Τζίμης Πανούσης: Παραγγελία πίτσας στο κοντινό μέλλον

Δείτε το video, φίλοι μας
Δεν είναι αστείο, καθόλου αστείο😒

Καυτηριάζει το ηλεκτρονικό φακέλωμα που οι κυβερνήσεις θέλουν να φέρουν με την κάρτα του πολίτη, που θα περιέχει όλα τα προσωπικά μας δεδομένα.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου»;

Λέμε όλοι, και το πιστεύουμε και έχουμε δίκιο, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, είναι αλήθεια αυτό, ότι τα αγαπούμε.

Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διάφορους τρόπους, είτε στον εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στην εξομολόγηση, ότι κάνουμε σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει.

Δεν υπάρχει γονέας που δεν κάνει σφάλματα και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πώς είναι δυνατό αυτά τα δυο να συνυπάρχουν;

Και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα;
Ίσως, δεν τα αγαπούμε πάντοτε με τον σωστό τρόπο. Πρέπει να μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού προσεύχονταν, ήταν πιστοί.

Αλλά του είπαν: «Κύριε, δίδαξε μας να προσευχόμαστε» την ίδια στιγμή που προσεύχονταν. Κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. Κάπως μπορούσε να διορθωθεί αυτό. 

Θα προσπαθήσουμε δηλαδή να δούμε εμείς τώρα τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας -πολλά από αυτά που θα πω ισχύουν και για την αγάπη προς τα εγγόνια μας- και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω καταγράψει είναι τα πάντα.

«Αγαπώ το παιδί μου» όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι, αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες μου. Αγαπώ τις φαντασιώσεις μου, πως το φαντάζομαι δηλαδή. Άρα, αγαπώ τον εαυτό μου σε τελευταία ανάλυση. Αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ζευγάρι. Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά, το πως είναι, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια μετά τον γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη. Δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρισμα, που έχει νόημα, είναι όταν αγαπάμε τον άλλο για αυτό που είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στην γη και όχι στα σύννεφα.

Αυτό τώρα, στην σχέση γονέων-παιδιών, δεν είναι τόσο εύκολο. Γιατί όμως; Διότι όλοι μας, όσο είμαστε νέοι και δεν έχουμε καν δεσμό, φανταζόμαστε κάποια πράγματα για τα παιδιά μας. Όλοι έχουμε ονειροπολήσει πως θα είναι η οικογένειά μας στο μέλλον. 

Και έχουμε ονειροπολήσει για τα παιδιά μας πως θα είναι. 

Την ιστορία με την κουκουβάγια και την πέρδικα την ξέρετε. Τα παιδιά μας θα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο έξυπνα, τα πιο πειθαρχημένα, θα τρώνε το φαγητό τους, θα φέρνουν καλούς βαθμούς. Έτσι τα φανταζόμαστε. Ακόμα και από όταν είναι μέσα στην κοιλιά τα φανταζόμαστε.

Έρχεται όμως η στιγμή που βγαίνει ένα συγκεκριμένο παιδί, το οποίο έχει μερικά μόνο από αυτά που είχαμε φανταστεί. 

Όχι όλα. Και ευτυχώς που δεν τα έχει όλα. Αλίμονο αν ο Θεός μας έδινε τα τέλεια παιδιά, όπως τα είχαμε φανταστεί εμείς. Πρώτα απ’ όλα, δεν θα μαζευόταν ο εγωισμός μας με τίποτα πλέον. Δεν θα είχαμε αφορμή για ταπείνωση καμία. Αλλά ίσως να ήταν πρόβλημα και για τα παιδιά τα ίδια, να ανταποκρίνονται ακριβώς στις προσδοκίες των γονέων. Δεν θα τους έκανε καλό. 

Έρχεται και το συγκεκριμένο παιδί, το οποίο δεν είναι και στην φυσιογνωμία όπως ακριβώς το περιμέναμε, άσε που μπορεί να μοιάζει στον πεθερό ή στην πεθερά -αυτό είναι άλλη υπόθεση-, δεν είναι τόσο ήσυχο την νύχτα, κλαίει και μας ξυπνάει. 

Ή, σε μεγαλύτερη ηλικία που παίζει με άλλα παιδάκια, δεν είναι και τόσο ήσυχο στο παιχνίδι, τσακώνεται με τα άλλα παιδιά, τα πειράζει κιόλας μερικές φορές. 

Και όταν αρχίσει να πηγαίνει σχολείο, δεν ακούγονται και πάρα πολλά «μπράβο». Κι έτσι αρχίζει να πληγώνεται ο γονέας, να τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχε πλάσει για το παιδί του, (δηλαδή, για τον εαυτό του). Τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχαμε πλάσει για εμάς, όχι για το παιδί μας.

Επομένως, το να αγαπώ το παιδί μου όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως θα ήθελα να είναι, αποτελεί μια άσκηση. 

Όχι απλώς αγάπης, αλλά ταπείνωσης. Είναι μία άσκηση, θα λέγαμε, ευχαριστίας -να το πούμε με εκκλησιαστικούς ορούς. Δηλαδή, προσπαθώ να γίνω ευχαριστιακός άνθρωπος. Να ευχαριστώ τον Θεό για αυτή την δωρεά του συγκεκριμένου παιδιού που βρίσκεται στην ζωή μου. 

Και για να μην παίζω θέατρο με τον Θεό και να το εννοώ ότι Τον ευχαριστώ, πρέπει αυτά τα καλά του παιδιού μου να είναι περισσότερα από τα άσχημα όπως το βλέπω εγώ.

Δεν λέω να είμαστε στα σύννεφα και να νομίζουμε ότι το παιδί μας έχει προτερήματα που δεν έχει. Δεν εννοώ αυτό. Αλλά εννοώ, οι αφορμές που μας δίνει χαρά το παιδί μας να είναι περισσότερες από τις αφορμές που μας αγχώνει, που μας νευριάζει. 

Τότε μόνο θα είμαι γνήσιος προς τον Θεό και θα Τον ευχαριστώ πράγματι και θα αποδέχομαι το παιδί μου όπως πράγματι είναι. Δηλαδή το πραγματικό παιδί μου, όπως είναι στ’ αλήθεια, γίνεται πηγή χαράς και δοξολογίας και ευχαριστίας. 

Και στην θεία Λειτουργία θα μπορώ να ευχαριστήσω, ώστε να έχει το νόημα που της δίνει η λέξη: θεία Ευχαριστία. Ότι πηγαίνουμε για να ευχαριστήσουμε «υπέρ των φανερών και αφανών ευεργεσιών, των εις ημάς γεγενημένων».

Το δύσκολο μερικές φορές είναι αυτό, να βρούμε πράγματα για τα οποία να ευχαριστούμε τον Θεό για τα παιδιά μας. Και για τον σύντροφό μας το ίδιο.

Διάβαζα κάτι που έγραψε προ καιρού ένας άνθρωπος σαράντα χρονών, που έχασε την γυναίκα του από καρκίνο και έμεινε με δυο παιδιά, εννέα και επτά ετών. Είναι Αμερικανός Ορθόδοξος. 

«Είναι στιγμές που πονάω πάρα πολύ και μου λείπει πάρα πολύ. Αλλά τα καλά που προσέφερε στην ζωή μου το πέρασμά της μου είναι μέσα μου πολύ περισσότερα από τον πόνο της απουσίας της. Κι ευγνωμονώ τον Θεό που πέρασε από την ζωή μου». 

Ο ίδιος, έγραφε πριν πεθάνει η γυναίκα του, καθώς την έβλεπε πια να σβήνει: «Είναι κοντά μου και όμως την νοιώθω να φεύγει μακριά μου. Φεύγει και χάνεται από τα χέρια μου. Αυτό με κάνει και πονάω, αλλά με παρηγορεί ότι πάει σε χέρια που την αγαπούν περισσότερο». 

Συγγνώμη για αυτή την παρένθεση, αλλά την βρήκα ωφέλιμη.

(π. Βασιλείου Θερμού, «Χρειαζόμαστε την οικογένεια;». Εκδ. Αρμ π. Βασίλειος. Ιερέας-Ψυχίατρος. Ασκεί την Ψυχιατρική και Ψυχοθεραπεία παιδιών, εφήβων και νέων

Μας το έστειλε η Ευαγγελία

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να μιλήσω και να εκπαιδεύσω το παιδί μου, για να το προφυλάξω από αγνώστους, χωρίς να το φοβίσω

Δυστυχώς στις μέρες μας, όλο και πιο συχνά ακούμε για εξαφανίσεις παιδιών, όλο και περισσότεροι άγνωστοι προσπαθούν να προσεγγίσουν παιδιά, διαφόρων ηλικιών, για να τα κλέψουν, να τα κακοποιήσουν ή να τα εκμεταλλευτούν. 

Προσπαθούν να τα ξεγελάσουν, να τα δελεάσουν με τόσο περίτεχνο τρόπο που τα πείθουν σχετικά εύκολα. 

Συνήθως είναι πρόσωπα, φιλικά, χαρούμενα και χαμογελαστά. Μπορούν ακόμα και εμάς τους γονείς να παραπλανήσουν.

Θα πρέπει να το δούμε πολύ σοβαρά, αυτό το θέμα, γιατί ο κίνδυνος παραμονεύει από παντού. Τα παιδιά μας- αν θέλουμε να είναι ασφαλή- θα πρέπει να γνωρίζουν από πολύ μικρά ποια άτομα είναι γνωστά και ποια άγνωστα, αλλά να γίνει με τέτοιο τρόπο που να το καταλάβουν χωρίς να τρομοκρατηθούν ή φοβηθούν.

Βασικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζει το παιδί μας

Θα πρέπει να δώσουμε να καταλάβει το παιδί μας, πώς να ξεχωρίζει τα γνωστά πρόσωπα από τα άγνωστα, από πολύ μικρό από την προσχολική ηλικία, δίνοντας του, παραδείγματα. Λέμε για παράδειγμα η θεία σου είναι γνωστό μας πρόσωπο, έρχεται στο σπίτι μας παίζει μαζί σου, τρώμε συχνά στο σπίτι της, αλλά η φίλη της, η φουρνάρισσα είναι για εμάς άγνωστη. Δεν χρειάζεται ένα άγνωστο πρόσωπο να το αποκαλούμε και κακό, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορεί να το τρομάξουμε. Θα πρέπει το παιδί να καταλάβει, πως πρέπει να εμπιστεύεται μόνο τους γονείς του για αυτά που του λένε και αν πρέπει να υπακούσουν σε κάποιον άλλον, θα το ενημερώσουν πρώτα. Θα πρέπει να μάθουν από εμάς τους γονείς, ποια άτομα να εμπιστεύονται απόλυτα. Ακόμη καλό θα είναι να γνωρίζει την περιοχή που είναι το σπίτι, τη διεύθυνση και το τηλέφωνο των γονιών. Εδώ θα του επισημάνουμε πως αυτές τις πληροφορίες, τις δίνουμε μόνο σε περίπτωση που χαθούμε και μόνο σε αστυνομικό ή σε έναν γονιό που θα δουν εκεί κοντά με το παιδί του.

Πώς να εκπαιδεύσω το παιδί μου να προστατεύεται 

• Το ενημερώνω πως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, που προσπαθούν να ξεγελάσουν παιδάκια και θα πρέπει να μην απομακρύνεται μόνο του, να είναι πάντα με παρέα.
• Του εξηγώ πως δεν πρέπει να παίρνει δώρα και γλυκά από άτομα που δεν γνωρίζει-μεγάλα και μικρά- και αν του τα προσφέρουν, να τρέξει να ενημερώσει γρήγορα κάποιο γνωστό του πρόσωπο που είναι εκεί κοντά του.
• Το συμβουλεύω, πως δεν δίνουμε ποτέ προσωπικές πληροφορίες –διεύθυνση, τηλέφωνα- σε αγνώστους.
• Το ενημερώνω πως δεν πρέπει να πιστεύει ποτέ σε κάτι που θα του πει ένας άγνωστος για τους γονείς του, πως έπαθαν κάτι για παράδειγμα. Όταν πρόκειται για κάτι τόσο σοβαρό, θα το ενημερώσει κάποιο γνωστό του πρόσωπο, π.χ. η δασκάλα του.
• Το συμβουλεύω, πως απαγορεύεται να το αγγίξει ένας άγνωστος, ακόμα και να του  ζητήσει, εκείνος τη βοήθεια του για κάτι, δεν πρέπει να τον πλησιάσει και να τον ακουμπήσει..
• Δημιουργώ έναν μυστικό κωδικό ή μια μαγική λέξη, που θα τη γνωρίζουμε  μόνο  εμείς οι γονείς, το  παιδί και άτομα απόλυτης εμπιστοσύνης. Όταν θα ακούει  αυτή τη λέξη, θα είναι σίγουρο  πως δεν θα το ξεγελάσουν. Διαβάστε την σχετική  ιστοριούλα της πονηρής καραμελίτσας.
  
• Φροντίζω να το ρωτώ καθημερινά, αν είδε κάποιο άγνωστο πρόσωπο , γιατί το παιδί μπορεί να ξεχάσει να μας το πει.
• Να του μάθω βασικά τηλέφωνα άμεσης ανάγκης (το 100, το 166, το 199).
• Να του πω, να φωνάξει πολύ δυνατά αν πάει κάποιος άγνωστος να το κυνηγήσει.
• Του μιλώ για τον κανόνα των εσωρούχων.

Μπορεί να πιστεύουμε πως μπορεί να μη συμβεί ποτέ σε εμάς κάτι τέτοιο ή να είμαστε υπερβολικοί και να ζούμε συνέχεια με αυτόν τον φόβο. Αυτά είναι οι ακραίες περιπτώσεις και δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι, θα πρέπει να έχουμε ένα μέτρο  στο χειρισμό και στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων, γιατί είμαστε  γονείς και οφείλουμε να προστατεύουμε σωστά τα παιδιά μας, με κάθε τρόπο.

  Με αγάπη προς τους γονείς και τα παιδιά

Posted By: Ευαγγελία Τσιακίρη
newsfilter.gr

Κουράστηκα να θέλετε "το καλό" μου...

Κουράστηκα να προσπαθείτε να με προστατεύσετε με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσο. Με κάθε πρακτική.
Δε σας πιστεύω. Λυπάμαι…

Από μικρός έμαθα, ότι, όταν θέλεις το καλό κάποιου ανθρώπου θυσιάζεσαι για αυτόν. 

Έτσι αποδεικνύεις έμπρακτα την αγάπη σου.
Έτσι μας έμαθε εμάς, ο κύρης ο Χριστός μας.

Όπως η μάνα θυσιάζεται για το μικρό παιδί. 

Όπως ο ερωτευμένος άνθρωπος για τον σύντροφό του…

Το μόνο που βλέπω από εσάς είναι φίμωση, φωνές, απειλές, προσαγωγές, πρόστιμα, τρομοκρατία. 

Ακόμα και αν δεχθώ ότι οι προθέσεις σας είναι καλές, ο κόσμος από κάτω δε μπορεί πλέον να αναπνεύσει.

Λόγω ιδιότητος, έμαθα πως οι χειριστικές συμπεριφορές έχουνε 3+1 χαρακτηριστικά.

• Επίκληση στο συναίσθημα, 
• επίθεση και 
• ενοχές. 
• Και την απομάκρυνση του προσώπου από το σύνολο. 

Από το υποστηρικτικό του περιβάλλον…

Και έχω την αίσθηση, ότι αυτές οι πρακτικές εφαρμόζονται ανελλιπώς ένα χρόνο τώρα.

Δε σας θυμώνω. Αλήθεια. 

Εύχομαι να σας συγχωρέσει ο Θεός. 

Να σας συγχωρέσει και να σας φωτίσει. Και σας, και μένα. 

Γιατί «καλό κουμάσι» είμαι και εγώ…

Αυτά για απόψε…

Αυτά, και ένα «καλό κουράγιο» σε όλους μας. 

Γιατί όλοι δοκιμαζόμαστε. Από αρρώστια, από οικονομικά, από ψυχολογικά…

Καλό κουράγιο και την Παναγία από το φουστάνι.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πότε το μωρό θα καταλάβει το «όχι»;

Το νωρίτερο που το μωρό μπορεί να αναγνωρίσει ή να καταλάβει την έννοια του «όχι» είναι στους εννέα μήνες. 

Και ακόμη και μετά από αυτό, μπορεί να χρειαστεί πολλή υπενθύμιση.

Πώς μπορείτε να διαχειριστείτε το μωρό, όταν κάνει κάτι που δεν πρέπει

Αποσπάστε την προσοχή του
Το μωρό τραβάει τα μαλλιά σας ή σας δαγκώνει; 

Αφήστε το κάτω και δείξτε του ένα παιχνίδι με το οποίο του επιτρέπεται να παίζει και πιθανότατα θα ξεχάσει τα προβλήματα που προκάλεσε.

Μιλήστε θετικά
Ας υποθέσουμε ότι το μωρό σάς χτυπά. 

Αντί απλώς να πείτε «όχι, μη με χτυπάς», συνεχίστε με αυτό που πρέπει να κάνει: με ήρεμη φωνή, πείτε του «απαλά» ενώ του δείχνετε πώς να ακουμπάει απαλά, χρησιμοποιώντας το χέρι σας.

Αποτρέψτε το
Στα βρέφη και τα νήπια, οι αρνητικές συμπεριφορές μπορεί να προέρχονται από την απογοήτευση, την υπερβολική κούραση ή την αλλαγή του προγράμματός τους. 

Εάν κάτι δεν λειτούργησε σήμερα, προετοιμαστείτε ότι ίσως προκύψουν προβλήματα. Προσπαθήστε να το αποτρέψετε βάζοντας το μωρό για έναν υπνάκο ή… πιάνοντας τα μαλλιά σας σε μια αλογοουρά.

Να είστε συνεπείς
Μην γελάτε με τη συμπεριφορά του παρόλο που μπορεί να είναι αρχικά χαριτωμένη, γιατί στέλνει μεικτά σήματα στο μικρό σας. 

Το μωρό μπορεί να θέλει να το κάνει περισσότερο, εάν σας προκαλεί γέλιο. 

Επομένως, φροντίστε να στέλνετε τα σωστά μηνύματα στο μωρό, ώστε να καταλάβει – όσο μπορεί- ότι η συμπεριφορά του δεν είναι αρεστή και αποδεκτή.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι