Κορωνοϊός: Τι είναι το σύνδρομο MIS-C που χτυπάει τα παιδιά / Multisystem Inflammatory Syndrome in Children

Τα ύποπτα συμπτώματα

Το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC) ονόμασε την πάθηση πολυσυστηματικό φλεγμονώδες σύνδρομο στα παιδιά (MIS-C) και εντοπίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη Απριλίου στη Βρετανία.

Multisystem Inflammatory Syndrome in Children

Τα ύποπτα συμπτώματα περιλαμβάνουν υψηλό πυρετό (πάνω από 38) που επιμένει για περισσότερο από ένα 24ωρο, παρουσία φλεγμονής σε τουλάχιστον δύο όργανα η οποία απαιτεί νοσηλεία, καμία άλλη προφανής διάγνωση, αλλά και πρόσφατη μόλυνση ή έκθεση στον κορωνοϊό έως και τέσσερις εβδομάδες νωρίτερα.

Τα συμπτώματα του φλεγμονώδους συνδρόμου αυτού εμφανίζονται τέσσερις με έξι εβδομάδες αφού το παιδί προσβληθεί από τον ιό και αφού έχει ήδη αναπτύξει αντισώματα. 

Οι γιατροί είναι καθησυχαστικοί τονίζοντας ότι το σύνδρομο αυτό είναι σπάνια θανατηφόρο, ενώ τα περισσότερα παιδιά αναρρώνουν.

Σύμφωνα με την πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, Μαρία Θεοδωρίδου πάνω από 100 παιδιά έχουν παρουσιάσει συμπτώματα ή πάσχουν από το σύνδρομο. «Η σοβαρότητα της κατάστασης μειώνεται με τη γνώση της θεραπευτικής αντιμετώπισης και δεν είχαμε θανατηφόρο έκβαση» είπε.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να επιλέξετε τη σωστή μάσκα για τα παιδιά

Οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Σταυρούλα Πάσχου, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και Θάνος Δημόπουλος μιλούν στα «ΝΕΑ»

Οι μαθητές που φορούσαν μάσκα στο σχολείο είχαν μειωμένο κίνδυνο να βρεθούν θετικοί στον ιό και να εκδηλώσουν συμπτώματα, σύμφωνα με μεγάλη μελέτη 1.000.000 συμμετεχόντων

Καθώς ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, ένα σημαντικό θέμα στην περίοδο της πανδημίας είναι η επιλογή της σωστής μάσκας για τα παιδιά. Παρ' όλα αυτά, το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι απλό, καθώς μια έρευνα στο Διαδίκτυο αναδεικνύει την ποικιλία τους όχι μόνο σε σχέδια αλλά και σε στρώματα ή υλικά που μπορεί να επηρεάζουν την αποτελεσματικότητά τους. Γι' αυτό, οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Σταυρούλα Πάσχου (επίκουρη καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (καθηγήτρια Θεραπευτικής-Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (καθηγητής Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας και πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα σχετικά δεδομένα, δημιουργώντας έναν χρήσιμο οδηγό για τους γονείς

«Κατ' αρχάς, τόσο το CDC όσο και η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία συνιστούν τη χρήση μάσκας στο σχολείο» υπογραμμίζουν οι ειδικοί. Και επικαλούνται τα συμπεράσματα μεγάλης μελέτης με περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμμετέχοντες, η οποία δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο στο έγκριτο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Science», που δείχνουν ότι οι μαθητές που φορούσαν μάσκα στο σχολείο είχαν μειωμένο κίνδυνο να βρεθούν θετικοί στον ιό και να εκδηλώσουν συμπτώματα.

Τα αποτελέσματα αυτά έχουν σήμερα ακόμη μεγαλύτερη αξία καθώς η κυρίαρχη μετάλλαξη Δέλτα είναι πιο μεταδοτική: «Σύμφωνα με τα ως τώρα στοιχεία, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται μεμονωμένες υφασμάτινες μάσκες, οι οποίες προσφέρουν διαφορετικό βαθμό προστασίας ανάλογα με τον αριθμό των στρωμάτων και τον τύπο υφάσματος. Πιο προστατευτικές γενικά είναι οι χειρουργικές μάσκες ή ακόμη καλύτερα οι μάσκες N95 (FFP2). Ομως, σημαντικό για τα παιδιά είναι και το μέγεθος ώστε να μη μένουν κενά και οι μάσκες N95 συχνά δεν ανευρίσκονται σε μικρά μεγέθη».

Τα χαρακτηριστικά

Γι' αυτό και συνιστούν τα εξής χαρακτηριστικά για τις παιδικές μάσκες: 1) Άνεση: Αν το παιδί βγάζει τη μάσκα συνεχώς, δεν θα είναι και αποτελεσματική. 2) Σωστό μέγεθος: Να μη μένουν κενά στα πλάγια, 3) Φιλτράρισμα: Η ικανότητα να μπλοκάρονται μικρά σωματίδια. Συνεπώς, «μια απλή και αποτελεσματική επιλογή για τα παιδιά είναι η χρήση μιας υφασμάτινης μάσκας πάνω σε μια χειρουργική. Η χειρουργική μάσκα φιλτράρει καλύτερα, ενώ η υφασμάτινη συμβάλλει στην ιδανική εφαρμογή χωρίς κενά» καταλήγουν.

Επιπλέον, οι ειδικοί δεν αμελούν τη σημασία που πρέπει να δείχνουν μικροί και μεγάλοι στους κανόνες υγιεινής. «Κάθε φορά η μάσκα πρέπει να τοποθετείται με πλυμένα χέρια ή μετά από χρήση αντισηπτικού (του ίδιου του παιδιού ή του γονέα ή του δασκάλου). Όλοι οι χειρισμοί πρέπει να γίνονται με τα κορδόνια και όχι με το μέρος της μάσκας που έρχεται σε επαφή με το πρόσωπο. Τα χέρια πρέπει να καθαρίζονται μετά την αφαίρεση της μάσκας επίσης».

tanea.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ρώτησαν παιδιά από διάφορες χώρες τι ξέρουν για τον κορωνοϊό

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τα παιδιά έχουν χωριστεί από την οικογένεια και τους φίλους τους, τα σχολεία έκλεισαν και υπήρξαν περιορισμοί σε σημαντικές δραστηριότητες, όπως το παιχνίδι.

Γνωρίζουμε πολλά για τις φυσικές επιδράσεις που έχει ο κορονοϊός στα παιδιά. Όμως ο αντίκτυπος στην ψυχική και συναισθηματική τους ευημερία είναι λιγότερο κατανοητός, ιδιαίτερα από την οπτική γωνία των ίδιων των παιδιών.

Μια πρόσφατα δημοσιευμένη έρευνα υπογραμμίζει τη σημασία του να ακούσουμε τα παιδιά, για το τι έχουν να πουν και για τις πληροφορίες που θέλουν για την COVID-19.

Κορονοϊός: Πώς έγινε η έρευνα για το τι ξέρουν τα παιδιά

Στην διεθνή μελέτη συμμετείχαν ομάδες ερευνητών που μελέτησαν συνολικά 390 παιδιά από έξι χώρες: το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, τον Καναδά, τη Σουηδία, τη Βραζιλία και την Αυστραλία.

Τα παιδιά επιλέχθηκαν μέσω επαγγελματικών και κοινωνικών δικτύων, για παράδειγμα αθλητικών και κοινοτικών ομάδων. Ζητήθηκε από παιδιά ηλικίας 7 έως 12 ετών να περιγράψουν τι πρόσβαση έχουν σε πληροφορίες σχετικά με την COVID-19, να πουν τι καταλαβαίνουν για τον κορονοϊό και γιατί πιστεύουν ότι τους ζητήθηκε να μείνουν στο σπίτι.

Υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών κατά τη διεξαγωγή της έρευνας, συμπεριλαμβανομένου του αριθμού των κρουσμάτων και των θανάτων από COVID-19, καθώς και των κυβερνητικών μέτρων και των επιπέδων περιορισμών.

Για παράδειγμα, οι αναφερόμενοι θάνατοι και κρούσματα ήταν πολύ υψηλότεροι σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Βραζιλία σε σύγκριση με την Αυστραλία και τα παιδιά στη Σουηδία συνέχισαν να φοιτούν στο σχολείο, ενώ τα περισσότερα παιδιά σε άλλες χώρες διδάσκονται από το σπίτι.

Κορονοϊός: Τι απάντησαν τα παιδιά για το τι γνωρίζουν

Υπήρχαν πολλές ομοιότητες στις διάφορες χώρες στα πράγματα που είναι σημαντικά για τα παιδιά, τι έπρεπε να πουν και τι ήθελαν να μάθουν. Αλλά υπήρχαν και διαφορές τόσο μεταξύ των χωρών όσο και μεταξύ των παιδιών.

Περισσότερα από τα μισά παιδιά δήλωσαν ότι ήξεραν πολλά ή αρκετά για την COVID-19. Τα σχόλιά τους περιελάμβαναν εκφράσεις όπως:

«Είναι ένας ηλίθιος ιός»

«Εξαπλώνεται πολύ γρήγορα»

«Οι άνθρωποι το υποβαθμίζουν και μου λένε ότι δεν μπορεί να σκοτώσει ανθρώπους, αλλά ξέρω ότι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα»

Αλλά τα παιδιά είχαν επίσης και δικές τους ερωτήσεις:

«Πώς και από πού ξεκίνησε;»

«Πώς μοιάζει ο κορονοϊός;»

«Πώς σε κάνει άρρωστο;»

Μερικά παιδιά είπαν ότι δεν ήθελαν να μάθουν περισσότερα για τον κορονοϊό:

«Είναι βαρεμάρα»

«Δεν θέλω να μάθω (περισσότερα) γιατί σκοτώνει ανθρώπους και αυτό με κάνει λυπημένο»

Τα παιδιά εξέφρασαν διαφορετικά συναισθήματα για την COVID-19. Είπαν ότι ένιωθαν «ανησυχία», «φόβο», «θυμό» και «μπερδεμένα».

Τα παιδιά γνώριζαν ότι ο κορονοϊός ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνος για τα ευάλωτα άτομα:

“Μπορεί να σκοτώσει ηλικιωμένους και ανθρώπους με κακή υγεία”.

Σε κάποια παιδιά τους έλλειψαν οι φίλοι και η οικογένειά τους:

«Πότε μπορούμε να επιστρέψουμε στο σχολείο;»

Τα παιδιά λαμβάνουν πληροφορίες για τον κορονοϊό από διάφορες πηγές, κυρίως από γονείς και καθηγητές. Αναζητούν επίσης πληροφορίες από φίλους, τηλεοπτικές εκπομπές και το Διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Καταλαβαίνουν τι απαιτείται από την κοινότητα να γίνει και είχαν μάθει τις έννοιες των νέων λέξεων και όρων. Γνώριζαν λοιπόν τι σήμαινε η κοινωνική απόσταση και ότι έπρεπε να μείνουν σε απόσταση 2 μέτρων.

Τα παιδιά γνώριζαν επίσης βασικά μηνύματα δημόσιας υγείας σχετικά με το πλύσιμο των χεριών, το άγγιγμα του προσώπου και την ανάγκη να μείνουν στο σπίτι “για να σώσουν ζωές”.

Κορονοϊός: Γιατί έχει σημασία μια τέτοια έρευνα για την οπτική των παιδιών

Τα παιδιά έχουν σημαντικό ρόλο στην ανταπόκριση της κοινωνίας στην COVID-19. Οι σημαντικές συνεισφορές τους στον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού συμπεριλαμβάνουν τον διαχωρισμό από την οικογένεια και τους φίλους τους και τους περιορισμούς σε σημαντικές δραστηριότητες που αποτελούν μέρος της “φυσιολογικής” ζωής τους.

Ωστόσο, οι επιπτώσεις στη ζωή και την ευημερία των παιδιών είναι σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένες. Οι συνεισφορές τους πρέπει να αναγνωριστούν και πρέπει να τα ευχαριστούμε γι’ αυτές.

Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να τους παρέχονται πληροφορίες σε μορφή κατάλληλη για την ασφάλεια και την ευημερία τους. Πρέπει να έχουν την ευκαιρία να κάνουν ερωτήσεις και να μάθουν τι σημαίνει COVID-19 για τα ίδια και για τους ενήλικους γύρω τους, όπως οι γονείς και οι δάσκαλοι.

Τα παιδιά έχουν ερωτήσεις σχετικά με τον κορονοϊό. Οι ερωτήσεις είναι διαφορετικές για κάθε παιδί και δεν θέλουν όλα τα παιδιά την ίδια ποσότητα πληροφοριών.

Κορονοϊός: Τι μπορούν να κάνουν οι ενήλικες για να βοηθήσουν τα παιδιά

Οι ενήλικες πρέπει να αφιερώσουν χρόνο και χώρο για να μιλήσουν με τα παιδιά. Μπορούν να τους κάνουν ερωτήσεις όπως:

«Τι θα ήθελες να μάθεις για τον κορονοϊό;»

«Τι ερωτήσεις έχεις για ό,τι συμβαίνει;»

Αυτή η προσέγγιση σημαίνει ότι τα παιδιά έχουν την εξουσία να προσδιορίζουν τις ανάγκες και τις ανησυχίες τους και οι πληροφορίες που τους παρέχονται είναι σχετικές και ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους.

Πηγή: https://medicalxpress.com

iatropedia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πανευρωπαϊκή αθλιότητα...

Ματωμένες φράουλες και σπαράγγια: 350.000 εργάτες γης, σκλάβοι σε μια πανευρωπαϊκή αθλιότητα...

Δύο μέτρα και δύο σταθμά ισχύουν για εκατοντάδες χιλιάδες εποχικούς εργαζόμενους στη Γερμανία από την ανατολική και νότια Ευρώπη. Ζουν και εργάζονται υπό σκανδαλώδεις συνθήκες.

Το χωριό Κίρχντορφ είναι μια κουκίδα στον χάρτη ανάμεσα στις πόλεις Βρέμη και Οσναμπρίκ. Τελευταία βρίσκεται όμως στο επίκεντρο της δημοσιότητας γιατί κάθε μέρα καταγράφεται αύξηση των κρουσμάτων σε εποχικούς εργαζόμενους που απασχολούνται σε μεγάλο αγρόκτημα με σπαράγγια. 

Χίλιοι εργάτες γης, οι περισσότεροι από χώρες της ανατολικής και δυτικής Ευρώπης, βρίσκονται σε καραντίνα υπό αστυνομική παρακολούθηση. Ο αριθμός των κρουσμάτων είναι ενδεικτικός για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμένουν και εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι.

Διαμονή κάτω από απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες

Αλλά δεν πρόκειται για μυστικό. Όταν μιλά κανείς με κατοίκους, ακούει πολύ συχνά ότι η εξέλιξη δεν τους ξαφνιάζει και ότι τα ΜΜΕ κλείνουν τα μάτια στο πρόβλημα. 

Ποιο είναι αυτό; 

Ότι οι 350.000 εποχικοί εργάτες που κάθε σεζόν φροντίζουν για να υπάρχουν φρέσκα σπαράγγια ή λαχταριστές φράουλες στα ράφια των σούπερ-μάρκετ, ζουν κάτω από απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες. Ένας εκ των ολίγων που δεν κρατά το στόμα του κλειστό είναι ο πάτερ Πέτερ Κόσεν, καθολικός ιερέας που τιμήθηκε από τον πρωθυπουργό της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας για την κοινωνική του προσφορά. Ο πάτερ Κόσεν ασκεί σφοδρή κριτική. Όπως λέει, ήδη από πέρυσι υπάρχει έξαρση κρουσμάτων κορωνοϊού στον χώρο παραγωγής τροφίμων στη Γερμανία.

«Συλλέξαμε όλο αυτό το διάστημα εμπειρίες, εμείς, η κοινωνία, οι αρμόδιοι, ότι καταγράφονται πολλά κρούσματα στους τομείς παραγωγή τροφίμων, στην συγκομιδή φρούτων και λαχανικών, στην βιομηχανία κρέατος και αλλού. Γι' αυτό προκαλούν ακόμη περισσότερη οργή οι απαράδεκτες συνθήκες διαμονής και εργασίας των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου. 

Με άλλα λόγια, γίνεται αποδεκτό ότι αυτοί οι άνθρωποι κινδυνεύουν, ότι δεν μπορούν να κρατήσουν αποστάσεις, ότι η πίεση για περισσότερη παραγωγή τούς εξουθενώνει. Έτσι σε περίοδο πανδημίας πέφτουν θύματα μαζικών εξάρσεων κορωνοϊού».

«Δύο μέτρα και δύο σταθμά»

Αλλά και ο Μπένζταμιν Λούιγκ από την Ευρωπαϊκή Ένωση Εποχικών Εργατών δεν αιφνιδιάζεται από την κατάσταση στο Κίρχντορφ. Υποστηρίζει ότι η πρόσληψη εποχικών εργατών είναι ένα διεθνές πρόβλημα και πρόκληση μαζί. 

Και επικρίνει για παράδειγμα το ότι πολλοί εξ αυτών δουλεύουν στη Γερμανία χωρίς να είναι ασφαλισμένοι. 

«Καμιά φορά έχει κανείς την εντύπωση ότι ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά» λέει ο πάτερ Κόσεν. 

«Όταν οι εργάτες έρχονται από χώρες της EE. την ανατολική και δυτική Ευρώπη, φαίνεται να μην εφαρμόζονται σε αυτούς, όσα ισχύουν, εάν θα έπρεπε να κάνουν την ίδια σκληρή δουλειά εργάτες από τη Γερμανία. Κι αυτό είναι κατακριτέο, γιατί εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά σε ότι αφορά την αξία της εργασίας, ακόμη κι αν οι εργάτες είναι εποχικοί».

Τον τελευταίο λόγο έχουν οι πολιτικοί, που δεν συμμερίζονται πάντα αυτήν την ανάγνωση των γεγονότων. Την Παρασκευή το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο θα ασχοληθεί με μέτρα υγειονομικής προστασίας σε αυτόν τον τομέα, χωρίς να μπει στην συγκεκριμένη έξαρσης κρουσμάτων στο Κίρχντορφ.

hellasjournal.com Με πληροφορίες από DW // Κρίστοφ Στρακ [Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου]

ideopigi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κουράστηκα να θέλετε "το καλό" μου...

Κουράστηκα να προσπαθείτε να με προστατεύσετε με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσο. Με κάθε πρακτική.
Δε σας πιστεύω. Λυπάμαι…

Από μικρός έμαθα, ότι, όταν θέλεις το καλό κάποιου ανθρώπου θυσιάζεσαι για αυτόν. 

Έτσι αποδεικνύεις έμπρακτα την αγάπη σου.
Έτσι μας έμαθε εμάς, ο κύρης ο Χριστός μας.

Όπως η μάνα θυσιάζεται για το μικρό παιδί. 

Όπως ο ερωτευμένος άνθρωπος για τον σύντροφό του…

Το μόνο που βλέπω από εσάς είναι φίμωση, φωνές, απειλές, προσαγωγές, πρόστιμα, τρομοκρατία. 

Ακόμα και αν δεχθώ ότι οι προθέσεις σας είναι καλές, ο κόσμος από κάτω δε μπορεί πλέον να αναπνεύσει.

Λόγω ιδιότητος, έμαθα πως οι χειριστικές συμπεριφορές έχουνε 3+1 χαρακτηριστικά.

• Επίκληση στο συναίσθημα, 
• επίθεση και 
• ενοχές. 
• Και την απομάκρυνση του προσώπου από το σύνολο. 

Από το υποστηρικτικό του περιβάλλον…

Και έχω την αίσθηση, ότι αυτές οι πρακτικές εφαρμόζονται ανελλιπώς ένα χρόνο τώρα.

Δε σας θυμώνω. Αλήθεια. 

Εύχομαι να σας συγχωρέσει ο Θεός. 

Να σας συγχωρέσει και να σας φωτίσει. Και σας, και μένα. 

Γιατί «καλό κουμάσι» είμαι και εγώ…

Αυτά για απόψε…

Αυτά, και ένα «καλό κουράγιο» σε όλους μας. 

Γιατί όλοι δοκιμαζόμαστε. Από αρρώστια, από οικονομικά, από ψυχολογικά…

Καλό κουράγιο και την Παναγία από το φουστάνι.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά αναζητούν τη χαμένη ανεμελιά

Ύστερα από έναν χρόνο καραντίνας

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, μια γάτα λούζει με κομφετί μια πριγκίπισσα στο Ζάππειο. Τα πρόσωπά τους δεν φαίνονται καλά, μασκαρεμένες και μασκοφορεμένες όπως είναι, με την κουκούλα του αιλουροειδούς να πέφτει μέχρι τα μάτια του ενός κοριτσιού και η κόκκινή της μάσκα να καλύπτει τη μύτη και το στόμα, ενώ η πριγκίπισσα κρύβεται κάτω από το μπλε, γυαλιστερό καπέλο της και πίσω από μια άσπρη μάσκα. Αλλά όπως τα κομφετί βγαίνουν μπουκέτο από το χέρι της μιας κι οι ροζ σερπαντίνες κρέμονται σαν γιορτινή γιρλάντα από το χέρι της άλλης, η χαρά πάλλεται. «Κανένα παιδί, καμιά χαρά», λέγεται πως είπε ο Κικέρων. Ένα χρόνο μετά την αρχή της πρώτης καραντίνας στην Ελλάδα, σε μια χρονιά η οποία έχει χαρακτηριστεί από την επικράτηση του άγχους και της αποξένωσης, τα παιδιά μάχονται να διατηρήσουν την ανεμελιά της ηλικίας τους.

Η τηλεκπαίδευση και το παιχνίδι στην οθόνη γέμισαν την καθημερινότητα των παιδιών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το μάθημα στην τάξη ή την παρέα με φίλους. Τα περισσότερα παιδιά δηλώνουν πλέον κουρασμένα και περιμένουν με προσμονή το καλοκαίρι.
(Φωτ. AP / Thanassis Stavrakis)

«Αυτός ήταν ένας πολύ μεγάλος και δύσκολος χρόνος για μένα, κάθε μήνα άλλαζε τόσο γρήγορα ο τρόπος που ζω», λέει στην «Κ» ο 11χρονος Στέργιος Ντερλάιν – «μια άνοιγαν τα πράγματα, μια έκλειναν, μια ήταν αυστηρά τα μέτρα, μια πιο χαλαρά». Η πρώτη καραντίνα τον δυσκόλεψε πολύ ψυχολογικά. «Δεν έφευγα από το δωμάτιό μου, δεν έκανα τίποτα, είχα χαθεί ψυχολογικά», αναφέρει με αξιοσημείωτη ωριμότητα. «Ενιωθα σαν να ήμουν σε μια φυλακή, παρόλο που ήμουν στο δωμάτιό μου με το κρεβάτι μου, πήγαινα στο σαλόνι και πάλι ένιωθα σαν φυλακισμένος», τονίζει. Τώρα, ένα χρόνο αργότερα, λέει πως και πάλι δεν νιώθει ωραία, αλλά είναι καλύτερα από τότε. Τον έχει βοηθήσει πως μπορεί τουλάχιστον να παίζει διαδικτυακά παιχνίδια με τους φίλους του, και να τους μιλάει με κάμερα ή στο τηλέφωνο –«αν δεν είχα το λάπτοπ μου ή το playstation και το κινητό μου για να μιλάω με τους φίλους μου, δεν θα την είχα βγάλει ψυχολογικά καλά την καραντίνα, θα ήμουν μόνος», αναφέρει– όπως και το ότι έχει τον αδελφό και τους γονείς του. 

Ο τελευταίος χρόνος του έχει φανεί τεράστιος –«κάθε μέρα ήταν σαν μία εβδομάδα»– και απίστευτος. «Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα ζήσω σε μια εποχή κατά την οποία υπάρχει πανδημία, δεν το φαντάστηκα ποτέ, ήταν πολύ τρομακτικό», σημειώνει. Ελπίζει πως θα τελειώσει σύντομα – για να μπορέσει να επισκεφθεί τους συγγενείς του στο Βέλγιο, για να πάει του χρόνου στο γυμνάσιο χωρίς μάσκα, για να μη μάθει άλλα «φρικτά πράγματα» που δεν ήθελε να ξέρει, για να έχει ένα φυσιολογικό καλοκαίρι. «Δεν θέλω να έχω πάλι ένα καλοκαίρι με κορωνοϊό», δηλώνει, «δεν θα το αντέξω».

Πιο πολύ από όλα τα παιχνίδια που έπαιζε με φίλους της προ πανδημίας, στην 9χρονη Βασιλική-Ηλιάνα Χαρισιάδου λείπει το κρυφτό – «παίζαμε μήλα, ποδόσφαιρο γιατί έφερναν κάποια αγόρια την μπάλα τους, κυνηγητό». Τώρα είναι μπροστά σε μια οθόνη –«βαρέθηκα και έχω κουραστεί κάθε μέρα με τα ηλεκτρονικά», λέει η ίδια– κι ενώ οι μέρες που πήγαινε στο φροντιστήριο κάποτε ήταν οι αγαπημένες της, τώρα έχουν γίνει οι πιο δύσκολες γιατί παρατείνουν τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Προς το παρόν απλώς ελπίζει – «να ανοίξουν τα σχολεία, να μη φοράμε μάσκες και μια μέρα να συναντηθούμε όλη η τάξη» και να παίξουν ελεύθεροι, τονίζει. Πιο πολύ όμως ελπίζει να ανοίξει η μετακίνηση μεταξύ νομών – αυτή την εβδομάδα έκλαιγε, της έλειπαν πάλι οι γιαγιάδες και οι παππούδες της που ζουν σε άλλους νομούς και έχει να τους δει έξι μήνες. «Ελπίζω να ανοίξουν για να πηγαίνουμε στις γιαγιάδες και στους παππούδες», λέει στην «Κ», «και να τελειώσει αυτός ο κορωνοϊός». 

Η εκδρομή που δεν θα γίνει

«Εχουμε τα νεύρα μας, είμαστε αγχωμένοι όλη την ώρα, είναι καινούργιο αυτό που ζούμε», αναφέρει ο 12χρονος Παναγιώτης. Για τον ίδιο, κάποια μαθήματα τα κατανοεί πιο δύσκολα τώρα που γίνονται διαδικτυακά, αλλά περισσότερο του λείπουν οι φίλοι. «Βγαίναμε έξω καμιά φορά, πηγαίναμε στα σπίτια ο ένας του άλλου, βλεπόμασταν – τώρα δεν μπορούμε, δεν είναι το ίδιο να τον βλέπεις από κοντά και από την οθόνη μέσα», σημειώνει. Στενοχωριέται που μάλλον θα χάσουν την ημερήσια εκδρομή της έκτης δημοτικού – «αυτή την εμπειρία δεν θα την έχουμε», λέει. «Μακάρι να πάμε όλοι μαζί στο σχολείο, να βρεθούμε», εύχεται, «έστω και με μάσκες». 

Τον 10χρονο Θανάση τον δυσκόλεψε η μάσκα στο σχολείο, και επειδή δεν μπορούσαν να χαρούν το διάλειμμα όπως παλιά, δεν το ευχαριστήθηκε. Αλλά τόσο εκείνος όσο και ο 8χρονος αδελφός του Μάριος νιώθουν «άβολα» που είναι συνέχεια μπροστά στο τάμπλετ ή στον υπολογιστή, και στο σπίτι βαριούνται. Οταν μιλούν με φίλους online και η σύνδεση είναι κακή, η έλλειψη της διά ζώσης επικοινωνίας εντείνεται, ενώ στο μάθημα της τηλεκπαίδευσης τους ενοχλεί το ότι πρέπει να πατάνε διάφορα κουμπιά για να μιλήσουν, το ότι οι δάσκαλοι τους ρωτούν συνέχεια αν τους ακούν. Στον Μάριο λείπει να παίζει στην αυλή με τους φίλους του, του λείπουν ακόμα και οι δάσκαλοι. Φέτος ήθελε να αρχίσει ποδόσφαιρο – όμως δεν πρόλαβε ούτε να δει πώς μοιάζει μια ακαδημία ποδοσφαίρου.

«Κρούσματα», η νέα λέξη

Αν η χαρά είχε ήχο, θα ακουγόταν μάλλον όπως το παιδικό γέλιο. Αυτό έχει λείψει περισσότερο στην 9χρονη Μαίρη Γκατζογιάννη – τα γέλια. «Είμαι στενοχωρημένη», λέει στην «Κ», «γιατί στο σχολείο μπορούσαμε να κάνουμε πλάκες μεταξύ μας – με κλειστό μικρόφωνο, δεν μπορούμε». Προτιμάει το διαδικτυακό μάθημα των εξωσχολικών αγγλικών γιατί είναι λίγα άτομα – «έχουμε ανοιχτά μικρόφωνα και γελάμε». Τον τελευταίο χρόνο έμαθε πολλές καινούργιες λέξεις – μιλώντας στην «Κ», χρησιμοποιεί συχνά μία από αυτές, τα «κρούσματα». «Ελπίζω ότι τα κρούσματα θα κατέβουν και θα μπορούμε πάλι να πάμε στο σχολείο και να παίξουμε έξω». Όταν τελειώνει το σχολείο, τα αγγλικά, τα γερμανικά, και το μπαλέτο –το οποίο δεν της αρέσει τώρα όσο παλιά αλλά «είναι καλύτερο από το τίποτα»– κάνει παζλ για να μην περνάει κι άλλες ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Ελπίζει να ξαναβρεί την ανεμελιά της και να ξαναπαίξει βόλεϊ. «Πετάμε την μπάλα το ένα άτομο στο άλλο», λέει, εξηγώντας γιατί είναι το αγαπημένο της παιχνίδι, «και είναι διασκεδαστικό, κυρίως γιατί το κάνουμε με άλλους, παίζαμε και με παιδιά που δεν ήξερα πολύ καλά – ήταν πολύ διασκεδαστικό αυτό».

Ηλιάνα Μάγρα 30.03.2021
kathimerini.gr 

Τι Χριστούγεννα είναι αυτά;

Έφτιαξα έναν ωραίο ελληνικό καφέ, διπλό πάντα, έβαλα μουσικούλα χαλαρωτική και κάθομαι και διαβάζω διάφορα, αλλά το μυαλό μου τρέχει όπου θέλει αυτό. Ωραίες μέρες είναι αυτές που έρχονται Αγιασμένες. Κάθε χρόνο τις περιμένω πως και πως μιας και η πιο αγαπημένη μου γιορτή είναι αυτή των Χριστουγέννων. Δεν ξέρω αν είναι που αναπολώ τα δικά μου παιδικά χρόνια που ήταν γεμάτα ζεστασιά και απλότητα και δεν ξέρω αν τα παιδικά μου μάτια τις έβλεπαν έτσι ή έτσι ήταν. Το σπίτι μύριζε χειμώνανθο που έκοβε η μαμά μου από τη γειτονιά  και γέμιζε τα βάζα στο σπίτι. Τι σου είναι βρε παιδί μου αυτή η αίσθηση της όσφρησης ε; Όταν μυρίζω αυτό το άρωμα του χειμωνανθού ή τα δακράκια, αμέσως έχω την αίσθηση ότι είμαι εκεί. Στο καλό δωμάτιο που στολίζαμε το δέντρο.

Κατεβάζαμε από το πατάρι ένα κουτάκι από μπισκότα, με πολύ προσοχή γιατί είχε μέσα τα γυάλινα στολίδια, βολεμένα μέσα σε βαμβάκι να μην σπάνε, μετρημένα (δεν υπήρχε αυτή η πληθώρα)και ήταν όλα γυάλινα όχι πλαστικά. Τα θυμάμαι ακόμη, δυο κουκουνάρια, ένας Άγιος Βασίλης δυο μανιταράκια και μπάλες. Πρώτα πρώτα έπρεπε να βάλουμε τα φωτάκια , που ήταν χρωματιστές μαργαρίτες με χρυσόσκονη και είχαν βιδωτά λαμπάκια που αν καιγόταν κανένα το αλλάζαμε ( δεν τα πετούσαμε ). Μετά βαμβάκι στα κλαριά, ύστερα ένα ένα στολίδι με προσοχή και μετά, αργότερα κάτι σαν αράχνη το σκέπαζε. Αυτό ήταν... Μετά η αναμονή των δώρων. Το σπίτι άρχιζε να μυρίζει κανέλα, γαρύφαλλο και βούτυρο.         

Αργότερα, κάνοντας εγώ το δικό μου σπιτικό και έχοντας τα παιδιά μικρά, εκεί να δεις τρέλες. Τι δώρα έρχονταν από το πουθενά, τι περίεργα κουδούνια χτυπούσαν τη πόρτα, τι μισοφαγωνμένα γλυκά απ' τον Άγιο Βασίλη. Όλη η φαντασία μας επιστρατευόταν με υπέροχα αποτελέσματα. Μέχρι και πέρσι που τα παιδιά μεγάλα πια, ερχόντουσαν, πάλι όλο χαρά ήθελα να στολίσω το σπίτι να είναι γεμάτο λιχουδιές και γλυκά, μυρουδιές , κεράκια φαναράκια κλπ. Φέτος μάλλον δεν θα έρθουν (δε γίνεται λόγω των συνθηκών) και δεν θέλω ούτε καν να στολίσω. Θέλω να είναι σαν καθημερινή μου φαίνεται, με πονάει. Τα παιδιά μου λένε να στολίσω για να φτιάξω τη διάθεσή μας αλλά εγώ δεν ξέρω, έχω λύπη, θυμό, δεν ξέρω τι ακριβώς, που πάει χαμένη μια λατρεμένη εποχή. Άλλωστε μεγαλώσαμε και τις μετράμε .....

Κρίμα

Χελωνοκουβέντα
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο «Μεγάλος αδερφός» του Orwell στην εποχή του...

«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν.» (από το «1984»)

Σε μια ολοκληρωτική μελλοντική κοινωνία, όπου κάθε βήμα σου παρακολουθείται από τον «Μεγάλο Αδερφό», ο Γουίνστον Σμιθ του οποίου η καθημερινή δουλειά είναι να ξαναγράψει την ιστορία, προσπαθεί να επαναστατήσει για χάρη της αγάπης. 

Σκηνοθεσία: Michael Anderson 

Σενάριο: George Orwell (freely adapted from the novel 1984) Ηθοποιοί: Edmond O'Brien, Michael Redgrave, Jan Sterling

 

..............

μερικές «προφητείες» του Άγγλου συγγραφέα:

• Ο Όργουελ είχε τον «μεγάλο αδελφό» να κάνει την δουλειά της προπαγάνδας. Να αλλάζει τις λέξεις, σε λέξεις που έχουν διαφορετικό νόημα. Θέλετε παράδειγμα από την κοινωνία μας; Πλέον δεν υπάρχουν πόλεμοι, αλλά συρράξεις ή θερμά επεισόδια, πλέον ένας άνθρωπος δεν πεθαίνει, αλλά φεύγει, πλέον οι στρατιώτες δεν σκοτώνουν, αλλά εξουδετερώνουν με τα drones. Oι λέξεις έχουν χάσει κάθε συναίσθημα, βυθίζοντας μας σε έναν κόσμο εικόνας.
• Προπαγάνδα είπαμε. Δεν είναι και λίγα τα εκατομμύρια που δόθηκαν σε ΜΜΕ της χώρας μας από την κυβέρνηση ώστε να «ενημερωνόμαστε» για τον κορωνοϊό, μικρές λεπτομέρειες, όπως μικρές λεπτομέρειες έχει και η ιστορία του Όργουελ, που έχουν την αξία τους.
• Μίλησα για εικόνα, η νέα γενιά είναι βυθισμένη στα videogames. Videogames που κατά κύριο λόγο εμπεριέχουν σκοτωμούς και βία. Μια βία στην οποία δείχνουμε να είμαστε συνηθισμένοι, μας έκαναν αναίσθητους, όπως και στην Οργουελική κοινωνία, όπου τα παιδιά πρώτα απ’ όλα γίνονταν κατάσκοποι και «έδιναν» τους ίδιους τους γονείς. Videogames όπως το Counterstrike, το LOL, το Fortnite (δεν είμαι και ειδικός σε αυτά) αποχαυνώνουν εκατομμύρια νέους σε μια εικονική πραγματικότητα.
• Η αθωότητα έχει χαθεί από τα παιδιά μας, τα οποία έχουν μπερδευτεί από τη νέα τάξη πραγμάτων και αντιδρούν είτε υπερβολικά βίαια (όπως βίαιο ήταν και το παιδί που είχε χτυπήσει τον Γουίνστον), είτε έχουν μετατραπεί σε απαθή και άβουλα πλάσματα.
• Εικονική πραγματικότητα όπως στο 1984. Απλά εμείς το ζούμε μέσω Instagram, Facebook και άλλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Ένας τρόπος επικοινωνίας, ένας τρόπος αλληλεπίδρασης ελεγχόμενος και παρακολουθούμενος, όπως ακριβώς στο 1984.
• Ο Γουίνστον (κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου) βρίσκει μια γυναίκα που το δίνει ένα σημείωμα που γράφει ότι «τον αγαπάει». Αδιαφορώντας για τους κατασκόπους του μεγάλου αδελφού, παλεύει να μάθει την αλήθεια… Αλήθεια ε… Μεγάλη κουβέντα αυτή! Φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στις τηλεοράσεις μας, να δούμε τους πολιτικούς μας. Κατάλαβες;
• Μίλησα για αγάπη, ένα ακόμα συναίσθημα, ίσως το μεγαλύτερο συναίσθημα. Αλήθεια. Στην κοινωνία του Όργουελ τέτοια αισθήματα ήταν σχεδόν απαγορευμένα. Ο Γουίνστον αδιαφόρησε για όλα αυτά ζώντας την αγάπη και τον έρωτα με την Τζούλια. Οι δύο ερωμένοι έδωσαν μια γροθιά σε μια κοινωνία που δεν ξέρει να αγαπά. Αλήθεια, η κοινωνία μας αγαπά;
• Από τον έρωτα θα κάνω ένα μικρό άλμα στην «πορνογραφική» κοινωνία του Όργουελ. Όχι, όσοι δεν το έχετε διαβάσει μην περιμένετε να διαβάσετε σεξουαλικές εικόνες, δεν είναι οι «50 αποχρώσεις του γκρι». Χρησιμοποιώ την λέξη πορνογραφική για να περιγράψω την κοινωνία στην οποία τα πάντα είναι προς πώληση, αρκεί να υπάρχει το απαραίτητο χρηματικό ποσό.
• Ένα από αυτά που πουλήσαμε, ίσως με φθηνό αντάλλαγμα, είναι η ελευθερία μας. Όπως ελεύθεροι δεν είναι όλοι στην Ωκεανία (έτσι ονομαζόταν η κοινωνία στο 1984). Δεν είσαι ελεύθερος, ψηφίζεις, γράφεις «ελεύθερα» στο διαδίκτυο, αλλά δεν είσαι ελεύθερος. Το εμπέδωσες άλλωστε και πολύ καλά έπειτα από την πρόσφατη καραντίνα. Δεν μπορείς να ΖΗΣΕΙΣ, απλά να επιβιώσεις.
• Σε φόρτωσαν βλέπεις με το άγχος της ταχύτητας. Μια κοινωνία που καταπολεμά το άγχος της σε «ελαφριά» ναρκωτικά, βυθισμένη σε μια ηλεκτρονική πραγματικότητα. Ένας έλεγχος σκέψης, με μικρές διαφορές απ’ αυτόν του Τζορτζ Όργουελ. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου το ντελίβερι φαγητού έρχεται πιο γρήγορα από ένα ασθενοφόρο, μια κοινωνία στην οποία η ίδια η ενημέρωση είναι fast-food, γρήγορη, έτοιμη, χωρίς κανένα σχεδόν φιλτράρισμα.
• Κάπου εδώ έφτασε η στιγμή να μιλήσω για τα «έξτρα». Μια μάχη ανάμεσα σεξ και έρωτα. Μια μάχη που ο έρωτας χάνει και στο 1984, αλλά και στο 2020. Στο βιβλίο ήταν απαγορευμένο, στην εποχή μας… κάτι παρωχημένο. Δεν είσαι σίγουρος; Ο έρωτας δεν είναι απλά το «παθιασμένο» σεξ. Ίσως να μην ξέρεις καν τι είναι…
• Στην κοινωνία του Όργουελ δεν υπάρχει διαφυγή, ο Γουίνστον και η Τζούλια δεν μπορούν να φύγουν από την Ωκεανία. Στην ηλεκτρονική κοινωνία, δεν υπάρχει διαφυγή, δεν είναι κάτι που γίνεται μόνο στην Ελλάδα, μόνο στην Ευρώπη, μόνο στην Αμερική. Όχι, ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο νησάκι του Ειρηνικού να βρεθείς, η πραγματικότητα θα είναι ίδια. Ο «εκπολιτισμός» πηγαίνει από περιοχή σε περιοχή.
• Ένα αμερικανικό όνειρο που σβήνει μέρα με την μέρα, όπως σβήνει κάθε προσπάθεια για κάτι ελεύθερο στο 1984. «I have a dream» είχε πει ο Μ.Λ. Κινγκ, πριν από λίγους μήνες το «dream» έγινε συντρίμμια στις φωτιές. Ένα κύμα «οργισμένων» διαδηλωτών κατέστρεψε οργανωμένα οτιδήποτε ιστορικό έχουν οι ΗΠΑ. Στην οργουελική κοινωνία άλλαζαν ή κατέστρεφαν τον Τύπο και τα βιβλία, τώρα… καταστρέφουν τα αγάλματα όλων των ιστορικών προσώπων. Ένα όνειρο για μια ίση και ελεύθερη κοινωνία το οποίο στο πέρασμα του χρόνου εκφυλίστηκε από την «πολιτική ορθότητα», η οποία έχει εισβάλει βίαια τόσο στις τέχνες και στον πολιτισμό, όσο και στην ίδια τη δημοσιογραφία. Ένα όμως θέμα που θα ασχοληθούμε σε άλλο μας άρθρο.
• Κάτι που πεθαίνει με το «1984» είναι και η «παλιά γλώσσα», η «ηρωική γλώσσα». Αλήθεια, τότε υπήρχαν συγγραφείς -όπως ο Χέμινγουεϊ- που έγραφαν λέξεις όπως «ήρωας», «θυσία», «δόξα», «τιμή» κ.α. Άγνωστες λέξεις στην γενιά που «φλεξάρει»…

• Εμείς θα πρέπει να δούμε και κάτι που μας δίδαξε ο Όργουελ, αν θέλουμε να επιστρέψουμε σε μια ελεύθερη κοινωνία, αν θέλουμε να ξανά ζήσουμε, τότε…πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά, στα απλά. Από το 1984, μέχρι το 2020 και το 2050, η λύση είναι και θα είναι αυτή.

polyfonia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στον καιρό της μάσκας του κορωνοϊού

Ένα είναι βέβαιο.

Το SMS νικούσε τον Κορωνοϊό.

Έτσι τον νικήσαμε τον Κορωνοϊό την Άνοιξη.

Στέλναμε ένα SMS και δεν μας έπιανε τίποτε.

Οπότε, αρχές του καλοκαιριού είχαμε νικήσει πλήρως τον κορωνοϊό.

Αλλά, μετά ήρθαν κάτι ξένοι τουρίστες και άρχισε πάλι να εξαπλώνεται ο κορωνοϊός.

Αλλά αυτός ήταν ένας πιο έξυπνος κορωνοϊός.

Ήταν smart corona-virus.

Όπως λέμε Smart phone, Smart home κλπ, ξέρετε εσείς.

Ήταν τεχνολογικά ένας πιο εξελιγμένος ιός.

Ήταν και είναι δηλαδή, ο Corona-Virus release 2.0.

Και μην ακούτε για τσιπάκια και τέτοια στα εμβόλια, αυτά είναι ανοησίες.

Το τσιπάκι είναι στον καινούριο κορωνοϊό. 

Γι' αυτό τον λέμε Smart Corona-Virus.

Οπότε, τι να κάνουμε, έκατσε η Επιτροπή Λοιμοξιολόγων, Επιδημιολόγων, Μικροβιολόγων, η Επιτροπή των Σοφών της Εποχής μας δηλαδή και αποφάσισε ότι το όπλο κατά του νέου Κορωνοϊού είναι η Μάσκα.

Ναι, η Μάσκα.

Μάσκα παντού.

Και άμα λέμε παντού, εννοούμε παντού. Και στον ύπνο και στην τουαλέτα. Παντού μιλάμε.

Και αυτό γιατί η Επιτροπή Σοφών κατάλαβε ότι ο νέος Κορωνοϊός, φοράει και αυτός μάσκα. Είναι δηλαδή απρόσβλητος στα SMS. Στα δικά μας SMS. Δεν τον πιάνει τίποτε, επειδή βέβαια φοράει μάσκα.

Επίσης, η Επιτροπή Σοφών, έβγαλε και ένα νέο υπερόπλο. Ένα πράγμα σαν τον Ρόμποκοπ.

Αυτό το υπερόπλο το λένε Χαρδαλιά.

Ο Χαρδαλιάς είναι ο φόβος και ο τρόμος του Κορωνοϊού.

Είναι ο Εξολοθρευτής.

Για παράδειγμα, κάνουμε χίλια τεστ στη Κοζάνη και βρίσκουμε 800 κρούσματα.

Αμέσως τρέχει ο Χαρδαλιάς, τους κλείνει όλους μέσα και βγαίνει στον κεντρικό δρόμο.

Και εκεί γίνεται το «Σώσε».

Που σε πονεί και που σε δέρνει Κορωνοϊέ.

Χαμός!

Αλλά, δεν προλαβαίνει ο Χαρδαλιάς, επειδή τα κρούσματα είναι πολλά.

Γι' αυτό βάζει πρόγραμμα: 10 με 12 είναι στην Κοζάνη, 12 με 2 είναι στο Μεσολόγγι και ούτω καθ' εξής.

Αλλά που να προλάβει ο Χαρδαλιάς. Τα χτυπήματα είναι πολλά.

Εδώ που τα λέμε είναι και άδικο. Ο Κορωνοϊός βγάζει και παιδάκια. Πολλαπλασιάζεται. Που να προλάβει ο Ρόμποκοπ.

Γι αυτό, νομίζω ότι πρέπει να φτιαχτεί ένα στρατός τύπου Χαρδαλιά. Και μη μπερδεύεστε, Χαρδαλιάς είναι τίτλος, σαν βαθμός ας πούμε στο στρατό. Οπότε πρέπει να φτιάξουμε, Ανθυποχαρδαλιά, ΥποΧαρδαλιά, ΕπιΧαρδαλιά κλπ.

Για να έχουμε, πολλά Ρομποκόπια.

 

Αλλά πρέπει να φροντίσουμε και τον οπλισμό του Ρόμποκοπ.

Είπε η Επιτροπή Σοφών, ότι το νέο εργαλείο είναι η μάσκα. Αυτοί κυβερνάνε τώρα, οι Σοφοί, και έχουνε και έναν που τον λένε Πρωθυπουργό για να βγάζει ανακοινώσεις με τις αποφάσεις τους. Διαγγέλματα τα λένε.

 

Πρέπει λοιπόν, να αναβαθμιστούν και τα όπλα, αλλιώς θα μας φάει λάχανο ο νέος Super Smart Corona-Virus.

Και πως θα γίνει αυτό;

Είναι απλό. Πρέπει να αναβαθμίσουμε τις μάσκες. Όχι μόνο να τις φοράμε παντού, αλλά να τις αναβαθμίσουμε κιόλας.

Έγινε βέβαια μια προσπάθεια, με τις μάσκες αλεξίπτωτα, αλλά δεν πέτυχε. Θέλει άλλα κόλπα. Άλλη κλάση αναβάθμισης.

Ολόσωμες μάσκες! Μάλιστα ολόσωμες μάσκες. Μονορραφή από πάνω μέχρι κάτω. Μόνο στα μάτια άνοιγμα, όπου βέβαια θα φοράμε γυαλιά και ένα φερμουάρ στο στόμα για την σίτιση. Το φερμουάρ πάντα κλειστό. Θέλεις να φας; Ανοίγεις το φερμουάρ. Έφαγες; το κλείνεις το φερμουάρ. Έτσι.

Βέβαια, όλα αυτά χρειάζονται και μια κουλτούρα.

Δεν υιοθετούνται όλα αυτά, από την μια μέρα στην άλλη.

Θέλει εκπαίδευση στα σχολεία.

Θέλει τα σήριαλ στην τηλεόραση να αλλάξουν. Αντί Μπάτσελορ να έχουμε τον Μασκοφόρο. Αντί Μεγάλος Αδερφός θα έχουμε ο Μεγάλος Μασκοφόρος και τέτοια.

Πρέπει να ξαναβγεί το περιοδικό Μάσκα και άλλα παρόμοια.

Επίσης, σημαντικό. Η μόδα. Η μόδα πρέπει να προσαρμοστεί. Πασαρέλες με τα καλύτερα μοντέλα για ολόσωμες μάσκες. Πολύχρωμες, διάφανες κλπ.

Και να μη ξεχνάμε τα SMS. Βέβαια, τα SMS είναι ξεπερασμένα, αλλά η τεχνολογία έχει λύσεις. Θα χρησιμοποιούμε το Viber, το Facebook, το Twitter, το Instagram κλπ.

Δηλαδή, θα δημοσιεύσεις την ολόσωμη μάσκα σου και θα παίρνεις Like. Όσο πιο πολλά Like παίρνεις, τόσο πιο άτρωτος θα γίνεσαι.

Έπιασες τόσα Like; Παίρνεις bonus μια βόλτα στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής.

Απλά πράγματα.

Ευκολάκια.

Είναι θέμα Φιλότιμου, όπως είπε και ο Κήρυκας της Επιτροπής Σοφών.

Πίσω και σε φάγαμε Κορωνοϊέ!

 

 

Το Χαμομηλάκι

Ψυχική υγεία: Μεγάλη η επιβάρυνση τον καιρό του κοροναϊού

Εκτός από τις μακροπρόθεσμες σωματικές επιπλοκές του φονικού ιού, έχουν αρχίσει να έρχονται στο φως και οι δεινές επιδράσεις του στην ψυχική υγεία των ιαθέντων.

Δύο μήνες αφού ασθένησε εξαιτίας του κοροναϊού, η Τζούλι είχε την πρώτη της παραίσθηση. Ξεκίνησε αργά. Δυσκολευόμουν να παρακολουθήσω την πλοκή μιας σειράς, στη συνέχεια δεν μπορούσα να διαβάσω τις λέξεις στην οθόνη του κινητού μου, θυμάται, μιλώντας στον Guardian.

Η κατάστασή της επιδεινώθηκε. Ξέρω ότι ακούγεται τρελό, και δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω σωστά, όμως ένιωθα πραγματικά σαν κάτι να καταλάμβανε το σώμα και το μυαλό μου.
Ήμουν τόσο σίγουρη ότι συνέβαινε, που έβαλα την αδερφή μου να μου υποσχεθεί ότι θα θυμάται μια λέξη ασφαλείας, η οποία θα αποδεικνύει αν είμαι όντως εγώ στο σώμα μου.

Εν μέσω αυτών των ψευδαισθήσεων, η 36χρονη Τζούλι από τη Μινεσότα, μεταφέρθηκε τελικά στο νοσοκομείο από την οικογένειά της. Η μητέρα μου είπε στον γιατρό στα επείγοντα ότι αναρρώνω από κοροναϊό και ότι φοβούνται ότι αυτό είναι κάποια παράξενη επιπλοκή. Εκείνος συμφώνησε ότι είναι πιθανό, αλλά δεν είχε να προτείνει κάποια λύση.

Πληθαίνουν τα στοιχεία για ψυχικές διαταραχές

Η Τζούλι δεν είναι η μόνη τέτοια περίπτωση. Καθώς σιγά-σιγά φαίνονται οι πρώτες μακροπρόθεσμες σωματικές επιπλοκές του κοροναϊού, αρχίζουμε να βλέπουμε και τις πρώτες παρενέργειές του για την ψυχική υγεία.
Έρευνα στην Ιταλία ανακάλυψε ότι περισσότεροι από τους μισούς που χρειάστηκε να νοσηλευτούν για κοροναϊό, παρουσίασαν ψυχιατρική διαταραχή ένα μήνα αργότερα, με το 28% να έχει συμπτώματα μετατραυματικού στρες, το 31% κατάθλιψη και το 42% αγχώδη διαταραχή. Η αϋπνία και τα συμπτώματα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής ήταν επίσης συνηθισμένα.
Άλλη έρευνα, αυτή τη φορά από το University College London (UCL) εντόπισε επίσης ψυχιατρικά και νευρολογικά προβλήματα μετά τις λοιμώξεις κοροναϊού. Ο σύζυγος μιας γυναίκας που πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο παρατήρησε ότι εκείνη φερόταν παράξενα, βγάζοντας και ξαναβάζοντας ασταμάτητα το παλτό της και λέγοντας ότι βλέπει μαϊμούδες και λιοντάρια μέσα στο σπίτι τους.
Δεν επηρεάζονται, όμως, μόνο εκείνοι που ασθενούν τόσο ώστε να χρειαστούν νοσηλεία, όπως μαρτυρούν περιπτώσεις ανθρώπων όπως η Τζούλι.

---

«Δυσκολεύομαι να βγω από το σπίτι»

Πριν την πανδημία, η Ντον, 48 ετών, ήταν υπεύθυνη για μεταμοσχεύσεις οργάνων στη Φιλαδέλφεια. Τώρα είναι άνεργη, και σε πρόσφατη επίσκεψη σε φιλικό της σπίτι, χρειάστηκε μισή ώρα για να συγκεντρώσει αρκετό θάρρος ώστε να βγει από το αυτοκίνητό της.
Μετά τη διάγνωσή της με κοροναϊό, το άγχος της για την ασθένεια αυξήθηκε. Βίωνε πόνους στο στήθος και κρίσεις πανικού. Περπατούσα στο σπίτι τη νύχτα και έλεγχα αν ανέπνεαν όλοι, λέει χαρακτηριστικά. Τον Ιούνιο, η ανησυχία της μικρότερης αδερφής της και το γεγονός ότι οι γιατροί τη διαβεβαίωσαν ότι είναι σωματικά υγιής, την παρότρυνε να αναζητήσει υπηρεσίες ψυχικής υγείας.
Έκτοτε έχει διαγνωστεί με μετατραυματικό στρες, γενικευμένη αγχώδη διαταραχή και βαριά κατάθλιψη και αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε πρόγραμμα θεραπείας. Έχω ξεκινήσει θεραπεία εδώ και δύο μήνες, και εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να βγω από το σπίτι, λέει.

«Ξυπνούσα επειδή δεν μπορούσα να αναπνεύσω»

Η Λόρεν Νίκολς, 32 ετών, από τη Βοστόνη, δήλωσε ότι αν και η απομόνωση σίγουρα έπαιξε το ρόλο της, βίωσε «καθαρό φόβο» όταν ξεπέρασε το οξύ στάδιο της λοίμωξης από κοροναϊό. Ξυπνούσα στη μέση της νύχτας επειδή δεν μπορούσα να αναπνεύσω, θυμάται, προσθέτοντας ότι στο τέλος την τρόμαζε ο ίδιος ο ύπνος, ενώ φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε καν να φωνάξει τον σύζυγό της αν ένιωθε ότι θα πεθάνει.

Πώς επηρεάζει ο κοροναϊός την ψυχική υγεία;

Ο Δρ. Τζόναθαν Ρότζερς, νευροψυχίατρος στο UCL και μέλος ομάδας που εργάζεται πάνω στις νευρολογικές και ψυχικές επιπτώσεις του κοροναϊού, εξηγεί στον Guardian ότι μεγάλο μέρος της έρευνας έχει πραγματοποιηθεί στους ασθενείς που νοσηλεύτηκαν, και όχι στην ευρύτερη κοινότητα. Πρόκειται για μια ομάδα που έχει παραμεληθεί με όρους έρευνας, γεγονός αξιοσημείωτο από τη στιγμή που πρόκειται για τη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών.
Η κοινωνική απομόνωση, το άγχος, η ανεργία, οι δυσκολίες στην εύρεση νέας θέσης εργασίας, η συνεχιζόμενη εξάντληση και οι οικονομικές δυσκολίες, ενδέχεται να συμβάλλουν στα προβλήματα ψυχικής υγείας στους επιζώντες του κοροναϊού, συνεχίζει. Το ίδιο ισχύει και για την εμπειρία της ασθένειας, αλλά και για την εμπειρία ενός περιβάλλοντος όπως αυτό στις ΜΕΘ.
Υπάρχουν και άλλες αιτίες, που σχετίζονται συγκεκριμένα με τον κοροναϊό, συμπεριλαμβανομένης και της ανησυχίας των ασθενών ότι έχουν μεταδώσει τον ιό σε άλλους. Είδα ασθενείς στο νοσοκομείο που αντικειμενικά δεν ήταν σε τόσο κακή κατάσταση, και γίνονταν καλύτερα. Όμως λόγω του πανικού τους για τον κοροναϊό, ήταν σίγουροι ότι θα πέθαιναν. Υπήρχαν ακόμη και άνθρωποι που μου έλεγαν «γιατρέ, απλώς σκότωσέ με», θυμάται.

Ο ρόλος των φλεγμονών

Υπάρχει περίπτωση ο κοροναϊός να έχει άμεσες επιπτώσεις στη λειτουργία του εγκεφάλου; Ο Ρότζερς σημειώνει ότι έχουν υπάρξει περιπτώσεις φλεγμονής στον εγκέφαλο ή εγκεφαλίτιδας που συνδέονταν με την ασθένεια, αλλά, όπως λέει, αποτελούν πολύ σπάνιο φαινόμενο.
Ωστόσο, η ιταλική έρευνα υποστηρίζει ότι οι ασθενείς κοροναϊού με υψηλότερα επίπεδα φλεγμονής στο αίμα τους ήταν πιο πιθανό να εμφανίσουν αργότερα κατάθλιψη και άγχος, συνεχίζει.
Ορισμένοι μπορεί να υποστηρίζουν ότι και τα δύο προβλήματα ενδέχεται να επιδεινώνονται εξαιτίας της χειρότερης γενικής υγείας των ασθενών, όμως η εναλλακτική εξήγηση θα ήταν ότι οι αντιφλεγμονώδεις ουσίες επηρεάζουν τον εγκέφαλο και προκαλούν ψυχιατρικές διαταραχές, λέει ο Ρότζερς.

Ανάγκη για διαρκή έλεγχο

Ο Δρ. Νικ Γκρέι, συμβουλευτικός κλινικός ψυχολόγος στο ίδρυμα Sussex Partnership NHS και στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ, είναι μέρος ομάδας ειδικών που έχουν δημιουργήσει ομάδα εργασίας για την ανταπόκριση στο τραύμα του κοροναϊού. Η ομάδα έχει αναπτύξει κλινικές οδηγίες ελέγχου της ψυχικής υγείας των ασθενών που περνούν βαριά την ασθένεια.
Μεταξύ των οδηγιών είναι και ο εβδομαδιαίος έλεγχος της ψυχικής υγείας των ασθενών για τέσσερις εβδομάδες μετά το εξιτήριο, και η παροχή εκτιμήσεων της ψυχικής τους υγείας κάθε τρεις μήνες, τουλάχιστον για το πρώτο έτος.
Η Ντον τονίζει ότι οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας είναι απολύτως απαραίτητες. Όλοι μου έλεγαν να γυρίσω στη δουλειά, ακόμη και ο σύζυγός μου, όμως δεν ήμουν σε θέση να το κάνω ψυχικά, και δεν μπορούσα να εξηγήσω στους άλλους γιατί, μέχρι να μου πουν άλλοι γιατί νιώθω έτσι, εξηγεί.
Η Νίκολς έχει αναβάλει την επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας, γιατί φοβάται ότι αν καταγραφεί μια διάγνωση και στη συνέχεια επαναμολυνθεί από τον ιό, ίσως η γιατροί δεν πιστεύουν ότι όντως παρουσίασε συμπτώματα. Υπογραμμίζει, ωστόσο, τη σημασία που έχει για εκείνους που βιώνουν ανάλογα προβλήματα, να ξέρουν ότι υπάρχει διαθέσιμη βοήθεια.
Το να προσπαθείς να το νικήσεις μόνος σου, είτε βρίσκεσαι σε απομόνωση, είτε νιώθεις ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος που να καταλαβαίνει ακριβώς τι περνάς, δεν είναι η σωστή απάντηση, τονίζει.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το www.tanea.gr
psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς ο κορωνοϊός μπορεί να καταστρέψει τις φιλίες

Ενώ στα κοινωνικά δίκτυα μπορούμε να διαγράψουμε ένα φίλο μας όταν δεν συμφωνούμε για τον κορωνοϊό, πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τις διαφορετικές απόψεις των φίλων μας στον πραγματικό κόσμο;

Καθημερινά βλέπω στο Facebook αναρτήσεις χρηστών και φίλων που τσακώνονται μεταξύ τους σχετικά με την ύπαρξη του κορωνοϊού, τις θεωρίες συνωμοσίας, τη χρήση μασκών και όλα όσα προστατευτικά μέτρα ανακοινώνονται από τα ΜΜΕ.
Άλλοι βρίζουν όσους φορούν μάσκες, γενικώς και ειδικώς, και άλλοι ότι δεν θέλουν να έχουν σχέση με ανθρώπους που πιστεύουν ή δεν πιστεύουν στον κορωνοϊό, προτρέποντας τους τελευταίους να επισκεφθούν τις ΜΕΘ ή να δηλώσουν εθελοντές για τη μεταφορά ασθενών χωρίς προστατευτικά εφόδια.
Γίνεται προφανές ότι το πώς θα διαχειριστούμε και θα αντιμετωπίσουμε την πανδημία του Covid-19 στηρίζεται στις πεποιθήσεις μας για αυτόν και στη συνέχεια για τα μέσα προστασίας, τη μάσκα και την κοινωνική απόσταση. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα.
Όμως, ενώ μπορούμε να μπλοκάρουμε, να διαγράψουμε από φίλο ή να μην ακολουθούμε κάποιον στα κοινωνικά δίκτυα, πώς μπορούμε να διαχειριστούμε κάποιους κοντινούς μας ανθρώπους, ειδικά αν τους γνωρίζουμε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή μας ή είναι συγγενείς και έχουν διαφορετική γνώμη από εμάς για την πανδημία;

Μπορείτε να έχουμε μία στενή φιλία, να γνωρίζουμε τα πάντα για αυτούς και ίσως στο παρελθόν να έχουμε διαφωνήσει για πράγματα όπως οι θέσεις σχετικά με την εκπαίδευση, την πολιτική, τη διαφθορά, τα αθλητικά… Παρ’ όλα αυτά να έχουμε συμφωνήσει ότι διαφωνούμε, να αφήνουμε στην άκρη τις διαφωνίες και να συνεχίζουμε να πίνουμε το ποτό μας μαζί τους, περνώντας όμορφα.



Τι γίνεται όμως με τον κορωνοϊό; Πρόκειται για μία κατάσταση που είναι πολύ προσωπική πολύ απλά γιατί βιώνεται απειλητική, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις που έχει ο καθένας μας.
Κάποιοι πιστεύουν ότι απειλείται η υγεία τους ή η υγεία των αγαπημένων τους, επειδή οι άνθρωποι δεν παίρνουν στα σοβαρά τα προστατευτικά μέτρα και νιώθουν απογοητευμένοι επειδή θέλουν να αισθάνονται ασφαλείς και θέλουν να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης. Άλλοι αισθάνονται ότι απειλούνται οι προσωπικές τους ελευθερίες και ότι όλο αυτό είναι μια θεωρία συνωμοσίας, οπότε διαμαρτύρονται, αρνούνται να φορούν μάσκες και εξακολουθούν να πραγματοποιούν μεγάλες συγκεντρώσεις.

Και κάτω από αυτή την εικόνα που βλέπω καθημερινά, αρχίζω να πιστεύω ότι ο κορωνοϊός μας δείχνει ότι δεν μπορείς να είσαι 100% σίγουρος ότι γνωρίζεις κάποιον τόσο καλά, αν δεν έχεις πρώτα περάσει μαζί του μία παγκόσμια επιδημία.

Πριν λίγες ημέρες, βρέθηκα με γνωστό μου, που έχουμε μεγαλώσει μαζί και ο οποίος άπλωσε το χέρι του για να με χαιρετήσει και ενώ του είπα ότι δεν μπορώ να τον χαιρετήσω λόγω της κατάστασης, χαμογέλασε ειρωνικά, μου είπε να μην τα πιστεύω αυτά γιατί θέλουν να μας κάνουν όργανα της νέας τάξης και ότι δεν υπάρχει κορωνοϊός.

Και η συνέχεια ήταν το ίδιο «παράλογη» καθώς ο γνωστός μου ήθελε να μου εξηγήσει με όλες τις παρα-λογικές θεωρίες γιατί ο κορωνοϊός είναι ψέμα και τι θα συμβεί αν υποκύψουμε σε αυτόν και παραχωρήσουμε την ελευθερία μας. Ενώ εγώ του έλεγα ότι θέλω να κρατήσω τις αποστάσεις και να διατηρήσω όσο περισσότερο μπορώ την ασφάλειά μου και της οικογένειάς μου, τόσο με ειρωνευόταν χωρίς να με σέβεται.

Σε κάποια στιγμή, ένιωθα σαν να έβλεπα έναν άλλον άνθρωπο δίπλα μου και όχι αυτό το πρόσωπο που έχω περάσει τόσο όμορφες καταστάσεις μαζί του στο παρελθόν. Άρχισα να θυμώνω και να καταλαβαίνω ότι εκτός από την οικονομία, ο κορωνοϊός θα επηρεάσει αρνητικά και τις σχέσεις μας.

Καθώς κατά την περίοδο του καλοκαιρού, ερχόμαστε πιο κοντά με τους ανθρώπους μας που έχουμε να τους δούμε καιρό και σε πιο «χαλαρή» διάθεση, οι συναναστροφές με τέτοιους φίλους γίνονται δύσκολες υπό το πρίσμα των διαφορετικών απόψεων του κορωνοϊού. Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

Αρχικά, χρειάζεται να αναγνωρίσετε ότι οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις, δημιουργούν τα συναισθήματα και κατ’ επέκταση και τη συμπεριφορά μας. Αν θέλετε να μείνετε μακριά από αγαπημένους φίλους, επειδή ακούσατε ότι έχουν έρθει σε επαφή με πρόσωπα από το εξωτερικό ή δεν λαμβάνουν προστατευτικά μέτρα κατά του κορωνοϊού, να μην πιέσετε τον εαυτό σας για να βρεθείτε μαζί τους. Είναι σίγουρα διαφορετικό από αυτό που έχετε συνηθίσει, όμως και το φετινό καλοκαίρι είναι διαφορετικό.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι πολλοί από εμάς πιστεύαμε ότι ο κορωνοϊός «τέλειωσε» με την έλευση του καλοκαιριού. Όμως ενώ τα κρούσματα αρχίζουν και αυξάνονται μέσα στον Αύγουστο, σε μία περίοδο που σχετίζεται με την ξενοιασιά και την χαλάρωση, αρχίζουμε και νιώθουμε περισσότερο άγχος, σύγχυση και μοναξιά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, κοιτάμε πάντα να ακούσουμε τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε περισσότερο και να δομήσουμε την πεποίθησή μας για κάτι πρωτόγνωρο από αξιόπιστες πηγές.
Αν όμως αυτές οι πηγές, φαντάζουν περισσότερο απειλητικές αντί για αξιόπιστες για τον κορωνοϊό, δε σημαίνει ότι πρέπει να μην εμπιστευθείτε την κρίση σας και να μη νιώσετε ασφαλής μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος λέει κάτι διαφορετικό. Μην προσπαθήσετε να του αλλάξετε τη γνώμη γιατί δεν θα το καταφέρετε, η απειλή σε εκείνον λειτουργεί αντίστροφα. Προσπαθεί να διαχειριστεί το φόβο και την απειλή του, αρνούμενος ότι υπάρχει απειλή…

Χρειάζεται να είστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστείτε τη γνώμη σας και την ασφάλειά σας ακόμη και αν σας φαίνεται δύσκολο. Να μην απλώσεις το χέρι σου να χαιρετήσεις κάποιον, ειδικά αν δεν τον γνωρίζεις καλά, επειδή εκείνος στο πρότεινε, δεν είναι αγένεια. Υπάρχει και άλλος τρόπος χαιρετισμού. Επίσης αν δεν θέλεις να συναντήσεις κάποιον, είναι καλό να τον ενημερώσεις ότι δεν μπορείς να πας γιατί υποψιάζεσαι ότι μπορεί να είναι επικίνδυνο καθώς έχει βρεθεί με άλλα άτομα την προηγούμενη ημέρα, που δεν τα γνωρίζεις.

Σε μία τέτοια περίπτωση είναι καλό να είμαστε ειλικρινείς με τους άλλους και να τους μιλήσουμε απευθείας στο τηλέφωνο, δίνοντας αξία στη φιλία μας, παρά μέσω γραπτού μηνύματος. Η ειλικρίνεια και η αμεσότητα θα στηρίξει την επιλογή μας, διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να αντιμετωπίσουμε την ειρωνεία και τον χλευασμό των άλλων.

Μια άλλη χρήσιμη συμβουλή είναι να κατανοήσετε τα συναισθήματά σας. Αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά σας προτού συνομιλήσετε με φίλους, μπορείτε να καταλάβετε καλύτερα πώς νιώθετε για την επικείμενη κατάσταση και ποια είναι τα ερεθίσματα που μπορεί να σας δυσκολέψουν. Τι φοβάστε ότι έχετε να αντιμετωπίσετε; Νιώθετε ότι θα δυσαρεστήσετε τους φίλους σας ή θα σας δυσαρεστήσουν; Νιώθετε να πιέζεστε να συμφωνήσετε μαζί τους; Μία τέτοια προετοιμασία θα σας βοηθήσει να νιώσετε πιο έτοιμοι να διαχειριστείτε δύσκολες καταστάσεις.

Η ενσυναίσθηση και η συμπόνια λειτουργούν πάντα καλύτερα από το να κατηγορούμε κάποιον για τις απόψεις του. Υπό μία τέτοια απειλή, βρισκόμαστε όλοι σε μία αυξημένη επιφυλακή και οι αμυντικοί μηχανισμοί μας είναι έτοιμοι να επιτεθούν σε όποιον διαφωνεί μαζί μας.


Μία άλλη σκέψη είναι αν θα πρέπει να απομακρυνθείτε από φιλίες επειδή έχουν διαφορετική άποψη για τον COVID-19. Αν θέλετε να το κάνετε, τότε το κάνετε. Αλλιώς υπάρχουν διάφοροι τρόποι συζήτησης με φίλους ή μέλη της οικογένειας που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να λειάνετε την επαφή σας.

Μπορείτε να αρνηθείτε ευγενικά την πρόσκληση και να τους πείτε ότι θα βρεθείτε μαζί τους την επόμενη φορά. Επίσης, ρωτήστε τους αν έχουν πάρει προστατευτικά μέτρα κοινωνικής απόστασης ή αν θα φορέσουν μάσκες. Αν δε νιώθετε άνετα, ευχαριστήστε τους για την πρόσκληση και αρνηθείτε ευγενικά.

Αν επιμείνουν ή γίνουν παραβιαστικοί, πείτε τους το εξής: Ανησυχώ για εμένα αλλά και για εσένα και δεν θα ήθελα να είμαι εγώ η αιτία έκθεσής σου. Αυτό μετατοπίζει την ευθύνη από εκείνους, σε εσάς, δε νιώθουν ότι τους κατηγορείτε και καθιστάτε τον εαυτό σας υπεύθυνο για την υγεία σας. Είναι κάτι που δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν και να διαφωνήσουν, χρειάζεται όμως να υπερασπιστείτε τη θέση σας.

Θυμηθείτε ότι μόνο εμείς ως άνθρωποι διαθέτουμε τον έλεγχο της αντίδρασής μας και ενεργούμε αντίστοιχα με αυτό.

Βρισκόμαστε σε μία μεταβατική κατάσταση και μέχρι να ξεκαθαριστεί και να εισέλθουμε με ασφάλεια σε ένα νέο κόσμο (ή παλιό), εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τις επαφές μας θέτοντας τα δικά μας όρια.

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι