Κάντο μ' αγάπη: Ένα Χωριό με νόημα εν μέσω πανδημίας

Οι μέρες φυλλορροούν όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, που έφευγαν αστραπιαία τα φύλλα του ημερολογίου καταδεικνύοντας το πέρασμα του χρόνου.

Οι γιορτινές μέρες πλησιάζουν και κανένας δεν μπορεί να αισθανθεί πραγματικά αυτό το γιορτινό, που κάποτε μας ξεσήκωνε φυσικά και ψυχολογικά και δεν μας έφταναν οι ώρες της μέρας για τις ετοιμασίες υποδοχής.

Όλοι κουβαλάμε μία αναβλητικότητα, μία δυσθυμία, μία ευ-συγκινησία, μια αδιαφορία θα έλεγα εν τέλει.

Γιατί απλά κανείς μας δεν περιμένει τίποτα διαφορετικό από τους μήνες και τις μέρες που πέρασαν ήδη. Θα είναι μια επανάληψη των ίδιων ημερών, της ίδιας απομόνωσης, της ίδια μοναχικότητας, θα

βιώσουμε πράγματα που ούτε είχαμε ποτέ φαντασθεί, τίποτα δε θάναι ίδιο με τις προηγούμενες χρονιές.

Σαν τις χελώνες κλεισμένοι στο καβούκι μας, χωρίς τους δικούς μας ανθρώπους, χωρίς προσμονές, χωρίς  αγκαλιές κι ακόμα και μ' αυτούς που θα βρεθούμε, θα κοιταζόμαστε αβέβαιοι στα μάτια αν πρέπει ν' αγγίξουμε ο ένας τον άλλον ή καλλίτερα να μην... για να μην έχουμε μετά ενοχές, αν κάτι συμβεί.

Αυτή η αβεβαιότητα και η αποστείρωση θάναι τα μόνα που θάναι ίδια εδώ και καιρό και επαναλαμβανόμενα.

Περισσότερο καλά μάθαμε να πλένουμε τα χέρια μας, ν' αποστειρώνουμε ο,τι μπαίνει στο σπίτι μας,

σαν  ποτέ πριν να μην διατρέχαμε κινδύνους.

Τώρα όμως ο κίνδυνος είναι εδώ, ορατός και αδιαμφισβήτητος. Θερίζει ανθρώπους.

Ανθρώπους οποιασδήποτε ηλικίας, που μέχρι χθες συνέχιζαν τη ζωή τους κανονικά, χωρίς να κακοβάζουν.

Αλλά να που κάποιος άλλος τους έβαλε στόχο και απλά, μοιρολατρικά επαναλαμβάνουμε “μέχρι εκεί ήταν το καντηλάκι του”! Ένα φιτίλι δηλαδή η ζωή μας, που κάποιος, με το έτσι θέλω, το φύσηξε δυνατά και το έσβησε χωρίς να νοιαστεί ποιους παίρνει και ποιους αφήνει με άδειες αγκαλιές!

Είναι τα πιο λυπηρά Χριστούγεννα για όλους, τα πιο κενά, τα πιο ψυχρά, που δεν είχαμε ποτέ διανοηθεί ότι θα ζούσαμε.

Είτε έχουμε τους ανθρώπους μας είτε όχι, πάλι μοναξιά και παγωμάρα κυριαρχούν. 

Γιατί οι σκέψεις και οι φόβοι  μηδενίζουν τις κινήσεις, τα χέρια μένουν μετέωρα, άβουλα και τα μάτια γεμάτα ερωτηματικά.

Ένα “ΓΙΑΤΙ;” πλανάται παντού ,αναπάντητο, φοβισμένο, βουρκωμένο και μία ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα με ή χωρίς εμβόλιο.

Δεν ξέρω αν όλο αυτό θα ξεχαστεί σα να μην υπήρξε ποτέ, σα νάταν ένα κακό όνειρο που μόλις ξυπνήσαμε το ξεχάσαμε, εγώ διατηρώ επιφυλάξεις, τουλάχιστον για μένα.

Ο φόβος θα ελλοχεύει πάντα, του τι μπορεί να μας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα και αν κάποια πράγματα, που τόσο τραγικά βιώσαμε, μας έγιναν μαθήματα και θ’ αλλάξουμε φιλοσοφία ζωής, διαπιστώνοντας

πόσο εύκολο είναι να σβήσει αυτό το “φιτίλι”, χωρίς προειδοποίηση χωρίς “γιατί και “διότι”.

Έτσι απλά, γιατί κάποιος αποφάσισε για μας χωρίς εμάς.

Στολίσαμε τα σπίτια μας πριν καν τα στρώσουμε, προσδοκώντας ότι η επίπλαστη αυτή χαρά θα θερμάνει το μέσα μας, ότι θ ακούσουμε τα κουδουνάκια των Ταράνδων του Αη Βασίλη να έρχονται, ότι η ζεστασιά από τα χνώτα των ζώων στη φάτνη θα διαχυθεί στην ατμόσφαιρα και θα ζεστάνει τις παγωμένες μας καρδιές.

Δε ξέρω αν τα καταφέραμε, στιγμιαία ίσως ναι.

Το αναβόσβημα από τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι σαν μια αναζωπύρωση των ελπίδων μας, ότι ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ κι όταν περάσει θάμαστε ακόμα όρθιοι κι αφού μείνουμε όρθιοι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα που δεν είχαμε εκτιμήσει όσο έπρεπε.

Εγώ θα ευχηθώ, επειδή εκτός από τη δική μας προσωρινή ελπίζω μοναξιά, υπάρχει πολύ μοναξιά εκεί έξω, να γίνουμε εμείς φάτνες για όσους έχουν ανάγκη. 

Ν' απλώσουμε το χέρι ακόμα κι αν μας λείπει κι εμάς το κουράγιο, γιατί κάποιος εκεί έξω έχει περισσότερη ανάγκη να το πιάσει, για να κρατηθεί όρθιος.

 

ΑΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠ' ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΜΑ.

 

Και επειδή θέλω να κλείσω γλυκά θα σας παραθέσω το χριστουγεννιάτικο χωριό μου.

Είναι μια νότα ελπίδας, εκτός από την όποια ομορφιά του, γιατί όλα αυτά που το συνέθεσαν, καταδικασμένα ήταν κι αυτά, αφού ήταν “σκουπίδια”, πεθαμένα πράγματα, που ολοκλήρωσαν τον προορισμό τους και θα κατέληγαν στον δικό τους τάφο.

Να όμως που τους δόθηκε ένας άλλος ρόλος, μια άλλη αποστολή, να δώσουν χαρά και ζεστασιά παρά το

χιονισμένο τοπίο.

Ας πάρουμε λοιπόν έτσι αυτό που ζούμε, ζοφερό το σήμερα, ελπιδοφόρο το αύριο κι ας χαμογελάσουμε

Κάντο μ' αγάπη

11 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα του παιδιού

Δεν είναι μια τυχαία μέρα. Σαν σήμερα γεννήθηκε η UNICEF (11 Δεκεμβρίου 1948) για να βοηθήσει τα παιδιά της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κάποιοι γιορτάζουν αυτή τη μέρα στις 20 Νοεμβρίου οπότε και υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, όπου και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής.

Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι καταπέλτης στο εφησυχασμό της συνείδησης.

Τι να πρωτοσκεφτεί κανείς; Την ψυχαναγκαστική παιδική εργασία; Την παιδική πορνεία; Την παιδική βία που βιώνουν παιδιά ακόμα και μέσα στην κούνια τους; Την έλλειψη εκπαίδευσης; Την έλλειψη βασικών καθημερινών αναγκών(νερό, φαγητό, ένδυση); Την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης;

Όσοι έχουμε παιδιά μπορούμε να κάτσουμε και να τους εξηγήσουμε ότι πράγματα που τα θεωρούν δεδομένα δεν είναι για όλα τα παιδιά στον κόσμο και καλό είναι να σέβονται τη ζωή που τους προσφέρεται. Και το πιο σημαντικό να μη σταματούν να διεκδικούν όλα τα δικαιώματα που τους αναλογούν αλλά και που όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν. Και να σέβονται, να αναγνωρίζουν και να εναγκαλίζουν τους αγώνες των γονιών τους που διεκδικούν τους καλύτερους μέλλοντες για αυτά.

Η ημέρα αυτή μας υπενθυμίζει ότι τα παιδιά όλου του κόσμου, ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκείας, χρειάζονται την άνευ όρων αγάπη και φροντίδα μας. Η παιδική ηλικία, η πιο ευαίσθητη ηλικία στη ζωή του ανθρώπου, χρήζει ειδικής προστασίας, καθώς πολύ συχνά παρατηρούνται φαινόμενα παραβίασης των δικαιωμάτων τους.

Είναι μια ευκαιρία, επίσης, να συνειδητοποιήσουμε πως στην προσπάθειά μας να προετοιμάσουμε τα παιδιά για τον κόσμο των μεγάλων, συχνά παραβλέπουμε τις ανάγκες τους, ενώ στην ουσία αυτό που χρειάζονται είναι να τους δώσουμε την ευκαιρία να ζήσουν την παιδικότητά τους.

Τα παιδιά είναι το μέλλον της ανθρωπότητας και οφείλουμε να προασπίζουμε τα δικαιώματά τους, να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες τους και να στεκόμαστε δίπλα τους ενθαρρύνοντας τις επιλογές τους. Διασφαλίζοντάς τους τις συνθήκες για να αναπτύξουν ολοκληρωμένες και αυτόνομες προσωπικότητες, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για ένα καλύτερο αύριο.

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Τερατάκια τσέπης

Η Παγκόσμια ηµέρα του Παιδιού είναι αφορμή για ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ, σχετικά µε τις ευθύνες όλων, της Πολιτείας και των πολιτών, προκειμένου να αντιμετωπίζονται τα παιδιά ως υποκείμενα δικαιωμάτων και να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την προστασία των δικαιωμάτων αυτών από τις ποικίλες παραβιάσεις που υφίστανται. Στη χώρα µας απαιτείται µεγαλύτερη εγρήγορση και δράση της Πολιτείας, ώστε τα παιδιά να απολαμβάνουν τα δικαιώματα φροντίδας, προστασίας, παροχών και συµµετοχής, όπως αυτά καθιερώνονται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η θέση των παιδιών στην οικογένεια, που απολαμβάνει ειδικής συνταγματικής προστασίας, χρειάζεται µεγαλύτερη θεσμική θωράκιση και υποστήριξη. Η ανυπαρξία ενός νομοθετικά κατοχυρωμένου εθνικού προνοιακού συστήματος για την προστασία του παιδιού και της οικογένειας, έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη επαρκών και κατάλληλων µεθόδων και δομών στήριξης για κάθε οικογένεια.

...Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια "δικαιώματα του ανθρώπου". Τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη μας και τη φροντίδα μας όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα του παιδιού, στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά όλες τις μέρες του χρόνου...

Η Συνθήκη των δικαιωμάτων του παιδιού αναφέρει:

• Παιδιά θεωρούνται όλα τα κορίτσια και τα αγόρια από 0 έως 18 ετών.
• Όλα τα παιδιά έχουν αυτά τα δικαιώματα, ανεξάρτητα από το ποια είναι, που ζουν, τι κάνουν οι γονείς τους, τι γλώσσα μιλάνε, ποια είναι η θρησκεία τους, αν είναι αγόρια ή κορίτσια, ποιες είναι οι παραδόσεις τους, αν έχουν κάποια αναπηρία, αν είναι πλούσια ή φτωχά. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται άδικα για κανένα λόγο.
• Όλοι οι ενήλικες πρέπει να κάνουν αυτό που είναι καλύτερο για το παιδί. Όταν οι μεγάλοι παίρνουν αποφάσεις, πρέπει να σκέφτονται τι συνέπειες θα έχουν αυτές τους οι αποφάσεις για τα παιδιά.
• Το κράτος έχει ευθύνη να εξασφαλίσει πως τα δικαιώματά τους προστατεύονται. Πρέπει να βοηθήσει την οικογένειά του παιδιού να προστατεύει τα δικαιώματά του και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου θα μπορεί να μεγαλώσει πλήρως.
• Η οικογένειά του έχει την ευθύνη να το βοηθήσει να μάθει να ασκεί τα δικαιώματά του και να εξασφαλίσει πως τα δικαιώματά του προστατεύονται.
• Έχει δικαίωμα στη ζωή, την επιβίωση και την ανάπτυξη.
• Έχει δικαίωμα να έχει ένα όνομα και αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται επίσημα από το κράτος. Έχει δικαίωμα σε μια εθνικότητα (να ανήκει σε μια χώρα).
• Έχει δικαίωμα σε μια ταυτότητα - ένα επίσημο αρχείο του ποιος/α είναι. Κανείς δεν πρέπει να του στερήσει αυτό.
• Έχει το δικαίωμα να μένει με τους γονείς (ή γονέα) του, εκτός και αν αυτό είναι κακό για εκείνο. Έχει το δικαίωμα να ζει με μια οικογένεια που νοιάζεται για εκείνο
• Αν ζει σε διαφορετική χώρα από αυτή που μένουν οι γονείς του, έχει το δικαίωμα να είναι μαζί στο ίδιο μέρος.
• Έχει το δικαίωμα να προστατεύεται από κάθε παράνομη απομάκρυνση του από την χώρα στην οποία ζει.
• Έχει το δικαίωμα να πει τη γνώμη του και οι μεγάλοι να την ακούν και να την παίρνουν σοβαρά.
• Έχει το δικαίωμα να ανακαλύπτει πράγματα και να μοιράζεται τις σκέψεις του με άλλους, μιλώντας, ζωγραφίζοντας, γράφοντας ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο εκτός και αν αυτός βλάπτει ή προσβάλλει άλλους ανθρώπους.
• Έχει το δικαίωμα να επιλέξει τη δική του θρησκεία και τα πιστεύω. Οι γονείς του θα πρέπει να το βοηθήσουν να αποφασίσει τι είναι σωστό και τι λάθος και ποιο είναι το καλύτερο για εκείνο.
• Έχει το δικαίωμα να διαλέξει τους φίλους του και να συμμετέχει ή να φτιάξει ομάδες, φτάνει αυτό να μην βλάπτει άλλους.
• Έχει δικαίωμα σεβασμού στην ιδιωτική του ζωή.
• Έχει το δικαίωμα να λαμβάνει πληροφορίες που είναι σημαντικές για την ευημερία του, από το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες, βιβλία, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλες πηγές. Οι ενήλικες πρέπει να βεβαιωθούν πως οι πληροφορίες που λαμβάνει δεν είναι βλαβερές και να το βοηθήσουν να βρει και να καταλάβει τις πληροφορίες που χρειάζεται.
• Έχει το δικαίωμα να μεγαλώσει με τους γονείς (ή γονέα) του αν αυτό είναι δυνατό.
• Έχει το δικαίωμα να προστατεύεται από κάθε μορφή βίας, προσβολής, παραμέλησης, εγκατάλειψης, σωματικής, ψυχολογικής, πνευματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης, όσο βρίσκονται στην ευθύνη των γονιών και ή των κηδεμόνων τους ή άλλων προσώπων στα οποία αυτοί τα έχουν εμπιστευθεί.
• Όταν ένα παιδί δεν ζει με την οικογένειά του ή αυτή δεν μπορεί να το φροντίσει, έχει δικαίωμα ειδικής προστασίας και βοήθειας, μέσα από θεσμούς όπως η υιοθεσία, η φιλοξενία σε ανάδοχη οικογένεια ή σε κατάλληλη στέγη / ίδρυμα.
• Η Πολιτεία πρέπει να παίρνει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε μια υιοθεσία που γίνεται στην ίδια χώρα ή σε άλλη, να είναι σύμφωνη με το νόμο και να λαμβάνεται υπόψη πάνω απ' όλα το συμφέρον του παιδιού.
• Έχει δικαίωμα σε ειδική φροντίδα και βοήθεια αν είναι πρόσφυγας (εάν εξαναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του και ζει σε άλλη χώρα), όπως και σε όλα τα άλλα δικαιώματα αυτής της Σύμβασης.
• Έχει δικαίωμα σε ειδική εκπαίδευση και φροντίδα αν έχει κάποια αναπηρία, καθώς και σε όλα τα άλλα δικαιώματα αυτής της Σύμβασης, ώστε να μπορεί να ζήσει μια ολοκληρωμένη ζωή.
• Έχει δικαίωμα στην καλύτερη δυνατή φροντίδα για την υγεία του, καθαρό νερό να πιει, θρεπτικό φαγητό, ένα καθαρό και ασφαλές περιβάλλον και τις πληροφορίες που θα το βοηθήσουν να μείνει υγιής.
• Αν ζει κάτω από τη φροντίδα άλλων ή σε άλλες καταστάσεις μακριά από το σπίτι του, έχει δικαίωμα να εξετάζονται τακτικά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει για να φανερωθεί αν είναι οι πιο κατάλληλες.
• Έχει δικαίωμα για βοήθεια από το κράτος αν είναι φτωχός ή βρίσκεται σε ανάγκη.
• Έχει δικαίωμα σε φαγητό, ρούχα, ένα ασφαλές μέρος να ζήσεις και να ικανοποιούνται οι βασικές του ανάγκες. Δεν πρέπει να μειονεκτείς με τρόπο που να μην μπορεί να κάνεις πολλά από τα πράγματα που κάνουν τα άλλα τα παιδιά.
• Έχει δικαίωμα σε εκπαίδευση καλής ποιότητας. Πρέπει να ενθαρρύνεται να πάει στο σχολείο μέχρι την υψηλότερη τάξη που μπορεί.
• Η εκπαίδευσή του πρέπει να το βοηθάει να χρησιμοποιεί και να αναπτύξει το ταλέντο και τις ικανότητές του. Πρέπει επίσης να το βοηθάει να μάθει να ζει με ειρήνη, να προστατεύει το περιβάλλον και να σέβεται τους άλλους ανθρώπους.
• Έχει το δικαίωμα να εξασκεί τις παραδόσεις του, τη γλώσσα και τη θρησκεία του - ή όποια άλλη επιλέξει. Μειονότητες και ιθαγενείς ομάδες χρειάζονται ιδιαίτερη προστασία αυτού του δικαιώματος.
• Έχει δικαίωμα στο παιχνίδι και την ξεκούραση.
• Έχει δικαίωμα προστασίας από εργασία που το βλάπτει και που είναι επιβλαβής για την υγεία και την εκπαίδευσή του. Εάν εργάζεται, έχει το δικαίωμα να είναι ασφαλής και να πληρώνεται ικανοποιητικά.
• Έχει δικαίωμα προστασίας από επιβλαβή ναρκωτικά και από το εμπόριο ναρκωτικών.
• Έχει δικαίωμα σε μια ζωή ελεύθερη από σεξουαλική κακοποίηση.
• Κανείς δεν επιτρέπεται να το απαγάγει ή να το πουλήσει.
• Έχει δικαίωμα προστασίας από κάθε μορφή εκμετάλλευσης.
• Κανείς δεν επιτρέπεται να το τιμωρήσει με σκληρό ή επιβλαβή τρόπο.
• Έχει δικαίωμα σε προστασία και ελευθερία από τον πόλεμο. Παιδιά κάτω των 15 ετών δεν μπορούν να αναγκαστούν να πάνε στο στρατό ή να συμμετέχουν σε πολέμους.
• Έχει δικαίωμα σε βοήθεια αν πληγωθεί, αν παραμεληθεί ή αν το κακομεταχειρισθούν.
• Έχει δικαίωμα σε νομική υποστήριξη και δίκαια αντιμετώπιση από το δικαστικό σύστημα που σέβεται τα δικαιώματά ου.
• Εάν οι νόμοι της χώρας παρέχουν καλύτερη προστασία στα δικαιώματά του από ότι τα άρθρα αυτής της Σύμβασης, τότε αυτοί οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται.
• Έχει το δικαίωμα να γνωρίζει τα δικαιώματά του! Οι ενήλικες πρέπει να ξέρουν γι' αυτά τα δικαιώματα και να βοηθήσουν και εκείνο να τα μάθει επίσης.

ΜΕ ΕΝΑ, ΜΕ ΔΥΟ ΓΟΝΕΙΣ ή ΕΝΑ ΠΟΛΥΓΟΝΕΪΚΟ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΚΙΑΣ.

ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ! ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΙΣΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΟΧΩΝ ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς συστήνουμε σε ένα παιδί την έννοια της αναπηρίας;

Την προηγούμενη εβδομάδα το ημερολόγιο σήμανε 3 Δεκεμβρίου, μία μέρα αφιερωμένη στην αναπηρία και σε ανθρώπους άρρητα συνδεδεμένους μαζί της. 

Η μέρα αυτή λειτουργεί για όλους μας ως φωτεινός σηματοδότης υπενθυμίζοντας μας τη σημαντικότητα αρετών όπως η αποδοχή και ο σεβασμός στην διαφορετικότητα. Αμφότερες αποτελούν τους σπόρους μίας καλλιεργημένης προσωπικότητας, και τα κομμάτια στο παζλ των ανθρωπιστικών αξιών. 

Στην κατάκτηση τους βασικός φαίνεται ο ρόλος των γονιών, καθώς η οικογένεια αποτελεί το πρώτο “σχολείο” της ζωής μας.

Οι στάσεις και οι απόψεις στο πλαίσιο αυτό, αποτελούν τροφή για το παιδικό μυαλό που απορροφά ως σφουγγάρι κάθε ερέθισμα. 

Σε μία κοινωνία λοιπόν, που η ημιμάθεια, τα έντονα βλέμματα, οι ψίθυροι, καθώς και οι αστεϊσμοί σε βάρος άλλων κυριαρχούν οι απαντήσεις σε ερωτήσεις, όπως: “Γιατί αυτό το παιδί δεν είναι σαν εμένα;” είναι καθοριστικές.

Τα σχολικά χρόνια θα παρουσιαστούν πιθανώς, ως η αφορμή αυτής της νέας γνωριμίας εξιτάροντας την περιέργεια των παιδιών και δημιουργώντας ένα κύμα αποριών προς τους γονείς.
Πώς πρέπει λοιπόν, να χειριστεί η οικογένεια τα πλείστα ερωτηματικά που προκύπτουν; 

1. Τα παιδιά ρωτούν. Aνταποκριθείτε στις απορίες τους
Σε έναν περίπατο με το παιδί σας, αντιλαμβάνεστε το έντονο βλέμμα του προς τον περαστικό που διασχίζει το δρόμο με την βοήθεια αναπηρικού αμαξίδιου. 

Η στιγμή αυτή, απαιτεί τη δική σας παρέμβαση κερδίζοντας το προβάδισμα από μια αδιάκριτη αντίδραση που θα προκαλούσε αμηχανία. Αυτό, που μπορείτε να κάνετε είναι να χρησιμοποιήσετε το γεγονός αυτό ως αντικείμενο συζήτησης. 

Για παράδειγμα, μπορείτε να αρχίσετε, λέγοντάς του: “Παρατήρησα, πως σου τράβηξε την προσοχή ο κύριος με το καροτσάκι. Κινείται με αυτό, γιατί δυσκολεύεται να περπατήσει, φαντάζομαι λόγω κάποιου ατυχήματος. Αυτό τον βοηθά να κάνει βόλτες σαν τις δικές μας.”. Στην συνέχεια, κάντε ερωτήσεις ζητώντας την άποψή του και εξηγείστε κάθε πιθανή απορία που τριβελίζει την σκέψη του. Έτσι, δίνεται στο παιδί το περιθώριο ενσωμάτωσης και κατανόησης των καινούργιων πληροφοριών.

Από την άλλη πλευρά, τα μικρά παιδιά πολλές φορές δεν αρκούνται στα βλέμματα, αλλά ρωτούν επίμονα αναζητώντας απαντήσεις.

Οι ερωτήσεις ποικίλουν, ενώ κάθε φορά το περιεχόμενό τους διαφέρει ανάλογα με τον λόγο που πυροδότησε το ενδιαφέρον τους.

 “Γιατί δεν πάει στο σχολείο μας”, “Γιατί το έπαθε αυτό;”, ” Γιατί συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο;” είναι μερικά από τα ερωτήματα τους. Σε όλα αυτά τα “γιατί;” υπάρχουν άπειρες διαθέσιμες απαντήσεις, ωστόσο αν δεν γνωρίζετε την σωστή κανείς δεν θα σας παρεξηγήσει. Είναι προτιμότερο να φανείτε αγνώμονες απαντώντας: “Δεν το γνωρίζω αυτό. Θα ψάξω και όταν βρω την σωστή απάντηση, σου υπόσχομαι να στην πω”. Με τον τρόπο αυτό, δεν πέφτετε στα μάτια των παιδιών σας, αλλά αποφεύγετε να μεταφέρετε λάθος πληροφορίες που μπορούν διαιωνίσουν προκαταλήψεις. 

2. Τα παιδιά ακούν τα πάντα: Προσέξτε τον τρόπο έκφρασης σας

Ο τρόπος που μιλούν οι γονείς στα παιδιά έχει μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη της προσωπικότητας τους. Γι’ αυτό το λόγο, είναι σημαντικό να φιλτράρετε τις σκέψεις σας πριν εκφραστείτε, ιδιαίτερα για λεπτά ζητήματα. Περιγράφοντας, ένα άτομο με αναπηρία είναι καλό να αποφεύγετε χαρακτηρισμούς που δεν αντιπροσωπεύονται από πολιτική ορθότητα. Αναφορές, όπως “καθυστερημένος”, “άτομο με ειδικές ανάγκες”, “σακάτης”, “μογγολάκι” είναι ξεπερασμένες μειώνοντας και προσβάλλοντας την υπόσταση των ανθρώπων αυτών. 

Εξίσου σημαντική φαίνεται η σειρά των λέξεων σχετικών με την κατάσταση υγείας ενός ατόμου. Συγκεκριμένα, υπάρχει διαφορά μεταξύ “παιδί με νοητική υστέρηση” και “νοητικά καθυστερημένο παιδί”, αποδεικνύοντας πως η κακή χρήση λέξεων είναι ικανή να δημιουργήσει σύγχυση. 

Ακόμα, φραστικές διακρίσεις μεταξύ “φυσιολογικών” και “μη φυσιολογικών” παιδιών με αποκλειστικό γνώμονα την πορεία ανάπτυξης είναι κατακριτέες. Κάτι τέτοιο, υπογραμμίζει τις αδυναμίες τους, ακυρώνει τις ικανότητές τους και οδηγεί σε κοινωνική περιθωριοποίηση. 

3. Διαφορετικοί ή μήπως ίδιοι; Τονίστε τα κοινά σημεία τους

Το στοιχείο της αναπηρίας καταλαμβάνει μεγάλο μερίδιο της ζωής ενός ανθρώπου, ωστόσο δεν είναι τόσο ισχυρή, ώστε να ακυρώνει τους κοινωνικούς του ρόλους. 

Ένα παιδί με αναπηρία, δεν διαφέρει από ένα άλλο παιδί της ηλικίας του. Για τον περίγυρο του εξακολουθεί να είναι ο γιος ή η κόρη, ο αδερφός ή η αδερφή, ο γείτονας, ο συμμαθητής ή η συντροφιά για το παιχνίδι.

Ως γονείς καλείστε να επισημάνετε τα συγκλίνοντα σημεία μεταξύ των παιδιών, όπως η ηλικία ή τα κοινά ενδιαφέροντα. Αν λοιπόν, κατορθώσουμε να υπερτερήσουν οι ομοιότητες αντί των διαφορών τους, ζητήματα όπως ο σχολικός εκφοβισμός θα μοιάζουν παρελθόν.

4. Όχι στον σχολικό εκφοβισμό. Αποτρέψτε πειρακτικά σχόλια ή αστεία

Μιας που αναφερθήκαμε στον σχολικό εκφοβισμό, έρευνες έχουν δείξει πως μεγάλο ποσοστό θυμάτων του είναι άτομα με αναπηρία. Η αδυναμία τους συχνά τους καθιστά εύκολο στόχο με τις πιθανότητες εκφοβισμού και κακοποίησης να είναι ιδιαίτερα αυξημένες.

Χρέος σας ως γονείς είναι να εμφυσήσετε τον σεβασμό στα παιδία σας αποτελώντας γι’ αυτά ένα υγιές πρότυπο. 

Καταστήστε σαφές, πως οι πράξεις και τα λόγια μας έχουν μεγάλη βαρύτητα και πως πληγώνοντας τους άλλους δεν γινόμαστε οι ίδιοι ισχυρότεροι. 

Καλό θα ήταν επίσης, σε περιπτώσεις που πέφτουν στην αντίληψή σας προσβολές και υποτιμητικά σχόλια σε βάρος άλλων παιδιών να παρεμβαίνετε συμβουλευτικά. Εξηγείστε, πως αν κάποιος λόγου χάριν έχει βραδύτερους ρυθμούς δεν είναι “χαζός” ή “αργόστροφος” παροτρύνοντας την σύναψη μίας νέας φιλίας ή την παροχή υποστήριξης εκεί που δύναται να προσφερθεί. 

5. Ένας φίλος λιγάκι αλλιώτικος. Παροτρύνετε την δημιουργία νέας φιλίας

Ενθαρρύνετε τα να πάρουν πρωτοβουλία κάνοντας νέους φίλους και ανακαλύπτοντας ένα νέο κόσμο στο παιχνίδι. Τι κι αν ένα παιδί δεν περπατά, υπάρχει η λύση των επιτραπέζιων, τι κι αν δεν μιλά, μπορούν να παίξουν κυνηγητό κ.ο.κ. 

Μία τέτοια εμπειρία δεν μπορεί παρά να συντελέσει στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, της συνεργασία και της αποδοχής. Άλλωστε, υπάρχει καλύτερη ιδέα για μια επιτυχή ένταξη από αυτή του παιχνιδιού;

Ταυτόχρονα, να είστε ανοιχτοί σε έναν τρόπο εκπαίδευσης που απευθύνετε σε όλους. Τα περισσότερα δημοτικά σχολεία συμπεριλαμβάνουν στην μαθητική τους κοινότητα παιδιά με αναπηρίες στην προσπάθεια της ομαλής αφομοίωσης τους. Αν λοιπόν, το παιδί σας έχει την τύχη να μαθητεύει σε μία τέτοια τάξη οι δισταγμοί και οι ανησυχίες για την εξέλιξη της διδασκαλίας είναι περιττές. 

Μια ανάλογη κίνηση συνοδεύεται από την παρουσία κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού για την διευκόλυνση της διαδικασίας. Αφού λοιπόν, τα πρακτικά ζητήματα καθίστανται επιλύσισμα, σε εσάς μένει να ενισχύσετε την ώριμη και δοτική πλευρά του παιδιού σας. 

Ωθήστε το να συμπεριφέρεται με καλοσύνη, ευγένεια, υπομονή και προθυμία. Βοηθώντας επομένως, τον συμμαθητή του με το αναπηρικό καροτσάκι ή εξηγώντας μια άσκηση στο παιδί που αργεί να διαβάσει, ίσως κερδίσει έναν νέο πολύτιμο φίλο και αυτό αν μη τι άλλο αποτελεί από μόνο του ένα γερό κίνητρο. 

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν σ’ αυτό το άρθρο:
www.amea-care.gr
mothersnc.com
themighty.com

maxmag.gr

Ανθρώπινα Δικαιώματα και Δημόσια Υγεία

Το Διεθνές Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εγγυάται ότι καθένας έχει το δικαίωμα στο υψηλότερο εφικτό επίπεδο Υγείας και υποχρεώνει τις κυβερνήσεις να λαμβάνουν μέτρα για την πρόληψη απειλών για τη δημόσια υγεία και να παρέχουν ιατρική περίθαλψη σε εκείνους που την χρειάζονται. Εξαιτίας της έκτασης και της σοβαρότητας της πανδημίας του κορωνοϊού, δικαιολογούνται μέτρα περιορισμού συγκεκριμένων δικαιωμάτων όπως της θέσης σε καραντίνα ή της απομόνωσης που περιορίζουν την ελευθερία κίνησης. Από την άλλη πλευρά θα πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα όπως της μη διάκρισης, της διαφάνειας, της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η Επιτροπή Οικονομικών, Κοινωνικών και Πολιτιστικών Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξε ότι το δικαίωμα στην υγεία συνδέεται στενά και εξαρτάται από την εφαρμογή στην πράξη άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως περιέχονται στο Διεθνή Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (International Bill of Rights) που συμπεριλαμβάνουν τα δικαιώματα σε τροφή, στέγη, εργασία, εκπαίδευση, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ζωή, μη εφαρμογή διακρίσεων, ισότητα, την προστασία κατά των βασανιστηρίων, της ιδιωτικής σφαίρας του απορρήτου (privacy), την πρόσβαση σε ενημέρωση και τις αρχές του συνεταιρίζεσται και της ελευθερίας κίνησης. Γίνεται διεθνώς παραδεκτό ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να λαμβάνουν μέτρα ώστε η υγειονομική περίθαλψη να παρέχεται σε όλους χωρίς διάκριση, με σεβασμό στους κανόνες ηθικής και δεοντολογίας.

Σύμφωνα με τις συστάσεις της UNESCO πρέπει κατά την διάρκεια των περιορισμών να διασφαλίζεται το δικαίωμα στην εκπαίδευση με ποικιλία λύσεων υψηλής τεχνολογίας, όπου αυτό είναι εφικτό ή και με άλλες λύσεις λιγότερο υψηλής τεχνολογίας https://en.unesco.org/themes/education-emergencies/coronavirus-school-closures.

Θα πρέπει να καταβάλλεται προσπάθεια να αμβλύνεται το χάσμα γενεών. Θα πρέπει να εξαλειφθεί οποιαδήποτε διάκριση ή και στίγμα και να προστατεύεται το ιατρικό απόρρητο. Η πανδημία του κορωνοϊού δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να συνοδεύεται από διακρίσεις, ρατσισμό, ξενοφοβία, βία. Η πρόσβαση στις Υπηρεσίες Υγείας θα πρέπει να επιτρέπεται με σεβασμό στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της προστασίας της δημόσιας υγείας, η προσέλκυση εκείνων που έχουν νοσήσει στις υγειονομικές δομές του κράτους, όταν αυτό είναι αναγκαίο. Το κριτήριο επομένως είναι η σοβαρότητα της νόσου και η αναγκαιότητα περίθαλψης και όχι οποιαδήποτε άλλα κριτήρια (https://www.hrw.org/news/2020/03/19/human-rights-dimensions-covid-19-response). 

Περισσότερα στο lawspot.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: Κάποια Χριστούγεννα

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ    

Κάποια Χριστούγεννα

         Η παρακάτω επιστολή του Γρηγόριου Ξενόπουλου γράφτηκε τα Χριστούγεννα του 1925 και απευθυνόταν στους μικρούς αναγνώστες της Διάπλασης των παίδων, περιοδικού που διεύθυνε με επιτυχία για 50 χρόνια (1896-1944, 1946-1948). O Ζακυνθινός λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας αναπολεί, με νοσταλγία αλλά και χιούμορ, τα παιδικά του χρόνια και την οικογενειακή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, σε συνδυασμό με τα έθιμα και τις παραδοσιακές συνήθειες του τόπου του.

Αθήνα, 26 Δεκεμβρίου 1925

Ζακυνθινή κουλούρα

Αγαπητοί μου,
         Έναν καιρό στη ζωή μου, τα Χριστούγεννα τα γιόρταζα... την Πρωτοχρονιά. Πώς; Ακολουθούσα κανένα δικό μου καλαντάρι*, ή είχα προσηλυτισθεί σε καμιά αίρεση;... Τίποτ' απ' αυτά. Μόνο που τον καιρό εκείνο, νιόφερτος στην Αθήνα, φοιτητούδι, σχεδόν παιδί, δεν μπορούσα να καταλάβω Χριστούγεννα χωρίς...  κουλούρα.
         Στη Ζάκυθο, βλέπετε, όπου είχα μεγαλώσει, την παραμονή των Χριστουγέννων το βράδυ, κόβουν με πομπή* κάποια κουλούρα. Αντιστοιχεί με τη βασιλόπιτα που κόβουν εδώ την Πρωτοχρονιά -κομμάτι ονομαστικό για τον καθένα, φλουρί για τον τυχερό, και καθεξής, -αλλά δε μοιάζει και καθόλου. Άλλη πάστα, άλλη ζύμη, άλλη όψη, άλλη γεύση, άλλη μυρωδιά. Φανταστείτε ένα ωραίο ψωμί σιμιγδαλένιο, πιασμένο με λάδι, βαμμένο κίτρινο με ζαφουράνα,* σπαρμένο μέσα με σταφίδες άσπρες και μαύρες, με κουκουνάρια, πορτοκαλόφλουδες κι ένα σωρό μπαχαρικά, και με μια κρούστα όλο σουσάμι και πυκνά φυτεμένα καρύδια, κάποτε μάλιστα και πασπαλισμένη με ψιλή ζάχαρη χρωματιστή. Αυτή είναι η ζακυθινή κουλούρα. Πώς να καταλάβαινα Χριστούγεννα χωρίς το «κομμάτι μου» απ' αυτήν; Και πού να 'βρισκα τέτοιο πράμα εδώ, στο βραδινό τραπέζι της παραμονής;
         - Χριστούγεννα αύριο, μου 'λεγαν. Και του χρόνου!
         - Πού είναι τα; Απαντούσα. Δεν τα βλέπω!...
         Και δεν τα 'βλεπα πραγματικώς. Ή, να πω καλύτερα, τα 'βλεπα, αλλά με τη φαντασία μου, μακρινά, αμυδρά, νοσταλγικά, λυπημένα - τα 'βλεπα εκεί κάτω, στην πατρίδα, στο πατρικό μου σπίτι, στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι με την κουλούρα στη μέση, με τους δικούς μου ολόγυρα και -αλίμονο!- με τη θέση μου σε μιαν άκρη αδειανή... Ήταν γιορτή αυτή για μένα; Αν δεν έκλαψαν τα μάτια μου, έκλαψε όμως η ψυχή μου, - ψυχή παιδιού που για πρώτη φορά ξενιτεύεται...
         Συνέβαινε όμως να βγάζουν εκεί και το δικό μου το κομμάτι, -ε, φυσικά, τι κι αν έλειπα; Δεν είχα κιόλα πεθάνει!- και, μαζί μ' ένα χριστόψωμο κι ένα τενεκεδένιο κουτί μαντολάτο, να μου το στέλνουν εδώ με κανένα επιβάτη ή με το ταχυδρομείο. Αλλά αργούσε. Δεν είχε εφευρεθεί, βλέπετε, ούτε εφευρέθηκε ακόμα και κανένας τηλέγραφος για δέματα. (Αχ, κι αυτός ο Έδισσον! Τι κάνει;...) Και το δέμα έφτανε μόλις την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Έτσι, με το κομμάτι εκείνο της κουλούρας, που το λάβαινα και το 'τρωγα με τόση χαρά, με τόση συγκίνηση, με τόση αγάπη, έκανα κι εγώ τα Χριστούγεννά μου πρωτοχρονιάτικα.
         Αυτό βάσταξε κάμποσα χρόνια. Είναι αλήθεια ότι και στην Αθήνα, αργότερα, γνωρίστηκα με ζακυθινά σπίτια που έκοβαν την παραμονή ζακυθινή κουλούρα και με προσκαλούσαν και μένα στην τελετή. Αλλά δεν ήταν το ίδιο! Εγώ ήθελα το κομμάτι μου από την κουλούρα του σπιτιού μας. Και πάλι περίμενα σαν και τι το δέμα που θα ξεκινούσε από κει πέρα μετά την παραμονή, για να το λάβω... κατόπιν εορτής.
         Αλλά ήρθαν και Χριστούγεννα ή μάλλον Πρωτοχρονιά, που δεν έλαβα τίποτα. Στην πατρίδα είχε πεθάνει ο καημένος μου ο πατέρας. Ούτε εκείνο το χρόνο έκοψαν στο σπίτι μας κουλούρα, ούτε τον άλλον... Το πένθος, η απουσία μου ακόμα, το μεγάλωμα και το σκόρπισμα των παιδιών της, έκαμε τη μητέρα μου ν' αφήσει, να ξεσυνηθίσει αυτό το χριστουγεννιάτικο έθιμο του τόπου, αταίριαστο πια σ' ένα σπίτι χωρίς νοικοκύρη και χωρίς μικρά παιδιά. Τότε μάλιστα, για πολλά χρόνια, συνέβαινε το αντίθετο: εγώ έστελνα της μητέρας μου το κομμάτι της από τη βασιλόπιτα που έκοβα εδώ, στο σπίτι μου, για τα παιδιά μου. Και η μητέρα μου πάλι, θυμούμενη τα παιδικά της χρόνια στην Πόλη, όπου επίσης έκοβαν βασιλόπιτα, γιόρταζε στη Ζάκυθο μια πολίτικη Πρωτοχρονιά... τα Θεοφάνεια.
         Κάποιο χρόνο όμως, μεγάλος εγώ πια, πήγα στη Ζάκυθο να κάμω Χριστούγεννα με τη γριά μητέρα μου.
         - Α, της λέω, δεν έχει, θα κόψουμε και κουλούρα!
         - Ναι, παιδί μου, μου λέει, αφού είσαι και συ εδώ, ας κόψουμε.
         Πραγματικώς, παράγγειλα έξω μια ωραία κουλούρα, και την κόψαμε το βράδυ της παραμονής, όπως άλλοτε. Αλλά θα το πιστέψετε; Δε μ' ενθουσίασε καθόλου! «Πού το τσουρέκι μας; Έλεγα. Αυτό δεν είναι παρά ψωμί!» Ναι, αυτό το ψωμί με το λάδι και με τη σταφίδα, που άλλη φορά με τρέλαινε, που το προτιμούσα από καθετί και που δεν έκανα Χριστούγεννα αν δεν το 'χα, δε μου άρεσε πια. Το είχα ξεσυνηθίσει. Προτιμούσα το τσουρέκι. Κι ούτε όψη τού έβρισκα πια, ούτε γεύση, ούτε μυρωδιά εξαιρετική. Ένα κοινό πράμα, χοντρό, βαρύ, που απορούσα μάλιστα πώς μ' ενθουσίαζε τόσο άλλη φορά...
         Μη δεν ήταν το ίδιο;
         Όχι, το ίδιο ήταν απαράλλαχτο. Εγώ μόνο είχα αλλάξει, εγώ δεν ήμουν πια ο ίδιος... Τόσα χρόνια στην Αθήνα, είχα ξεσυνηθίσει τα πράματα της πατρίδας μου και είχα συνηθίσει τ' αθηναίικα. Όλα στον κόσμο μια συνήθεια είναι. Κι ακόμα, κάθε πράμα ταιριάζει στον τόπο του. Μόνο η νοσταλγία των πρώτων χρόνων της ξενιτιάς μ' έκανε να βρίσκω τόσο ωραία και στην Αθήνα τη ζακυθινή κουλούρα και να την προτιμώ απ' το καλύτερο τσουρέκι. Αλλά όταν, με τον καιρό, λιγόστεψε κι έσβησε η νοσταλγία, χάθηκαν μαζί κι όλες οι παλιές, οι νοσταλγικές μου προτιμήσεις. Είχα εγκλιματιστεί* πια Αθηναίος. Κι ένας Αθηναίος δεν μπορεί βέβαια να προτιμάει τη ζακυθινή κουλούρα από το τσουρέκι του. Για να την προτιμάει κανείς, πρέπει να 'ναι Ζακυθινός, και να μένει στη Ζάκυθο.
         Έτσι εξήγησα τότε το παράξενο. Και θυμήθηκα και το μέλανα ζωμό των Σπαρτιατών. Οι Σπαρτιάτες τον αποζητούσαν και τον εκθείαζαν παντού σαν το καλύτερο φαΐ του κόσμου. Έτσι, ο μέλας ζωμός έβγαλε μια φήμη μεγάλη. Όσοι δεν τον είχαν δοκιμάσει, τον νόμιζαν εφάμιλλο* με την αμβροσία, την αιθέρια αυτή τροφή των Ολύμπιων Θεών. Δε θυμούμαι τώρα ποιος επίσημος, βασιλιάς ή στρατηγός -ο Διονύσιος των Συρακουσών άραγε;- όταν πέτυχε μια φορά κάτι Σπαρτιάτες μαγείρους, τους έβαλε να του φτιάσουν μέλανα ζωμό. Του τον έφτιασαν όσο καλύτερα ήξεραν, κι εκενος τον δοκίμασε μ' ένα μεγάλο μορφασμό.
         - Απορώ, τους είπε, πώς σας αρέσει αυτή η αηδία!
         - Θα σου άρεσε και σένα, του αποκρίθηκαν οι Σπαρτιάτες, αν έκανες ταχτικά το λουτρό σου στον Ευρώτα!
         Λέτε τώρα, όταν ξενιτευόταν κανένας νεαρός Σπαρτιάτης, να του έστελνε η μητέρα του, καμιά γιορτή σαν τα Χριστούγεννα λιγάκι μέλανα ζωμό;... Δεν το πιστεύω. Οι Λάκαινες* δε συνήθιζαν να παραχαϊδεύουν έτσι τα λεοντόπουλά τους. Πιο πιθανό μου φαίνεται να το 'κανε μια μητέρα Αθηναία ή Ζακυθινή. Γι' αυτό κι ένας δικός μας ποιητής, ο Ανδρέας Μαρτζώκης, σε κάποιο σατιρικό ποίημά του, «Ζακυθινός Μνηστήρας», παρασταίνει ένα Ζακυθινό αρχοντόπουλο στην Ιθάκη -στην ομηρική Ιθάκη, επί Οδυσσέως- που για να συγκινήσει την Πηνελόπη, της προσφέρει... τ' ωραίο χριστόψωμο που του είχε στείλει τα Χριστούγεννα η μητέρα του!

  Σας ασπάζομαι

 Φαίδων  

Γ. Ξενόπουλος, Αθηναϊκές επιστολές,
Αδελφοί Βλάσση

---

• καλαντάρι: ημερολόγιο  
• πομπή: τελετή  
• ζαφουράνα: ζαφορά, κρόκος, είδος φυτού που καλλιεργείται για τις χρωστικές και φαρμακευτικές του ιδιότητες  
• είχα εγκλιματιστεί: είχα συνηθίσει στο νέο τρόπο ζωής  
• εφάμιλλο: ισοδύναμο, ισάξιο  
• Λάκαινες: Σπαρτιάτισσες

ebooks.edu.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι