γονείς πάντα δίπλα να προσπαθούν να καταλάβουν τι τρέχει..” Η τάξη αυτή είναι ανάγωγη και κακομαθημένα όλα τα παιδιά”, “Δεν είναι τάξη αυτή..Είναι βάσανο”..
“Δύσκολη τάξη για το δάσκαλο που θα τα πάρει. Πρέπει να έχει Άγιο για να τη βγάλει καθαρή”. Και ένας δάσκαλος ή μια δασκάλα αναλαμβάνει την τάξη, του χτυπάνε φιλικά την πλάτη..”Άντε και καλό κουράγιο..¨Και εκείνος ξεκινά..Δεν βιάζεται. Τα μαθήματα μπορούν να περιμένουν λίγο.. Ξέρει εξάλλου τι έχει σημασία για τα παιδιά. Γνωρίζεται μαζί τους. Παρατηρεί την ώρα που διδάσκει. Περπατάει ανάμεσα στα παιδιά και δίνει ευκαιρίες σε όλα να μιλήσουν.. Ξεχωρίζουν από μακριά οι μαθητές που ήταν οι πιο δημοφιλείς και ..αγαπημένα παιδιά για μαθητές και δασκάλους.. Ο Νίκος κρύβεται μα ο δάσκαλος τολμά να του κάνει μια ερώτηση. Καταλαβαίνει πως ο Νίκος δεν μπορεί να κατανοήσει τι τον ρώτησε. Απλοποιεί την ερώτηση. Τον υποβοηθά κιόλας. Πετάγονται οι μαθητές να συμπληρώσουν. Κάποιοι γελούν. Και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά.. Σταματάει την εξέταση.. Σοβαρεύει..
Αφήνει το βιβλίο και όρθιος στην μέση της τάξης στρέφει το βλέμμα του σε έναν έναν τους μαθητές.. Δεν κοροϊδεύει κανείς μαθητή του, δεν έχει κανείς δικαίωμα να προσβάλλει τον άλλο επειδή “δεν ξέρει”. Μιλάει για τα αισθήματα αυτού του παιδιού, για το πως νιώθει το παιδί, δίνει δικά του παραδείγματα, βάζει ένα “αστέρι” της τάξης να νιώσει όπως νιώθει ο Νίκος..Χρειάζεται τρόπος και κόπος να καταλάβουν τα παιδιά.. Χρειάζεται δουλειά να μάθουν να νιώθουν τι σημαίνει μαθησιακές δυσκολίες και πως νιώθει ένα παιδί όταν δεν το αποδέχονται..
Ο δάσκαλος βοηθά το Νίκο αλλά και τα άλλα τα παιδιά. Το Νίκο ώστε να ενταχθεί στην τάξη και τους συμμαθητές του να τον αποδεχτούν. Κάνει ομάδες, εντάσσει το Νίκο, δίνει εργασίες, χρησιμοποιεί χρώματα για να επισημαίνει ο Νίκος τα βασικά, κάνει ερωτήσεις, δείχνει εικόνες, κάνει σχεδιαγράμματα, υπογραμμίζει, συζητά με το Νίκο και επειδή διαφαίνεται πως οι μαθησιακές του δυσκολίες δείχνουν πιθανή δυσλεξία τον απαλλάσσει από τα γραπτά. Πλέον ο Νίκος και χωρίς χαρτί από το ΚΕΔΔΥ εξετάζεται προφορικά στις ίδιες ερωτήσεις με τα παιδιά. Πάνω από όλα το παιδί και όχι τα χαρτιά. Και πραγματικά ο Νίκος “φορτσάρει”. Ο γονείς το βλέπουν. Ο Νίκος άλλαξε. Έχει πια αυτοπεποίθηση. Μα ο δάσκαλος δεν μένει μόνο στο μάθημα. Δίνει ευκαιρίες για να εργαστούν σε διάφορες εργασίες και αποκαλύπτεται μπροστά τους ένα μικρό ταλέντο στη φωτογραφία. Και αυτό το ταλέντο δεν μένει ανεκμετάλλευτο έτσι οργανώνεται στο τέλος της χρονιάς ένας διαγωνισμός φωτογραφίας για όλο το σχολείο και ο Νίκος με τη βοήθεια που του παρέχει παραδίδει μαθήματα για το διαγωνισμό..
Ο μικρός μαθητής πια, έχει τις ίδιες ευκαιρίες και ας μη περάσει ο δρόμος του από το Πανεπιστήμιο.. Το μέλλον κανείς όμως δεν το ξέρει. Μα αυτός σήμερα είναι πια ένα χαρούμενο παιδί.
Η Σταυριανή είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μοναχικά. Στερημένα .. Δεν έχει τις ίδιες παραστάσεις με τους συμμαθητές της.. Κάποιοι οριοθέτησαν το παιδί ως παιδί με οριακή νοημοσύνη.. Μα πως μπορείς να το λες όταν δεν ξέρεις; Όταν δεν ξέρεις το σπίτι του, το χώρο του; Το πως ζει; Ίσως είναι αργά για παρέμβαση μα η Σταυριανή το μόνο της μειονέκτημα είναι το ότι δεν έχει εμπειρίες, δεν έχει φίλους, παρέες..
Ο δάσκαλος βλέπει πως προσπαθεί. Σίγουρα δεν θα μπορέσει να καλύψει όλα τα κενά της.. Αλλά είναι παιδί που μπορεί με τη βοήθειά του να καλύψει κάποια απόσταση. Συζητά με τους μαθητές..Κάποιοι πραγματικά κοιτούν τη Σταυριανή με μια “κατώτερη” ματιά. Κάποιοι άλλοι όμως απλά δεν ήξεραν.. Δεν προσβάλλει το παιδί. Φέρνει απλά στο τμήμα μια ιστορία, μια ταινία και μετά συζητούν..
Η ενσυναίσθηση πάλι γίνεται μέσο για να πλησιάσουν την Σταυριανή.. Αποφασίζουν οι μαθητές να τη βοηθήσουν. Κάθονται μαζί της κάθε μέρα και άλλος. Της δείχνουν τα μαθήματα. Τη βοηθούν σε ό,τι δεν καταλαβαίνει. Οι δικές της ασκήσεις είναι διαφορετικές πιο κοντά στις δικές της παραστάσεις μα το θέμα είναι ότι αυτό που πρέπει να παρουσιαστεί παρουσιάζεται..
Ακόμα και το συντακτικό και η γραμματική παρουσιάζονται μέσα από παραδείγματα από τη δική της ζωή. Διαβάζουν παραμύθια στο χώρο της βιβλιοθήκης και η Σταυριανή τα αφηγείται στην τάξη και τα ζωγραφίζει. Απλά μεν αλλά τα ζωγραφίζει.. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο αλλά τουλάχιστον πια δεν είναι μόνη. Μια φορά κάθε βδομάδα μετά τη συνεννόηση του δασκάλου πρώτα με τους γονείς της Σταυριανής και μετά με τους άλλους γονείς, μένει στο σπίτι των κοριτσιών που είναι φίλες της.. Δεν είναι πια μόνη..
Το μέλλον της κανείς δεν το ξέρει. Αλλά για τη Σταυριανή πια το ότι την αποδέχονται είναι το πιο σημαντικό. Για αυτό είναι ευτυχισμένη.
Η τάξη του Χρήστου και του Πάνου είναι η πιο ζωηρή. Όλοι να μιλήσουν, όλοι να ναι πρώτοι, όλοι να κάνουν το δικό τους. Σκοτωμοί, παρεξηγήσεις, προβλήματα ..Και ο Θεός βοηθός.

”Είναι από τις τάξεις που κάνεις το Σταυρό σου και περιμένεις πότε θα πάνε στο..Γυμνάσιο(;;;)” (αυτό λέγεται από πολλούς. Είτε γονείς, είτε από όσους εμπλέκονται με την τάξη)
Είπαμε πρώτα τα παιδιά κάτι υπάρχει για να ναι τόσο ζωηροί.. Πρέπει ο δάσκαλος να κάνει ένα πλάνο.. Να βρεθεί ένας τρόπος να ελεγχθεί η κατάσταση πριν τραυματιστεί κανείς. Πρώτο σχέδιο.. Εφημερία.. Ο κάθε εκπαιδευτικός έχει εφημερία κάθε βδομάδα. Και ο δάσκαλος εξηγεί στα παιδιά τι σημαίνει εφημερία.
Και ήρθε η ώρα να βάλει τη φαντασία στη μέση. Περνάει στους μαθητές του πως είναι κάτι σαν..δύναμη SWATT που σημαίνει ¨Ομάδα άμεσης επέμβασης σε προβλήματα”. Και έτσι τους κάνει..βοηθούς “ελέγχου”. Κάθε φορά που έχει εφημερία, αναλαμβάνουν και οι δυναμικοί μαθητές του τα “δικά τους πόστα”. Άλλοι στις πόρτες, άλλοι στις εξώπορτες, άλλοι στους διαδρόμους..
Υπάρχει καθηκοντολόγιο και κάθε φορά επαναλαμβάνεται η ίδια εντολή: “Εσείς απλά εντοπίζετε το πρόβλημα και ενημερώνετε πως αν συνεχίσουν αυτό που κάνουν (κυρίως διαπληκτισμούς) θα ενημερώσετε τους εκπαιδευτικούς εφημερίας”. Ο Πάνος και ο Χρήστος είναι σε κάθε μία από τις δύο πόρτες..
Απλά σταματούν τους μαθητές να ανεβαίνουν στις τάξεις. Την επόμενη βδομάδα ο δάσκαλος τους έχει μαζί στην …περιπολία. Το καλύτερο είναι να τους φέρει κοντά με αυτό τον τρόπο καθώς συζητούν ήρεμα. Δεν τους αντιμετωπίζει ως ..δημιουργούς φασαρίας αλλά ως μαθητές με ανησυχίες…
Την επόμενη είναι μόνο οι δυο τους. Παρεμβαίνουν στους μαθητές που διαπληκτίζονται και τον φωνάζουν όταν έχουν θέμα συνέχισης της παραβατικής συμπεριφοράς των μαθητών…Το σχέδιο “εφημερία” αποδίδει καθώς τα δύο παιδιά συνεργάζονται. Όσο για την “φασαρία” της τάξης αυτή μετατρέπεται σε δημιουργικότητα. Μαθήματα προς διδασκαλία παρουσιάζονται από τα παιδιά προγράμματα για την βία επίσης και για κάθε παγκόσμια ημέρα. Ομάδες αντι-bulling αναλαμβάνουν να εξηγήσουν στους μικρότερους τι δεν πρέπει να κάνουν μέσα σε αυτούς και ο Πάνος και ο Χρήστος που έχουν αλλάξει.
Ο Πάνος πια έχει μάθει να μετράει μέχρι το 10 πριν ξεσπάσει και πολλές φορές χρησιμοποιεί μια ελαστική μικρή μπάλα εκτόνωσης που κρύβει μέσα στα χέρια του. Τον βοηθάει όχι μόνο να μη θυμώνει εύκολα, αλλά και να συγκεντρώνεται περισσότερη ώρα..Τώρα πια βοηθά και ως μαθηματικό μυαλό τους υπόλοιπους. Από την άλλη ο Χρήστος αναλαμβάνει να βοηθάει στα μαθήματα της γλώσσας και να οργανώνει ομάδες και επιτέλους κάθονται μαζί. Βέβαια κάποιες φορές διαπληκτίζονται αλλά το παρελθόν δεν μοιάζει με το παρόν…
Αυτή η τάξη έχει ακόμα φασαρία. Ο δάσκαλος κάθε μέρα βγαίνει… “κουφός” από τις φωνές τους και με πονοκέφαλο από τις ερωτήσεις τους αλλά πια η “φασαρία” έχει μετατραπεί σε δημιουργικότητα και κάτι μοναδικό συμβαίνει!!! Τα παιδιά επιτέλους παίζουν μαζί. Έχουν γίνει ομάδα. Μη μου πείτε ότι σε όλους μας δεν έχει τύχει μια τέτοια τάξη, ή δεν είχατε τέτοιους μαθητές.

Το θέμα είναι ο δάσκαλος να ναι εκεί.

Λίγο ψυχολόγος, λίγο εφευρέτης, λίγο θεωρητικός, πολύ πρακτικός, πάντα υπομονετικός και πάνω από όλα δημιουργικός σε όλα τα επίπεδα.
Η γνώση δεν έχει σημασία όταν οι μαθητές μας έχουν άλλα να αντιμετωπίσουν και κυρίως τον εαυτό τους. Πρέπει κάποια παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και κάποια άλλα να τιθασεύσουν τον εγωισμό τους για να μπορέσει ο δάσκαλος και οι μαθητές να λειτουργήσουν ως ομάδα για να προχωρήσουν στη γόνιμη γνώση…

Πρέπει ο δάσκαλος να μπορεί να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες, να στηρίζει αλλά και να βοηθάει το κάθε παιδί ανάλογα με ό,τι αυτό κουβαλάει στην πλατούλα του από το περιβάλλον του, αλλά και ανάλογα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του.

Να κοιτάξει να βγάλει προς τα έξω τα καλά στοιχεία και να τιθασεύσει τα αρνητικά.. Και κάθε παιδί που ο δάσκαλος θα βοηθήσει, κάποια στιγμή στο μέλλον το παιδί αυτό θα καταφέρει πολλά περισσότερα από όσα του πρόσδιδε ο περίγυρός του.
Ο δάσκαλος έχει τη δύναμη να δώσει φτερά σε ένα παιδί. Αρκεί να προσέξει την ψυχή του..

Εκπαιδευτικός Βασιλική Μηρτσέκη
Πηγή: infokids.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κάντε το Παιδί να λατρέψει το Νηπιαγωγείο

Πώς θα το βοηθήσετε να ξεπεράσει τον φόβο του

Οι πρώτες μέρες στο νηπιαγωγείο είναι διαφορετικές για κάθε παιδί και τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως όλα θα πάνε καλά. Συνήθως, ένα μεγαλύτερο αδελφάκι ή η φοίτηση του παιδιού σε έναν παιδικό σταθμό κατά τα προηγούμενα έτη είναι υπεραρκετά για να το κάνουν όχι απλώς να μην φοβάται, αλλά και να ανυπομονεί για αυτή την επόμενη βαθμίδα με τα «μεγάλα παιδιά». Αν, όμως, το μικρό σας δεν δείχνει και τόσο ενθουσιασμένο με την προοπτική, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να διευκολύνετε τη μετάβασή του.

Πριν την πρώτη μέρα

Αν δεν έχει πατήσει ακόμη το ποδαράκι του στο νέο του σχολείο, έχετε την ευκαιρία να προετοιμάσετε το έδαφος κατάλληλα.

• Βρείτε ενισχύσεις: Προτιμήστε ένα νηπιαγωγείο στο οποίο ήδη πηγαίνουν άλλα παιδάκια που κάνει παρέα, ώστε να αισθανθεί οικεία.
• Μείνετε μακριά του: Για να μην πανικοβληθεί από την απουσία σας σε συνδυασμό με όλες αυτές τις αλλαγές της πρώτης μέρας, κατά τις μέρες που θα προηγηθούν αφήστε το κάποιες φορές σε αξιόπιστα άτομα και πηγαίνετε μια βόλτα. Έτσι θα συνηθίσει στην ιδέα ότι ακόμη και αν λείψετε για λίγο, πάντα στο τέλος θα επιστρέφετε κοντά του.
• Πηγαίνετε μαζί για ψώνια: Αφήστε το να διαλέξει μόνο του την τσάντα του και ό,τι άλλο χρειαστεί για το σχολείο. Όσο περισσότερο του αρέσουν τα πράγματά του, τόσο περισσότερο θα θέλει να τα χρησιμοποιήσει.

Την πρώτη μέρα

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αυτή η μέρα έχει πολλή μεγάλη σημασία για την εύκολη προσαρμογή του μικρού σας.

• Κάντε τη μέρα διασκεδαστική: Φτιάξτε του το αγαπημένο του πρωινό, στολίστε την κουζίνα με κάποιου είδους θεματική διακόσμηση και τραβήξτε πολλές φωτογραφίες. Αν νιώσει πως είστε χαρούμενοι και περήφανοι για την εξέλιξή του, είναι πιο πιθανό να θελήσει να σας βγάλει ασπροπρόσωπους!
• Οι σωστές συστάσεις: Όταν φτάσετε στο νηπιαγωγείο, πηγαίνετε μαζί του μέχρι τη νηπιαγωγό και συστήστε το σε εκείνη. Έπειτα κάντε λίγα βήματα πίσω και αφήστε το να τη χαιρετήσει από μόνο του. Αυτή η κίνησή σας θα του δείξει ότι την εμπιστεύεστε.

Σε ολόκληρο το πρώτο διάστημα

Ακόμη και αν δεν έγιναν όλα σωστά – ή αν οι χειρισμοί σας δεν απέδωσαν καρπούς – αυτό δεν σημαίνει πως τα πράγματα δεν μπορούν να βελτιωθούν, και σίγουρα δεν θα πρέπει να σας ανησυχεί για τη μελλοντική πορεία του μικρού σας στο σχολείο.

• Ηρεμήστε: Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη συναισθηματική μας κατάσταση, ακόμη και χωρίς να ακούσουν τίποτα σε σχέση με αυτή. Όσο περισσότερο αγχώνεστε, τόσο του δημιουργείτε ένταση που δυσκολεύει τα πράγματα ακόμη παραπάνω.
• Αφήστε του περιθώρια επιλογής: Η αίσθηση ελέγχου βοηθά τα περισσότερα παιδιά. Επιτρέψτε του να διαλέγει μόνο του τα ρούχα του για το σχολείο. Είναι καλύτερο να πάει ντυμένο μπάτμαν, παρά να μην θέλει να πάει καθόλου.
• Συζητήστε το: Ρωτήστε το τι είναι αυτό που το κάνει τόσο απρόθυμο. Αν σας εξηγήσει, ίσως διαπιστώσετε πως είναι εύκολο να το βοηθήσετε.
• Χρονομετρήστε το «αντίο»: Αν το αφήνετε στο νηπιαγωγείο και φεύγετε όταν έχει στραμμένη την προσοχή του αλλού, εντείνετε τους πιθανούς φόβους εγκατάλειψης που το ταλαιπωρούν. Αν το κρατάτε αγκαλιά για πάρα πολλή ώρα και συγκινείστε που το αποχωρίζεστε, το κάνετε να νιώθει ότι αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή είναι σημαντικό και ανησυχητικό. Προτιμήστε μια ζεστή αλλά σύντομη αγκαλιά και πείτε του πως φεύγετε αλλά σύντομα θα είστε και πάλι κοντά του.

vita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καλός Γονιός είναι αυτός που «επιτρέπει» στο Παιδί να ανοίξει τα φτερά του

Οι γονείς πολλές φορές, και συχνά χωρίς την συνειδητή πρόθεσή τους, δένουν τα παιδιά τους σε μία σχέση εξάρτησης που μπορεί να τα κρατά δέσμια ακόμη και μετά τον θάνατο των γονέων.

Η στάση των παιδιών απέναντι σε αυτούς τους γονείς ποικίλλει ανάλογα την προσωπικότητα τόσο των ίδιων όσο και των γονιών, αλλά και την ηλικία, τον βαθμό ωρίμανσης όλων αλλά και την μεθοδολογία που ακολουθείται από την οικογένεια για να διατηρείται αυτή η εξάρτηση.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους γονείς επιθυμούν συνειδητά να κρατήσουν τα παιδιά σε μία τέτοια σχέση, ενώ άλλοι δεν πράττουν βάση ενός συνειδητού σχεδίου, αλλά μάλλον ακολουθούν έναν τρόπο που οι ίδιοι έμαθαν από τους δικούς τους γονείς, με τους οποίους έχουν όμοιου τύπου σχέσης.

Ποτέ η τόσο κοντινή σχέση γονιού-παιδιού δεν είναι αρμονική. Πάντα και σε κάθε ηλικία, η αμφιθυμία υπάρχει, η οποία ενδυναμώνεται κατά την εφηβεία και συνεχίζεται κατά την ενήλικη ζωή. Αυτή η αμφιθυμία εκφράζεται με έντονους καβγάδες συνήθως του παιδιού με τον γονιό ή τους γονείς που τροφοδοτούν την εξαρτητική σχέση.
Σε σπάνιες περιπτώσεις, όταν για συγκεκριμένους λόγους ανά περίπτωση, δεν εκφράζεται η δυσφορία μέσα από καβγά του παιδιού προς τον γονιό, τότε ξεκινά η ψυχική ασθένεια του παιδιού που κυμαίνεται από κατάθλιψη, μπορεί να είναι λήψη ουσιών, ή και ψύχωση.
Σε κάποιες περιπτώσεις όμως και οι γονείς δυσφορούν από την μη ανεξαρτησία των παιδιών τους. Ειδικά σήμερα με την οικονομική κρίση, η οικονομική εξάρτηση (ποτέ δεν υπάρχει χωρίς συναισθηματική) των παιδιών από τους γονείς σε μεγάλη ηλικία, εξουθενώνει τους γονείς οι οποίοι συχνά αγανακτούν, χωρίς όμως να βλέπουν ότι και οι ίδιοι τροφοδοτούν την κατάσταση.
Για να δούμε τύπους γονέων που εγκλωβίζουν τα παιδιά τους με διαφορετικούς τρόπους:

Είναι ο γονιός λοιπόν που κάνει κάτι ή και περισσότερα από τα παρακάτω:

1. Προκαλεί τύψεις και ενοχές στο παιδί
2. Εμφανίζεται θύμα του άλλου γονέα  ή της ζωής εν γένει
3. Ο αδύναμος-ανώριμος-ασθενής γονιός που ζητά από το παιδί του να αναλάβει από μικρή ηλικία την δική του κηδεμόνευση και φροντίδα.
4. Υπερπροστατεύει το παιδί και δεν του λέει ποτέ όχι.
5. που κι ο ίδιος δεν έχει καταφέρει να ενηλικιωθεί και παραμένει εγκλωβισμένος σε αιώνια εφηβεία.
6. Απειλεί το παιδί του με τον δικό του θάνατο ή ασθένεια (π.χ. «Αν κάνεις αυτό θα πάθω εκείνο)
7. Δεν πιστεύει ότι το παιδί του μπορεί να τα καταφέρει (ενώ εκείνο έχει αρκετά μεγαλώσει).
8. Νευρωτικός γονιός που δεν ακολουθεί ψυχοθεραπεία (με φοβίες, κρίσεις πανικού κλπ).
9. που προκαλεί (συχνά επίτηδες) την ζήλια μεταξύ των αδερφών και τα βάζει σε μία συνεχή αντιπαλότητα προκειμένου να κερδίσουν την εύνοιά του.
10. που δεν παραδέχεται το παιδί του. Δεν το αναγνωρίζει, δεν το επιβραβεύει ποτέ. Εκείνο προσπαθεί συνεχώς να αποδείξει στον γονιό ότι αξίζει.
11. που δεν αγαπά το παιδί του (φυσικά και υπάρχουν τέτοιοι γονείς).
12. που λέει μυστικά που δεν γνωρίζουν τα άλλα μέλη της οικογένειας στο παιδί του.
13. δίνει όλα τα ψυχικά βάρη του στο παιδί λες και είναι ο καλύτερος φίλος του.
14. που έχει υπερβολικές προσδοκίες και δίνει συνεχώς αποστολές στο παιδί
15. ασκεί βία ψυχική ή/και σωματική
16. ο στερητικός.

Τα εξαρτημένα παιδιά από την μεριά τους εγκλωβίζονται γιατί:

1. έχουν μεγάλο θυμό απέναντι στους γονείς από τον οποίο δεν έχουν απαλλαγεί
2. δεν πιστεύουν στις δυνάμεις τους
3. νοιώθουν ότι είναι υποχρεωμένα να παραμείνουν δίπλα τους. Δέχονται την αποστολή!
4. μπαίνουν σε αδελφικό ανταγωνισμό για να κερδίσουν την εύνοια των γονιών
5. παραμένουν οικονομικά εξαρτημένα από τους γονείς
6. θεωρούν ότι χρωστούν την ζωή τους σε αυτούς που τους έφεραν στον κόσμο
7. μπαίνουν σε ρόλο προστάτη (της μητέρας ή του συνόλου της οικογένειας) τους οποίους αισθάνονται αδύναμους
8. βολεύονται (ωστόσο αυτό το βόλεμα είναι η επιφάνεια, πίσω από την οποία βρίσκονται όλα τα παραπάνω).
9. λαμβάνουν ναρκισσιστικά οφέλη (νοιώθουν καλά και ότι είναι χρήσιμοι όταν γίνονται το αυτί της μητέρας, του πατέρα, διευθετούν συγκρούσεις της οικογένειας, γνωρίζουν μυστικά κλπ).
10. έχουν μεγάλη ενοχή να ανεξαρτητοποιηθούν, μπερδεύοντας την ανεξαρτησία με την εγκατάλειψη.
11. δεν έχουν αναπτύξει δική τους βούληση, ακολουθούν τα θέλω των γονιών τους.
12. επιμένουν να ζητούν πράγματα που δεν παίρνουν από τους γονείς (π.χ. αναγνώριση, αγάπη, αποδοχή, επιβράβευση).

Σε κάθε περίπτωση αυτό που λέμε «καλός γονιός» είναι αυτός που ανάμεσα σε άλλα πρέπει να επιτρέψει στο παιδί του το μεγάλωμα του, το άνοιγμα των φτερών του. Σημαίνει επίσης αναγνώριση της διαφορετικής προσωπικότητας των παιδιών και αναγνώριση ότι δεν υπάρχει μία μόνο συνταγή ευτυχίας. Ο καθένας φτιάχνει τον δικό του δρόμο με όσα εφόδια έχει πάρει από την οικογένεια ως την ώρα που ενηλικιώνεται.

Ο φόβος που νοιώθει ο γονιός ότι θα φύγουν τα παιδιά του έχει να κάνει με δικά του άγχη εγκατάλειψης, με την δική του ιστορία αλλά και με την μη κατανόηση ότι καλή σχέση με τα παιδιά δεν σημαίνει σχέση εξάρτησης. Το αντίθετο μάλιστα! Ανεξάρτητα παιδιά έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τους γονείς. Και όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την γεωγραφική απόσταση αλλά με την ψυχική οριοθέτηση και αναγνώριση της ετερότητας μέσα στην οικογένεια.

Η ψυχοθεραπεία βοηθά πολύ στην ανεξαρτητοποίηση των ανθρώπων από τέτοιους εγκλωβισμούς και συνήθως μετά από μία τέτοια απελευθέρωση η σχέση με την οικογένεια προέλευσης μπορεί να γίνει πραγματικά ουσιαστική και πηγή χαράς για όλα τα μέλη.

Δήμητρα Σταύρου, ψυχολόγος
themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η συνήθεια που κάνει ένα παιδί κακό μαθητή στο σχολείο

Όσο πιο πολύ κάθονται τα παιδιά μπροστά σε μια οθόνη, τόσο μικρότεροι είναι οι βαθμοί τους στο σχολείο, σύμφωνα με νέα Βρετανική μελέτη.

Από όλες τις οθόνες η πιο επιζήμια για τους βαθμούς βρέθηκε να είναι αυτή της τηλεόρασης. Πιο συγκεκριμένα, έστω και μία ώρα παραπάνω από το επιτρεπτό όριο στην ηλικία των 14-15 χρόνων, κάνει το Β, D, στους μαθητές στην ηλικία των 16 χρόνων – τουλάχιστον στη Βρετανία, όπου διεξήχθη η μελέτη.

Ένας έφηβος περνά κατά μέσο όρο περίπου τέσσερις ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Κι ακόμη κι όταν ένας μαθητής διαβάζει πολύ τα μαθήματά του, αν τον υπόλοιπο χρόνο είναι «κολλημένος» στο Ίντερνετ ή στην τηλεόραση, πάλι έχει χειρότερους βαθμούς, σε σύγκριση με όσους μαθητές δεν αφιερώνουν τόσο χρόνο μπροστά σε μια οθόνη. Επιπλέον έχει συχνά κακή διάθεση και, κατ’ επέκταση, απότομη συμπεριφορά, ενίοτε και κατάθλιψη.
Από την άλλη, το επίπεδο σωματικής σωματικής άσκησης δεν φαίνεται να επηρεάζει θετικά τη σχολική επίδοση, πράγμα που πάντως έρχεται σε αντίθεση με μια άλλη πρόσφατη μελέτη, σύμφωνα με την οποία η γυμναστική και γενικά ή άσκηση έχει θετική επίδραση όχι μόνο στην υγεία, αλλά και στους βαθμούς. Σε κάθε περίπτωση, και οι δύο μελέτες – η παλαιότερη και η νέα- συμφωνούν ότι η σωματική άσκηση δεν κάνει κακό στις επιδόσεις του παιδιού στο σχολείο.

Πηγή: neadiatrofis.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί που δεν θέλει να διαβάσει

"Θα τα κάνω αργότερα", "δεν μας έβαλε τίποτα", "θα πάμε εκδρομή" είναι μερικές από τις συνηθισμένες δικαιολογίες για να αποφύγει το παιδί να μελετήσει. 

Υπάρχει τρόπος να τις ξεπεράσουμε;

Ποιες τεχνικές υπάρχουν για να βοηθήσουμε το παιδί να οργανώσει το διάβασμά του;

Θα πρέπει να θυμόμαστε πως «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» είναι σημαντικό να κάνουμε μια καλή αρχή από την πρώτη δημοτικού αλλά και νωρίτερα μαθαίνοντας στο παιδί μας τη χαρά του να μαθαίνει μέσα από την επιμονή, την υπομονή και την προσπάθεια, τα οποία είναι τα βασικά στοιχεία για έναν μαθητή.

ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΟΣ
Ορίστε το χρόνο διαβάσματος μαζί με το παιδί και κρατήστε τον όσο το δυνατόν σταθερό.
Συνυπολογίστε χαρακτηριστικά του παιδιού όπως η ενεργητικότητα του και εντάξτε το διάβασμα στον τρόπο ζωής του (π.χ. μην του ζητάτε να διαβάσει την ώρα που προηγουμένως έπαιρνε τον μεσημεριανό ύπνο του ή έβλεπε την αγαπημένη του εκπομπή).

ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΩΝ
Ορίστε συχνά ολιγόλεπτα διαλείμματα (σε περίπτωση ύπαρξης μαθησιακών δυσκολιών ο χρόνος και ο τρόπος διαβάσματος αλλάζει).
Αποφύγετε την τηλεόραση ή ηλεκτρονικά παιχνίδια που απαιτούν συγκέντρωση.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΟΣ
Υπογραμμίσεις, σχεδιαγράμματα, αρχή από τα πιο δύσκολα μαθήματα, ανακεφαλαίωση στο τέλος των μαθημάτων, έλεγχος κεκτημένης γνώσης με μικρή προφορική περίληψη: «Τι έμαθες σήμερα;»

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙ;
Μην διαβάζετε μαζί με το παιδί. Οι σχολικές υποχρεώσεις (μαθήματα, οργάνωση τετραδίων-τσάντας) είναι ευθύνη του μαθητή όχι του γονέα και θα πρέπει να ενισχύεται η υπευθυνότητά του.
Υποστηρίξτε το παιδί στο διάβασμα όταν το ίδιο έχει τελειώσει την προσπάθεια του ή όταν σας ζητήσει βοήθεια.
Υποστηρίξτε το παιδί στο διάβασμα όταν το ίδιο έχει τελειώσει την προσπάθεια του ή όταν σας ζητήσει βοήθεια.
Eπιβλέπετε διακριτικά τον τρόπο που διαβάζει το παιδί, υπενθυμίζετε το χρόνο του, ενθαρρύνετε την προσπάθεια του.
Ελέγξτε την παρόρμησή σας να διορθώνετε σβήνοντας, σκίζοντας , αντικαθιστώντας γράμματα και φράσεις του παιδιού.
Στην περίπτωση που το παιδί αρνείται επίμονα να διαβάσει, αφήστε το ώστε να έρθει αντιμέτωπο με τις συνέπειες της αμέλειάς του και ενημερώστε τον δάσκαλο, εξηγώντας του τι κάνατε και γιατί.
Βοηθήστε το παιδί στις ασκήσεις του δίνοντας ιδέες και προτάσεις (π.χ. προτείνοντας εναλλακτικές εκφράσεις, συνώνυμες λέξεις, συζητώντας την άσκηση πριν αρχίσει να γράφει).
Μην μεταφέρετε στο παιδί το άγχος σας για την επίδοση και την εξέλιξη του. Αποδεχτείτε πως καλός μαθητής δεν είναι μόνο ο πρώτος μαθητής.
Αποφεύγετε αρνητικούς χαρακτηρισμούς, συγκρίσεις με άλλα παιδιά (συμμαθητές, αδέρφια).
Βοηθήστε το παιδί σας με την δική σας στάση απέναντι στο διάβασμα. Π.χ. κλείστε την τηλεόραση και ασχοληθείτε με κάτι που απαιτεί συγκέντρωση και ένα ήσυχο περιβάλλον, διαβάστε ένα βιβλίο, ασχοληθείτε με τους λογαριασμούς.

ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ
Ένα παιδί έχει ανάγκη από ελεύθερο χρόνο, παιχνίδι, συναναστροφή με συνομήλικους. Χρησιμοποιήστε λεκτική επιβράβευση και μεθόδους που καλύπτουν αυτές τις ανάγκες του ώστε να επιβραβεύσετε την προσπάθεια του.
Χρειάζεται προσοχή όταν χρησιμοποιείτε υλικές επιβραβεύσεις. Το παιδί συνηθίζει να συνδέει το τέλος της μελέτης με υλικές απολαβές και όχι με εσωτερική ικανοποίηση ή καλύτερη μάθηση.
Στην περίπτωση πάντως που περιμένει την τελευταία στιγμή για να κάνει τα μαθήματά του, καλό είναι να παραμείνετε αμέτοχοι.

v-karkania
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι