Maria Montessori: Αφήστε τα παιδιά να είναι ελεύθερα... / Let the children be free...

Αφήστε τα παιδιά να είναι ελεύθερα· ενθαρρύνετέ τα·
αφήστε τα να βγουν έξω όταν βρέχει·
αφήστε τα να βγάλουν τα παπούτσια τους όταν βρουν μια λιμνούλα με νερό·

Nino Chakvetadze, Children painter

και όταν το γρασίδι στα λιβάδια είναι υγρό από τις δροσοσταλίδες, αφήστε τα να τρέξουν πάνω του και να το ποδοπατήσουν με τα γυμνά τους πόδια·

αφήστε τα να ξεκουραστούν γαλήνια, όταν ένα δέντρο τα προσκαλεί να κοιμηθούν κάτω από τη σκιά τους·
αφήστε τα να φωνάξουν και να γελάσουν όταν ο ήλιος τα ξυπνάει το πρωί, καθώς ξυπνά κάθε ζωντανό πλάσμα που χωρίζει την ημέρα του ανάμεσα στο περπάτημα και στον ύπνο.

Let the children be free; encourage them; 

let them run outside when it is raining; 

let them remove their shoes when they find a puddle of water; 

and, when the grass of the meadows is damp with dew, let them run on it and trample it with their bare feet; 

let them rest peacefully when a tree invites them to sleep beneath its shade; 

let them shout and laugh when the sun wakes them in the morning as it wakes every living creature that divides its day between walking and sleeping.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Κέρασμα και το Φιλοδώρημα

Αξημέρωτα, τα τζιτζίκια έσκαγαν πάνω στα πεύκα, χάλαγαν τον κόσμο.
Καύσωνας, αυτός της Πέμπτης, 15 Ιουλίου.

Πρωί-πρωί έφεραν το κοριτσάκι οι γονείς στο σπίτι των παππούδων.
Πρωί-πρωί... και βράδυ θα το παραλάβουν.
Ας είναι καλά τα εξοντωτικά ωράρια που ο νεοφιλελευθερισμός έχει, εδώ και χρόνια, επιβάλλει...

- Θάλασσα θα πάμε δεν γίνεται, και όλη μέρα εκεί θα την περάσουμε.

- Έλα, κάτι σε θέλει ο παππούς.
Και έδωσε ο παππούς στο κοριτσάκι 10 ευρώ, για να πάρει ό,τι θέλει στην παραλία.
- Ευχαριστώ, παππού...

(αγκαλίτσα, φιλάκια) και τα έβαλε στο χάρτινο πορτοφολάκι της, αυτό που έφτιαξε από κατασκευές στο youtube, μαζί με μερικά κέρματα που είχε...

Πέρασε η καυτή μέρα ευχάριστα στην παραλία, ένα παγωτό πήρε το κοριτσάκι με τα δικά του λεφτάκια. Μέτρησε τα υπόλοιπα και χαμογελούσε ευχαριστημένο.
Βραδάκι επέστρεψαν στο σπίτι και μπήκε στην κουζίνα η γιαγιά, κάτι να φτιάξει να φάνε.

- Μη φτιάχνεις τίποτα γιαγιά, είσαι κουρασμένη. Θέλω να σας κεράσω.
- Με τι χρήματα;
- Με τα 10 ευρώ που μου έδωσες, παππού
- Δεν τα ξόδεψες;
- Όχι, επειδή ήθελα να σας κεράσω

Πήρε το διαφημιστικό φυλλάδιο και άρχισε τους υπολογισμούς
6 καλαμάκια χοιρινά μας κάνουν... 1.70 επί 6 είναι... 10.20 ευρώ. Πολύ ωραία...
Και τα καλαμάκια παραγγέλθηκαν.

Ανήσυχη η μικρή, όμως, άρχισε να ψάχνει, να ψάχνει το μικρό της σακίδιο.
- Τι ψάχνεις;
- Δεν υπολόγισα το φιλοδώρημα, γιαγιά, δεν έχω χρήματα για φιλοδώρημα...
Δάκρυσε η γιαγιά...
Δάκρυσε και για το κέρασμα και για το φιλοδώρημα

Την παραγγελία το κοριτσάκι την παρέλαβε.
Δώδεκα ευρώ έδωσε και μόλις το παιδί-διανομέας έκανε να δώσει τα ρέστα...
- Όχι, όχι, κρατήστε τα, αυτά είναι για τον κόπο σας...

- Ευχαριστώ, κοριτσάκι μου... 

Και έβαλε το χέρι στην καρδιά του και από καρδιάς χαμογέλασε, όχι για το ποσό αλλά για την πράξη.

Είμαι απόλυτα βέβαιη.

Το Χαμομηλάκι

Καταπολέμηση των διακρίσεων στην υγεία

του Τόνιο Μπορτζ, επιτρόπου Υγείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Πιστεύω ότι η υγεία είναι για όλους. Όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη υψηλού επιπέδου, ανεξάρτητα από το φύλο, την ηλικία, τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την κοινωνική κατάσταση, την εκπαίδευση, ή τη χώρα κατοικίας. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα, πρέπει να καταπολεμήσουμε τις διακρίσεις στην υγεία.

Πέρυσι δεσμεύτηκα προσωπικά ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να συμβάλω στην καταπολέμηση κάθε μορφής διακρίσεων στον τομέα της υγείας.

Έκτοτε, ακούω με προσοχή όσους αντιμετωπίζουν διακρίσεις, αισθάνονται θύματα στιγματισμού και έχουν δυσκολίες πρόσβασης στην αναγκαία υγειονομική περίθαλψη εξαιτίας της κατάστασής τους, των επιλογών ή της προέλευσής τους. Ήλθα σε επαφή με όσους επιδίωξαν να με συναντήσουν – από άτομα με HIV/AIDS έως άτομα που ανήκουν σε εθνοτικές μειονότητες, - διότι αντιμετώπιζαν άνιση μεταχείριση. Ισότητα δεν σημαίνει ότι δημιουργούνται νέα δικαιώματα για ειδικές πληθυσμιακές ομάδες, αλλά ότι κανένας δεν στερείται των δικαιωμάτων του, είτε σκοπίμως είτε λόγω παραμέλησης των αναγκών τους.

Πρέπει να έλθουμε σε επαφή με όσους αντιμετωπίζουν διακρίσεις και να επιδιώξουμε λύσεις. Για τον λόγο αυτό έχω προσκαλέσει ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερομένων στο Γκαστάιν στις αρχές Οκτωβρίου, και στις Βρυξέλλες του χρόνου τον Μάρτιο, σε ένα συνέδριο μεγάλης κλίμακας, όπου θα συζητήσουμε τι πρέπει να κάνουμε για να εξασφαλίσουμε σε όλους την ίδια πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Είναι σημαντικό σε αυτά τα συνέδρια να γίνει μια πραγματική συζήτηση σχετικά με το πώς μπορούν να στηριχθούν τα κράτη μέλη, ώστε να βελτιωθεί η πρόσβαση σε ποιοτική υγειονομική περίθαλψη και προληπτική φροντίδα για όλους και για να εξαλειφθούν κάθε μορφής διακρίσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί ενεργά και προστατεύει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών της, μέσα από διάφορα προγράμματα και δραστηριότητες. Αυτό άλλωστε απορρέει από τη Συνθήκη της Λισαβόνας και τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, των οποίων οι διατάξεις απαγορεύουν κάθε μορφή διάκρισης για οποιονδήποτε λόγο – φύλο, ηλικία, αναπηρία, θρησκεία ή πεποιθήσεις, φυλή ή εθνική καταγωγή και σεξουαλικό προσανατολισμό.

Παρόλο που οι ανισότητες στην υγεία έχουν μειωθεί σημαντικά στην ΕΕ τα τελευταία έτη, όπως δείχνει η πρόσφατη έκθεση για τις ανισότητες στην υγεία, πρέπει να παραμείνουμε σταθεροί στη δέσμευσή μας, ώστε να αντιμετωπίσουμε τα κενά που εξακολουθούν να υπάρχουν στην υγεία μεταξύ διαφόρων κοινωνικών ομάδων, περιφερειών και κρατών μελών και να εξαλείψουμε τα εμπόδια πρόσβασης των ευάλωτων ομάδων στην υγειονομική περίθαλψη.

Η δράση για τη γεφύρωση των ανισοτήτων στον τομέα της υγείας και την καταπολέμηση κάθε μορφής διακρίσεων σε όλη την Ευρώπη πρέπει να εξακολουθήσει να αποτελεί προτεραιότητα, έτσι ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της κοινωνικής συνοχής.

https://ec.europa.eu/health/newsletter/115/focus_newsletter_el.htm

Health_Equity_in_the_EU_Factsheet_August_2019_A4_greek_online

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα παραμύθι στα παιδιά σας για τον Γιάννη από τα Σεπόλια

Απόψε το βράδυ, αν θέλετε να αφηγηθείτε ένα παραμύθι στα παιδιά σας, πείτε τους για τον Γιάννη από τα Σεπόλια.

Αφηγηθείτε την ιστορία του. 

Πείτε τους πως πουλούσε CD, DVD και γυαλιά μέχρι τα 17 για να ζήσει την οικογένειά του. 

Πως υπάρχει ένα περιστατικό, όπου επειδή δεν υπήρχε δεύτερο αθλητικό ζευγάρι παπούτσια, τα δύο αδέρφια έπαιζαν εναλλάξ σε αγώνα. 

Πείτε τους πως το φετινό Νοέμβρη το μικρό αγόρι χάρισε με τα αδέρφια του τρόφιμα σε όσους είχαν ανάγκη στην περιοχή που μεγάλωσε. 

Πως στηρίζει αθόρυβα τα Σεπόλια. Συνέχεια. 

Γιατί τα έχει περάσει και ο ίδιος. Ξέρει.

Πείτε τους ότι το αγόρι που είχε μια σκισμένη αφίσα πάνω από το παιδικό κρεβάτι που μοιράζονταν με τα αδέρφια του, σήμερα είναι αφίσα πάνω από εκατομμύρια παιδικά κρεβάτια. 

Πείτε τους και κάτι ακόμα. Με φωνή καθαρή και περήφανη. Ότι το αγόρι αυτό κατέκτησε το NBA.

Κείμενο: Ευθύμιος Σαββάκης
TheMamagers

Μήπως, είναι η «κακιά ανατροφή»;

Μεγάλωσα σε μια γενιά, όπου μια από τις οδηγίες που ακούγαμε νυχθημερόν, ήταν ότι «τις γυναίκες δεν τις χτυπάς ούτε με τριαντάφυλλα». Όταν ήμουν πολύ μικρός, μου έκανε εντύπωση, αφού δεν μπορούσα να καταλάβω το συσχετισμό, μια που τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια και, ποιος ο λόγος να χτυπήσεις κάποιον που αγαπάς – γιατί τις γυναίκες τις αγαπάμε – με ένα λουλούδι που έχει αγκάθια;

Όπως και να έχει, το θέμα είναι ότι, μεγαλώνοντας, αισθάνθηκα ότι δεν χρειαζόταν καν να υπάρχει αυτή η νουθεσία, αφού το να αγαπάς και να σέβεσαι κάθε ανθρώπινο πλάσμα, πόσο μάλλον τη γυναίκα, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Και λέω ότι δεν χρειαζόταν, γιατί το παράδειγμα το είχα καθημερινά μπροστά μου. Όταν το μεσημέρι ο πατέρας επέστρεφε στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε, πριν καν ακόμα πάει να πλύνει τις σκόνες από την οικοδομή, ήταν να πετάξει τα κλειδιά στον πάγκο και να δώσει ένα φιλί στη μάνα. Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να το κάνει βίωμα; Από την άλλη, η μάνα, μόνη γυναίκα ανάμεσα σε τρεις άντρες, στην πραγματικότητα, δεν ήταν μόνη ποτέ. Παρά τις όποιες γενετικές δυσκολίες προσαρμογής σε οποιονδήποτε κανόνα έχουμε τα αγόρια, τόσο εγώ όσο ο αδερφός μου και, φυσικά, ο πατέρας, είχαμε σε πρώτη προτεραιότητα τις δικές της επιθυμίες.

Και αυτό, θέλω να πιστεύω ότι ακολουθήσαμε αργότερα, τόσο στις σχέσεις μας με το άλλο φύλο, όσο και, βεβαίως, με τις γυναίκες που επιλέξαμε να μοιραστούμε τη ζωή μας.

Αν και γενικά είμαι άνθρωπος των εντάσεων, ειδικά όταν νιώθω ότι αδικούμαι, σε ό,τι αφορά τη σχέση μου με τις κατά καιρούς συντρόφους μου, έχω φροντίσει να διαχειρίζομαι κάθε κρίση προσπαθώντας, στο μέτρο του δυνατού να τις αποφεύγω. Όχι, φυσικά, δεν είμαι ο «Κουταλιανός», ούτε έχω υπεράνθρωπες δυνάμεις, ούτε και, βεβαίως, έχω αποφύγει τους καυγάδες. Άνθρωποι είμαστε, διάολε, θα κάνουμε και λάθη. Αλλά, το κάθε λάθος έχει τη σημασία του. Και το μεγαλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να χρησιμοποιήσεις οποιασδήποτε μορφής βία απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο.

Αυτό που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην κοινωνία είναι πέρα από κάθε φαντασία. Ο κατάλογος των γυναικών που χάνονται, επειδή ήταν η «κακιά στιγμή», όπως ισχυρίστηκε ο ανεκδιήγητος τύπος της Φολεγάνδρου που αφαίρεσε τη ζωή ενός νέου και όμορφου κοριτσιού, όλο και μακραίνει. Αναρωτιέμαι. Μήπως, είναι η «κακιά νοοτροπία»; Η «κακιά ανατροφή»; Κακές στιγμές έχουμε όλοι. Αλλά, δεν βουτάει ο καθένας το κορίτσι του να το πετάξει από τα βράχια επειδή έχουν μια κακή στιγμή. Δεν είναι «άτυχο» το κορίτσι, όπως επιμένουν οι συνάδελφοί μου στα κανάλια. Άτυχο θα ήταν αν πατούσε αχινό. Δολοφονημένο είναι. Από κάποιον που δεν μπόρεσε να ελέγξει τα νεύρα του. «Χάλασε η φάση», είπε. Τι λέτε, ρε παιδιά;

Από τη μία έχω θυμό. Όχι από αυτόν που είχε ο μάτσο άνδρας της Φολεγάνδρου. Από τον άλλο, που δεν μπορώ να διανοηθώ, πώς είναι δυνατόν ορισμένοι να θεωρούν ότι το πλάσμα που βρίσκεται δίπλα τους, είναι κτήμα τους και ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή, έχουν δικαίωμα ζωής πάνω τους. Είμαστε καθόλου με τα καλά μας; Προφανώς όχι. Είναι θυμός, γιατί πρέπει να απολογούμαι ως άνδρας για το φύλο μου, επειδή κάποιοι δεν έβλεπαν το μπαμπά τους να παίρνει αγκαλιά τη μαμά τους. Επειδή για κάποιο λόγο νομίζουν ότι, επειδή οι γυναίκες έχουν πλέον χειραφετηθεί σε βαθμό που κατά βάθος τρομάζει την πατριαρχική κοινωνία, θα πρέπει να τις γυρίσουμε στην εποχή των σπηλαίων.

Από την άλλη, έχω φόβο. Και αυτό είναι το χειρότερο. Φόβο, γιατί είμαι γονιός. Γονιός αγοριού. Που είναι στον παιδικό σταθμό και μου λέει κάθε μέρα για τη Μελίνα «που είναι το κορίτσι μου και θα την παντρευτώ». Και χαίρομαι που είναι παιδί με αισθήματα. Είχα καιρό να ακούσω μια τέτοια αφελή και ρομαντική αφήγηση. Ευτυχώς, που υπάρχουν και τα παιδιά και μας αφυπνίζουν πού και πού. Όμως, ο φόβος παραμένει. Θα τα καταφέρω να τον βοηθήσω να παραμείνει έτσι αγνός και ρομαντικός; Να έχει πάντα τη διάθεση να φτιάξει μια ζωγραφιά για τη Μελίνα, επειδή θέλει να την δει να χαμογελάει; Να έχει την αγωνία να πάει στην παιδική χαρά μόνο και μόνο γιατί ξέρει ότι θα είναι εκεί; Κι αν αύριο, όπως πολύ πιθανό θα συμβεί, η Μελίνα αποφασίσει ότι θέλει να γίνει το κορίτσι κάποιου άλλου, να το δεχθεί και να διαχειριστεί την όποια στενοχώρια του; Και να καταλάβει ότι, αν η Μελίνα πει «όχι», αυτό και θα εννοεί;

Αρκεί το να βλέπει το μπαμπά να περιμένει τη μαμά στην πόρτα για να της πάρει την τσάντα να την ξεκουράσει και να της δώσει ένα φιλί; Αρκεί να βλέπει πως, όταν υπάρχουν εντάσεις, αυτό που λέει ο μπαμπάς είναι «ας το αφήσουμε να ηρεμήσουμε πρώτα και να το συζητήσουμε μετά;». Αρκεί να της σκαρώνουν μαζί φάρσες ή να της κάνουν εκπλήξεις στη γιορτή και τα γενέθλιά της; Αρκούν όλα αυτά και τόσα και άλλα τόσα ακόμα;

Είναι σκληρός αγώνας. Δύσκολος και ανελέητος. Οφείλουμε να προστατεύουμε τα παιδιά μας με κάθε τρόπο. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα από όλα να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας και να δουλέψουμε, εμείς οι γονείς πρώτα, πάρα πολύ με τον εαυτό μας. Φοβάμαι ότι αυτή είναι η πηγή του κακού και πολλοί απλώς σηκώνουν το χαλάκι και πετάνε το πρόβλημα από κάτω.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Αν το πρώτο μέρος που η γυναίκα θα τρέξει για να αναζητήσει την ασφάλεια, δεν είναι η αγκαλιά σου, έχεις αποτύχει παταγωδώς. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Χθες.

Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας Λυκόβρυση-Πεύκη, Ηράκλειο, Μεταμόρφωση – 20/7/21

amarysia.gr