Τα παιδιά παίρνουν τη δημοσιογραφία πάνω τους

Change the World GR: Ένα «ημερολόγιο καραντίνας» των νέων ● «Θέλουμε να δείξουμε τον αυθορμητισμό μας και τις ευαισθησίες μας, να φωνάζουμε και να τσιγκλάμε. Ζούμε μέσα στον ρατσισμό, την περιθωριοποίηση και το μπούλινγκ» μας λέει ο Γιώργος Τριανταφύλλου, αυτοπροσδιοριζόμενος ως «φιλόσοφος του καφενείου».

H Μαρία και ο Γιώργος, μαθητές της Β' και Γ' Λυκείου αντίστοιχα, γνωρίστηκαν κάπως ανορθόδοξα κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Ένα άρθρο που ανέβασε ο Γιώργος στο instagram και μια απάντηση της Μαρίας ήταν η αφορμή για μια οκτάωρη κλήση μέσω skype που οδήγησε στο πρώτο τους, όπως ονομάζουν, ημερολόγιο καραντίνας: ένα μικρό βιωματικό λεύκωμα για τις εμπειρίες των συνομηλίκων τους εν μέσω εγκλεισμού και πανδημίας.

Και κάπως έτσι, μέσα από μια κάμερα, ξεκίνησε η ιδέα του Change the World GR, μιας ομάδας ελεύθερης έκφρασης μαθητών, ενός μικρού πανελλαδικού δικτύου, με στόχο «να συγκεντρωθεί μια ομάδα που θα γράφει πάνω σε θέματα που αφορούν τους νέους», λέει η Μαρία Ιωακειμίδου, 16 χρόνων. «Θέλαμε να βρούμε νέους μαθητές, ευαισθητοποιημένους που θέλουν να ακουστεί η φωνή τους, να βρεθούν μπροστά και να ακουστεί η άποψή τους. Εμείς είμαστε το μέλλον, εξάλλου», συνεχίζει.

Πολύ σύντομα το δίκτυό τους διευρύνθηκε. Από στόμα σε στόμα στην αρχή και στη συνέχεια μέσα από διαδικτυακά καλέσματα, η δημοσιογραφική τους ομάδα μετρά 25 μαθητές από την Κοζάνη, τη Θεσσαλονίκη, τη Λιβαδειά, τη Ρόδο, τα Γιάννενα, τη Φλώρινα, τον Βόλο, την Κέρκυρα, την Αθήνα και φτάνει μέχρι το Μόναχο.

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου ξεκίνησε το 2017 να γράφει στη σχολική εφημερίδα και από τότε το μικρόβιο της δημοσιογραφίας δεν τον άφησε. Η Μαρία ασχολείται με τη συγγραφή. Η μία γράφει πιο λογοτεχνικά και ο άλλος αυτοπροσδιορίζεται «φιλόσοφος του καφενείου». Ο ένας συντονίζει την ομάδα, η άλλη επιμελείται τα κείμενα. Και οι δύο θεωρούν το δημοσιογραφικό τοπίο απογοητευτικό, μα έχουν πάθος με το γράψιμο και θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο με την πένα τους.

Στο μπλογκ τους βρίσκει κανείς θέματα που αφορούν την επικαιρότητα αλλά και θέματα «δικά τους», ζητήματα που τους απασχολούν. Τα άρθρα τους, που μπορεί κανείς να τα βρει και σε διαδικτυακά μέσα αλλά και σε τοπικές εφημερίδες, αφορούν από τη ζωή ενός συνομήλικου πρόσφυγα μέχρι τα βιώματα ενός γκέι μαθητή, ενώ προσπαθούν να προωθούν δράσεις στις οποίες συμμετέχουν οι νέοι.

Για τη Μαρία η δράση τους είναι κάτι διαφορετικό, μη τυποποιημένο, γράφουν με την αθώα ματιά της νεότητας. «Είμαστε οι συγγραφείς σε ένα βιβλίο που ήδη γράφεται και θα πάρουμε σύντομα το μελάνι για να γράψουμε την επόμενη σελίδα», λέει. «Οι νέοι βλέπουμε αλλιώς τον κόσμο και έχουμε την πυγμή και τη δύναμη και πρέπει η άποψή μας να ακούγεται και να προσμετράται στην κοινωνία».

Μια νέα γενιά που είναι ανήσυχη και προβληματίζεται, ισχυρίζονται, είναι δώρο για μια κοινωνία, ειδικά σε ένα τοπίο που για εκείνους θυμίζει ναφθαλίνη. «Ζούμε σε μια χώρα που κυριαρχούν γερασμένες απόψεις, με ξύλινο λόγο», λέει ο Γιώργος. «Θέλουμε να δείξουμε τον αυθορμητισμό μας και τις ευαισθησίες μας, να φωνάζουμε και να τσιγκλάμε. Ζούμε μέσα στον ρατσισμό, την περιθωριοποίηση και το μπούλινγκ». Γι' αυτό θέλουν να καταπιαστούν με τα προβλήματα μέσα στον σχολικό χώρο, την κατάχρηση εξουσίας εντός του σχολικού περιβάλλοντος, τα χαρίσματα των νέων που ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά για τις δράσεις που κάνουν. «Με συγκινεί που υπάρχουν παιδιά παραγωγικά που δεν θέλουν μόνο να υπάρχουν αλλά να συμμετέχουν και να δρουν. Είναι σπάνιο αυτό και πρέπει να το ξεκλειδώσουμε, να τους βοηθήσουμε να ανοίξουν τον δρόμο», καταλήγει.

Εφημερίδα των Συντακτών

Earth Speakr: Τα παιδιά δίνουν φωνή στο περιβάλλον

Νέα εφαρμογή με σκοπό να φέρει τα παιδιά πιο κοντά στη συζήτηση περί κλιματικής αλλαγής δημιούργησε ο καλλιτέχνης Όλαφουρ Έλιασον, καθώς τα παιδιά είναι αυτά που θα υποστούν τις επιπτώσεις του κλίματος, αυτά είναι που θα πρέπει να δράσουν και να αλλάξουν το μέλλον.

Συγκεκριμένα, η Earth Speakr είναι μια εφαρμογή διευρυμένης πραγματικότητας, όπου τα παιδιά τοποθετούν τα πρόσωπά και τις φωνές τους σε διάφορα σημεία του χάρτη. Δίνουν φωνή σε δέντρα, σύννεφα, κτήρια και σε πολλά άλλα, και περνούν το δικό τους μήνυμα για την κλιματική κρίση.

Στο παρακάτω βίντεο ο Έλιασον εξηγεί τη δυνατότητα της εφαρμογής και το γιατί επέλεξε μόνο παιδικές φωνές: «Αφορά το να δώσεις φωνή στον πλανήτη μέσω εκείνων που πρόκειται να τον κληρονομήσουν… Η Earth Speakr προσκαλεί τα παιδιά να υπερασπιστούν τον πλανήτη και τους μεγάλους ν’ ακούσουν όσα έχουν να πουν».

Τα παιδιά δημιουργούν ένα τρισδιάστατο πρόσωπο που αντικατοπτρίζει τις εκφράσεις τους ως στοιχείο του περιβάλλοντος. Στη συνέχεια ηχογραφούν ένα μήνυμα και το τοποθετούν στο πρόσωπο. Έτσι, ένα δέντρο μιλάει και εκφράζεται, ένα κτήριο το ίδιο, τα ξύλα που κόπηκαν μιλούν και αυτά.

Την ίδια στιγμή, οι ενήλικες ενθαρρύνονται να διαδώσουν τα αγαπημένα τους μηνύματα, ταξινομώντας τα σε Loud Speakrs. Αυτά λειτουργούν ως playlist διευρυμένης πραγματικότητας που μπορούν, σε έναν εικονικό χάρτη, να τοποθετηθούν σε γνωστά μέρη, ώστε να γίνουν ευκολότερα γνωστά και να ακουστούν σε περισσότερο κόσμο.

Ο Όλαφουρ Έλιασον τονίζει πως οι ενήλικοι οφείλουν να ακούσουν τις νέες φωνές: «Στις σημερινές δημόσιες συζητήσεις για τις κλιματικές πολιτικές είναι σημαντικό να ακουστούν, δυνατά και καθαρά, οι φωνές της επόμενης γενιάς, μια και αυτοί είναι που θα ζήσουν στο μέλλον που σήμερα διαμορφώνουμε. Εμείς -ενήλικες, πρόσωπα που χαράσσουν πολιτικές, πολιτικοί- πρέπει ν’ ακούσουμε τα δημιουργικά μηνύματα των μικρών και να τα πάρουμε στα σοβαρά».

Η Earth Speakr υλοποιήθηκε για να τιμήσει τη γερμανική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, τα μηνύματα της είναι διαθέσιμα και στις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ.

Επιλογή των μηνυμάτων των παιδιών θα μεταδοθεί, μέσω streaming, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο καθώς και στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών στο Βερολίνο.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
ert.gr

Πώς θα αντιμετωπίσετε τους φόβους του παιδιού σας

Πώς εκφράζει σωματικά ένα παιδί τους φόβους του;
 
Ένα σταθερό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο επικρατεί η αγάπη και η φροντίδα των γονέων είναι η βάση για να αντιμετωπίσει το παιδί τους φόβους του.

Συμπτώματα

Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο τα παιδιά που αντιμετωπίζουν φοβίες να δυσκολεύονται να τις εκφράσουν λεκτικά και να εκδηλώνουν σωματικά συμπτώματα. Κάποια από αυτά είναι:

• Ταχυπαλμία
• Πονόκοιλος
• Ζαλάδες
• Πονοκέφαλοι
• Τάσεις για λιποθυμίες
• Ρίγη
• Γαστρεντερικές διαταραχές
• Εφίδρωση

Ποιες είναι οι συχνές φοβίες του παιδιού

Οι φοβίες των παιδιών είναι διαφορετικές σε κάθε ηλικία. Τα μικρά παιδιά συνήθως έχουν τη φοβία των ξένων προσώπων και του αποχωρισμού. Τα παιδιά στην εφηβεία, βγάζουν περισσότερες φοβίες επειδή, όταν διένυαν την παιδική τους ηλικία, οι γονείς δεν έδωσαν την απαραίτητη σημασία και διογκώθηκαν σε βάθος χρόνου.

Σε μεγαλύτερη ηλικία έχουν μικροβιοφοβίες, φόβο του αποπροσανατολισμού κ.α. Καθώς το παιδί μεγαλώνει και ωριμάζει είναι φυσιολογικό να μειώνονται οι φόβοι του και μπορεί να τους εκλογικεύει, ώστε να μην επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής του. Εάν όμως οι φοβίες του δεν υποχωρούν, τότε ίσως να έρχεται αντιμέτωπο με μια δύσκολη κατάσταση.

Τρόποι αντιμετώπισης

• Προσπαθήστε να συνδυάσετε τις φοβίες του παιδιού σας με ένα παιχνίδι.
• Συζητήστε με το παιδί σας και βοηθήστε το να εκφράσει τα συναισθήματα του
• Προσπαθήστε να μη δημιουργείτε φόβους στο παιδί από τη δική σας ανησυχία. Π.χ. μη του φωνάζετε ‘’πρόσεχε μη κοπείς με το ψαλίδι’’
• Δώστε λύσεις στο παιδί σας. Εάν π.χ. φοβάται όταν μένει μόνο του στο σπίτι, δείξτε του πως μπορεί να προφυλαχθεί από έναν πιθανό κίνδυνο

Στέλιος Μαντούδης
Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής
Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou
www.mandou.gr
newsbomb.gr

Το παιδί έσπασε το δόντι του; Δείτε τι πρέπει να κάνετε

Αρχικά πρέπει να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας.
Στη θέα και μόνο ενός σπασμένου δοντιού του παιδιού, οι γονείς πανικοβάλλονται. Ειδικά αν πρόκειται για το μόνιμο δόντι... Όμως ακόμα κι ένα σπασμένο δόντι μπορεί να σωθεί αρκεί να γνωρίζετε τι πρέπει να κάνετε.

Μεταφορά δοντιού

Για την καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης ενός δοντιού που έχει σπάσει, τοποθετήστε το δόντι πίσω στην υποδοχή ενώ περιμένετε για οδοντιατρική περίθαλψη. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, χρησιμοποιήστε μία από τις παρακάτω επιλογές:

Μεταφορά μέσα σε γάλα
Επιλογή 1: Τοποθετήστε το δόντι σε μια μικρή πλαστική σακούλα με λίγο γάλα, έπειτα βάλτε την πλαστική σακούλα σε ένα φλιτζάνι με πάγο.
Επιλογή 2: Τοποθετήστε το δόντι σε ένα φλιτζάνι κρύο γάλα.

Μεταφορά σε σάλιο
Επιλογή 1: (Χρήση μόνο σε παιδιά ηλικίας άνω των 12 ετών): Τοποθετήστε το δόντι στο στόμα του παιδιού. Προσοχή στο παιδί, να προσέχει να μην το καταπιεί.
Επιλογή 2: Βάλτε το δόντι σε ένα φλιτζάνι, έπειτα τοποθετήστε το δόντι και διατηρήστε το υγρό με το σάλιο του παιδιού.

Μεταφορά σε υγρό πανί
Εάν το γάλα και το σάλιο δεν είναι διαθέσιμα, τυλίξτε το δόντι σε ένα υγρό πανί.

Τι άλλο πρέπει να κάνετε

• Φοράτε ιατρικά γάντια εάν υπάρχουν.
• Τοποθετήστε το παιδί έτσι ώστε η αιμορραγία να μην προκαλέσει πνιγμό.
• Προσπαθήστε να βρείτε το δόντι. Αν βρείτε το δόντι, μην το αγγίζετε από τις ρίζες του.
• Εάν το δόντι είναι βρώμικο, ξεπλύνετε απαλά με νερό. Μην τρίβετε ή χρησιμοποιείτε αντισηπτικό στο δόντι.
• Τοποθετήστε απαλά το δόντι στην υποδοχή στη σωστή θέση. Πιέστε προς τα κάτω το δόντι με τον αντίχειρά σας.
• Δώστε στο παιδί σας να δαγκώσει μια γάζα ή ένα πανί για να σταθεροποιήσει το δόντι μέχρι την άφιξή του στον οδοντίατρο.

Αλέξανδρος Μάνος DDS , MOrth
Οδοντίατρος , Ειδικός Ορθοδοντικός
Tel Aviv University
site: www.drmanosclinic.com
newsbomb.gr

«Η εικόνα των παιδιών που κάθονται ήσυχα στην ταβέρνα κρατώντας ένα τάμπλετ είναι θλιβερή»

Συχνά ρωτώ έναν γονιό γιατί έκανε παιδί. Ντρέπομαι να σας πω τις απαντήσεις που ακούω τουλάχιστον από εκείνους που δεν ντρέπονται να τις πουν.

Έρχεται λοιπόν εκείνη η ώρα η ευλογημένη που γυρνάς στο σπίτι με ένα παιδί. Μέχρι τώρα δεν το είχες. Για μερικούς μήνες το είχες στη κοιλιά σου, άλλοι το περιμένατε με αγωνία, άλλοι με χαρά, άλλοι με προβληματισμό και κάποιοι ίσως και με φόβο. Ότι κι αν υπήρχε πριν να έρθει τελειώνει όμως όταν έρθει. Είσαι εκεί στο σπίτι σου, συχνά χωρίς βοήθεια και αρχίζει μια περίοδος που κανείς δεν σου την περιέγραψε πραγματικά. Την είχες ίσως ζήσει μέσω φίλων αλλά όταν έφευγες από τα σπίτια τους έχοντας πάρει μια γεύση για λίγο από τις χαρές ή τα αδιέξοδα ενός βρέφους, εσύ πήγαινες στο σπίτι σου και κοιμόσουν ενώ οι φίλοι σου ξενυχτούσαν, θηλάζοντας, αλλάζοντας πάνες, και ίσως περπατώντας πέρα δώθε στο σπίτι μήπως και το μωρό ηρεμίσει και κοιμηθεί. Μπορεί να σου τα περιέγραφε η φίλη σου αν προλάβαινε αλλά το βίωμα είναι βίωμα. Τώρα τo ζεις.

Για όποιο λοιπόν λόγο έφερες ένα παιδί από το μαιευτήριο στο σπίτι ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Πασχίζεις και αγωνιάς και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνεις να περάσεις το πρώτο χρόνο και σιγά σιγά έρχεται και ο δεύτερος και ο τρίτος και τώρα πια το βρέφος είναι νήπιο και οι ανάγκες του είναι άλλες. Θέλει να εμπειρευτεί τον κόσμο, να πιάσει, να δοκιμάσει, να ανεβεί, να κατεβεί, να δαγκώσει, να φτύσει, να φάει ή να μην φάει, να κοιμηθεί ή να μην κοιμηθεί και όλα αυτά που αντιμετωπίζεις καθημερινά. Εξουθενωμένοι τις περισσότερες φορές και οι δύο γονείς (στην καλύτερη περίπτωση που ασχολούνται και οι δύο και είναι αλήθεια πως συμβαίνει όλο και περισσότερο) έχουν ανάγκη λίγου ύπνου, λίγης ξεκούρασης, λίγης χαλαρότητας. Αν έχουν κάποιον άνθρωπο να το αφήσουν έχει καλώς αν όμως όχι; Οι ανάγκες του ζευγαριού μεγαλώνουν για λίγο χρόνο προσωπικό, για μια έξοδο χωρίς έννοιες, για ένα ποτό με φίλους. Δυσκολεύει και η σχέση γιατί τώρα τα θέματα της αντιπαράθεσης είναι πιο πολλά και έχουν να κάνουν με έναν ακόμη άνθρωπο που εξαρτάται 100% από εκείνους. Ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν λύσεις. Μέχρι πριν λίγα χρόνια τη λύση αποτελούσε η τηλεόραση. Στην καλύτερη κάποιο παιδικό dvd που κρατούσε το παιδί για λίγο απασχολημένο, να κάνεις ένα μπάνιο βρε αδερφέ σαν άνθρωπος. Και ξαφνικά το ένα dvd έγιναν δύο και τα δύο γρήγορα έγιναν τρία. Και μια καινούργια διένεξη ξεκίνησε και μεταξύ γονιού παιδιού αλλά και μεταξύ του ζευγαριού. «Έλα άστον μωρέ, τι θα πάθει;». Όσο είχαμε τα dvd η ιστορία ήταν ως εκεί. Άλλη οικογένεια έβρισκε τη λύση της σιγά σιγά, άλλη επέβαλε, άλλη αδιαφορούσε και η ζωή συνεχιζόταν μέχρι την αποφράδα εκείνη μέρα που ανακαλύφθηκε το tablet. Αποφράδα ναι αποφράδα γιατί τώρα πια τον σιγαστήρα, την baby sitter, την νταντά, μπορείς να την πάρεις ΚΑΙ μαζί σου όπου πας!!! Όπου πας έχεις το μαγικό εκείνο, το θαυματουργό αποχαυνωτικό δηλητήριο που αργά αλλά σταθερά εξουσιάζει το παιδί σου. Μάχες ολόκληρες με τρίχρονα που θέλουν κι άλλο το tablet. Χτυπούν και χτυπιούνται στα πατώματα μόλις τους πάρεις την εξάρτηση γιατί ναι έχουν εξαρτηθεί. Δεν επιτρέπεται να έχουμε εξαρτημένα πλάσματα από την τεχνολογία. Δεν επιτρέπεται επίσης να σπρώχνουμε τα παιδιά μας στην εξάρτηση πιστεύοντας ότι θα είναι αυτά σε θέση να την ελέγξουν. Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του; Ποιος ναρκομανής δεν θέλει τη δόση του! Aν ξέρει μάλιστα πως είναι εδώ δίπλα και μπορεί να την έχει άμεσα! Και όταν του δώσεις το σακκουλάκι με απεριόριστη ποσότητα γιατί πιστεύεις ότι θα βάλει όριο; Ποιος ο ναρκομανής θα βάλει όριο; Μα είμαστε ανόητοι οι άνθρωποι; Ανόητοι ή συμφεροντολόγοι; Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ή πράγματι δεν αντιλαμβανόμαστε το πόσο σκληρό είναι για ένα παιδί να του δώσεις στα χέρια του την ευτυχία και το ίδιο να έχει τη σύνεση και την διάκριση να πει:
«Ε τώρα μαμά πάρτο αρκετά ευτύχησα, δεν θέλω άλλο». Ποιόν κοροϊδεύουμε, το εαυτό μας, ή το παιδί;

Δεν είναι πράματα αυτά. Μπορεί το marketing να κάνει τη δουλειά του αλλά εσύ γονιέ δεν πρέπει να κάνεις τη δική σου; Και παρακαλώ να μην ακούσω αυτά που ακούω από τους γιάπιδες «ναι αλλά σύντομα θα πρέπει να μάθει την τεχνολογία». Κανείς δεν λέει όχι. Η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μας, είναι εργαλείο σπουδαίο, είναι μεγάλος βοηθός ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει. Δεν είναι όμως για τα χέρια όλων, πάντα.

Η εικόνα των δύο ζευγαριών που τρώνε συζητώντας σε ένα εστιατόριο και 3 παιδάκια κάθονται φρόνιμα-φρόνιμα δίπλα τους και το καθένα έχει το tablet στα χεράκια του είναι θλιβερή, αποκαρδιωτική και απολύτως απαισιόδοξη. Δεν χρειάζεται τα παιδιά να είναι φρόνιμα. Τα παιδιά χρειάζεται να είναι αεικίνητα, να τριγυρνούν γύρω απ’ τα τραπέζια (αν είναι μαζί μας) και να τρώνε και καμιά πατατούλα απ’ το τραπέζι του διπλανού που σίγουρα δεν θα ενοχληθεί γιατί ένα 5χρονο ήρθε κοντά του και τον σκούντησε ή του μίλησε, ή ότι άλλο. Αν η οικογένεια λοιπόν βγήκε όλη μαζί, ας αποφασίσει να πάει εκεί που θα περάσουν τα παιδιά καλά όχι οι μεγάλοι. Και στην ερώτηση και τι να κάνουν οι μεγάλοι, να σκεφτούν πως μεγαλώνουν παιδιά και όχι κούκλες. Την κούκλα εκεί που την αφήνεις εκεί θα τη βρεις. Το παιδί όχι. Δεν μπορεί να το κουβαλώ εκεί που εγώ θέλω πασάροντας ένα tablet για να το κρατώ απασχολημένο δήθεν ευχάριστα. Δεν είναι λύση το tablet για όλα. Δεν είναι εκπαίδευση στη τεχνολογία να ξέρει το τρίχρονο να πατάει το επόμενο τραγουδάκι στο YouTube. Για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί αυτός ο δρόμος δεν έχει τελειωμό και κυρίως δεν έχει γυρισμό. Αν παρόλ’ αυτά θέλουμε να εισάγουμε το γόνο μας στα άδυτα της τεχνολογίας τόσο γρήγορα ας μείνουμε σταθεροί στο χρόνο.

Άλλη μια πονεμένη ιστορία ο χρόνος! Λέει λοιπόν ο δήθεν καλοπροαίρετος γονιός «Ναι πάρτο λοιπόν για 5 λεπτά»! Αλήθεια εσύ μάνα εσύ πατέρα ακούς τι λες; Λες λοιπόν στο 3χρονο «πάρτο για 5 λεπτά». Θέλεις να αναλύσουμε αυτή τη φράση. «Πάρτο» είναι ένα ρήμα στην προστακτική που δηλώνει στον άλλον την συμφωνία μας να αποκτήσει κάτι. Με τη χρήση και μόνο αυτής της λέξης έχουμε δηλώσει την άνιση σχέση μας. Αν δηλαδή λέγαμε «μπορείς να το έχεις» είναι άλλη η αίσθηση, φαίνεται σαν να συναινείς, να συμφωνείς να αποκτήσει ο άλλος κάτι και παράλληλα είναι σαν να του δίνεις την ευθύνη της απόκτησης αυτής. Τώρα αν πάμε στο δεύτερο μέρος της φράσης «για πέντε λεπτά». Τι θα πει το «για πέντε λεπτά» για το 3χρόνο. Τι είναι το «πέντε» και τι είναι τα «λεπτά»; Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει στην επικοινωνία μας με τα παιδιά; Τώρα θα πρέπει να δούμε πώς θα προσδιορίσουμε το χρόνο χωρίς να του πούμε κινέζικα όπως είδαμε ότι είναι το «πέντε λεπτά» και χωρίς να πάρουμε την ευθύνη που θα ήταν η έκφραση «μπορείς να το έχεις μέχρι να σου πω». Δεν υπάρχει λύση. Όσο και να σκεφτείς δεν μπορείς να δώσεις την έννοια του ορίου σε ένα 3χρονο. Άρα δεν είναι κάτι που μπορώ να διαπραγματευτώ με το 3χρονο γιατί όλη την ευθύνη θα πρέπει να την έχει ο γονιός. Έτσι αρχίζει η Μάχη για Δύναμη. Γιατί ο γονιός θα βάζει το όριο και το παιδί θα το υπερβαίνει. Συμπεραίνουμε λοιπόν πως αν κάτι δεν μπορούν τα δύο μέρη να είναι σε θέση να το διαπραγματευτούν ισότιμα δεν είναι μέσα στο πλαίσιο των πιθανοτήτων. Αφού λοιπόν δεν μπορεί να είναι σε θέση να αντιληφθεί το πώς το πόσο και το τι απλά δεν μπορεί να το έχει.

Τα όρια μπορούν να ισχύσουν ως όρια και όχι ως επιβολή μόνον όταν συναποφασίζονται, εμπνέονται και δεν επιβάλλονται. Όλοι οι γονείς δυστυχούν με το θέμα αυτό γιατί δεν γνωρίζουν το πώς αυτό το θέμα λειτουργεί στη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Άρα κάθε φορά που αναφέρονται στα όρια, αναφέρονται στους περιορισμούς που εκείνοι επιθυμούν να επιβάλουν. Φυσικά αυτό το αντιλαμβάνεται το παιδί γιατί δεν είναι χαζός άνθρωπος είναι απλά μικρός άνθρωπος και νοιώθοντας την επιβολή και μπαίνοντας στη μάχη για τη δύναμη θέλουν να επιβάλουν τη δική τους θέση.
Μπορώ λοιπόν να δώσω ένα tablet στα χέρια του παιδιού μου ΜΟΝΟΝ όταν έχω προσυμφωνήσει το πόσο, το γιατί, το πότε και το πώς θα το χρησιμοποιεί. Α! και κάτι ακόμη. Να προσυμφωνήσουμε επίσης και το τι θα χρειαστεί να γίνει αν δεν τηρηθούν τα προηγούμενα. Μόνον τότε μπορεί κανείς να εμπιστευτεί αυτό το σπουδαίο κατά τα άλλα εργαλείο, διασκέδασης, εκπαίδευσης, κλπ κλπ στα χέρια του χρήστη του. Ας αναρωτηθεί ο κάθε γονιός γνωρίζοντας το παιδί του αλλά κυρίως γνωρίζοντας τον εαυτό του αν μπορεί να έχει αυτή τη συμφωνία και ας προχωρήσει.

Αν η σχέση γονιού παιδιού μπορεί να υποστηρίξει το προηγούμενο τότε σημαίνει ότι υπάρχει μια ισότιμη με αμοιβαίο σεβασμό σχέση και τα πράγματα είναι έτοιμα να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της ανάληψης ευθύνης που αναλογεί στο κάθε μέρος. Απέχουμε παρασάγκας εμείς οι Έλληνες γονείς από μια τέτοια σχέση. Απέχουμε γιατί δεν την είχαμε με τους δικούς μας γονείς, δεν την έχουμε με τις κυβερνήσεις μας, δεν την έχουμε με την όποια αρχή. Γι’ αυτό την αρχή την βλέπουμε ως εξουσία και ο χορός της αντιπαράθεσης καλά κρατεί.

Το θέμα είναι αν θέλουμε να αλλάξουμε, αυτή τη σχέση ανταγωνισμού και ταυτόχρονα εξάρτησης. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. Αν δεν μαθητεύσουν οι γονείς οργανωμένα και με συνέπεια στο πώς μπορούν να βελτιώσουν κατ’ αρχήν τον εαυτό τους και μετά την επιρροή προς τον νέο άνθρωπο που προπονούν να βγει στη ζωή, θα συνεχίζουμε να πηγαίνουμε στα τυφλά, θα συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τα tablets στα χέρια των παιδιών μας και θα συνεχίσουμε να ωρυόμαστε όταν τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως θέλουμε. Το θλιβερότερο βέβαια είναι ότι θα συνεχίσουμε να μεταφέρουμε και στην επόμενη γενιά τα δικά μας τραύματα, τα δικά μας στερεότυπα όπως τα κουβαλήσαμε από την προηγούμενη και η προηγούμενη από την προηγούμενη…

Ερατώ Χατζημιχαλάκη – Οικογενειακή Σύμβουλος
fanpage.gr