Γιατί μπαμπά; Ερωτήσεις παίδων... παιδεύουσι γονείς

Ο γενικός κανόνας είναι να λέμε την αλήθεια, αλλά να φροντίζουμε τον τρόπο που θα πούμε το οτιδήποτε. Να μην είναι τραυματικός ή τρομακτικός, αλλά ήπιος και αληθινός.

Οι ερωτήσεις των παιδιών είναι αμείλικτες και περιμένουν απαντήσεις. Ο μπαμπάς και η μαμά πρέπει να τα ξέρουν όλα και να τα ανακοινώνουν με βεβαιότητα και ειλικρίνεια. Ο πανικός, τα ψέματα, η αμηχανία και το άγχος δεν είναι καλοί σύμβουλοι. Υπάρχουν όμως δύσκολα και ευαίσθητα θέματα που χρειάζονται ειδική μεταχείριση. Όπως το θέμα του θανάτου.

-Μαμά, πότε θα ξαναδούμε τον παππού τώρα;

Στην περίπτωση του τετράχρονου Σπύρου, οι ιστορίες για τα οστά των δεινοσαύρων, που βρίσκονται δισεκατομμύρια χρόνια μετά θαμμένα στη γη, βοήθησαν καθοριστικά στο να κατανοήσει εύκολα κι ανώδυνα την εθιμοτυπία της ταφής των ανθρώπων. Όμως, όταν περνά από τη σκέψη του ότι αυτό θα συμβεί στη μαμά του, η συζήτηση κλείνει με κλάματα.

«Υπάρχει πάντα η αγωνία του γονιού να μην πληγώσει το παιδί. Ο γενικός κανόνας είναι να λέμε την αλήθεια αλλά να φροντίζουμε τον τρόπο που θα πούμε το οτιδήποτε. Να μην είναι τραυματικός ή τρομακτικός, αλλά ήπιος και αληθινός. Ειδικά για τον θάνατο, ένας πολύ καλός τρόπος προσέγγισης είναι τα παραμύθια», μας είπε ο Βασίλης Μαλαπέτσας, ψυχολόγος, που ασχολείται με τη συμβουλευτική γονέων.

Ακόμα κι αν έχουν εξοικειωθεί όμως με την έννοια του θανάτου, συχνά ο χωρισμός τα δυσκολεύει λίγο παραπάνω. Ο Κωνσταντίνος, 3 ετών, παρακολουθώντας τη συζήτηση μεταξύ της μαμάς του και της προσφάτως διαζευγμένης θείας του, αποφάσισε να παρέμβει.

-Θεία δεν είχες έναν άντρα;

-Είχα..

-Πέθανε;

«Σε ό,τι έχουμε να επικοινωνήσουμε στα παιδιά, το πρωταρχικό είναι να αισθανόμαστε εμείς άνετα. Στην περίπτωση ενός χωρισμού, που αφορά δύο, πρέπει όταν αποφασίσουν να μιλήσουν στο παιδί να είναι και οι δύο καλά με αυτό, να ξέρουν γιατί έχει γίνει και να το έχουν αποδεχτεί. Οταν η αλήθεια μεταφέρεται με απλά λόγια, όλα είναι εύκολα. Είναι σημαντικό να μην υπάρχει θυμός και εκδικητικότητα και να υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας», μας εξηγεί ο κ. Μαλαπέτσας που έχει έρθει αρκετές φορές καθημερινά αντιμέτωπος με παρόμοιες καταστάσεις.

Οι νέοι γονείς σήμερα εργάζονται πυρετωδώς, πριν καν γεννηθεί το παιδί, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πιο δύσκολα σενάρια ερωτήσεων. Στην πράξη όμως τα παιδιά, τους πιάνουν σχεδόν πάντα απροετοίμαστους. Ο 6χρονος Κωνσταντίνος, ενώ έπαιζε στο χαλί του σπιτιού με τη μαμά του, κυριολεκτικά την αιφνιδίασε.

-Μαμά, μπορούν να παντρευτούν δύο άντρες;

H μαμά του, Λίνα Π., 37 ετών αναρωτιέται: «Να ενημερώνω το παιδί μου για τη νομοθεσία που εξελίσσεται; Μήπως είναι νωρίς να ειπωθεί κάτι που αφορά τη σεξουαλικότητα ή μήπως θα κατηγορηθώ ότι είπα ψέματα σε περίπτωση που το παιδί μου αναζητήσει άλλη πηγή πληροφόρησης;». Και συμπληρώνει: «Τα δικά μου παιδιά, λόγω του ότι τα γέννησα με καισαρική, γνωρίζουν ότι γεννήθηκαν από μια τομή στην κοιλιά μου. Εφόσον δεν έχουν ρωτήσει κάτι παραπάνω, δεν τους έχω μιλήσει για τον φυσιολογικό τοκετό και τη διαδικασία σύλληψης. Με προβληματίζει όμως αν πρέπει να τους λέω περισσότερα κι από όσα με ρωτούν». Τη λύση στο πότε και το πώς τη δίνουν οι ειδικοί.

«Συνήθως, όταν ένα παιδί σού κάνει μια ερώτηση, είναι έτοιμο να ακούσει την απάντηση. Από εκεί και πέρα όμως, οι γονείς βάζουν τους κανόνες και οριοθετούν την έκβαση της συζήτησης και την ποσότητα της πληροφορίας που θα αποκαλύψουν κάθε φορά», διευκρινίζει ο κ. Μαλαπέτσας.

Φαντασία και πραγματικότητα

Στο μυαλό των μικρών παιδιών οι σκέψεις και οι επιθυμίες δεν υπόκεινται σε κοινωνικές συμβάσεις και νόρμες. Η γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας είναι λεπτή. Βλέποντας, για παράδειγμα, το αγαπημένο τους καρτούν να πραγματοποιεί ένα άλμα στο κενό και να πρωταγωνιστεί στην επόμενη σκηνή σαν να μη μεσολάβησε η πτώση, ίσως μπερδευτούν και πιστέψουν ότι η ζωή είναι παιχνίδι.

Ο Γιώργος, 4 ετών, γυρνώντας από τον παιδικό σταθμό ζωγράφιζε γαλήνιος, ενώ ο πατέρας του προετοίμαζε το μεσημεριανό φαγητό.

-Μπαμπά, από πού μπορώ να αγοράσω ένα όπλο;

-Τι το θες Γιώργο το όπλο;

-Να σκοτώσω τη δασκάλα μου που μου λέει συνέχεια τι να κάνω.

Στη συγκέντρωση Γονέων και Κηδεμόνων, λίγες μέρες μετά, ο πατέρας του Γιώργου πληροφόρησε τις δασκάλες για τις προθέσεις του μικρού. Εκείνες γέλασαν μεν, αλλά όχι με την καρδιά τους. Μια ερώτηση μπορεί να είναι μια έκκληση για βοήθεια, οπότε απαντώντας με ερώτηση μπορεί ένας γονιός να εξετάσει το κίνητρο.

«Η φαντασία παίζει κομβικό ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης του παιδιού. Από τη στιγμή που υπάρχει σωστή πλαισίωση και ο γονιός εξηγεί συχνά στο παιδί ποια είναι η πραγματικότητα, πολύ δύσκολα το παιδί θα κάνει κάποια ακραία πράξη. Όταν λέει κάτι ακραίο, το πιθανότερο είναι ότι θέλει να τραβήξει την προσοχή για κάποιον λόγο, να αναδείξει μια προβληματική κατάσταση ή να προκαλέσει, για παράδειγμα, τον μπαμπά του να έρθει στο σχολείο γιατί δυσκολεύεται να διαχειριστεί κάτι μόνο του», μας είπε ο κ. Μαλαπέτσας, σχολιάζοντας τη συγκεκριμένη ερώτηση του μικρού Γιώργου. «Συνήθως όλες αυτές οι αντιδράσεις κρύβουν από πίσω ότι το παιδί πιέζεται με την πραγματικότητα που βιώνει και αναγκάζεται να καταφύγει στη σφαίρα του φανταστικού για να την αντέξει».

Tα παραμύθια

Η μυθοπλασία και τα παραμύθια προτείνονται από τους ειδικούς για την εμπέδωση σκληρών πλευρών της πραγματικότητας. Η Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, έχει γράψει παραμύθια με συμβουλές γύρω από θέματα που απασχολούν το παιδικό μυαλό αλλά και βιβλία για γονείς που θέλουν να νιώθουν έτοιμοι απέναντι σε κάθε απρόοπτη ερώτηση. Η καλή επικοινωνία, μας λέει η κα Βάρβογλη, κρύβεται σε μερικά μυστικά: «Ξεκινήστε κοιτώντας το παιδί σας στα μάτια και απευθυνθείτε του με το όνομά του, κάθε συζήτηση μαζί του πρέπει να γίνεται απρόσκοπτα, ακούστε με αγάπη, προσοχή και ευγένεια (περιμένετε πρώτα να ολοκληρώσει αυτό που λέει), αν έχετε θυμώσει μην ξεκινήσετε τη συζήτηση με το παιδί πριν ηρεμήσετε και αποφύγετε να συζητήσετε όταν είστε κουρασμένοι».

Αναφορικά με τον σχολικό εκφοβισμό, που δυστυχώς αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι γονείς, η κα Βάρβογλη συμβουλεύει πώς να χειριστεί ένας γονιός μια ερώτηση όπως, «μαμά, γιατί δεν με παίζουν τα παιδιά στο διάλειμμα;».

«Τα ποσοστά του σχολικού εκφοβισμού ανεβαίνουν σταθερά και στη χώρα μας» περιγράφει η κα Βάρβογλη στο βιβλίο της «Καταπληκτική μαμά», που περιέχει πρακτικές συμβουλές για γονείς με παιδιά 6-9 ετών. «Τα περισσότερα παιδιά δεν λένε στους γονείς τους ότι έχουν γίνει στόχος εκφοβισμού. Μάθετέ του να λέει όταν χρειάζεται: ''Τώρα είναι η σειρά μου'', ''Δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις'' ή ''Δεν μου αρέσει να μου μιλάς έτσι''. Εξηγήστε στο παιδί ότι δεν είναι ντροπή να του συμβεί κάποιο περιστατικό εκφοβισμού και ότι μπορεί να φύγει και να ζητήσει τη βοήθεια ενός ενήλικα».

Της Μαρίας Μουρελάτου

liberal.gr

Όταν το παιδί δεν θέλει να βλέπει τους γονείς του να αγκαλιάζονται

«Δεν θέλω να αγκαλιάζεστε..»

Ουαου! Έφτασε η στιγμή που το παιδί σας μεγάλωσε τόσο ώστε να διεκδικεί την αποκλειστικότητά σας και να νιώθει ανταγωνισμό.
Η φάση αυτή είναι απολύτως φυσιολογική και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να σας τρομοκρατεί ή προβληματίζει. Μην βιαστείτε να βάλετε τη ταμπέλα του «ζηλιάρικου» παιδιού και μην δείξετε υποτίμηση στην συμπεριφορά αυτή.

Είναι γεγονός ότι αρκετά παιδιά αντιδρούν με ενόχληση στις εκδηλώσεις τρυφερότητας των γονιών τους. Το παιδί πιστεύει πως, λόγω της στενής σχέσης του με τη μητέρα, ο πατέρας είναι ανταγωνιστική φιγούρα και διεκδικεί τη μαμά.
Δεν μπορεί ακόμη να κατανοήσει τη διαφορετική ποιότητα των σχέσεων. Ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά ενισχύεται και από την ίδια τη μητέρα που είναι προσκολλημένη στο παιδί της και από την περιορισμένη ενασχόληση του πατέρα με το παιδί. Με προσοχή επομένως και λεπτούς χειρισμούς, η συμπεριφορά αυτή φθίνει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Τι μπορείτε να κάνετε ως γονιός;

1. Αρχικά καλό θα είναι να μην τονίσετε τη συμπεριφορά αυτή και να φέρεστε με φυσικότητα και ηρεμία.
2. Εξηγούμε στο παιδί μας ότι όταν αγαπάμε κάποιον τον φιλάμε και τον χαϊδεύουμε.
3. Δεν πρέπει να πέσετε στη παγίδα να απομακρύνεστε κάθε φορά που το παιδί μπαίνει στο χώρο. Έτσι ενισχύεται η συμπεριφορά του παιδιού και σταδιακά παγιώνεται.
4. Ο πατέρας είναι σημαντικό να περνάει ποιοτικό χρόνο με το παιδί του, να είναι τρυφερός και να κάνει πράγματα ξεχωριστά από τη μαμά με το παιδί του. Είναι σημαντική η ενίσχυση της σχέσης τους. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πίεση σε αυτό: μια βόλτα στο περίπτερο της γειτονιάς, μηνιαίο κούρεμα μαζί με τον μπαμπά, βόλτα για παγωτό/γλυκό κάθε Παρασκευή, λίγο παιχνίδι με τον μπαμπά στο σπίτι…κάτι μικρό αλλά ποιοτικό.
5.  Μπορείτε να συμπεριλάβετε το παιδί πού και πού σε αγκαλιές ομαδικές και εκδηλώσεις τρυφερότητας, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κατανοήσει σταδιακά ότι ο πατέρας και η μητέρα ήταν μια ομάδα που προϋπήρχε.
6.  Παρατηρώντας τα παιδιά τους γονείς τους να συμπεριφέρονται με τρυφερότητα και αυθορμητισμό θα διδαχτούν μέσα από την παρατήρηση ότι η αγάπη εκδηλώνεται με χάδια και φιλιά και ότι τα συναισθήματά μας εξωτερικεύονται χωρίς ντροπές.

Μην μαλώνετε επομένως το παιδί αν νιώθει έτσι, αλλά με σεβασμό δείξτε την τρυφερότητά σας στο σύντροφό σας. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα γεμίσει και τις δικές σας συναισθηματικές μπαταρίες και θα βοηθήσει στη συναισθηματική εξέλιξη του μικρού σας…

Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ειδική Παιδαγωγός
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr 
Blog: psuxislogos.blogspot.com

onmed.gr

mothersblog.gr

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί σας είναι θύμα bullying

Οκτώ στα δέκα περιστατικά bullying συμβαίνουν στην αυλή του σχολείου και μάλιστα στα τελευταία πέντε λεπτά του διαλείμματος, γιατί εκείνη την ώρα τα παιδιά έχουν βαρεθεί και προσφεύγουν στο να βασανίζουν τους άλλους μαθητές, δήλωσε στο Πρακτορείο Fm ο παιδοψυχίατρος, διευθυντής ΕΣΥ, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης της ΔΕΠΥ, Μάνος Τσαλαμανιός.

Ο παιδοψυχίατρος δίνει συνέντευξη στο Πρακτορείο Fm με αφορμή την ομιλία του στο σεμινάριο που διοργάνωσε δωρεάν για γονείς, εκπαιδευτικούς και φοιτητές η ιστοσελίδα infokids για 4η συνεχή χρονιά.
Η κούραση και η έλλειψη επιτήρησης τα τελευταία λεπτά του διαλείμματος παίζουν κάποιο ρόλο στην εκδήλωση επιθετικότητας, ωστόσο τα πρόβλημα εστιάζεται περισσότερο στην οικογένεια και αν ένα παιδί έχει δεχτεί βία μέσα στην οικογένεια του είναι πιο πιθανό να γίνει επιθετικό στο σχολείο αναφέρει ο κ. Τσαλαμανιός.

Σημάδια ότι το παιδί είναι θύμα bullying

Πώς όμως μπορεί ένας γονιός να υποψιαστεί ότι το παιδί του είναι θύμα εκφοβισμού; 
Τα σημάδια που θα πρέπει να λειτουργήσουν σαν καμπανάκι για τον γονιό αναφέρει ο κ. Τσαλαμανιός είναι:
Ανεξήγητες μελανιές και σημάδια από χτυπήματα
Δεν έχει στενούς φίλους από το σχολείο
Δε θέλει να πάει στο σχολείο
Είναι αγχωμένο. 
Παρουσιάζει ανεξήγητη επιθετική συμπεριφορά στο σπίτι
Απομονώνεται/κλείνεται στον εαυτό του
Έχει εφιάλτες. Νιώθει άρρωστο όταν ξυπνάει το πρωί
Επιστρέφει σπίτι από το σχολείο με ρούχα σκισμένα ή αντικείμενα να λείπουν ή να έχουν καταστραφεί. 
«Χάνει» τα χρήματά του ή άλλα αντικείμενα στο σχολείο. 
Φοβάται να πει τι έγινε στο σχολείο.

Αν ο γονιός υποψιαστεί ότι το παιδί του έχει πέσει θύμα εκφοβισμού και το σχολείο δεν έχει ενημερώσει για την κατάσταση αυτή θα πρέπει ο ίδιος να επικοινωνήσει με τον δάσκαλο ή τον καθηγητή του παιδιού το συντομότερο δυνατόν, τονίζει ο παιδοψυχίατρος. 

«Ο γονιός θα πρέπει να πάρει σοβαρά τις αναφορές του παιδιού περί βίας να μην ρίξει στο παιδί του την αιτία για τον εκφοβισμό, να αποφύγει να ενθαρρύνει την αντίδραση στη βία με βία (χτύπα αν σε χτυπήσουν) και να αναζητήσει τη βοήθεια ειδικών, αν το πρόβλημα επιμένει ή χειροτερεύει. Η σωστά επιλεγμένη σωματική άσκηση μπορεί τέλος να βοηθήσει το παιδί- θύμα να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του».

10-20% των εφήβων αναφέρουν ότι έχουν δεχτεί διαδικτυακό εκφοβισμό

«Ο σχολικός εκφοβισμός, που αφορά ένα στα δέκα παιδιά σχολικής ηλικίας (10,4% σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της A’ Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής κλινικής) λαμβάνει ποικίλες μορφές: σωματικός, λεκτικός, έμμεσος/ κοινωνικός εκφοβισμός (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), εκβιασμός, εκφοβισμός που έχει σχέση με τη σεξουαλική ταυτότητα, ρατσιστικός εκφοβισμός που έχει σχέση με τη φυλή ή το χρώμα του παιδιού και βέβαια υπάρχει και ο διαδικτυακός εκφοβισμός το cyberbullying, ο οποίος μπορεί να σχετίζεται και με το σχολείο». 
Ο πιο συχνός είναι ο σωματικός λέει ο κ. Τσαλαμανιός, επισημαίνοντας όμως ότι ο διαδικτυακός είναι ο πιο επικίνδυνος και ο πιο εύκολος να συμβεί. 

«Ένα 10 έως 20% των εφήβων αναφέρουν ότι έχουν δεχτεί διαδικτυακό εκφοβισμό, με αυξανόμενες τάσεις τα τελευταία χρόνια. Οι γονείς πρέπει να βρίσκονται σε επαγρύπνηση γιατί αυτού του είδους ο εκφοβισμός μπορεί να οδηγήσει σε απόπειρα και μάλιστα σε επιτυχημένη. Για παράδειγμα στον Καναδά το 2016 σημειώθηκαν απανωτά κρούσματα αυτοκτονιών και το cyberbullying αναδείχτηκε σε μείζων θέμα δημόσιας υγείας».

Οι περισσότερες συγκρούσεις εκδηλώνονται σε βρώμικα σχολικά κτίρια

Ποιοι είναι όμως οι παράγοντες κινδύνου για να εκδηλωθεί ο σχολικός εκφοβισμός; 
«Το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, η δομή ή εμφάνιση ενός σχολείου, τα χρώματα του, (οι περισσότερες συγκρούσεις εκδηλώνονται σε απεριποίητα, βρώμικα σχολικά κτίρια, χωρίς αισθητική και λειτουργική διαμόρφωση των χώρων) η φιλοσοφία του, το οικογενειακό περιβάλλον, (γονείς που κινούνται στα άκρα, δηλαδή τιμωρητικοί ή πολύ υποχωρητικοί, ξεσπάσματα θυμού μέσα στην οικογένεια, βίαιη συμπεριφορά των γονιών προς τα παιδιά, ανοχή στη βίαιη συμπεριφορά των παιδιών) οι συνομήλικοι, τα μέσα ενημέρωσης, η ανεργία, η στάση που έχουμε όλοι στη βία, ή στη διαφορετικότητα και το ταμπεραμέντο βέβαια του ίδιου του παιδιού».

Η διαφορετικότητα ελκύει τον σχολικό εκφοβισμό

Σύμφωνα με τον παιδοψυχίατρο η διαφορετικότητα παίζει κυρίαρχο ρόλο στο να δεχτεί ένα παιδί bullying. 
«Ένα παιδί που διαφέρει σαφώς είναι πολύ περισσότερο πιθανό να δεχτεί είτε σχολική βία είτε κοινωνικό αποκλεισμό. Τα παιδιά που υφίστανται τέτοιες συμπεριφορές είναι σε πολλές περιπτώσεις παχύσαρκα, έχουν αυξημένες εκπαιδευτικές ανάγκες, μπορεί να βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού, να τραυλίζουν ή να πάσχουν από διάσπαση προσοχής – τα τελευταία μπορεί κάλλιστα να βρεθούν και στον ρόλο του θύτη».

newsit.gr

Μιλήσετε στο παιδί σας για την ασφάλεια

Το βίντεο που πρέπει να δουν Όλοι οι γονείς

Αυτό το βίντεο με την έφηβη που αποφεύγει έναν άγνωστο θα σας κάνει να μιλήσετε στο παιδί σας για την ασφάλεια.

Αν και η συζήτηση για την ασφάλεια δεν είναι κάτι που κάνετε καθημερινά, ένα νέο viral βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα από την αστυνομία του Vacaville (Καλιφόρνια) θα σας κάνει να μιλάτε ίσως πιο συχνά για αυτό το θέμα στα παιδιά σας.
Το βίντεο που κατέγραψε εξωτερική κάμερα κατοικίας, δείχνει πώς ένα έφηβο κορίτσι χρησιμοποίησε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο ως ασπίδα για να κρατήσει μια απόσταση ασφαλείας από τον άγνωστο που το ακολουθούσε. Το ανατριχιαστικό στην όλη υπόθεση; Αφού ο οδηγός έφυγε στην αρχή... μετά από μερικά δευτερόλεπτα επέστρεψε και προσπάθησε να μιλήσει στο έφηβο κορίτσι.
«Θέλαμε να θυμίσουμε στους γονείς και τους νέους απλά tips ασφάλειας για να αποφεύγουν αγνώστους στα αυτοκίνητα! Παρατηρήστε αν σας ακολουθούν αυτοκίνητα, ποτέ μην πλησιάζετε αγνώστους που κάθονται μέσα στο αυτοκίνητο και ποτέ μην μπαίνετε σε ένα αυτοκίνητο με ανθρώπους που δεν γνωρίζετε!», ανέφερε ο επικεφαλής του αστυνομικού τμήματος της περιοχής όπου συνέβη το περιστατικό.

Η αστυνομία σχολίασε θετικά το γεγονός ότι το κορίτσι χρησιμοποίησε το σταθμευμένο αυτοκίνητο ως «ασπίδα» προστασίας, κάτι που πρέπει να υπενθυμίζουν οι γονείς στα παιδιά τους, όταν τους μιλούν για την ασφάλεια στο δρόμο και για το πώς θα παραμείνουν ασφαλή σε περίπτωση που τα προσεγγίσει κάποιος που δεν γνωρίζουν.
«Πρόσφατα ένα νεαρό κορίτσι περπατούσε στην περιοχή Leisure Town όταν πρόσεξε έναν άνδρα μέσα σε ένα αυτοκίνητο να την ακολουθεί!», ανέφερε το αστυνομικός και συνέχισε, «Το νεαρό κορίτσι, συνέχισε να περπατά αγνοώντας το αυτοκίνητο. Αμέσως όταν εκείνος σταμάτησε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου, το κορίτσι τρόμαξε και κρύφτηκε πίσω από ένα όχημα. Ο οδηγός έφυγε όμως επέστρεψε ξανά προσπαθώντας να μιλήσει στο κορίτσι. Εκείνο συνέχισε να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητο ως “ασπίδα” όταν ο άγνωστος έφυγε ξανά και το κορίτσι άρχισε να τρέχει για να προστατευθεί!».

Τα έφηβα παιδιά θα πρέπει να αποφεύγουν να περπατούν μόνα τους στο δρόμο και ειδικά τη νύχτα, ακόμη και σε περιοχές που θεωρούνται ασφαλείς. Τα μικρότερα παιδιά θα πρέπει να αποφεύγουν να μιλούν σε αγνώστους και να πλησιάζουν τα αυτοκίνητα που δεν γνωρίζουν.

Η Ελληνική Αστυνομία συμβουλεύει τους γονείς το παιδί τους να γνωρίζει τα παρακάτω:

• Το όνομα του και τη διεύθυνση του
• Να χρησιμοποιεί το τηλέφωνο
• Να καλεί το "100" σε περίπτωση ανάγκης
• Να απευθύνεται για βοήθεια μόνο σε Αστυνομικούς ή σε γνωστά άτομα
• Να μην μπαίνει σε αυτοκίνητο ή να ακολουθεί οποιοδήποτε άτομο χωρίς την συγκατάθεση των γονιών του
• Σε περίπτωση ανάγκης να απευθύνεται σε άτομα που του έχει υποδείξει η οικογένειά του ότι είναι της εμπιστοσύνης της π.χ. σε συγγενείς ή φίλους
• Να μην απαντά όταν χτυπούν την πόρτα και οι γονείς δεν είναι στο σπίτι και ποτέ να μην λέει σε κάποιον στο τηλέφωνο ότι είναι μόνο του
• Να μην δέχεται "δώρα" που προσφέρουν άγνωστοι

Δείτε το βίντεο που κάνει το γύρο του διαδικτύου παρακάτω:

πηγή: Mothersblog.gr

newsbomb.gr

Το παιδί σας λέει συνέχεια ψέματα; Δείτε πως θα ενισχύσετε την ειλικρίνειά του!

Όταν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας λέει ψέματα η προσπάθεια να του αποσπάσετε κάποια ομολογία πιθανό να πέσει στο κενό και να κάνει τα πράγματα χειρότερα. 

Το καλύτερο που έχετε να κάνετε προκειμένου να ενθαρρύνετε την ειλικρίνεια είναι να βρείτε την κατάλληλη αντίδραση που θα εμπνεύσει το παιδί σας.

Μην διευκολύνετε το ψέμα
Αν ήδη ξέρετε ότι το παιδί σας έχει πει ψέματα, μην κάνετε ερωτήσεις του τύπου: 

"Έκανες αυτό που σου ζήτησα;" γιατί η απάντηση που θα δεχθείτε είναι σίγουρα ένα διόλου ειλικρινές "Ναι". 

Προτιμήστε να ξεκινήσετε την κουβέντα σας κάπως αλλιώς: 

"Ξέρω ότι δεν το έκανες…" ή "Σε είδα που…"

Να είστε ειλικρινείς
Την επόμενη φορά που θα του βγάλετε το αγκάθι από το δάχτυλο, μην του πείτε ψέματα ότι δεν θα πονέσει. 

Μην λέτε ψέματα στους φίλους σας ότι δεν θα πάτε στο πάρτι που σας κάλεσαν επειδή η κόρη σας έχει πυρετό, την ίδια ώρα που εκείνη χαίρει άκρας υγείας και σας τραβάει από τη φούστα για να συνεχίσετε το παιχνίδι που αφήσατε στη μέση. 

Το παιδί σας παρακολουθεί και απομνημονεύει στο μυαλουδάκι του κάθε σας κουβέντα και κάθε σας κίνηση.

Δείξτε του εμπιστοσύνη
Η αλήθεια και η εμπιστοσύνη είναι στοιχεία αλληλένδετα. 

Δώστε στο παιδί σας να καταλάβει ότι το εμπιστεύεστε. 

Για παράδειγμα, πριν το αφήσετε στο σπίτι ενός φίλου για να παίξει, πείτε του: 

"Ξέρω ότι σήμερα θα είσαι ήσυχος και θα περάσεις καλά με τα άλλα παιδιά". 

Είναι πιο αποτελεσματικό από το να το απειλήσετε με δηλώσεις του τύπου:

"Κοίταξε να είσαι καλό παιδί αυτή τη φορά, αλλιώς…". 

Αν του δείξετε εμπιστοσύνη, θα νιώσει υπεύθυνο και θα κάνει τα πάντα για να μην σας απογοητεύσει.

Βοηθήστε το να δει όλη την αλήθεια
Σε μικρή ηλικία συχνά τα παιδιά έχουν επιλεκτική μνήμη , δηλαδή θυμούνται μόνο τμήμα των γεγονότων. 

Έτσι η 4χρονη κόρη σας μπορεί να ισχυριστεί ότι τη χτύπησε ο ξάδερφός της (μπορεί να είναι αλήθεια), αλλά να μην αναφέρει το γεγονός ότι εκείνη τον προκάλεσε αφού τον τσίμπησε. 

Αν λοιπόν παρουσιάσετε την κατάσταση όπως πραγματικά είναι, η κόρη σας θα δει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία.

Επικροτήστε την αλήθεια
Αν ο τρίχρονος γιος σας παραδεχτεί ότι ζωγράφισε τους τοίχους του σαλονιού και εσείς αντιδράσετε στην ομολογία του με θυμό, είναι σαφές ότι το παιδί θα αποθαρρυνθεί και στο μέλλον θα φοβάται και θα διστάζει να ομολογήσει κάποιο σφάλμα του. 

Αν όμως του δείξετε ευγνωμοσύνη και εκτίμηση για την ειλικρίνειά του, υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες το παιδί να είναι ειλικρινές. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι η ομολογία πρέπει να ισοδυναμεί με απαλλαγή από την τιμωρία. 

Μην το αναγκάζετε να λέει ψέματα
Όταν η πίεση είναι πολύ μεγάλη, οι απαιτήσεις σας αυξημένες και η τιμωρία πολύ αυστηρή, το παιδί οδηγείται ευκολότερα στο ψέμα προκειμένου να αποφύγει τις συνέπειες.

Εμπνεύστε του εμπιστοσύνη
Φροντίστε να σας εμπιστεύεται το παιδί σας. 

Μην αμελείτε τις υποσχέσεις σας και όταν δεν μπορείτε να τηρήσετε αυτά που έχετε πει να ζητάτε συγγνώμη και να εξηγείτε τους λόγους.

Μην το ανακρίνετε
Αν δεν έχετε μια αυθόρμητη ομολογία, δεν υπάρχει λόγος να περνάτε το παιδί από ιερά εξέταση. 

Όταν τόσο εσείς όσο και το μικρό σας ξέρετε ότι έκανε κάτι κακό, είναι περιττό να επιμένετε να σας το ομολογήσει. 

Ένας έντονος διάλογος του τύπου: 

"Το έκανες!", "Όχι δεν το έκανα!" δεν οδηγεί πουθενά. 

Εξηγήστε στο παιδί ότι αυτό που έκανε είναι κακό και επιβάλλετέ του την ανάλογη τιμωρία. Αν ωστόσο δεν είστε σίγουροι για την ενοχή του, μην το τιμωρήσετε. 

Απλώς πείτε του: "Ελπίζω να μου λες την αλήθεια. Αν όχι, θα στεναχωρηθώ πολύ".

Νέλλη Θεοδοσίου 
Πηγή: Faysbook.gr
ant1.com.cy